Αν με ρωτάς πως πέρασαν τούτες οι σαράντα μέρες από τότε που έφυγες, μήτε που το κατάλαβα... θαρρώ πως δεν είναι μόνο σαράντα αλλά πολλές περισσότερες. Δεν ξέρω πως γίνεται αλλά χτες σε ένιωθα παρόντα, σα να καθόσουν δίπλα μου και παραδίπλα οι κοινοί μας φίλοι που ήρθαν να σε χαιρετήσουν.
Κι όταν χασμουρήθηκα, εκεί στα μισά της λειτουργίας, σα να μου πάτησες το πόδι συνωμοτικά κι εγώ να σου χαμογέλασα κι έπειτα χάθηκα στις παιδικές μας, εφηβικές, ανδρικές μας αναμνήσεις, σκανταλιές και μυστικά μας. Λίγο αργότερα ήρθε ο "καλλιτέχνης" και πάλι με σκούντηξες. Κατάλαβα ότι χαμογελούσες καθώς θυμήθηκες τη χαζομάρα μας τότε που μικροί καθώς ήμασταν είχαμε μαρτυρήσει με την παιδική μας αφέλεια όσα ακούγαμε από τους μεγάλους... ακόμη κοκκινίζω όσο σκέφτομαι σε πόσο δύσκολη θέση είχαμε φέρει τον "καλλιτέχνη" και πόσο ευγενικά μας είχε απαντήσει.
Μου ήρθε να γελάσω και κοίταξα κάτω... κι όταν σήκωσα το βλέμμα μου στο χαμογελαστό είδωλο της φωτογραφίας που έστεκε ακουμπισμένη στο κέντρο, μας είδα παιδιά ντυμένα με τα καλά μας ρούχα, Λαμπρή ανήμερα στο μαγαζί τους κυρ Λάμπη να αγοράζουμε "σφυρίχτρες" κι εσύ να παίρνεις τα κίτρινα δυναμητάκια παρά τις προτροπές μου για το αντίθετο... κι έπειτα γυρίσαμε σπίτι κι εγώ έκανα την πάπια την ώρα που εσύ κρυφά από όλους τα έριχνες στην αυλή. Μέχρι που σε τσάκωσαν κι υποχρεωθήκαμε να μαρτυρήσουμε...
Ύστερα συγκινήθηκα κι άρχισαν τα μάτια μου να τρέχουν, η όραση μου θόλωσε, σταμάτησα να σε κοιτάω. Τη στιγμή εκείνη ήταν που ένιωσα το χέρι του πατέρα μου να με σφίγγει κι άξαφνα βρέθηκα πάλι να ακούω τη λειτουργία της Κυριακής που μέχρι τότε υπήρχε σαν ήχος μακρινός στο πίσω μέρος των σκέψεων μου.
Κι έπειτα όλα κύλησαν γρήγορα και με την συνηθισμένη τελετουργία που έχουν κάτι τέτοιες συγκεντρώσεις, μα εγώ δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσουν όλα εκείνα. Άλλωστε οι άνθρωποι που φεύγουν, ζουν παντοτινά μέσα από τις συνήθειες μας, στις πράξεις κι όσα έχουμε συνδέσει μαζί τους.
Λίγο αργότερα, απομεσήμερο πια, βρέθηκα μονάχος σε μιαν κοντινή παραλία να χαζεύω κοιτώντας απέναντι τις ακρογιαλιές της Ναυπακτίας. Στα αφτιά μουσική, μια σειρά με τριάντα οκτώ αγαπημένα κομμάτια, που το άκουσμα του καθενός γεννούσε και μιαν εικόνα.
Τόσο κοντά η απέναντι όχθη...
* ΚΛΙΚ στον παραπάνω σύνδεσμο αν θες να κατεβάσεις ένα πακέτο με τα χτεσινά μου ακούσματα. Έτσι σαν ένα μικρό δείτε το, από μένα με αγάπη για όλους σας.
** Η φωτογραφία δική μου, θέμα "κοντόφθαλμη ματιά στα πράγματα". Σε ποια πράγματα; Σε όλα...
*** Καλή Συνέχεια σε όλους εκείνους που χαίρονται το θέρος.
****Για το Αλικάκι, που έφυγε μια μέρα σαν αυτή το μακρινό 1996...
