«μά δέν εἶναι πικάπ!», τῆς ἔλεγα. Κι εἶμαι βέβαιος ὅτι πάντα ἔλεγε τή λέξη πικάπ γιά νά ἀρχίσει ἕνας διαλόγος μεταξύ μας.
Καλή ἀντάμωση. Χαίρομαι πού πρόλαβα νά σέ δῶ γιά τελευταία φορά τήν πρωτομαγιά. Τώρα θά εἶσαι καί πάλι κοντά στό Θοδωράκη σου…
Χαιρετῶ σέ!
Κυριακή 16 Μαΐου 2010
Αν τύχει και δεις το βιβλιαράκι σημειώσεων που τηρώ καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας μου, το δίχως άλλο θα χαμογελάσεις. Κείμενα, σκέψεις, παρατηρήσεις, σκίτσα, στίχοι κ ποιήματα ολοκληρωμένα, ανολοκλήρωτα κι άλλα στα οποία επιστρέφω μήνες μετά για να συμπληρώσω μιαν σκέψη ή λέξη. Γραμμένα τα περισσότερα στο πόδι, στη σκοπιά. Όλα όμως με το ίδιο στυλό και το ίδιο μολύβι.
Λευκές αριθμημένες σελίδες, κάθε κείμενο με την ημερομηνία του καθώς και την ώρα έναρξης γραφής του. Το ξεφυλλίζω, χαζεύοντας το, καθώς επιστρέφω με το υπεραστικό λεωφορείο σπίτι μου. Η εκδρομή στας εξοχάς τελείωσε κι ένας κόμπος στο λαιμό με πνίγε τούτη τη στιγμή. Κρατάω σημειώσεις για όσα όμορφα κι ευχάριστα έζησα με τον ίδιο τρόπο (ωσάν να είμαι στη σκοπιά).
Είχα ανάγκη αυτή την εκδρομή και με γέμισε σαν άνθρωπο. Είχα πολλούς μήνες να ταξιδέψω μόνος ίσαμε να φτάσω σε μέρος μακρινό που θα με περιμένει παρέα καλή. Περισσότερο ελαφρωμένος από όσα με βάραιναν κατά το παρελθόν
