Ακόμα σα γυμνή αστραπή με καίει ακόμα το τραγούδι…
Η ανάσα μου σκορπίζεται στην ερημιά του ματωμένου
ανέμου
κι είμαι όλος θύελλα και λυγμός βλέποντας το γυμνό σου
πρόσωπο
να βγαίνει απ’ τη σιωπή σα φωτεινό μαργαριτάρι που
αναδύεται από θάλασσες σπάνιες…
Στα χέρια σου ζυγιάζομαι και γίνομαι
θρύλος μιας μακρινής φωτιάς
που μες απ’ την απόσταση
ανάβει την ελπίδα.
Seirios
*Μουσικό θέμα από την ταινία "Το ταγκό των Χριστουγέννων". Από τις ελάχιστες ταινίες που είδα την περίοδο των γιορτών και δε σχολίασα. Βγαίνοντας από την κινηματογραφική αίθουσα ένιωσα σαν κάποιος να είχε δει τη ζωή μου...Ο μήνας αλλάζει κι οι ζωές μας το ίδιο. Σαν να μπήκε βιαστικά μιαν άνω τελεία, αλλά η συνέχεια βρίσκεται στην επόμενη σελίδα, την καθάρια. Δε χανόμαστε, σύμφωνοι;
Η Suzanneσε παίρνει στο μέρος της, πλάι
στον ποταμό…
Από εκεί, μπορείς να ακούσεις τα καράβια να
περνούν
κι αν θες, μπορείς να περάσεις τη νύχτα μαζί της…
Μολονότι γνωρίζεις πως είναι πλανεύτρα,
τούτο είναι που σε κάνει να θες να μένεις κοντά της…
Κι εκείνη σου προσφέρει τσάι και πορτοκάλια
όλα προερχόμενα από την μακρινή Κίνα.
Και όταν βρίσκεις το θάρρος να της πεις
πως δεν έχεις αγάπη να της χαρίσεις
εκείνη σε παίρνει με το μέρος της
κι αφήνει το ποτάμι να απαντήσει
πως ήσουνα παντοτινά δικό της …
Και θες να την εμπιστευτείς, θες να ταξιδεύεις
μαζί της…
Θες να ταξιδέψεις μαζί της στα τυφλά, όπου σε
οδηγήσει…
Γιατί άγγιξες το τέλειο σώμα της με το μυαλό σου.
Κι ο Χριστός ήταν ένας ναυτικός, όταν περπάτησε
πάνω στο νερό
Και πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα
παρατηρώντας τους ανθρώπους απ’ τον μοναχικό του
ξύλινο πύργο
Μα η σοφία του βουλιάζει μέσα μας σαν πέτρα στο
νερό…
«Όλοι οι άνθρωποι θα είναι ναυτικοί έως ότου η
θάλασσα κατορθώσει να τους ελευθερώσει»
Και θες να τον εμπιστευτείς, θες να ταξιδεύεις
μαζί του…
Θες να ταξιδέψεις μαζί του στα τυφλά, όπου σε
οδηγήσει…
Γιατί άγγιξε το τέλειο σώμα σου με το μυαλό του.
Όμως τώρα η Suzanneσε
παίρνει απ’ το χέρι
οδηγώντας σε και πάλι πλάι στον ποταμό…
Φοράει κουρέλια και φτερά αγγέλων
όπως εκείνοι που εμφανίζονται στα πεδία των μαχών…
Σου φανερώνει τη σοφία της «όλα βασίζονται στην
αγάπη» …
Και θες να την εμπιστευτείς, θες να ταξιδεύεις
μαζί της…
Θες να ταξιδέψεις μαζί της στα τυφλά, όπου σε
οδηγήσει…
Ο ήλιος μας ζεσταίνει με τις χρυσές ακτίνες μου
κι η Suzanneκρατώντας τον καθρέπτη της μας δείχνει
κατά που να κοιτάξουμε…
Υπάρχουν όμορφα πράγματα κι εκεί που δε το
περιμένουμε…
Ελεύθερη Απόδοση
Seirios
Σχόλασα από τα μαθήματα της μέρας
κι άρχισα έναν μεγάλο περίπατο στην πόλη. Από τη μιαν άκρη βρέθηκα περπατώντας
μονάχος στην άλλη, χαμένος σχεδόν στις σκέψεις μου. Σταμάτησα στην προκυμαία
κρατώντας στο χέρι ένα παγωτό, ακούμπησα τα χέρια μου στα κάγκελα κι έμεινα να
ατενίζω τη θάλασσα. Ανοιξιάτικη βραδιά η αποψινή από εκείνες που εύχεσαι μέσα
σου να μην τελειώσουν ποτέ. Το κινητό ήχησε, δεν απάντησα στο μήνυμα παρότι με
αναζητούσαν. Ένιωσα τα μάγουλά μου να καίνε, τα μάτια μου να βαραίνουν επικίνδυνα,
ένα βουβό παράπονο να με πνίγει. Προσπάθησα να αλλάξω σκέψη, να σκεφτώ κάτι ευχάριστο
και σε έφερα στο νου μου… κι άξαφνα στάλες τα δάκρυα άρχισαν να πέφτουν από τα
μάτια μου. Το τηλέφωνο ήχησε ξανά, επίμονα αυτή τη φορά. «Νααιι», «Που είσαι,
έχω ανησυχήσει, γιατί δεν απάντησες στο μήνυμα; κλαις;». «Όχι πως σου ήρθε
τέτοια σκέψη; θα γυρίσω σε λίγο, πήγα να περπατήσω, μην ανησυχείς». Και πριν
καλά καλά κλείσω το τηλέφωνο άρχισα να κλαίω με αναφιλητά. Κι έπειτα ένιωσα
μιαν ανακούφιση που όμοιά της είχα καιρό να αισθανθώ.
Το έχω συνήθειο, να μη λέω στους οικείους
μου όσα με βαραίνουν. Δε θέλω να τους γίνομαι… αφήνω μερικά «παράθυρα» ανοιχτά,
αν δουν μέσα έχει καλώς… αλλιώς απλά συνεχίζω… έτσι μπορείς να με δεις να
διασκεδάζω, να κουβεντιάζω, να γυρίζω, να καταπιάνομαι με χίλια δυο (πάντα στον
υπερθετικό βαθμό) όμως όσα περισσότερα κάμνω τόσα περισσότερα θέλω να «κρύψω».
[στρουθοκαμηλίζω, είναι βέβαιο]
Κι όσο επέστρεφα προς τη συντροφιά
μου και τη ζεστασιά του σπιτικού μου, λυτρωμένος κι απαλλαγμένος από όσα είχα σωρεύσει
μέσα μου άκουγα σε διαρκή επανάληψη τη Suzanneτου LeonardCohen, με την λυρικότατη φωνή της
Collins. Κι άξαφνα σα να άκουσα τη Suzanneνα μου φωνάζει από το
απέναντι πεζοδρόμιο, κρατώντας το μεγάλο καθρέπτη της «Σείριε, υπάρχουν όμορφα
πράγματα κι εκεί που δε το περιμένουμε! Κοίτα μέσα στον καθρέπτη…»
Ανοίγοντας την πόρτα του δωματίου
μου, βρήκα στο βάζο ένα μπουκέτο με πολύχρωμες νεραγκούλες κι ένα σημείωμα που
έγραφε λιτά «Τις είδα, σε σκέφτηκα, τις πήρα. Σου
αρέσουν;»
Με μιας έβαλα τα κλάματα για ακόμη
μια φορά… πόσο σκάρτος είμαι όταν δε μοιράζομαι σκέψεις κ συναισθήματα, πόσο
εγωιστής που δεν αφήνω να βλέπουν οι πιο δικοί μου άνθρωποι τα αισθήματά μου
την ώρα που εκείνοι με κάθε τρόπο φροντίζουν για το αντίθετο… ακόμη ένα πάθημα
από τα πολλά που θα πρέπει να μου γίνει μάθημα!
*η φωτογραφία είναι δική μου, τραβηγμένη κάπου, κάποτε... στο κέντρο της Άνω Πόλης...(αν κάνεις κλικ πάνω της θα τη δεις καθάρια... δεν ξέρω γιατί είναι θολή... σχεδόν μυωπική!) Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται στο "καλαμαράκι" μου. Πόσο μου έχει λείψει... πόσο άλλαξαν οι ζωές μας... "μεγάλα καράβια, μεγάλες θάλασσες, μεγάλες φουρτούνες..." πως το λέγαμε να δεις... ξέρεις τι θυμήθηκα κάποια ώρα; Εκείνο το ανοιξιάτικο δείλι, παραμονή της ονομαστικής μου εορτής στο Ρίο, στην παραλία... τα όνειρα που κάμναμε, τα γέλια που κάμναμε, τις σκέψεις που μοιραστήκαμε... χάζευα τη φωτογραφία μας... ξέρεις εκείνη που όλο στοχασμό κοιτάμε τη θάλασσα... τρομάρα μας, όλο εκεί ζητούσαμε παρηγοριά... κι έπειτα σηκωθήκαμε... έδυσε ο ήλιος, γυρίσαμε ανακουφισμένοι... κάπως έτσι νιώθω κι εγώ μολονότι δεν είσαι εδώ για να στα πω...
Άνοιξη παρούσα.. σκέψεις πολλές... υποχρεώσεις περισσότερες...λογαριασμοί μαζεμένοι... βγαίνω τα τελευταία βράδια σα να μη θέλω να σκέφτομαι στο τέλος της μέρας όσα συμβαίνουν στο διάβα της... της μιας δραχμής τα γιασεμιά ξεχνιούνται πάνω στο τραπέζι λέει ο στίχος... Τριαντάφυλλα δύο... σκέψεις πάλι ξεπηδούν άναρχα... Της μιας δραχμής τα γιασεμιά
λένε στα ξέγνοιαστα ζευγάρια που απ' τις αγάπες τους καμιά
ποτέ δε ζει πολλά φεγγάρια... Τρέχει ο χρόνος ασύλληπτα γρήγορα... από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνας... Και τα δικά μας γιασεμιά, εγώ τα μάζεψα κρυφά...
Πολλοί από εσάς αγαπητοί συνμπλόγκερς με έχετε καλέσει σε διάφορα μπλογκοπαίχνιδα. Ευχαριστώ για την τιμή μα σας ζητώ να με συγχωρέσετε αλλά δεν έχω διάθεση να παίξω... όχι τώρα τουλάχιστον! Ίσως στο μέλλον... καλό Σαββατοκύριακο σε όλους
που πυρπολείς με εξαίσια ορμή της μνήμης τ’ ακρογιάλια…
Τι με κοιτάζεις τώρα μες από τον ύπνο της δροσιάς;
Τι με κοιτάζεις μες απ’ το βαθύ νερό της θάλασσας;
Τι με κοιτάζεις…
Πύρινος άνεμος είσαι, σα θάλασσα νυχτερινή…
πλησιάζεις, με ανάβεις, με πυρπολείς, καίγομαι…
κι έπειτα διαλύεσαι, χανόμαστε…
Seirios 19/3/2012
Πως να βάλω τάξη στην αταξία που έχει επιβληθεί γύρω μου... το δοκίμασα δεν ωφελεί! Ο ήλιος πυρπόλησε το κορμί μου τούτο τριήμερο δίνοντας παρηγοριά, δείχνοντάς μου το δρόμο... κι ο ήχος από το επίμονο σφύριγμα σα μελωδία που δεν παύει να ηχεί εντός μου. Εικόνα θολή το μέλλον... Η πόλη από το κάστρο της. Η πόλη με τη θάλασσα της... η νέα πόλη δε θα έχει κάστρο, δε θα έχει θάλασσα... κι όμως θα πρέπει να την αγαπήσω...
ΣΤΟΠ
* οι φωτογραφίες δικές μου. Η πρώτη από το κάστρο της πόλης κοιτώντας δυτικά. Προς την Ιταλία που πάντα κάτι μου παίρνει... Σαν ακούω για ακόμη μια φορά να ηχεί το καράβι που σαλπάρει από το λιμάνι... Η δεύτερη λεπτομέρεια από ένα τετράδιο μου, σχεδιάστηκε ανάμεσα σε λογαριθμικές συναρτήσεις, απεικονίζοντας ίσως τη διάθεση μου στο διάβα της μέρα που πέρασε. Το ποίημα το σκέφτηκα ενώσω όργωνα τη γη, πρωί πρωί... τελικά είναι μαγικό πως η επαφή με τη γη σε βυθίζει σε σκέψεις. Κι η ζωή τραβάει την ανηφόρα της...
** Παρισινή φίλη μας, γιατί σιωπάς;
*** Πάνε τα Κύθηρα, το χάσαμε το πλοίο της γραμμής...
Τούτη είναι η 500 ανάρτηση!!! ΤούτοΕΔΩ για όσα θα ακολουθήσουν... όσα θα έρθουν... για όσες σκέψεις κάμνω σιωπηρά και δεν μοιράζομαι... για όλες εκείνες τις φορές που με έχει συνοδέψει αυτό το τραγούδι... πάντα στο νου φέρνει εικόνες, την ίδια πάντα συναυλία, την ίδια πάντα διαδρομή, την ίδια εκείνη αφιέρωση... το νέο που ανοίγεται μπροστά μου και τις αγωνίες μου....
Εσύ δεν είσαι σαν τους άλλους
είσαι απο εκείνα τα παιδιά
που μέσα στο μυαλό τους έχουν
ένα σπασμένο πύργο ελέγχου
κι ένα ραντάρ μες στην καρδιά
Λένε
πως η μουσική που ακούμε μας χαρακτηρίζει κι ως ένα βαθμό καταμαρτυρεί τις
ιδέες μας, τα πιστεύω μας. Δεν ξέρω αν έχει λογική βάση αυτή η «θεωρία».
Κρίνοντας κανείς από το τι μουσική μου αρέσει, τι μουσικά ακούσματα έχω και
ποιες μουσικές συνήθειες στην καθημερινότητά μου, δύο είναι πιθανά να συμβούν.
Είτε να μπερδευτεί εντελώς είτε να κατανοήσει ότι στη σχέση μου με τη μουσική
χωράει μονάχα καθετί που είναι γνήσιο.
Στο
σπίτι μας ανέκαθεν υπήρχε κι εξακολουθεί να υπάρχει ένα ανοιχτό ραδιόφωνο.
Μουσική πρέπει να ήταν το δεύτερο πράγμα που άκουσα στην κοιλιά της μάνας μου,
μετά το χτύπο της καρδιάς της. Κι ενώ αγαπώ τη μουσική, δεν έμαθα ποτέ να
παίζω... έμαθα πάντως τα "ολόκληρο – μισό – ένα τέταρτο-ένα όγδοο-ένα δέκατο
έκτο" και πάει λέγοντας... Θαρρώ πως χρωστάω πολλά σε μια δασκάλα από
εκείνες που είχα στο Δημοτικό Σχολείο. Αγαπούσε τη μουσική(τραγούδι) και το
Θέατρο και δεν έχανε ευκαιρία να μας διδάσκει και δυο. Εκείνη μας «έδειξε»
συστηματικά τις μουσικές του Χατζιδάκι και των άλλων σπουδαίων. Στις δύο
τελευταίες τάξεις του δημοτικού έκανα μουσική με τον "αρχιμουσικό" κ.
Δημήτρη και στις τάξεις του γυμνασίου είχα καθηγήτρια τη Μαίρη.
Στο
γυμνάσιο έμαθα να τοποθετώ τις νότες στις αράδες του πενταγράμμου, να σχεδιάζω
κλειδιά του Σολ, του Φα και να γράφω νότες πάνω από το πεντάγραμμο και κάνω από
αυτό. Τώρα αυτό το τελευταίο δεν ξέρω πως το έκανα και γιατί το έκανα...
άλλωστε όλα αυτά είναι μακρινό παρελθόν κι τις στιγμές που τα αναλογίζομαι
(καλή ώρα!) απορώ με τον εαυτό μου που τα κατάφερνα... Στην τελευταία τάξη του
γυμνασίου αρχίσαμε να κάνουμε ιστορία της μουσικής κι εκεί ήταν που βαριόμουνα
απελπιστικά...Τι με ένοιαζε εμένα πως έζησε ο κάθε μεγάλος κλασικός συνθέτης
μου λέτε; Πάντως, μου είχε κάνει εντύπωση που κάποιος από δαύτους τους μεγάλους
(ο Μπετόβεν ήταν; ο Μότσαρτ; ο Στράους; Θα σας γελάσω και δεν το θέλω...) από
μια ηλικία κι έπειτα είχε χάσει την ακοή του και δεν μπορούσε να ακούει τις
συνθέσεις του! Στο σχολείο μάθαινα τους «μεγάλους κλασικούς» όμως εγώ την ίδια
εποχή ανακάλυπτα κι άκουγα με ενθουσιασμό τον σπουδαίο Σοστακόβιτς (και στα
κρυφά γιατί μισοντρεπόμουν τότε ελληνική ποπ. Αννούλα, Δέσποινα κτλ Ευτυχώς,
αργότερα κατάλαβα ότι δεν πρέπει κανείς να νιώθει ενοχές για το τι ακούει. Ψιτ,
να ακούτε τα πάντα μην μπαίνετε σε αυτή την πλάνη!)
Με
τον τρόπου μου, όμως, αγάπησα και τους κλασικούς συνθέτες. Δίπλα από το δίπατο
γυμνάσιο που φοίτησα (το τριτάξιο έχω προλάβει..δεν είμαι και τόσο παλιός ώστε
να πρόλαβα το εξατάξιο!) εβρίσκετο το Πατραϊκό Ωδείο. Λοιπόν, όταν άνοιγε ο
καιρός κι άρχιζαν να ανοίγουν και τα παράθυρα δειλά δειλά, μπορούσες να
ακούσεις τους σπουδαστές του να κάνουν πρόβες και να ετοιμάζονται για τις
εαρινές εξετάσεις. Ήταν, που λέτε, κάτι ανοιξιάτικα μεσημέρια (μπορεί να μην
πρόλαβα το εξατάξιο γυμνάσιο πρόλαβα τη διπλοβάρδια όμως!) όπου βαριόμουνα να
παρακολουθήσω στο μάθημα. Κάθιζα, λοιπόν, το σώμα μου στην καρέκλα κι άφηνα το
μυαλό μου να ταξιδεύει με τις μουσικές από τους ασκούμενους του γειτονικού
ωδείου.
Κι
ενώ ο καθηγητής παρέδιδε βιολογία εγώ σταύρωνα τα χέρια πάνω στο θρανίο,
κάρφωνα το βλέμμα μου (γύρευε που!?) κι άρχιζα να παρακολουθώ τους μουσικούς
"γείτονες". Είχε τόσο εξασκηθεί το αφτί μου, ώστε μπορούσα να
διακρίνω τον αρχάριο από τον έμπειρο, αυτόν που έπαιζε με όρεξη από τον
βαριεστημένο κι αυτόν που όσες φορές κι αν έπαιζε ένα κομμάτι θα έκανε το ίδιο
λάθος στο ίδιο πάντοτε σημείο. Καταλαβαίνετε, πόσο πρόσεχα στην παράδοση του
δικού μου μαθήματος...
Κι
έπειτα άρχισα να συνειδητοποιώ πως δεν υπήρχε μεγαλύτερη ευχαρίστηση από το να
ανακαλύπτω μουσικές που δεν ήξερα… που κάθε φορά θα με έκαναν να νιώσω το ίδιο
υπέροχο συναίσθημα της ανακάλυψης ενός μονοπατιού που κάπου αλλού θα με
οδηγούσε. Αν μπορούσα να πω ότι κάποιος υπήρξε καθοδηγητής μου, σίγουρα τούτο το ρόλο έπαιξε στις αρχές ο μουσικός παραγωγός
– ερμηνευτής Κώστας Θωμαϊδης μέσα από τις εκπομπές του στον (τότε) Μελωδία μου
έμαθε τις μουσικές του κόσμου. Κι όταν η μουσική περιπλάνηση ξεκινήσει δεν έχει
σταματημό, γίνεται συνήθεια… συνήθεια που εκπλήσσει και σε γοητεύει όταν ο
άλλος σε καθίζει κάτω δείχνοντας σου τις μουσικές που αγαπά και πιθανόν δεν
γνωρίζεις. Είναι ο καλύτερος τρόπος αν
θες να γίνεις φίλος μου…
Με
εκείνα τα ατελείωτα νοερά ταξίδια της πρώτης νιότης μου ωρίμασα σιγά σιγά και
σε εκείνα επέστρεψα με μιας καθώς γύριζα στο σπίτι μου ένα μεσημέρι την ώρα που
σχόλαγε το γυμνάσιο της γειτονιάς μου, εκείνο που είχα φοιτήσει. Βάδιζα
βαριεστημένα, όταν βρέθηκα μπλεγμένος με το αλαλάζων μαθητικό πλήθος που
ξεχύθηκε σχολώντας. Πότε έφτασα έξω από το σχολείο και το Ωδείο -μέρος της
διαδρομής επιστροφής- δεν το είχα κατάλαβει... βλέπεις οι σκέψεις είχαν
επιβληθεί εντός μου. Από μακρυά διέκρινα τη μουσικό που είχα σαν ήμουν κι εγώ μαθητής. Ίδια κι απαράλλαχτη μου
φάνηκε. Πέρασα βιαστικά το δρόμο, αντίκρυ, σαν να ήθελα να διαχωριστώ από τη μάζα
των μαθητών. Μονάχα όταν αντίκρισα στο νεοκλασικό που
στέγαζε το Ωδείο, τη μεγάλη πινακίδα ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ, μονάχα τότε σαν εικόνα
ζωντάνεψε η ανάμνηση τούτη κι έπειτα κι άλλες…κι άλλες… «…ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας — σα
μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει…» αναδύθηκαν.
Καλή Βδομάδα σε όλους!
*Στο
πικάπ ακούμε τους Demo_Deux, σε ένα κομμάτι που αγαπώ ιδιαίτερα και ανακάλυψα
πριν μερικούς μήνες. Ανοίξτε τον ήχο και χαρείτε τους. Στην τελευταία περίοδο
λόγου δυο στίχοι από το ποίημα του Κ.Π. Καβάφη «Φωνές» όπου έχω διατηρήσει την
ορθογραφία του πρωτότυπου. Αλλιώς είχα σκεφτεί αυτή την ανάρτηση, περισσότερο
μουσική και λιγότερο περιγραφική αλλά κυριάρχησαν τα συναισθήματα κι οι
αναμνήσεις. Το κείμενο βγήκε από το χρονοντούλαπο… όπως κι η φωτογραφία της ανάρτησης
όπου είναι δική μου. Ο τίτλος παραπλανητικός ως έναν βαθμό...
**Μη
θαρρείς πως αγνοώ τη θρασύδειλη παρουσία σου εδώ, απλά σε αφήνω να «αλωνίζεις»
αφού νομίζεις ότι έτσι ακονίζεις τα νύχια σου λατρεμένο μου βλήμα. Δεν υπήρξα
βλέπεις ποτέ αλεπού… Έχουσιν γνώσιν οι φύλακες! Ακούς;
Έτσι θα σε θυμάμαι Δόμνα! Κυριακή στο πατρικό μου, το ραδιόφωνο να παίζει ΕΡΑ κι από τα ερτζιανά να μου μαθαίνεις την παράδοση, να με κάμνεις να αγαπώ όσα με προσδιορίζουν.
Θα σε αποχαιρετήσω με ένα αγαπημένο μου τραγούδι, τραγουδισμένο πάντα με την ιδιαίτερα ξεχωριστή φωνή σου!
Ποιος είδε νέο σεβνταλή και της αγάπης κλέφτη,
Pουμπαλιά, γαρουφαλιά
σε τριγυρνούνε τα πουλιά
για να ξυπνάει με το αχ και με το βαχ να πέφτει.
Pουμπαλιά μου Xιώτισσα
σε είδα ψες κι αρρώστησα.
Tα μάτια σου με κάνανε, να στρώσω δεν κοιμούμαι
Pουμπαλιά, γαρουφαλιά
σε τριγυρνούνε τα πουλιά
και το σταυρό σα Xριστιανός να κάνω δεν θυμούμαι.
Pουμπαλιά μου Xιώτισσα
σε είδα ψες κι αρρώστησα.
Κι αυτό το αγαπημένο μου, σε διδασκαλεία της ίδιας. Ο "Μέρμηγκας" από την Κεφαλλονιά.
Η μέρα μουντή, οι έννοιες τρέχουν και δε λένε να φύγουμε από το μυαλουδάκι μου. Το πλάνο που σχεδίασα όταν ξεκινούσα ίσως να μην είχε την απαιτούμενη παραμετροποίηση... Μάλλον ηττήθηκα και δεν είναι κακό να το παραδεχτώ! Ίσως πάλι ο κύκλος να κλείνει για να δώσει τη σειρά του στον επόμενο! Οψόμεθα...
Άνοιξα τα μάτια σου σήμερα κι αντίκρισα τους νάρκισσους που έχω στο γλαστράκι αντίκρυ από το κρεβάτι μου! Άνθισαν, άνοιξαν τον πολύτιμο ανθό τους. Ένα κίτρινο δυνατό, καθάριο, φωτεινό χρώμα κόντρα σε όσα γκρι βαραίνουν τις σκέψεις μου.
Σηκώθηκα, έριξα στην πλάτη την κόκκινη ζακέτα που είχα αφήσει αποβραδίς στην καρέκλα, έφτιαξα καφέ κι έμεινα να χαζεύω... έπειτα έπιασα τη μηχανή κι άρχισα να τραβάω φωτογραφίες. Μυρίζουν υπέροχα αυτά τα λουλούδια! Για μια στιγμή ξεχάστηκα...
Έφυγα έπειτα, κατέβηκα στο κέντρο για δουλειές. Πήρα την ομπρέλα μου γιατί βρέχει και βγήκα στην υγρασία της πόλης και των σκέψεων. Γύρισα ώρες αργότερα εκνευρισμένος. Μπήκα στο σπιτικό μου φουριόζος, ήθελα να πετάξω από πάνω μου ότι με βάραινε. Να βγάλω τα παπούτσια μου, να ζεστάνω τα πόδια που που είχαν ξυλιάσει από την υγρασία.
Άνοιξα την πόρτα βιαστικά κι έπεσε το βλέμμα μου στους νάρκισσους που έστεκαν καρτερικά στην ίδια θέση! Εκτυφλωτικά φωτεινοί, όμορφοι! Και κάπως έτσι ξεχάστηκαν τα προηγούμενα, ηρέμησα...
Σήκωσα το ακουστικό του τηλεφώνου και πήρα μια φίλη να της πω Χρόνια Πολλά... ημέρα της γυναίκας σήμερα. Κι όλοι έχουμε έρθει στη ζωή από μια γυναίκα... μη το ξεχνάτε αυτό!
Είχα σκεφτεί άλλο τραγούδι να χαρίσω στα κορίτσια μου, αλλά τελευταία στιγμή σκέφτηκα να σας βάλω το τραγούδι της Σίρλεϊ Βαλεντάιν. Αφιερωμένο, λοιπόν, σε εσάς.
Φιλώ κ χαιρετώ σας
Σείριος
ΚΛΙΚ πάνω στη φωτογραφία για λεπτομέρειες. Χάλια τα νεύρα μου! Η γυναίκα είναι η λύση, αυτό ήταν το κομμάτι που είχα σκεφτεί στην αρχή, έπειτα το Η ζωή είναι γυναίκα αλλά στο τέλος το άλλαξα.
Μελίνα, άραγε μας βλέπεις από εκεί ψηλά; Γελάς με το
βροντερό σου γέλιο με την κατάσταση εδώ, είμαι βέβαιος. Αλήθεια, βρήκες τον
παππού σου που τόση αδυναμία είχατε ο ένας στον άλλο, τον Τάκη τον παιδικό σου
φίλο, τον Τζούλη που τόσο αγάπησες, το Μιχάλη που ήρθε τις προάλλες, τον Γιώργο
τον πρώτο σου έρωτα, το Ροντήρη το Δασκαλό σου… Η Δέσπω, η Αλίκη, η Έλλη, η
Τζένη είναι καλά οι φίλες σου… Δε φαντάζομαι να έχεις βαρεθεί εκεί πάνω, όλο
και κάτι θα σκαρώνετε… Έτσι δεν είναι;
Το μουσείο της Ακρόπολης το καμαρώνεις τα βράδια από
εκεί; Δεν είναι πανέμορφο; Κάθε φορά που παίρνω το μετρό και σε βλέπω στο
σταθμό ξέρω πως σεργιανίζεις κάπου εκεί έξω, ξέρω πως δεν έχεις ξεχαστεί από τους Έλληνες και πως κάθε που αντικρίζουν την Ακρόπολη θυμούνται τον αγώνα σου και
ξέρουν πως αν γυρίσουν τα Μάρμαρα με έναν μαγικό τρόπο θα είσαι παρούσα.
Είναι περιττό να σου γράψω ότι ακόμη ασκείς πάνω μου
τη γυναικεία επιρροή σου κάθε φορά σε βλέπω στο TopKapi. Ίσως σε εκείνο το φιλμ να υπήρξες περισσότερο
γοητευτική παρά οποιαδήποτε άλλη φορά. Θα στο έχει πει κι ο Μάνος, το δίχως
άλλο… τι κάνεις εκείνος ο υπναράς;
Να τους δώσεις ένα φιλάκι κι από μένα κι έπειτα «να
πάτε όλοι μαζί στην ακρογιαλιά»… Πάλι γελάς Μελίνα...(;) ίσαμε εδώ κάτω σε ακούσαμε.
"Τίποτα που δεν έγινε στο
παρελθόν, δεν μπορεί να συγκριθεί με ό,τι είναι να γίνει, μετά λόγου
γνώσεως, στο παρόν και στο μέλλον γιατί ο καμένος τη φωτιά δεν τη
φοβάται."
Το Σαββατοκύριακο που διανύσαμε ήταν αποκλειστικά χαρισμένο στον εαυτό μου, σε πράγματα και πρόσωπα που αγαπώ, σε ρυθμούς ανθρώπινους, σε συνήθειες που θέλουν το χρόνο τους κ τις είχα αμελήσει. Σύμμαχος σε όλα τούτα ο καιρός. Ήλιος καυτός πύρωσε τα κορμιά μα και τις ψυχές μας. Ασχολήθηκα με τα λουλούδια μου, βόλταρα πλάι στη θάλασσα κοιτώντας τον ήλιο κι αφήνοντάς τον να ροδίσει τις παρειές μου, κάθισα σε ένα παγκάκι που το έλουζε ο ήλιος κι άρχισα να ξεκοκαλίζω την κυριακάτικη εφημερίδα, στο πλάι καφές και μουσική στα αφτιά. Όταν σηκώθηκα πια, ήταν απόγευμα. Έμεινα να κοιτάζω τον ήλιο που έδυε... μου φώναξες "έβαλε ψύχρα, πάμε... άρχισα να κρυώνω". Ήθελα να σε πάρω αγκαλιά, σκέφτηκα τον κόσμο που περπατούσε ολόγυρα... σου χαμογέλασα... την ίδια στιγμή ένα μικρό παιδάκι έτρεχε προς το μέρος μας. Σταμάτησε αντίκρυ μας, μας έκανε μια παιδική γκριμάτσα. Του έκλεισες το μάτι κ χαμογέλασε... κάναμε να σηκωθούμε για να φύγουμε κι έτρεξε βιαστικά στους γονείς του. Ήταν Κυριακή και πέρασε... πέρασε κι έσβησε το χτες, μαζί με τ' άλλα τα σβηστά!
*Στην αρχή της ανάρτησης κάτι που έγραψε η φίλη Μαριμάρ σε ένα σχόλιο της περασμένης ανάρτησης και μου άρεσε ιδιαίτερα. Ευχαριστώ σε καλή μου Μαριμάρ!
