Το παραθύρι...

Κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια μου εσένα κοιτάω, βλέπω το χρώμα σου κι ελπίζω...

Τηλέφωνα χτυπούν, φίλοι με ψάχνουν και παραπονιούνται πως χάθηκα...

Τόσο κοντά στην πόλη και συνάμα τόσο αποκομμένος ώστε η αρμύρα να έχει ποτίσει το κορμί μου...

Κοιτάζαμε τα αστέρια ξαπλωμένοι στο νοτισμένο από την υγρασία γρασίδι όπως μικροί...

Το ραδιόφωνο παίζει αδιάκοπα, μόνο μουσικές...

Καμιά φορά η ψυχή πονάει ή η καρδιά αλλά έρχεται το κύμα και σου θυμίζει ότι η αέναη κίνηση είναι η Ζωή...

Δεν ξέρω πότε θα γυρίσω πραγματικά... σήμερα γύρισα για λίγο... ίσα ίσα να εκπληρώσω υποχρεώσεις που δεν αναβάλλονται...

Ελπίζω κ εύχομαι όλοι να είστε καλά...

*θα γυρίσω που θα πάει... θα γυρίσω στα παλιά μου... στα γνώριμα...

Κι η Μελίνα τι εξαιρετική που είναι σε τούτο το κομμάτι...;

Η ζωή στας εξοχάς!

Χαμένος στας εξοχάς, άνεργος (επίσημα). Ήλιος κι αρμύρα σμιλεύουν το κορμί μου. Βόλτες στη φύση νωρίς το πρωί, μπάνιο στη θάλασσα αργότερα, παρατήρηση του ουράνιου θόλου το βράδυ. Ησυχία κ γαλήνη επικρατεί.  Είχα πει δε θα αφεθώ κι όμως αφέθηκα... άντε να δούμε που θα μας βγάλει... Αποκομμένος από το ίντερνετ και τη θαυμαστή blogσφαιρα (μικρή εξαίρεση τούτη). Διαβάζω εφημερίδες, γράφω κείμενα, ακούω ατελείωτες ώρες μουσική, παλεύω με τα κουνούπια που σημαδεύουν το κορμάκι μου, ζωγραφίζω (πράγμα που είχα να κάνω μήνες...), "κηπουρεύω", μαζεύω κοχύλια κ χαζεύω το βυθό με τις ώρες! Πόση ομορφιά υπάρχει και δεν το ξέρουμε... Δοκιμάζω συνταγές με λαχανικά της εποχής... το ραδιόφωνο παίζει αδιάλειπτα. Τα βράδια κοιμάμαι αργά, όταν δεν χαζεύω τα άστρα διαβάζω Ελύτη. Περνάω τις ώρες μου, τις στιγμές μου ανθρώπινα, χαλαρά... Ο κήπος μας είναι ολάνθιστος και καμαρώνω κρυφά, γιατί έχω εργαστεί κι εγώ για τούτο το αποτέλεσμα. Δεν ξέρω πότε θα επιστρέψω...δε με περιμένει τίποτα ύστερα από καιρό... καλοκαίρι 2011, στην Ελλάδα που βαρυγκωμά κι εξακολουθώ να είμαι αισιόδοξος. 

Να χαμογελάτε διπλά στα δύσκολα! 

Σας φιλώ όλους κ όλες!

Something's gotten hold of my heart

Έλα να σου δείξω το στάχυ το ξανθό

τ' αστέρια που σωπαίνουνε για ν' αποκοιμηθώ...

Καλό μήνα & καλό υπόλοιπο θέρους!

___________________________________________________
*Τις πιο βαθιές κι εγκάρδιες ευχές μου στο "Νερόφιδο", πιστός αδελφικός φίλος απ'τα σχολικά χρόνια. Τα πιο όμορφα τα έχουμε μοιραστεί μαζί, μα τα πιο δύσκολα μας ένωσαν. Μακάρι να του έχω δώσει λίγη από την αγάπη που μου έχει χαρίσει απλόχερα.Το κομμάτι για σένα...ξέρω ότι σου αρέσει...

** Πόσο όμορφη, ελληνική λέξη είναι το στάχυ! Μα κι η λέξη θέρος είναι αγαπημένη μου!