*Άνευ λόγου εν μέσω θέρους!*

Κάπου στην περιφερειακή του Υμηττού, λίγο πριν ή αμέσως μετά τον Καρέα -δεν έχει τόση σημασία- το χάσαμε το πλοίο της. Εν μέσω θέρους, τα όνειρα της Κυριακής σβήνουν σαν ανατείλει ο ήλιος της Δευτέρας. Βάλε το χέρι αντήλιο... συνέχισε με τις αναμνήσεις που σε συντροφεύουν. Αυτές μαζί με το σήμερα σε ορίζουν...

Τα Κύθηρα ποτέ δε δε θα τα βρούμε, το χάσαμε το πλοίο της γραμμής εαυτέ μου... 

Μεγαλώνεις κάθε μέρα όλο κ περισσότερο εαυτέ μου. Μια παραλία ερημική κ να απλώναμε εκεί της ζωής μας το βήμα, ακούς;

Στο άδολο χάδι, που καρτερείς εαυτέ μου..

Σε εσένα όπου αντικρίζοντας το είδωλό μου στον καθρέπτη, κατάλαβες πόσο μόνος και βυθισμένος στις σκέψεις μου βρισκόμουν εκείνη τη στιγμή.

*όλα καλά κι ας έχω χαθεί! Μάλλον όλα τελειώνουν εκεί όπου εμείς κάνουμε πως δε το βλέπουμε. Συνεχίζουμε για όσο... 

Φιλώ κ χαιρετώ σας

Με ειλικρινή εκτίμηση

Σείριος Σειριόπολις

Όμορφα που ήταν...

Όμορφα που ήταν τούτο το Σαββατοκύριακο. Ήρεμο, πλάι στη θάλασσα, στην ίδια πάντα μεγαλούπολη η οποία μπορεί να σε κάνει να ξεχάσεις τα πάντα. Λίγα μόλις χιλιόμετρα από το πολύβουο κέντρο της, με τις σειρήνες πάσης φύσεως που ηχούν, να βρίσκεις τη θάλασσα, το κύμα, την αρμύρα...

Η μέρα φεύγει, μια νέα βδομάδα αρχίζει. Στα αφτιά μου ηχεί διαρκώς αυτό το "πειραγμένο" κομμάτι... Συννεφιασμένη Κυριακή - Vassilikos, Τσιτσάνης. Τόσο επίκαιρο, τόσο τρυφερά ειπωμένο... όμορφα πέρασε αυτή η βδομάδα, με τα πάνω και τα κάτω της. Περισσότερα τα πάνω, λιγότερα τα κάτω. Κλείνει με θετικό ας πούμε πρόσημο. 

Καλή βδομάδα σε όλους.

Ξέρω, κάπου έχω χαθεί (όπως πάντα άλλωστε!)