On Air

Τα πρώτα blogs που διάβαζα συστηματικά πολύ πριν δημιουργήσω το δικό μου ήταν Της Ελληνίδας, του Ethan (όπου έχει κλειδώσει πλέον) κι εκείνο του Παύλου του Μυστήριου. Τρία blogs ετερόκλητα, με ελάχιστα κοινά μεταξύ τους, στα οποία σπάνια σχολίαζα παρά την ανειλημμένη παρακολούθηση. Στα κείμενα του Μυστήριου Παύλου έβρισκα έναν χορτάτο, δραστήριο, καθημερινό, αεικίνητο, άλλοτε χαρούμενο κι άλλοτε προβληματισμένο άνθρωπο... μα πάνω από όλα Άνθρωπο. 

Και να που την ερχόμενη Τετάρτη (30-11-2011) στις 21.00 είμαι καλεσμένος στην εκπομπή όπου κάμνει στον  PBRadio. Κι επειδή οι αποστάσεις δε γεφυρώνονται παρά μόνο με μουσική, σας προσκαλώ με τη σειρά μου (μετά το κάλεσμά του) σε ένα μουσικό ταξίδι μέσα από τις μουσικές επιλογές μου. Στα λόγια, φυσικά ο Παύλος, φιλόξενος οικοδεσπότης.

Με το ραδιόφωνο και τις μουσικές φλερτάρω καιρό τώρα, αλλά ντρέπομαι λιγάκι. Πάντως δεν έχω πιο όμορφο από το να διαλέγω μουσικές και να τις ντύνω αναμνήσεις, λόγια... υπάρχουν τραγούδια που νομίζω ότι έχουν γραφτεί για μένα κι άλλα που είναι απόλυτα ταιριασμένα με συμβάντα της ζωής μου, του βίου μου...

Ελπίζω να μας κάνετε παρέα στον PBRadio.

* για να ακούσετε την εκπομπή, ζωντανά, αρκεί να κάνετε κλικ στο σύνδεσμο PBRadio ή να επισκεφτείτε τον Μυστήριο Παύλο  κι από εκεί να ανατρέξετε στον αντίστοιχο σύνδεσμο.  

Καλή Βδομάδα σε όλους!

Ραντεβού την Τετάρτη...

Το κομμάτι για μένα... για τις αναμνήσεις μου... για τις μουσικές κ τα πρόσωπα που αγάπησα κ με σημάδεψαν!
Το κομμάτι αφιερώνεται σε όλους σας, εφόσον έχουν να σας πουν κάτι οι στίχοι του!  

Το πρόβλημα

Ο κόσμος, λοιπόν, χωρίζεται σε δυο κατηγορίες! Σ' αυτούς που έχουν πρόβλημα και σε αυτούς που είναι πρόβλημα! Αυτοί που είναι πρόβλημα, συνήθως ακουμπάνε σε κάποιους άλλους που στη συνέχεια έχουν πρόβλημα... από αυτούς που είναι πρόβλημα! Όταν όμως αυτοί που έχουν πρόβλημα "παραφουμάξουνε"  και ψιλοαδειάσουνε αυτούς που είναι πρόβλημα, τότε αυτοί που είναι πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα αλλά είναι άνθρωποι που έχουνε πρόβλημα! Και κάπως έτσι έρχεται η ζωή στα ίσια της...πότε με το πρόβλημα του ενός και πότε με το πρόβλημα του άλλου!

Μαλβίνα Κάραλη

Απλά η γυναίκα ήταν μορφή...υποκλίνομαι στη σκέψη της και σας προτρέπω να ψάξετε και να διαβάσετε όσα περισσότερα μπορείτε για τη Μαλβίνα. Θα επανέλθω κάποια στιγμή με ένα αφιέρωμα. 

Το εξαιρετικό περιοδικό "Οδός Πανός" είχε κάνει παλιότερα ένα αφιέρωμα στη Μαλβίνα, το οποίο μπορείτε να δείτε και να διαβάσετε Ε Δ Ω.  (ευτυχώς η τεχνολογία είναι με το μέρος μας!)

Μερικές σκέψεις & ένα παραμύθι!

Κοιτάζω τον ήλιο κατάματα και οι αχτίδες του πυρώνουν την ψυχή μου... ζεσταίνουν τα μαγουλά μου... 

Ούτε Κιχ

Ήταν ένας κύριος με ένα πολύ παράξενο όνομα, ο κύριος Ούτε Κιχ. Με αυτό το όνομα γεννήθηκε, με αυτό μεγάλωσε, με αυτό συνέχισε τη ζωή του. Ο κύριος Ούτε Κιχ δεν έκανε καθόλου θόρυβο, η φασαρία ήταν άγνωστο πράγμα κι όπου άκουγε ότι κάποιος σαματάς γινότανε ή κάτι τέτοιο ο κύριος ούτε Κιχ έφευγε τρομοκρατημένος. Δε μίλαγε, δε φώναζε, δε γελούσε, δε χαχάνιζε, δε στρίγκλιζε, δε χτύπαγε, δεν ανάσαινε καν γιατί ο κύριος Ούτε Κιχ ήταν ένας πάρα πολύ σιωπηλός άνθρωπος! 

Αχ, ο κύριος αυτός ήταν τόσο σιωπηλός, τόσο ανύπαρκτος, ώσπου μια μέρα χάθηκε. Ήτανε τόσος ο θόρυβος που να…έτσι όπως ήρθε χάθηκε! Φυσικά οι πάντες ξεσηκώθηκαν να τον βρουν γιατί η εξαφάνισή του έκανε απίστευτο θόρυβο. Ήταν ο μόνος θόρυβος που έκανε ο κύριος ούτε Κιχ...

Μπαρ Μπαρ

___________________________________________________

Έχω τη συνήθεια να γράφω (σημειώνω) τις σκέψεις μου σε χαρτιά μικρά ή μεγάλα, μπλοκ σημειώσεων, πάνω σε εισιτήρια, σε αποδείξεις... Όπου βρω έστω κι ελάχιστο άγραφο χώρο άλλοτε με καλά γράμματα κι άλλοτε με άτσαλα, βιαστικά πνιχτά γράμματα αποτυπώνω τη σκέψη μου. Κι έτσι οι τσέπες μου, τα σημειωματάρια μου, τα ημερολόγια κατακλύζονται από κάθε λογής σκέψεις. Ανάμεσα σε ραντεβού, υποχρεώσεις, οργανόγραμμα ημέρας, απαραίτητα αντικείμενα που πρέπει να εφοδιαστώ ξεπηδούν σκόρπιες σκέψεις ή πράγματα που με εντυπωσίασαν, τα ενθυμήθηκα κι από φόβο ότι θα τα ξαναξεχάσω τα σημειώνω βιαστικά στριμώχνοντάς τα.

Άλλοτε στο πέρας της μέρας,  γυρίζω σ' αυτές τις σημειώσεις μου, τις διαβάζω, τις επεξεργάζομαι, τις καθαρογράφω... Κι είναι φορές (τις περισσότερες) όπου τις ξεχνάω ίσαμε τη στιγμή που θα βρεθούν ξανά μπροστά μου καθώς ξεφυλλίζω τους ημεροδείκτες ή αδειάζοντας τις τσέπες των σακακιών και των παντελονιών μου. Κι είναι η στιγμή μαγική καθώς ένα τόσο δα χαρτάκι σε κάνει να ξανασκεφτείς όλα εκείνα που σε έκαναν να γράψεις εκείνα τα βιαστικά λόγια στο χαρτί. 

Μια άλλη περίεργη συνήθεια μου που σχετίζεται με τα προαναφερθέντα, είναι ότι κάποιες στιγμές αυτά τα χαρτάκια με τις απόκρυφες σκέψεις μου τα κρύβω μέσα σε βιβλία. (μην ψάχνεις να βρεις λογική σε αυτή μου την πράξη). Λες και θέλω να ξορκίσω τις σκέψεις μου εκείνες...να τις κρύψω από τον ίδιο μου τον εαυτό. Πάνω σε ένα τέτοιο χαρτί έπεσα πρόσφατα. Το είχα γράψει πάνω στο σελιδοδείκτη του βιβλίου που διάβαζα τη νύχτα (παραμονή) πριν παρουσιαστώ στην Τρίπολη φαντάρος. Δεν τελείωσα ποτέ εκείνο το βιβλίο! Το πρωί πριν ξεκινήσω το τακτοποίησα στο ράφι. Έκτοτε το αντίκριζα αρκετές φορές και καμιά δεν έπαιρνα απόφαση να ολοκληρώσω την ανάγνωσή του. Εν τω μεταξύ είχα ξεχάσει τη "σημείωση" αλλά κάτι με αποθάρρυνε σε εκείνο το βιβλίο. Μέχρι πριν λίγες μέρες όπου έπιασα αποφασιστικά να διαβάσω. Ανοίγοντας το έπεσα πάνω στο σελιδοδείκτη, διάβασα την ιδιόχειρη σημείωσή μου και έκλεισα το βιβλίο απότομα. Ένιωσα να γυρίζω στις αγωνίες εκείνης της μέρας, οι οποίες παρότι δε επαληθεύτηκαν κατά την πλειονότητά τους αρκούσαν να με γεμίσουν με ένα συναίσθημα δυσφορίας. "Το θεώρημα του Παπαγάλου" του Ντ. Γκετζ θα μείνει ημιτελές τελικά....Το βιβλίο μαζί με τον επίμαχο σελιδοδείκτη ξανατοποθετήθηκε προσεχτικά στο ράφι...  

** Καμιά φορά σκέφτομαι πόσα δε πρόφτασα να σου πω και πόσα δε θα ακούσεις ποτέ από τα χείλη μου ή  το αντίστροφο. Τρέχουμε σαν τους τρελούς, λογαριάζουμε, τακτοποιούμε υποχρεώσεις μα λησμονούμε να μιλήσουμε για απλά πράγματα. Κανένας δε με έχει φωνάξει όπως εσύ, να ακούω το κοινότυπο όνομά μου υποκοριστικά ειπωμένο και να μου αρέσει..

Εμένα οι φίλοι μου είναι...

Κατερίνα Γώγου

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο, Μετς
Κάνουν ό,τι λάχει
Πλασιέ τσελεμεντέδων κι εγκυκλοπαιδειών
Φτιάχνουν δρόμους κι ενώνουν ερήμους
Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
Επαγγελματίες επαναστάτες
Παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
Τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
Αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
Στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη
Που πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
Τις ενοχές σας
Αποφάσεις συνεδρίων, δανεικά κοστούμια, σημάδια από κάφτες
περίεργες ημικρανίες, απειλητικές σιωπές
Κολπίτιδες...
Ερωτεύονται ομοφυλόφιλους...
Τριχομονάδες...
Καθυστέρηση...
Το τηλέφωνο...
Σπασμένα γυαλιά...
Το ασθενοφόρο...
Κανείς...

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Κάνουν ό,τι λάχει
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
Γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Οι φίλοι μου ζωγραφίζουν με μαύρο χρώμα
Γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
Γράφουν σε συνθηματική γλώσσα
Γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Και σύρματα
Στο λαιμό σας
Στα χέρια σας
Οι φίλοι μου...

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ / / / / ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γνωρίζω εκ των προτέρων πως οι ποιητικές αναρτήσεις είναι δύσκολες (για κάποιους βαρετές)... κι ακόμη πιο δύσκολη είναι η επαφή με την παράξενη ποίηση της Κατερίνας Γώγου για όσους διαβάζουν πρώτη φορά ποιήματά της. Πριν μερικά χρόνια διάβασα, σχεδόν τυχαία, την συλλογή ποιημάτων της "Τρία κλικ αριστερά" . Κι ήταν σοκ για μένα ο τρόπος που έγραφε. Ένα γράψιμο σκληρό καθόλα γνήσιο που σε κάνει να την αγαπήσεις για την τόση δύναμη παραδοχής που έκρυβαν οι στίχοι της. Χωρίς να μπορώ να εξηγήσω επακριβώς το γιατί, μου αρέσουν οι άνθρωποι του "δρόμου" πολύ περισσότερο από τους "σαλονάτους". Δεν είμαι κανένας άγιος, έχω περιπλανηθεί σε διάφορα μονοπάτια κι έχω συναναστραφεί με κόσμο που ορισμένοι θα τους αποκαλούσαν "κοινωνικά μιάσματα" όμως έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως πριν (κατά)κρίνουμε είναι καλό να προσπαθήσουμε να δούμε πρώτα με ένα ζευγάρι μάτια διαφορετικά από εκείνα που κουβαλούμε πάνω μας. Και ξέρεις τι έχω καταλάβει ακόμη, θα ακουστεί κοινότοπο, όλους εκείνους που αποκαλούν "άνθρωποι του περιθωρίου" είναι γιατί δε θέλησαν να μπούνε στις νόρμες που κάποιοι άλλοι όρισαν για αυτούς. Έχουν καθάριο βλέμμα και σε κοιτούν στα μάτια μέσα. Γι' αυτό να μη φοβάστε να έρχεστε σε επαφή με τους ανθρώπους όποιοι κι αν είναι απέναντι σας. Δεν έχετε να χάσετε τίποτε, παρά μόνο να κερδίσετε. Να φοβάστε εκείνους που δεν επιδιώκουν το ανάλογο...

Χρόνοι πέντε, ζωή μία!

Δύο κείμενα αλλοτινών εποχών μπερδεμένα με το σήμερα. Κοιτώντας τις σημειώσεις του 2006 ξαναβρίσκω το Σείριο να ψάχνει τη ζωή, το 2009 φαντάρος σε μια σκοπιά πονάει για μιαν αγάπη που ξεκινούσε ή μήπως έσβηνε οριστικά... τώρα ξέρει, τότε δεν μπορούσε να διακρίνει... Στο 2011 ξεφυλλίζει το καλά κρυμμένο σημειωματάριο και σκέφτεται πως όλα είναι στιγμές, εικόνες... τις πιάνει μία μία και φτιάχνει το παζλ της μέχρι τώρα πορείας... 

Πέρασες ο καιρός, παιχνίδι αλλιώτικο
που χάθηκε στο φως τα μεσημέρια...

Πέρασε... Πέρασε ο καιρός

Καλή βδομάδα σε όλους!

Φιλώ κ χαιρετώ σας

Αγριεύει η φύση πριν τα αισθήματα!

Σε μια από τις παραλίες του Διακοπτού... κάποτε...

Σα να ακούω το βοριά που φυσάει και αγριεύει τη θάλασσα...

Σα να ακούω την ορμή που έχουν τα κύματα καθώς σκάνε στην ακτή...

Αδιαφορώντας για όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες σε τούτη τη Χώρα...

Καρτερώντας όμως το χαμόγελο στα χείλη των πολλών...

"Μια θάλασσα μικρή είναι το καλοκαίρι μου
ο έρωτάς μου, ο πόνος μου." 

Τι μας πονάει πιο πολύ; Ό,τι θα θέλαμε να έχουμε ή ό,τι δεν έχουμε πια;

Πόσο θα ήθελα να χτυπούσε  η αρμύρα το πρόσωπό μου  σε αυτό το ακρογιάλι...

Αν γύριζε ο χρόνος πίσω, θα έβρισκα τα σημάδια...

11 - 11 - '11

Ο Σείριος σε απρόβλεπτα ακούσματα!

Θυμάστε έναν δίσκο που είχε βγάλει η Χ. Αλεξίου κάπου στα 1987, με τίτλο "Η Χάρις Αλεξίου σε απρόβλεπτα τραγούδια"; Τον χάζευα σήμερα (και τελικά έβαλα να τον ακούσω) καθώς τακτοποιούσα μια σειρά πραγμάτων μου. Παραφράζοντας τον τίτλο σκέφτηκα πόσες πολλές αντιφατικές μουσικές παντρεύουμε μέσα μας! Δεν ξέρω για σας, αλλά στο σπιτικό μου το ραδιόφωνο δε σταματά να παίζει! Δυο κλικ αριστερά η ροδέλα των FM και από το Δεύτερο Πρόγραμμα, στον Μελωδία... κι έπειτα Τρίτο Πρόγραμμα και μετά πολλά κλικ δεξιά στάση σε... ανάλαφρο πρόγραμμα... μα στο τέλος της μέρας η ροδέλα ξαναγυρίζει στο Δεύτερο Πρόγραμμα! Κι ενώ έχω πολλές μουσικές σταθερές κι αγάπες τις οποίες κατά καιρούς βλέπετε εδώ, υπάρχουν και κάποια κομμάτια "καλλιτεχνών" τα οποία μου αρέσουν άλλοτε για το στίχο τους, άλλοτε για τη μουσική τους κι άλλοτε μόνο και μόνο γιατί με κάνουν να χαμογελάω σκεπτόμενος κάποιο πρόσωπο με το οποίο τα έχω συνδυάσει. Για παράδειγμα, μπουζουκοτράγουδα λαϊκά τραγούδια (sic) δεν άκουγα ποτέ ούτε ακούω, αλλά στη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας, τις νύχτες των ατελείωτων σκοπιών, άκουγα διάφορα πράγματα και έχει βρεθεί και αγαπημένο άκουσμα... διότι αν δε έχεις βάλει ραδιόφωνο κατά τις τέσσερις το χάραμα δεν ξέρεις τι σου λέω! Αλλά ας μη σε πάω από τώρα στα βαριά!  Δεν ξέρω αν σε έχω προϊδεάσει για το τι θα ακολουθήσει αλλά τώρα είναι η πιο σωστή στιγμή για να φύγεις, αν το κρίνεις σκόπιμο! χε χε χε

1. Η σχέση μου με τη μουσική της "Απόλυτης" έχει περάσει διάφορα στάδια, μέχρι την οριστική διαγραφή των σχέσεών μας κάπου στα δεκατέσσερα έτη μου! Λοιπόν, προτιμώ να κρατάω στην ανάμνησή μου την Αννούλα της δεκαετίας του εβδομήντα, πότε που το ταλέντο της ξεχείλιζε! Από εκείνη την περίοδο ξεχωρίζω το "δίψασα στην πόρτα σου" και σχεδόν κλαίω κάθε φορά που το ακούω! Μου θυμίζει μια φίλη καλή, που ζει μακρυά πια... Αλλά δεν είναι απρόβλεπτο κομμάτι! Είναι στα πλαίσια των μουσικών που αγαπώ! Το απρόβλεπτο είναι ότι μου αρέσει ένα κομμάτι της Βίσση με τίτλο "Κόντρα", κυρίως για τους στίχους
   
   Υπάρχει πάντα μια απόσταση μικρή
   Από τον έρωτα ως την καταστροφή
   Υπάρχει κόντρα στο μυαλό και στην ψυχή
   Μα εμείς πετάμε, γκρεμιζόμαστε
   Ξανά ερωτευόμαστε και πάμε απ’ την αρχή
   

2. Όπως είχα γράψει σε μια από τις πρώτες αναρτήσεις (τρία χρόνια πίσω) αγαπώ καθετί που είναι αυθεντικό στο είδος του! Κι επόμενη κυρία είναι εξαιρετική στο είδος που εκπροσωπεί! Η Κατερίνα Στανίση είναι γνήσια στο είδος, λαϊκή, χωρίς να προσποιείται κάτι περισσότερο από εκείνο που είναι στα αλήθεια. Και παραδέχομαι δημόσια ότι έχω πάει στα μπουζούκια (μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού) κι έχω περάσει τέλεια σε πρόγραμμά της, και λολούδια έχω πετάξει για πάρτη της και έχω τραγουδήσει!  Γιατί καλή η ποιότητα αλλά ο νταλκάς θέλει το λαϊκό του (κόπηκες; περίμενε να πάω παρακάτω)

3. Σας λέει κάτι το όνομα Φίλιππος Νικολάου; Για μένα δε λέει σχεδόν τίποτε... πάντως ο τύπος σε αλλοτινές εποχές πρέπει να είχε κάνει σουξεδάκια. Θα έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε που κάποιος μου είχε στείλει μια κάρτα μαζί με τους στίχους από ένα τραγούδι που λεγόταν "τόση καρδιά"... Φυσικά είχα καταλάβει το λόγο που είχαν οι στίχοι αλλά εγώ με διακριτικότητα είχα αποστείλει πεσκέσι τη χυλόπιτά μου και σαν καλό παιδί φρόντισα να μην πληγώσω τον άλλο! Μετά από αναζήτηση ανακάλυψα ότι το παραπάνω κομμάτι είναι ελληνοποίηση (παραποίηση θα έλεγα) του Bitakat Hob της Samira Said, συμμετοχή στη Eurovision του 1980... Τούτη ήταν η αφορμή για να ανακαλύψω μια φωνή που μετέπειτα αγάπησα! Ασχοληθείτε μαζί της αξίζει!  

4. Λιγοστοί είναι εκείνοι που γνωρίζουν ότι αγαπώ τους παραδοσιακούς χορούς και την παραδοσιακή μουσική. Πελοποννήσιος γαρ, αλλά οι χοροί της Θράκης είναι μέσα στην ψυχή μου! Μου αρέσουν οι ρυθμοί, τα λόγια κι οι ιστορίες που υμνούν. Χορεύω σε διάφορα χορευτικά σχεδόν δέκα πέντε χρόνια κι είναι από εκείνα τα πράγματα που με ξεκουράζουν. Από όλους τους παραδοσιακούς οργανοπαίχτες - καλλιτέχνες ξεχωρίζω το Θύμιο Γκογκίδη κι είναι κρυφή μου ελπίδα να βρεθώ σε εκείνα τα μέρη σε κάποιο γλέντι που θα παίζει μουσική! Για ακούστε πως "πιάνεται η αγάπη" ...

5. Μου αρέσει πολύ, η μουσική από ένα "σκοτεινό" συγκρότημα... Οι Βlackmore's Night μπήκαν στη ζωή μου όταν ήμουν μαθητής της Β' Λυκείου από ένα cd που μου είχε δανείσει ένας συμμαθητής μου! Νομίζω ότι κόλλησα με το κομμάτι που σας παραθέτω... τελικά το συγκρότημα δεν είναι τόσο "μαύρο" όσο πίστευα τότε. Οι μουσικές του με συνοδεύουν σε διάφορα στάδια της ζωής μου!

ΚΑΙ 

6. Κι ενώ έχεις αντέξει ίσαμε εδώ, θα αντέξεις ακόμη ένα! Μου αρέσει το "Πριν χαθεί το όνειρό" μας. Το τραγούδι του Τ. Βοσκόπουλου που έχω συνδυάσει με ένα γλέντι που είχαμε κάνει στο στρατό.... μου προξενεί ένα συναίσθημα χαρμολύπης... 

"άσε με να σε αγαπάω κι όπου φτάσουμε..."

Αυτάααα! Ως εδώ ήταν τα απρόβλεπτα τραγούδια. Όμορφο υπόλοιπο Κυριακής σε όλους σας! Κλείστε τις τηλεοράσεις. Μας κούρασαν οι ψευτοσωτήρες! Αλήθεια εσείς έχετε απρόβλεπτα τραγούδια;

Όμορφη βδομάδα σε όλους κι όσο μπορείτε να σκέφτεστε αισιόδοξα!