Τη συνέντευξη τούτη την προγραμμάτιζα σχεδόν τρεις μήνες! Όμως οι υποχρεώσεις του ενός και πότε του άλλου του άλλου δεν επέτρεπαν τη συνάντησή μας. Τελικά, το ραντεβού δόθηκε σε ένα καφέ της γειτονιάς του, για το απόγευμα της περασμένης Τρίτης. Όταν έφτασα στο προκαθορισμένο μέρος, εκείνος βρισκόταν ήδη εκεί κι ας είχα φτάσει δέκα λεπτά νωρίτερα. Δε δυσκολεύτηκα να τον εντοπίσω, παρότι δεν τον είχα ξαναδεί. Άφησα το ένστικτό μου να με οδηγήσει στο Σείριο. Μετά τις πρώτες μας κουβέντες, τον άκουσα να μου λέει «βγάλε το κασετοφωνάκι σου, ρώτησε με ό,τι θες αλλά δε θέλω να περικόψεις τίποτα από όσα θα πούμε». Συμφωνήσαμε κι αμέσως πάτησα το REC. Τα υπόλοιπα παρακάτω…
- Θα ξεκινήσω κάπως ανορθόδοξα την κουβέντα μας. Είχα κατά νου να σας ρωτήσω κάτι άλλο, αλλά θα αρχίσω από αυτό που μου έκανε εντύπωση. Ερχόμενη στο τραπέζι, σηκωθήκατε και τραβήξατε την καρέκλα για να καθίσω. Είχα χρόνια να δω άνδρα να κάνει αυτή την κίνηση. Είστε, αλήθεια, τόσο ευγενικός με όλους;
Μάλλον προσπαθώ να σας καλοπιάσω για να είναι εύκολες οι ερωτήσεις που θα μου κάνετε! (γέλια). Προσπαθώ πάντα, ακόμα και με αγνώστους, να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να υποκρίνομαι. Τώρα αν αυτό μεταφράζεται απ’ τους άλλους ως ευγένεια ή τρόποι καλής συμπεριφοράς δε με απασχολεί ιδιαίτερα. Δεν ξέρω αν είμαι το ίδιο ευγενικός με όλους…με εκνευρίζουν οι κουτοπόνηροι που προσπαθούν να σου πάρουν τη σειρά! Ε, λοιπόν, σε αυτούς δε χαρίζομαι!
- To blog σας φέρει τον παράξενο τίτλο, «ένα BlogSpot για τη μουσική, την ποίηση και τους ευαίσθητους...». Παρακολουθώντας τις μουσικές που επιλέγετε πολλές φορές με έχετε μπερδέψει… από την άλλη οι επιλογές σας στην ποίηση είναι πιο «σταθερές».
Οι μουσικές που ακούω είναι πράγματι αντιφατικές! Θα μπορούσα να πω ότι ακούω σχεδόν τα πάντα κι είμαι ιδιαίτερα δεκτικός σε νέα ακούσματα. Η μουσική με ταξιδεύει, με πλημμυρίζει εικόνες κι αναμνήσεις από το βίο μου. Ο καλύτερος τρόπος για να με προσεγγίσεις είναι να με βάλεις κάτω και να αρχίσεις να μου γνωρίζεις διαφορετικούς μουσικούς κόσμους. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αγαπώ μονάχα ό,τι είναι γνήσιο κι αυθεντικό στο είδος του. Με παρόμοια λογική προσεγγίζω και την ποίηση. Βρίσκετε πιο «σταθερές» τις ποιητικές μου επιλογές, πιθανόν, γιατί έχω ιδιαίτερη αγάπη σε τρεις τέσσερις ποιητές. Ο Ελύτης, ο Ρίτσος, ο Καβάφης κι η Δημουλά όλο μου αποκαλύπτονται…
- Τι σημαίνει για το Σείριο καθένας από τους ποιητές που μου προαναφέρατε;
Ο Γιάννης Ρίτσος είναι για μένα συνυφασμένος με τα εφηβικά μου χρόνια. Τον ανακάλυψα μέσα μια σειρά διηγημάτων που είχαν εκδοθεί από τον ΚΕΔΡΟ κι έπειτα έτρεξα στην ποίηση του. Είναι ο ποιητής που με όπλισε με δύναμη, με έκανε αγωνιστή για την ίδια μου τη ζωή! Ο Ελύτης έχει δεσπόζουσα θέση στη παιδική μου ηλικία μέσα από τα ποιήματα που περιλαμβάνονταν στα αναγνωστικά του Δημοτικού. Είναι σαν ένα λευκό φως να φωτίζει όλες τις αναμνήσεις μου από εκείνη την ηλικία. Τον ξαναβρήκα μαζί με τη Δημουλά στη μεταλυκειακή μου πορεία κι από τότε μένω εκστασιασμένος. Όσο για τον Καβάφη, τι να πω…; Οι φίλοι μου, μου λένε πως διαβάζω πολύ καλά τα ποιήματά του. Εγώ επιμένω ότι καταλαβαίνω καλά όσα λέγει ο ίδιος μέσα από τα ποιήματά του.
- Σε κάποιο σημείο του ιστολογίου σας γράφετε «Με ελάχιστα ρήματα: διαβάζω, γράφω, διορθώνω τα λάθη μου όσο μπορώ, κι αυτά μου προσφέρουν ό,τι χρειάζομαι για να μπορώ να ονειρεύομαι και να ταξιδεύω...». Θα ήθελα να σχολιάσουμε τα ρήματα που έχετε χρησιμοποιήσει ένα προς ένα. Εκτός από ποίηση τι άλλο διαβάζετε;
Μου αρέσει η κλασσική λογοτεχνία και τρέφω βαθιά αγάπη στους Ρώσους δραματουργούς. Οι «Λευκές Νύχτες» του Ντοστογιέφσκι είναι από εκείνα τα έργα που έχουν μιαν εξόχως ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Ωστόσο, διαβάζω κι Έλληνες συγγραφείς. Μου αρέσουν εκτός από τα διηγήματα και τα βιβλία με θέμα την Ισορία του τόπου μας. Τελευταία, διάβασα «Τα Σαντέ της Σαπφώς» του Μανιώτη.
- Από πού πηγάζει η ανάγκη σας να γράφετε; Στο ιστολόγιο σας γράφετε με λόγο ιδιαίτερα ζωντανό, κάποιες φορές συγκινητικό και πάντα με τρόπο που αγγίζει ευαίσθητες χορδές όλων εμάς που διαβάζουμε τα κείμενα σας. Έχετε σκεφτεί να ασχοληθείτε επαγγελματικά με τη συγγραφή;
Ας τα βάλουμε σε μια σειρά τα πράγματα, αρχίζοντας από το τελευταίο. Ειλικρινά, δεν ξέρω πόσο καλά γράφω ή όχι. Δεν έχω μέτρο σύγκρισης αλλά δε θεωρώ τον εαυτό μου ικανό να ασχοληθεί επαγγελματικά με κάτι τέτοιο. Το ότι έχω μια σχετική άνεση στη γραφή δε με καθιστά αυτόματα και συγγραφέα! Εγώ γράφω κυρίως για να μοιράζομαι όσα σκέφτομαι και δεν πρόφτασα να ξεστομίσω…είναι συνήθως ένας διάλογος με τον ίδιο μου τον εαυτό. Τις περισσότερες φορές γράφω τις ανησυχίες μου, τις ελπίδες μου, την κούρασή μου. Άλλες στιγμές κρατάω συντροφιά στον εαυτό μου για να μην αισθάνεται μόνος, τον παρηγορώ όταν χρειαζόταν παρηγοριά, τον ακούω όσα κι αν είχε να μου πει, είμαι ο άνθρωπός μου!!! Είναι μια περίεργη «άσκηση» ψυχανάλυσης…αντί να κάθεσαι σε κάποιο ανάκλιντρο και να τα λες τις σκέψεις σου, κάθεσαι τις γράφεις…
- Όμως, κατ’ αυτό τον τρόπο δεν κινδυνεύετε να μπερδέψετε τον αναγνώστη; Δε φοβάστε την πιθανή υπερέκθεση σας;
Να τον μπερδέψω πάνω σε πιο θέμα; Θα είναι αφελές να πιστεύει κάποιος ότι μέσα από τα γραφόμενα μου, εκθέτω το βίο μου καταγράμμα! Ίσως κάποιοι εσφαλμένα να πιστέψουν ότι εδώ γράφω τα πάντα, καθετί που μου συμβαίνει. Ας με συγχωρέσουν όμως γιατί τίποτα τέτοιο δε συμβαίνει... Η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω, μακριά από τα πληκτρολόγια και τις οθόνες. Κρατάω καλά φυλαγμένα όσα δε θέλω να βγουν προς τα έξω… Εδώ μονάχα ψήγματα της ζωής μου παρουσιάζω. Πιθανόν κάποιοι άνθρωποι να μπορούν να διακρίνουν στοιχεία του χαρακτήρα μου, μέσα απ' τα γραφόμενά μου, αλλά εγώ γνωρίζω καλύτερα από τον καθένα τα λάθη μου, τις συνέπειές τους και τις όποιες προσπάθειες έχω κάνει ώστε να τα βελτιώσω.
- Μέσα από τα γραπτά σας μοιάζετε δραστήριος άνθρωπος, ο οποίος καταπιάνεται με πολλά πράγματα. Δυο κείμενα σας, τα οποία μου είχαν κάνει ιδιαίτερη αίσθηση, είχαν να κάνουν με τη γενναιόδωρη βοήθεια που προσφέρετε σε όσους έχουν ανάγκη…(με διακόπτει απότομα)
Δε θα ήθελα να κάνουμε κουβέντα πάνω σε αυτό το ζήτημα. Η προσφορά έχει αξία όταν γίνεται αθόρυβα. Θα παρακαλούσα, ωστόσο, όσους διαβάσουν τούτη τη συνέντευξη να θυμούνται να βοηθούν όσο περισσότερο μπορούν τους συνανθρώπους τους.
- Υπάρχουν θέματα που σας ενοχλούν και δε θα θέλατε να συζητήσουμε;
Σαφώς κι όχι! Σας διέκοψα κάπως βιαστικά διότι καταλάβαινα που θα οδηγηθεί η κουβέντα περί «βοήθειας» των αδυνάτων… δεν χρειάζεται να ευλογούμε μόνοι μας τα γένια μας.
- Αναμφισβήτητα η πόλη μας είναι μια μικρή μεγαλούπολη! Προετοιμαζόμενη για αυτή μας τη συνέντευξη έμαθα από κάποιον κοινό γνωστό μας ότι είστε εις εκ των ιδρυτικών μελών της lgbtq κοινότητας της Πάτρας. Δε σας κρύβω ότι ξαφνιάστηκα ευχάριστα με αυτή την πληροφορία.
Εγώ να δείτε πόσο ξαφνιασμένος είμαι τούτη τη στιγμή…(γέλια). Οι δε αναγνώστες να δείτε πως θα ξαφνιαστούν… Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Θα χαιρόμουν ιδιαίτερα αν ήμουν ένα από τα ιδρυτικά μέλη, αλλά κάτι τέτοιο δε συνέβη. Πράγματι ήμουν από τα άτομα που βοήθησαν τον γενεσιουργό πυρήνα, αυτής της ιδέας, στο ξεκίνημά του. Παρότι είχα τη λιγότερη συμμετοχή νιώθω πολύ περήφανος που έχω βάλει ένα λιθαράκι σε μια συλλογική προσπάθεια. Ήταν κάτι το οποίο έλειπε από την πόλη μας. Οι εκδηλώσεις που έχουν διοργανωθεί ίσαμε τώρα θα ήταν κάτι ουτοπικό αν δεν υπήρχε αυτή η ομάδα που εργάστηκε τόσο σκληρά. Η οργανομένη κοινότητα έχει βοηθήσει πολλά άτομα, κυρίως νεαρής ηλικίας, να βγουν από το καβούκι τους.
- Εξακολουθείτε να προσφέρετε την πολύτιμη βοήθειά σας σε αυτή την ομάδα ανθρώπων;
Όχι, το ίδιο ενεργά όσο πριν τέσσερα χρόνια που όλα ξεκίνησαν. Η ομάδα έχει «ανοίξει» αρκετά, νέα μέλη έχουν κάνει την εμφάνισή τους κι σίγουρα υπάρχουν άτομα που έχουν να προσφέρουν περισσότερα από όσα εγώ. Άλλωστε δεν είμαι άνθρωπος που μπορεί να ζήσει και να κινηθεί περιορισμένος σε μια ομάδα. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω…
- Όχι πολύ καλά. Θα ήθελα να μου το αναπτύξετε λίγο…
Το ότι είμαι gay δε σημαίνει η καθημερινότητα μου αρχίζει και τελειώνει εκεί! Όπως όλοι οι άνθρωποι πέραν του ερωτικού βίου – που τελικά δεν αφορά κανέναν άλλο πέραν εσού και του συντρόφου σου- έχω τη ζωή μου που περιστρέφεται γύρω από τρέχοντα προβλήματα μικρά ή μεγάλα. Δυστυχώς, η lgbtq κοινότητα ένιωθα –από ένα σημείο κι έπειτα- ότι με περιχαρακώνει. Ένιωθα να με εγκλωβίζει και δεν ήθελα να αναλωθώ μέσα στη συνάφεια αυτού του χώρου. Αυτός ήταν κι ο λόγος της ουσιαστικής σταδιακής απομάκρυνσής μου.
- Ποια θεωρείτε ότι ήταν η καλύτερη στιγμή στα πεπραγμένα της lgbtq κοινότητας της Πάτρας όσο παρακολουθούσατε τα δρώμενα;
Εξακολουθώ να παρακολουθώ τα δρώμενα έστω και διακριτικά. Άλλωστε συμμετέχω σε αυτά όταν νομίζω ότι πρέπει να είμαι παρών. Κορυφαία ίσως κι ιστορική στιγμή θεωρώ τη περσινή ανοιχτή, δημόσια ομιλία που έγινε στην καρδιά της πόλης. Ήταν πρωτόγνωρη η συμμέτοχη του κόσμου. Για μια στιγμή πίστεψα ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει «είμαστε στο λυκαυγές, σε λίγο ξημερώνει!». Μέσα από εκείνη την ομάδα νιώθω ότι πήρα πολλά περισσότερα από όσα πρόσφερα.
- Θα ήθελα να σας ρωτήσω κι άλλα πράγματα αλλά δε νομίζω ότι πρέπει να μείνουμε περισσότερο σε κάτι που έχει κάνει τον κύκλο του. Κλείνοντας, πείτε μου, τι θα θέλατε να σας χαρίσει ο χρόνος;
Περισσότερη σοφία κι ακόμη δε θα ήθελα στο πέρασμά του να μου κλέψει το μνημονικό. Αααα και κάτι ακόμα, θα’ θελα να δω να «ξημερώνει» διότι ακόμη είμαστε στο λυκαυγές.
Αυτή ήταν η συνέντευξη με τον Seirio Seiriopolis. Ένα νέο παιδί που δε θέλει να ακούει καλό λόγο για τον ίδιο, όπου παραμένει αινιγματικός κι όταν ακόμα σου απαντάει τα πιο απλά πράγματα, που θες να τον γνωρίσεις καλύτερα για τον απλούστατο λόγο ότι σε ηρεμεί κοιτώντας σε στα μάτια. Θα τον βρείτε να πίνει ένα ποτήρι καρσί σε γνωστό wine bar αλλά να γράφει τις σκέψεις του στο seiriopolis.blogspot.com .
___________________________________________________
___________________________________________________
Η παραπάνω συνέντευξη παραχωρήθηκε από τον υποφαινόμενο σε τοπικό free press στη στήλη που παρουσιάζει τοπικά blogs των Πατρών. Ελπίζω να είστε όλοι σας καλά...σήμερα κι αύριο θα κάνω βολτούλα από τα λημέρια όλων σας. Έχω διπλή έξοδο...αλλά το ΣΚ είμαι μέσα!
