Summer Memories

Αν με ρωτάς πως πέρασαν τούτες οι σαράντα μέρες από τότε που έφυγες, μήτε που το κατάλαβα... θαρρώ πως δεν είναι μόνο σαράντα αλλά πολλές περισσότερες. Δεν ξέρω πως γίνεται αλλά χτες σε ένιωθα παρόντα, σα να καθόσουν δίπλα μου και παραδίπλα οι κοινοί μας φίλοι που ήρθαν να σε χαιρετήσουν.

Κι όταν χασμουρήθηκα, εκεί στα μισά της λειτουργίας, σα να μου πάτησες το πόδι συνωμοτικά κι εγώ να σου χαμογέλασα κι έπειτα χάθηκα στις παιδικές μας, εφηβικές, ανδρικές μας αναμνήσεις, σκανταλιές και μυστικά μας. Λίγο αργότερα ήρθε ο "καλλιτέχνης" και πάλι με σκούντηξες. Κατάλαβα ότι χαμογελούσες καθώς θυμήθηκες τη χαζομάρα μας τότε που μικροί καθώς ήμασταν είχαμε μαρτυρήσει με την παιδική μας αφέλεια όσα ακούγαμε από τους μεγάλους... ακόμη κοκκινίζω όσο σκέφτομαι σε πόσο δύσκολη θέση είχαμε φέρει τον "καλλιτέχνη" και πόσο ευγενικά μας είχε απαντήσει.

Μου ήρθε να γελάσω και κοίταξα κάτω... κι όταν σήκωσα το βλέμμα μου στο χαμογελαστό είδωλο της  φωτογραφίας που έστεκε ακουμπισμένη στο κέντρο, μας είδα παιδιά ντυμένα με τα καλά μας ρούχα, Λαμπρή ανήμερα στο μαγαζί τους κυρ Λάμπη να αγοράζουμε "σφυρίχτρες" κι εσύ να παίρνεις τα κίτρινα δυναμητάκια παρά τις προτροπές μου για το αντίθετο... κι έπειτα γυρίσαμε σπίτι κι εγώ έκανα την πάπια την ώρα που εσύ κρυφά από όλους τα έριχνες στην αυλή. Μέχρι που σε τσάκωσαν κι υποχρεωθήκαμε να μαρτυρήσουμε...

Ύστερα συγκινήθηκα κι άρχισαν τα μάτια μου να τρέχουν, η όραση μου θόλωσε, σταμάτησα να σε κοιτάω. Τη στιγμή εκείνη ήταν που ένιωσα το χέρι του πατέρα μου να με σφίγγει κι άξαφνα βρέθηκα πάλι να ακούω τη λειτουργία της Κυριακής που μέχρι τότε υπήρχε σαν ήχος μακρινός στο πίσω μέρος των σκέψεων μου.

Κι έπειτα όλα κύλησαν γρήγορα και με την συνηθισμένη τελετουργία που έχουν κάτι τέτοιες συγκεντρώσεις, μα εγώ δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσουν όλα εκείνα. Άλλωστε οι άνθρωποι που φεύγουν, ζουν παντοτινά μέσα από τις συνήθειες μας, στις πράξεις κι όσα έχουμε συνδέσει μαζί τους.

Λίγο αργότερα, απομεσήμερο πια, βρέθηκα μονάχος σε μιαν κοντινή παραλία να χαζεύω κοιτώντας απέναντι τις ακρογιαλιές της Ναυπακτίας. Στα αφτιά μουσική, μια σειρά με τριάντα οκτώ αγαπημένα κομμάτια, που το άκουσμα του καθενός γεννούσε και μιαν εικόνα.

Τόσο κοντά η απέναντι όχθη...

 Summer Memories (vol2)

* ΚΛΙΚ στον παραπάνω σύνδεσμο αν θες να κατεβάσεις ένα πακέτο με τα χτεσινά μου ακούσματα. Έτσι σαν ένα μικρό δείτε το, από μένα με αγάπη για όλους σας.

** Η φωτογραφία δική μου, θέμα "κοντόφθαλμη ματιά στα πράγματα". Σε ποια πράγματα; Σε όλα...

*** Καλή Συνέχεια σε όλους εκείνους που χαίρονται το θέρος.

****Για το Αλικάκι, που έφυγε μια μέρα σαν αυτή το μακρινό 1996...

Το τροπάριο της Κασσιανής (Μ. Τρίτη - Λαμπέτη)

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες, σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη:

Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.

Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας. Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου, εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.

Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου, και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου· αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.

Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο, ποιος μπορεί να τα εξιχνιάσει, ψυχοσώστη Σωτήρα μου; Μην καταφρονέσεις τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος.
Η Κασσιανή...και το τροπάριο της! Ιδού η αληθινή ιστορία της...

Το τροπάριο της Κασσιανής
(Φώτη Κόντογλου μεταγραφή)

Από τα πιο ενδιαφέροντα αποσπάσματα του κατα Ματθαίον Ευαγγελίου είναι αυτά που διαβάζονται σήμερα Μ. Τρίτη. Τούτο αξίζει τόσο για τα αποσπάσματα που διαβάζονται όσο και για την εσωτερικότητα με την οποία διαβάζει τα ιερά τούτα κείμενα η Λαμπέτη. Από το όγδοο λεπτό (8') κι έπειτα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο τρόπος που κορυφώνεται μέσα σου η αλήθεια των λόγων ίσαμε την κάθαρση που νιώθεις στα τελευταία δύο λεπτά ακούγοντας

"Άφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν προς με, των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών" (Ματθ. 19,14)

*συνεχίζω τις "εορταστικές αναρτήσεις" κ οι ευχές μου θα έρθουν κάπου στο τέλος της τρέχουσας βδομάδας. 

Πάσχα με την Έλλη Λαμπέτη

Όταν ρώτησαν το Δημήτρη Χορν, δέκα χρόνια μετά το θάνατο της Έλλης Λαμπέτη, σε μιαν συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης για το τι θυμάται απ’ τις τρεις γυναίκες που σημάδεψαν τη ζωή του αναφερόμενος στην Έλλη Λαμπέτη είχε πει:

«Θαύμαζα τον τρόπο με τον οποίο διάβαζε τα κείμενα των ιερών βιβλίων… ήταν εξαιρετική!»

Δε σας κρύβω ότι με είχε γεμίσει ιδιαίτερη απορία εκείνη η δήλωσή του. Πως μπορούσε κάποιος που είχε ζήσει τόσα πολλά με έναν άνθρωπο να θυμάται και να στέκεται μόνο σε αυτή τη λεπτομέρεια (;!). Κι η απάντηση δεν άργησε να έρθει μερικά χρόνια αργότερα, όταν σε ένα δισκοπωλείο βρήκα το δίσκο που είχε ηχογραφήσει η Ε. Λαμπέτη με τα αποσπάσματα από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Για μένα, τότε, ήταν μια πρώτη επαφή με τα ιερά κείμενα. Για πρώτη φορά ενέσκηψα σε αυτά κι αφορμή για τούτο είχε σταθεί ο τρόπος που διάβαζε η Λαμπέτη. Το cd τούτο μοίρασε (θαρρώ) το 2010μιαν ημερήσια εφημερίδα κι ελπίζω να το έχετε στη συλλογή σας.

Ο ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο προσέγγιζε η Λαμπέτη τα κείμενα της εκκλησίας, ήταν κι η αιτία που την οδήγησε ίσαμε τα στούντιο της ΥΕΝΕΔ το 1978 όπου και γύρισε έξι τηλεοπτικά επεισόδια για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Αυτή ήταν η μοναδική καλλιτεχνικής της εμφάνιση στην ελληνική τηλεόραση, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Παντελή Βούλγαρη. 

Στη σημερινή ανάρτηση, σας χαρίζω τις έξι αυτές συλλεκτικές εκπομπές μόνο το ηχητικό μέρος, ενώ την παρούσα συνοδεύει το βίντεο της Μ. Δευτέρας. Στόχος μου κάθε μέρα να ανεβάζω το αντίστοιχο βίντεο.

Ηχητικό: 

https://rapidshare.com/files/2312683626/Lampeti_Megali_Bdomada__ixitiko_.rar

*Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι οι περισσότεροι από εσάς βρίσκετε γραφικές αυτές τις αναρτήσεις μου κι ίσως να μην σας αρέσουν ιδιαίτερα. Όμως όπως έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση παρότι δεν είμαι "πιστός" με το Πάσχα με συνδέουν δεσμοί παράξενα ισχυροί. Υπομονή, λοιπόν, θα μου περάσει...
** Πάσχα των Καθολικών σήμερα, τις ευχές μου στον Κλαύδιο, στον εξ Ιταλίας ορμώμενο. 
*** Η σημερινή ανάρτηση αφιερώνεται τόσο στην Μαριμάρ όσο και στην Kovo Voltes. Να είναι πάντοτε καλά κι οι δυο τους. Καιρό τώρα κι οι δυο έχουν βρει θέση στις ιδιότυπες προσευχές μου.
**** Δε θα μπορούσα να είμαι ακριβοδίκαιος με την Έλλη Λαμπέτη εξαιτίας της αγάπης μου στο πρόσωπό της, αλλά χωρίς αμφιβολία είναι μοναδικός ο τρόπος που διαβάζει το Ευαγγέλιο.
***** Αυτό που από σήμερα ξεκίνησε η νηστεία και θα παχύνουμε τρώγοντας ψωμιά, κουλούρια κι άλλες αηδίες καθόλου δε μου αρέσει! χε χε χε (άντε για να ελαφρύνει λίγο το κλίμα, γιατί με έχει πάρει από κάτω!)

Καλή Μεγάλη Βδομάδα

Πάσχα με Παπαδιαμάντη!

Κυριακή των Βαΐων σήμερα κι η Μεγάλη Βδομάδα, η Βδομάδα των Παθών του Κυρίου μας προ των πυλών. Με το Πάσχα με συνδέει σχέση παράξενη. Ίσως γιατί έχω γεννηθεί Μ. Παρασκευή, ίσως γιατί θεωρώ πως είναι η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης και ίσως γιατί είναι στα αλήθεια η πιο συμβολική γιορτή από όλες. Μια γιορτή που συμβολίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον κύκλο της ζωής. Παρότι δεν είμαι "πιστός" με την αυστηρή έννοια που έχουν ορίσει κάποιοι στο μυαλό τους, θα προσπαθήσω και φέτος να είμαι κάθε βράδυ στην εκκλησία... κι ίσως την πιο όμορφη Αναστάσιμη Ακολουθία να την έχω παρακολουθήσει πέντε-έξι χρόνια πριν σε ένα μοναστήρι, στο Essex του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου τόσο πολύ ένιωσα εσωτερική κατάνυξη και γαλήνη ώστε μετέβαλα νιώθοντας μέσα μου καθάριος κ άξιος για τούτο.

Στο ηχητικό της ανάρτησης ακούμε τον Πέτρο Φυσσούν, να διαβάζει αποσπάσματα από έργα του Σκιαθίτη κοσμοκαλόγερου (όπως τον αποκάλεσαν) Αλ. Παπαδιαμάντη. Αυτός ο σπουδαίος Έλληνας συγγραφέας που καταπιάστηκε με το ήθος των ανθρώπων μέσα από μια σειρά κειμένων του φανέρωσε σε εμάς με την ιδιαίτερη γλώσσα του συνήθειες των ανθρώπων μιας Ελλάδας που δεν είχε ακόμη "μεγαλοπιαστεί". Μιας Ελλάδας που χρονικά δεν απέχει τόσο πολύ  όσο ο τρόπος ζωής μας σήμερα σε σχέση με τότε.

Δεν εύχομαι ακόμη Καλό Πάσχα! Θα ακολουθήσει (ελπίζω) μιαν ακόμη ανάρτηση ίσαμε να δώσουμε τις ευχές μας.

Φιλώ κ χαιρετώ σας

_________________________________________________

Πόστ μέσα στο πόστ, δλδ ΤΟΣΤ!

Ανάρτηση με τίτλο "Στην Αποβάθρα, μόνος ήσουν πάντα..."
Συντάχτηκε χτες, για αδιευκρίνιστο λόγο δε δημοσιεύτηκε παρά τη φόρτιση μου τη στιγμή που την έγραψα. Σήμερα σκόνταψα πάνω της ξανά, με πονάει το ίδιο, σα να μπαίνει ένα καρφί πιο βαθιά μέσα μου. Τη δημοσιεύω παρότι δεν ταιριάζει στο πνεύμα της αρχικής σημερινής ανάρτησης.

Μόνος ήσουν πάντα

σαν κρυφή μπαλάντα

σαν κρυφή πηγή.

Μόνος είσαι πάλι

στ' άδειο προσκεφάλι

μοναχός στη ζωή.

Γείρε και κοιμήσου

όσο κι αν πονείς.

Χάνεσαι, σκορπιέσαι

μα για σένα κανείς. 

Μόνος ήσουν πάντα

σαν κρυφή μπαλάντα

σαν κρυφή πηγή.

Χάραξε κι ακόμα

τριγυρνάς στο στρώμα

για να ξεχαστείς.

Μόνος ήσουν πάντα
σαν κρυφή μπαλάντα
μόνος, μόνος όπως κι εμείς...

Λ. Παπαδόπουλος

Χ. Αλεξίου

* Ανεμικές υποσχέσεις στον ίδιο μου τον εαυτό πως αύριο όλα θα είναι καλύτερα Και τώρα μπορώ να κλάψω, τώρα που ξέρω πως δε θα με δει κανείς!

Αχ βρε Βίκυ, πως βρίσκω αποκούμπι στη θεϊκή φωνή σου... τα τρένα που φύγαν...

"Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια..." 

[...] Το είδωλον του νέου σώματός μου,

απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,

ήλθε και με ηύρε και με θύμισε

κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,

και περασμένην ηδονή— τι τολμηρή ηδονή!

Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός,

δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,

κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,

και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά. [...]

Κ.Π. Καβάφης 

"Απ’ τες Eννιά"

Ευχές και Δώρα για όλους εσάς!

Update

Για ακούστε τη μουσική ιστορία των "τριών μάγων" όπως την ιστορούσαν οι κάτοικοι της Λιλιπούπολης. Στο αρχείο μου υπάρχει όλο το εορταστικό επεισόδιο. Πώς λησμόνησα να βάλω εξαρχής το κομμάτι αυτό που τόσο αγαπώ...;

 

 __________________________________________________________________
Τα Χριστούγεννα από παιδί με άφηναν παγερά αδιάφορο, μολονότι στο πατρογονικό μου γιορτάζονταν πάντα με λαμπρότητα και μεγάλες επισημότητες. Τα εορταστικά ρεβεγιόν είναι μέρος των αναμνήσεων που κουβαλάω. Κόσμος καλοντυμένος, χαρούμενος, λαμπερός… όμως από παιδί με βασάνιζε η ίδια πάντα σκέψη! Πως ξεχνούν με μιας τα προβλήματα που μπορεί να έχουν και ντύνονται το ψεύτικο χαμόγελο και προσποιούνται πως όλα είναι υπέροχα; Δεν έδωσα ποτέ απάντηση, απλά με τα χρόνια άρχισα να καταλαβαίνω…

Θυμάμαι βέβαια κι όμορφα πράγματα που έκρυβαν ουσιαστική αγάπη. Στις εικόνες αυτές μετέχουν άτομα του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος κι η αδερφική μου φίλη. Και φυσικά θυμάμαι τα πιο όμορφα Χριστούγεννα που έκαμνα με μιαν άγνωστη οικογένεια, από μακρυά… κοιτώντας τους από το παράθυρο μια νύχτα παραμονής Χριστουγέννων που ήμουν φαντάρος. Μου έλειπε το σπιτικό μου εκείνο το βράδυ και βουβό παράπονο κυριαρχούσε σιωπηρά μέσα μου. Κι εκεί που χάζευα τα βουνά της Αρκαδίας για κάποια στιγμή διέκρινα μιαν ανοιχτή κουρτίνα, πολλά μέτρα μακρυά από τη σκοπιά μου, και μιαν οικογένεια χωρίς να το ξέρει ήταν η πιο διακριτική συντροφιά που κατόρθωσε να ζεστάνει την καρδιά μου. Τους έβλεπα από μακρυά και φανταζόμουν ότι ήμουν μαζί τους… 

   

Μέρες γιορτών διανύουμε κι είμαστε ένα βήμα πριν τον εορτασμό των Χριστουγέννων. Εφέτος, τα δώρα για τους περισσότερους θα' ναι περιορισμένα αλλά μην ξεχνάτε δώρο σημαίνει να δίνεις κάτι από ψυχής κι όχι οπωσδήποτε κάτι πολυέξοδο. Το δίχως άλλο τούτη η οικονομική κρίση μας έχει κάνει πολύ φτωχότερους κι ίσως λίγο καλύτερους ανθρώπους. Ας είναι ... 

Τα μικρά δώρα, τα από καρδιάς δοσμένα κάνουν πάντα καλύτερη αίσθηση στους αγαπημένους μας. Χαρίστε βιβλία καινούρια ή από αυτά που έχετε διαβάσει και τώρα κοσμούν τη βιβλιοθήκη σας, έναν δίσκο (ακόμη κι αντιγραμμένο), ένα σημειωματάριο με μιαν ιδιόχειρη σκέψη σας σε κάποιον... Τόσο απλά, τόσο οικονομικά! Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται δαπανηρά τότε αφιερώστε λίγο από το χρόνο σας για έναν περίπατο με όσους αγαπάτε. Μα το σημαντικότερο από όλα είναι να θυμηθείτε όσους τις μέρες των γιορτών είναι μόνοι… Ένα τηλέφωνο, μια βόλτα μαζί τους θα τους κάνει να ξεχάσουν (προσωρινά έστω)  τη μοναξιά που αισθάνονται εντονότερη τούτες τις μέρες. 

Τα δικά μου δωράκια είναι ψηφιακά αλλά γίνονται μιας πρώτης τάξεως αφορμή για διάβασμα τόσο από τους μικρούς μας φίλους όσο κι από τους μεγαλύτερους. Το αγαπημένο μου παραμύθι του Όσκαρ Ουάιλντ  είναι η ιστορία του "Ευτυχισμένου Πρίγκιπα". Μου θυμίζει τον παππού που δεν υπάρχει πια στη ζωή και μου ξυπνά εικόνες από την παιδική μου ηλικία. Σήμερα, λοιπόν, το παραμύθι διαβάζει για όλους μας ο Δημήτρης Χορν κι αμέσως μετά η Σαπφώ Νοταρά διαβάζει για όλους εμάς που αγαπάμε τον Αλ. Παπαδιαμάντη, το διήγημα "Έρωτας στα Χιόνια". 

Και για το τέλος άφησα μιαν συλλογή τραγουδιών που μάζεψα για όλους εσάς. Τραγούδια που αγαπώ ιδιαίτερα σε τούτες της εκδοχές τους, τραγούδια που κατά καιρούς έχουν συντροφέψει τις σκέψεις μου, τραγούδια που καθένα έχει τον αποδέκτη του σκεπτόμενος εσάς όλους. Οι ευχές μου πρώιμα δοσμένες, αλλά με την ελπίδα να φτάσουν έγκαιρα σε όλους εσάς. Με πραγματική αγάπη, Σείριος.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους, με υγεία κι ηρεμία στα σπίτια σας!!!

Εδώ κατεβάζετε:

1. Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας 

2. Έρωτας στα Χιόνια 

&

3. Seirios X-mas Soundtrack Vol.1

Carte Postale "Les amants de Teruel"

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ "ΕΡΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΤΕΡΟΥΕΛ "

(Les amants de Teruel)

Στις κλασικές ερωτικές ιστορίες του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας, του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, με  τα άδοξα τέλη τους, προστίθεται κι  η ιστορία των εραστών του Τερουέλ. Το Teruel είναι μία πόλη της Αραγονίας, που βρίσκεται στην κεντροανατολική Ισπανία και είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Και ο μύθος «των Εραστών του Τερουέλ» είναι αυτός για τον οποίο είναι και γνωστή η συγκεκριμένη πόλη.

Πρόκειται για την ιστορία του Juan Diego Martínez και της Isabel de Segura. Ήταν δύο νέοι που ανήκαν στις κυρίαρχες οικογένειες του Τερουέλ. Από μικροί ήταν φίλοι και μεγαλώνοντας αγαπήθηκαν. Αυτό που τους χώριζε όμως – καθόσον χώριζε τις οικογένειές τους - ήταν η καθαρότητα του χριστιανικού αίματος (γεγονός που τότε ήταν πολύ σημαντικό ώστε να κάνει τους γονείς της κοπέλας αρνητικούς στο ενδεχόμενο μίας τέτοιας αγάπης) αλλά και το ότι ο νεαρός της ιστορίας μας ήταν φτωχός. Και όπως συμβαίνει σε όλους τους μύθους αυτού του είδους, οι γονείς της Ιζαμπέλ αποφάσισαν να παντρέψουν την κόρη τους για να μην αφήσουν να εξελιχθεί αυτός ο ανεπιθύμητος έρωτας. Ορίστηκε η ημερομηνία του γάμου της και ο Χουάν Διέγο ένιωσε την ανάγκη να αποχαιρετήσει οριστικά την αγαπημένη του κι ανέβηκε μεσάνυχτα από τον τοίχο του κήπου στο μπαλκόνι της Ιζαμπέλ. Ζήτησε λοιπόν τότε από την αγαπημένη του μία απόδειξη της αγάπης της: ένα ΦΙΛΙ, λέει η παράδοση. Αγνή όμως και υπάκουη στη θέληση των γονιών της, όπως ήταν η Ιζαμπέλ, το αρνήθηκε, αν και η ψυχή της το ζητούσε. Αυτή όμως η άρνηση φάνηκε ότι κόστισε πολύ στην αδύναμη καρδιά του δον Χουάν Διέγο και ξαφνικά χάθηκε ο κόσμος από μπροστά κι έμεινε στις κόρες των ματιών του μοναχά η γλυκιά και βασανισμένη εικόνα της αγαπητικιάς του, καθώς έπεφτε νεκρός από το μπαλκόνι της. Νιώθοντας η καρδιά του πως δε θα μπορούσε να ξαναχτυπήσει για εκείνην, προτίμησε να σταματήσει να χτυπά για πάντα. Η νύχτα που ακολούθησε ήταν φοβερή. Η είδηση μαθεύτηκε σε όλο το Τερουέλ και άναψαν όλα τα παράθυρα με φώτα κεριών.

Την επομένη η οικογένεια του Juan Diego Martínez de Marcilla πήγε να κηδέψει το γιο της στον καθεδρικό ναό της πόλης ενώ δύο ώρες αργότερα, στην ίδια εκκλησία, ήταν προγραμματισμένος ο γάμος της Isabel Segura. Την άτυχη κοπέλα, χαμένη στον πόνο για την αγάπη της που πέθανε, τα πόδια της την οδήγησαν κρυφά από όλους στην κηδεία του αγαπημένου της. Πλησίασε το φέρετρο για να τον κοιτάξει για τελευταία φορά και βλέποντας τα χείλη του που ακόμη της ζητούσαν το φιλί που εκείνη αρνούνταν να δώσει λίγες ώρες πριν, δεν μπόρεσε να αντέξει και πλησιάζοντάς τον του έδωσε τον αποχαιρετιστήριο ασπασμό. Το φιλί της Ιζαμπέλ ήταν από εκείνα που ανασταίνουν τους νεκρούς. Όμως ήταν τόσο απελπισμένο και τόσο μεγάλης διάρκειας που της κόπηκε η ανάσα. Όσο και αν προσπάθησαν οι παρευρισκόμενοι να την απομακρύνουν, το φιλί αυτό την έφερε στην αιωνιότητα.

Η οικογένεια του Don Diego μπροστά σε τέτοιο έρωτα συγκινήθηκε. Έβαλαν λοιπόν τη νεκρή Ιζαμπέλ δίπλα στο γιο τους, τέλεσαν τις κηδείες τους και τους έθαψαν μαζί για να είναι αιώνια η μνήμη αυτού του έρωτα και επιπλέον για να προειδοποιούν όλους τους γονείς στο μέλλον να κλείνουν τα μάτια τους και τις καρδιές τους μπροστά στην αγάπη των παιδιών τους. Οι μελετητές της ιστορίας αυτής σημειώνουν ότι μοιάζει εξαιρετικά με τις ιστορίες από το «Δεκαήμερο» του Βοκάκιου, που με τη σειρά τους είναι διασκευές παλαιότερου μύθου. Έχει επίσης απασχολήσει τις πένες πολλών σημαντικών λογοτεχνών, όπως του Tirso de Molina, που την έκαναν γνωστή μέσω της ποίησης και του θεάτρου.

Από τους σύγχρονους ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε ένα καταπληκτικό μπαλέτο το 1958 και το ομώνυμο τραγούδι στα γαλλικά «Les amants de Teruel» είναι ένα αριστούργημα τραγουδισμένο από την Edith Piaf (στην ομώνυμη ταινία) που αναφέρεται σε αυτόν ακριβώς το μύθο.

Les amants de Teruel

L'un près de l'autre,

Se tiennent, les amants

Qui se sont retrouvés

Pour cheminer côte à côte.

Retrouvés dans la mort

Puisque la vie n'a pas su les comprendre,

Retrouvés dans l'amour

La haine n'ayant pas pu les atteindre.

Les feuilles, les feuilles tombent

Sur leur lit de noces.

Que la terre soit douce,

Soit douce aux amants de Teruel

Enfin réunis dans l'ombre...

L'un près de l'autre,

Ils dorment maintenant.

Ils dorment, délivrés

De l'appréhension de l'aube.

Se tenant par la main,

Dans l'immobilité de la prière,

Renouant leur serment

Dans la tranquille éternité des pierres,

La nuit leur ouvre ses portes.

Tout rentre dans l'ordre.

Leur étreinte demeure,

Demeure à jamais suspendue

Ainsi qu'une note d'orgue...

Στίχοι: Jacques Plantes

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Η φωνή της Πιαφ με συγκλονίζει σε τούτη την ερμηνεία, η οποία είναι μια από τις τελευταίες αποτυπώσεις του ερμηνευτικού της ταλέντου. Η φωτογραφία με το απόφθεγμα του Oscar Wilde είναι δικό μου "κατασκεύασμα", με την ελπίδα να γίνει το επόμενο φόντο στην επιφάνεια εργασίας σας. Με ένα κλικ πάνω στη φώτο μπορείτε να την δείτε με μεγαλύτερη ευκρίνεια. Να χαμογελάτε και να μην ξεχνάτε να λέτε "σ' αγαπώ" στους αγαπημένους σας.

*Πληροφορίες βρήκα στον παγκόσμιο ιστό.

Ευχές και δώρα!

Μέρες γιορτών διανύουμε (κι απεργιακών κινητοποιήσεων αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης) κι είμαστε ένα βήμα πριν τον εορτασμό των Χριστουγέννων. Εφέτος, τα δώρα για τους περισσότερους θα' ναι περιορισμένα αλλά μην ξεχνάτε δώρο σημαίνει να δίνεις κάτι από ψυχής κι όχι οπωσδήποτε κάτι πολυέξοδο. Το δίχως άλλο τούτη η οικονομική κρίση θα μας κάνει πολύ φτωχότερους κι ίσως λίγο καλύτερους ανθρώπους. Ας είναι ...

Τα μικρά δώρα, τα από καρδιάς δοσμένα κάνουν πάντα καλύτερη αίσθηση στους αγαπημένους μας. Χαρίστε βιβλία καινούρια ή από αυτά που έχετε διαβάσει και τώρα κοσμούν τη βιβλιοθήκη σας, έναν δίσκο (ακόμη κι αντιγραμμένο), ένα σημειωματάριο με μιαν ιδιόχειρη σκέψη σας σε κάποιον... Τόσο απλά, τόσο οικονομικά! Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται δαπανηρά τότε αφιερώστε λίγο από το χρόνο σας για έναν περίπατο με όσους αγαπάτε. Μα το σημαντικότερο από όλα είναι να θυμηθείτε όσους τις μέρες των γιορτών είναι μόνοι.. Ένα τηλέφωνο, μια βόλτα μαζί τους θα τους κάνει να ξεχάσουν (προσωρινά έστω)  τη μοναξιά που αισθάνονται εντονότερη τούτες τις μέρες. 

Τα δικά μου δωράκια είναι ψηφιακά αλλά γίνονται μιας πρώτης τάξεως αφορμή για διάβασμα τόσο από τους μικρούς μας φίλους όσο κι από τους μεγαλύτερους. Το αγαπημένο μου παραμύθι του Όσκαρ Ουάιλντ  είναι η ιστορία του "Ευτυχισμένου Πρίγκιπα". Μου θυμίζει τον παππού που δεν υπάρχει πια στη ζωή και μου ξυπνά εικόνες από την παιδική μου ηλικία. Σήμερα, λοιπόν, το παραμύθι διαβάζει για όλους μας ο Δημήτρης Χορν κι αμέσως μετά η Σαπφώ Νοταρά διαβάζει για όλους εμάς που αγαπάμε τον Αλ. Παπαδιαμάντη, το διήγημα "Υπηρέτρα".

Καλά Χριστούγεννα σε όλους, με υγεία κι ηρεμία στα σπίτια σας.

Εδώ κατεβάζετε:

       Ο ευτυχισμένος Πρίγκιπας

  &

       Υπηρέτρα

Alma Libre!

Ελεύθερη Ψυχή σημαίνει να μην υποτάσσεσαι στα θέλω των άλλων, να κυνηγάς το απέραντο, να ονειρεύεσαι...

...κι ό,τι σε πίκρανε ή πέρασες στη ζωή να είναι η κρυφή δύναμή σου...

Alma Libre

κατέβασε το δίσκο πατώντας πάνω στην παραπομπή Alma Libre

Μια αγάπη μου - Σαπφώ Νοταρά

Υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες που δεν τους δίνονται οι ίδιες ευκαιρίες σε σχέση με άλλους υποδεέστερης (ίσως) στόφας και ταλέντου. Σε άλλους πάλι κόλλησαν μια «ταμπέλα», τους ταύτισαν με έναν χαρακτήρα κι εγκλώβισαν εκεί τα όνειρα και το ταλέντο τους. Μια τέτοια περίπτωση, θαρρώ πως είναι η ξεχωριστή Σαπφώ Νοταρά. 

Από παιδί με γοήτευε η χροιά της φωνής της. Βραχνή – πνιχτή φωνή, με κάτι αρχέγονο και πέρα για πέρα ελληνικό. Μέσα από τις εμφανίσεις στις ταινίες της, τη γνώρισα όπως οι περισσότεροι της γενιάς μου. Ανεξήγητα πως, από πολύ μικρός, ένιωθα ότι οι σκηνοθέτες «εκμεταλλεύονταν» την παρουσία της. Κι ίσως αυτός να ήταν ο λόγος για τον οποίο δε γελούσα με τις σκηνές της, την ώρα που οι υπόλοιποι κρέμονταν από τα χείλη της για να ακούσουν εκείνο το χιλιοειπωμένο «Σόδομα και Γόμορρα».

Μεγάλωνα κι ενώ είχα αρχίσει να ασχολούμαι με το ραδιοθέατρο, να συλλέγω σπάνια αρχεία κτλ ουδέποτε με απασχόλησε η Νοταρά. Την έβρισκα μπροστά μου πότε με τον έναν τρόπο και πότε με τον άλλο. Θαρρώ πως την πρωτοάκουσα θεατρικά σε έναν δίσκο από τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο» με την Έλλη Λαμπέτη, ύστερα στην «Πορνογραφία» του Μ. Χατζιδάκι, μετά στα «Σαντέ της Σαπφώς» του Μανιώτη… εκείνο το βιβλίο του Μανιώτη με έκανε να ψάξω περισσότερο για τη Νοταρά. Έμαθα πράγματα για εκείνη που με εντυπωσίασαν αλλά πιο πολύ συγκινήθηκα με τη μοναχικότητα της. (Διότι αν μου ισχυριστείς φίλε αναγνώστη ότι δε σε έχει φοβίσει / προβληματίσει το ενδεχόμενο να μείνεις μόνος στο διάβα της ζωής, δε θα σε πιστέψω!!!). Περνούσε ο καιρός και πάντα με την ίδια θλίψη έβλεπα τις ταινίες της, ενώ παράλληλα σε κάθε ευκαιρία συνέλεγα τους «θησαυρούς» της όπως έκανα και με τους άλλους «αγαπημένους» μου.

Πότε έβρισκα τη Σαπφώ μπροστά μου και πότε την έχανα, χαμένος στην καθημερινότητα μου. Αλλά τον τελευταίο χρόνο (ναι αυτόν που έκανα τη θητεία μου) συνέβησαν τρία γεγονότα που με τον τρόπο τους έφεραν τη Νοταρά και πάλι στο προσκήνιό μου. Τα περασμένα Χριστούγεννα οι φίλοι και συνδιαχειριστές στο RADIO – THEATRE μου χάρισαν τις Τρωάδες (παράσταση του ’79 σε διδασκαλία Γ. Τσαρούχη) με τη Νοταρά στο ρόλο της πρώτης κορυφαίας, αυτό στάθηκε η αφορμή να διαβάσω ξανά το βιβλίο του Μανιώτη κι αποκορύφωμα όλων το δημοσίευμα των ΝΕΩΝ με ημερομηνία 15-06-1985 που βρέθηκε μπροστά μου όλως τυχαία. Το εν λόγω φύλλο της εφημερίδας σκέπαζε επιμελώς μια κούτα φοιτητικών συγγραμμάτων της μητέρας μου (ναι τα έχει κρατήσει!) την οποία ανοίξαμε κατά τη μεταφορά της από το πατάρι του σπιτιού μας στην αποθήκη.

Κι είναι που έχω την πετριά και μου αρέσει να ξεφυλλίζω ή να διαβάζω παλιά περιοδικά γιατί έχω την ψευδαίσθηση ότι ταξιδεύω στο χρόνο. Ξεκοκαλίζοντας εκείνο το κιτρινισμένο φύλλο λοιπόν, έπεσα πάνω σε ένα ρεπορτάζ για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε νεκρή η Νοταρά και μερικές λεπτομέρειες από την «ήσυχη» κηδεία που είχε. Από τότε μου καρφώθηκε στο μυαλό πως πρέπει να κάνω κάτι για να τιμήσω τη μνήμη της. Βρήκα, λοιπόν, την ευκαιρία και στο Radio Theatre ετοιμάσαμε ένα μικρό αφιέρωμα στο πρόσωπό της. 

Τρέξτε όλοι ε δ ώ  κι ανακαλύψτε τη Σαπφώ Νοταρά.

Χαιρετώ σας

Είμαι εδώ...2010! (τσα!)

UPDATE

Πρώτη ανάρτηση για το 2010 και θα είναι πλούσια. Τρεις αναρτήσεις στη συσκευασία της μιας...έτσι γιατί το ένα κείμενο ξέμεινε από το 2009 κι οι άλλες είναι γεννήματα της στιγμής. Οι μέρες της άδεια κύλησαν σαν το γάργαρο νεράκι στο ποτάμι. Πέρασαν τόσο γρήγορα...τόσο ευχάριστα, τόσο ζεστά, τόσο απλά κι όμως όμορφα. Είδα πρόσωπα που μου είχαν λείψει, τακτοποίησα εκκρεμότητες με τον έσω κι έξω κόσμο μου και συνεχίζω...είδα σινεμά και θέατρο που μου είχε λείψει και τελειώνοντας τούτη την ανάρτηση θα ετοιμάσω το στρατιωτικό σάκο, καθότι οι μέρες πέρασαν και το στρατόπεδο με καρτερεί....

Το 2010 ξεκίνησε καλά για μένα! Μου έτυχε το φλουρί (χάθηκε ο κόσμος να μου έπεφτε ο πρώτος λαχνός στο λαχείο?) πράγμα που είχε να συμβεί σχεδόν μια δεκαετία. Καταλαβαίνετε τώρα...είναι η χρονιά μου αυτή που μόλις ξεκίνησε...χα χα χα. Όλα θα μου συμβούν...Εδώ θα' μαστε και θα τα λέμε...

Ρίχνει κάτι καταιγίδες από βραδύς στα μέρη μας, άλλο πράγμα...Ήθελα να βγω να περπατήσω  σήμερα που όλα είναι ήρεμα, ύστερα από τους φρενήρεις εορταστικούς ρυθμούς, αλλά με αποθαρρύνει η κακοκαιρία. Εκεί, πλάι στη θάλασσα ήθελα να βαδίσω, αλλά ο βοριάς θα με πάρει και θα με σηκώσει αν το επιχειρήσω. Άστο καλύτερα, δεν είμαι να αρρωσταίνω πάλι...και να φουσκώνω κρύο. Εκεί που θα πάω από αύριο, θα έχει κρύο αρκετό...

Φεύγω εγώ, μα κι η Sunnefoula μου...φεύγω εγώ, φεύγεις κι εσύ. Με παρηγορείς γράφοντάς μου πως "ακόμα κι αν αλλάξουν οι εποχές, η αγάπη και το ενδιαφέρον δε χάνονται...Μπορεί να αλλάζουν μορφή αλλά μένουν μέσα μας να μας συντροφεύουν..." . Μου γράφεις κι άλλα που είναι πιο προσωπικά. Τα έχω αποστηθίσει τόσες φορές που τα έχω διαβάσει...Καλό ταξίδι να έχεις και να προσέχεις. Μένω με την ελπίδα ότι θα  ιδωθούμε σε κάποια παραλία ξανά και  το ημερολόγιο θα δείχνει 24 Μαΐου. Τώρα θα σε ξέρω και δε θα χρειαστεί να παίξουμε το "μάντεψε ποιος". Σταματάω τώρα, γιατί το μυαλό μου τρέχει εδώ....  είμαι τυχερός και σου χρωστάω ένα ευχαριστώ.

_______________________________________________

Μουσικό διάλειμμα

Μη νομίζετε, για μένα το κάνω το διάλειμμα. Για να φύγει η σκέψη μου από τα παραπάνω. Λοιπόν, ο αγαπημένος μου Χατζιδάκις έχει γράψει κομμάτια γνωστά (στους περισσότερους)  κι άλλα όχι τόσο γνωστά. Έκατσα λοιπόν, κι ετοίμασα δυο cds για να τα μοιραστώ μαζί σας. Το πρώτο με τραγούδια για τον έρωτα το άλλο με τραγούδια που αγαπώ.

CD I - Seirios μέσα σε χαμηλές νότες

1. Ήσουν παιδί σαν τον Χριστό (Μυθολογία)

2. Θάλασσα πλατιά ( Η Σαβίννα Γιαννάτου τραγουδάει Μ.Χ)

3. Ήσουν παιδί σαν τον Χριστό ( Transformations/Κωνσταντίνος Βήτα)

4.  Μητέρα και αδερφή (Λειτουργικά/Φλέρυ Νταντωνάκη)

5.  Love Her ( Reflections/Raining Pleasure)

6.  Κάπου υπάρχει η αγάπη μου ( Το '62 του Χατζιδάκι/Λένα Πλάτωνος)

7.  Έλα σε μένα ( Χορός με τη σκιά μου)

8.  Η Εκδρομή ( 2000 Μ.Χ)

9.  Η Παναγία των Πατησίων ( Πορνογραφία)

10. Τώρα νυφούλα μου χρυσή ( Ματωμένος Γάμος)

11. Απόκοσμος (Τα τραγούδια της Αμαρτίας/ πάνω σε ποιήματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου)

12. Ερωτική άσκηση για Τέσσερεις ( Οι Μπαλάντες της οδού Αθηνάς)

13. Η τιμωρία ( Δεκαπέντε Εσπερινοί)

ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ

CD II - Seirios παιδί μες στη βροχή

1. Όταν έρχονται τα σύννεφα ( Το χαμόγελο της Τζοκόντα)

2. Η βροχή ( Η Εποχή της Μελισάνθης)

3. Με την πρώτη σταγόνα της βροχής ( Ο Μεγάλος Ερωτικός)

4. Δυο παιδιά μες τη βροχή ( Οι Μπαλάντες της οδού Αθηνάς)

5. Σερενάτα για την σεξουαλική απουσία ( Sweet Movie)

6. Ηarmonica and the Waltz ( America America)

7. Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι ( Οι γειτονιές του Φεγγαριού)

8. Η εποχή της αγάπης ( Χορός με τη σκιά μου)

9. Τα καλοτάξιδα πουλιά ( Μυθολογία)

10. Ο χορός της σοκολάτας ( Sweet Movie)

11. Ο χασάπικος των Διδύμων 9/8 (Ρυθμολογία)

12. Συνομιλία με τον Sergei Prokofiev ( Για μια μικρή λευκή αμοιβάδα)

13. Ο χορός με τη μάσκα ( Πορνογραφία)

ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ 

Και τα δυο cds χαρίζονται με αγάπη σε όλους σας. Έτσι για τα ακούτε και να με θυμάστε που και που...το ακόλουθο εξαιρετικά αφιερωμένο σε σένα...

Έμπαινες κι έλαμπε το σπίτι σαν το τριφύλλι τ' ανοιχτό
κι είχες το φως του Αποσπερίτη στ' άγια σου μάτια φυλαχτό.
Άφηνες πάνω στο τραπέζι γάλα και μέλι και ψωμί
κι έβλεπα τ' όνειρο να παίζει στο πελαγίσιο σου κορμί.
Κύμα και βότσαλο κι αρμύρα και καλοκαίρι μου ζεστό
ούτε ένα δάκρυ σου δεν πήρα στην παγωνιά για να λουστώ.
Σ' ευχαριστώ σ' ευχαριστώ ήσουν παιδί σαν το Χριστό.

_________________________________________________________________


Είχα να σε δω σχεδόν τέσσερα ολόκληρα χρόνια...από εκείνο το καρναβάλι που ξημερωθήκαμε στο κλαμπ που δούλευες. Ήταν η τελευταία βραδιά που περάσαμε εκεί... το μεσημέρι της καθαράς Δευτέρας που ξύπνησα ο πατέρας μου με είχε ενημερώσει ότι το μαγαζί "περιέργως" κάηκε όταν  άδειασε από τον κόσμο... Χαθήκαμε το ίδιο ξαφνικά όπως γνωριστήκαμε. Νύχτα σε είχα πρωτοδεί και πάντα νύχτα σε έβλεπα, συχνάζαμε με τα παιδιά τότε εκεί... κι εσύ σερβίριζες τα ποτά. Μικρότερος σου εγώ, εσύ κανά τεσσάρι χρόνια μεγαλύτερος μου. Ποτέ δεν έμαθα, ούτε θέλησα...πάντα λογάριαζα τα χρόνια σου, σύμφωνα με τις σπουδές...

Δεν είχα δώσει σημασία στην αρχή. Μέχρι που άρχισα να παρατηρώ ότι είχες γίνει η σκιά μου. Όπου πήγαινα από κοντά εσύ! Και πάλι όμως, έλεγα "σιγά Σείριε μην κοιτάει εσένα! Τη "γλάστρα" κοιτάει". Μέχρι που κατάλαβες πόσο "ούφο" ήμουν κι άρχισες να μου μιλάς, άρχισες να φλερτάρεις διακριτικά. (τώρα με την πολυτέλεια του χρόνου μπορώ να το πω!). Εγώ πάλι κολακευόμουν από την όλη κατάσταση αλλά έκανα με απόλυτη επιτυχία την "πάπια". Όλα τα είχα καταλάβει κι ας έκανα τον αδιάφορο, σε παίδευα λίγο. Ήταν αλλού δοσμένη η δόλια καρδιά μου τότε...

Κι ερχόμαστε στο σήμερα! Προπαραμονή Πρωτοχρονιάς τρέχω σαν τον τρελό στους διαδρόμους του Σουπερμάρκετ για τα ψώνια της τελευταίας στιγμής. Μέσα στην βαβούρα της πολυκοσμίας ακούω από τα μεγάφωνα "ο Captain Foster για τις επόμενες δυο ώρες διασκεδάζει τους μικρούς μας φίλους, στην είσοδο της εμπορικής στοάς". Αδιαφόρησα για αυτό το μήνυμα...δε με αφορούσε άλλωστε.

Φεύγοντας, πέρασα με το καρότσι μου από εκεί που ήταν μαζεμένα όλα τα πιτσιρίκια. Κοντοστάθηκα για λίγο και για μια στιγμή κατόρθωσα να δω τον Captain Foster. Ήσουν εσύ, τέσσερα χρόνια αργότερα! Έμεινα να σε παρατηρώ. Ήσουν το ίδιο ποθητά όμορφος, πιο ώριμος κι η ματιά σου έντονη... το φανταχτερό κουστούμι του κάπτεν σε πλήρη αντίθεση με τη μελαγχολική όψη του προσώπου σου.

Έκανα να φύγω βιαστικά τη στιγμή ακριβώς που έφτιαχνες ένα λουλούδι με μπαλόνι. Δε πίστευα ότι μπορεί να με θυμώσουν ύστερα από τόσα χρόνια. Συνήθως οι μικρότεροι θυμούνται τους μεγαλύτερους κι όχι το ανάποδο. Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή με κοιτάς και μου κλείνεις το μάτι χαιρετώντας με. Σου χαμογελάω ωσάν να είμαι μικρό παιδί, ικανοποιημένος που με θυμήθηκες, ανταποδίδοντας σου το χαιρέτισμα. Γελάς με τη σειρά σου, αγνοώντας κατά κάποιον τρόπο τα πιτσιρίκια που σε περιτριγυρίζουν.

Είχες τελειώσει και το μεταπτυχιακό σου, όμως δεν είχες βρει τίποτα από δουλειά. Αναγκαζόσουν να κάνεις τον Captain Foster για να κερδίζεις τα προς το ζην. Μας πήραν τα γέλια όταν σου είπα τα να μου κρατήσεις θέση διότι απολυόμενος από το στρατό θα είμαι άνεργος! Έφυγα για το αυτοκίνητο με ένα ανάμεικτο συναίσθημα...πάντοτε οι "μετωπικές" με το παρελθόν με κάνουν να ξανασκέφτομαι ποια τροπή θα είχε πάρει η ζωή μου αν έκανα την τάδε επιλογή, τη δείνα υποχώρηση.... αν..αν...αν...

Κι ενώ πάντα σκέφτομαι αυτά, με μιας συνειδητοποιώ ότι όλα αυτά τα "αν" είναι ανούσια απ' τη στιγμή που η ζωή μου έχει προχωρήσει κι όλα εκείνα ανήκουν σε έναν κύκλο (εποχή) που έχει κλείσει ερμητικά.

(Το παρόν γράφτηκε 30-12-09, αλλά δημοσιεύεται σήμερα διότι δεν ήθελα να κλείσει το μπλογκ με μια τέτοια ανάρτηση!) 

_____________________________________________________________

είσαι ακόμα εδώ αναγνώστη και με διαβάζεις? χαρά στα κουράγια σου...

"Το μπλογκ έχει γενέθλια" όπως μου υπενθύμισε ένας "βουβός" αναγνώστης του! Μάλιστα, με τούτα και με κείνα συμπλήρωσα δυο χρόνια γραφής...Γενάρης μήνας, τέτοιες μέρες ήταν που το άνοιξα. Η πρωτη δοκιμαστική ανάρτηση ήταν ένα απόσπασμα από το Μονόγραμμα του Ελύτη μαζί με μια φωτογραφία μου...ΕΔΩ κοίτα.

 χαιρετώ σας!

Η ΚΡΙΣΗ

Κρίση την είπαν τη στιγμή
Σαν εκοιμήθης πλάι μου με χάρη
Την ώρα που ξεχύθηκαν μ’ ορμή
Χίλια πουλιά να σκίσουν το φεγγάρι



Κρίση την είπαν την πηγή
Πού πάνε τ’ άστρα να λουστούν το βράδυ
Να πιούν νερό να χτενιστούν στη γη
Και να πλαγιάσουν στης αυλής μου το πηγάδι



Κρίση την είπαν την ορμή
Που φτιάχνει η αγάπη μέσα στο λιβάδι
Κ’ η αναπνοή σου γίνεται στιγμή
Που μ’ ακουμπά τ’ αγέρι του Θεού σαν χάδι

Μάνος Χατζιδάκις,
Μυθολογία, 'Ύψιλον 1980

___________________________________
Χτες ξεφύλλισα για πολλοστή φορά την ποιητική συλλογή Μυθολογία, με ποιήματα του Μ. Χατζιδάκι. Δώρο της Sunnefoulas πριν μερικά χρόνια. Παρότι το έχω ξαναδιαβάσει χτες μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση...

ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΔΩ

_____________________________________

UPDATE

Κατόπιν ενημέρωσης του αξιότιμου συνμπλόγκερ Rena Fan, το ποίημα έχει μελοποιηθεί από τον Στ. Ξαρχάκο κι ερμηνεύτηκε μοναδικά από τη Νάνα Μούσχουρη. Ευχαριστώ τον "Ανώνυμο" που παρέθεσε το σύνδεσμο, ώστε να ακούσουμε το κομμάτι όλοι εμείς που δεν γνωρίζαμε την ύπαρξη του. Κατεβάζουμε και ακούμε το κομμάτι ΕΔΩ.

«Ανθρώπινη Φωνή»

"Παρουσιάζω το πρόγραμμα μονόπρακτων – μονολόγων για να χαρώ σαν ηθοποιός και για να παίξω κάτι δύσκολο. Σ’ αυτή την ηλικία έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον εαυτό μου. Τα μονόπρακτα είναι μεγάλη πρόκληση. Τα θεωρώ ακροβατισμούς κι έχω επίγνωση ότι μπορώ να πέσω, αλλά το τολμώ. Θα προσπαθήσω να ισορροπήσω."

Αυτά είπε η Έλλη Λαμπέτη στους δημοσιογράφους τον Απρίλιο του 1978, λίγες μέρες πριν παρουσιάσει μια σειρά από έξι μονόπρακτα σε ενιαία παράσταση, στο θέατρο «Κάππα». (το γνωστό στην Κυψέλη!). Έξι μονόπρακτα, έξι ευκαιρίες για για μεγάλη ερμηνεία.

Όμως ποια είναι η ηλικία της Έλλης Λαμπέτη το 1978 ώστε να θέτει μεγαλύτερες απαιτήσεις στον εαυτό της; Είναι μόλις 52 ετών και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανιζόταν μόνη στη σκηνή ερμηνεύοντας μονόπρακτα. Ήδη το 1950, έχει πρωτοπαίξει την «Ανθρώπινη Φωνή» του Κοκτώ στο θέατρο Μουσούρη και στα 1971 στο Δημοτικό Πειραιώς παρουσίασε 5 μονόπρακτα μεταξύ των οποίων την «Ανθρώπινη Φωνή» και την Μις Μπριλ. (πληροφορίες για το δεύτερο έργο ε δ ώ ).

Η παράσταση του 1978 ήταν χωρισμένη σε δύο μέρη. Το πρώτο περιελάμβανε την «Εβραία» του Μπρεχτ, την «Πιο Δυνατή» του Στρίντμπεργκ και την «Όλυα – μια ψυχούλα» του Τσέχωφ. Το δεύτερο μέρος εκείνης της παράστασης ήταν αφιερωμένο στον Κοκτώ. Παρουσιάζονταν με την ακόλουθη σειρά τα μονόπρακτα «Ανθρώπινη Φωνή», «Η ψεύτρα» και «Την έχασα – ο πιερότος».

Η «Ανθρώπινη Φωνή», ένα από τα σημαντικότερα μονόπρακτα έργα του καιρού μας, που ο πολυσχιδής Γάλλος καλλιτέχνης έγραψε στα 1930 για να παρουσιαστεί από την Κομεντί Φρανσαίζ με την Μπερτ Μποβύ. Έργο γραμμένο από τον Κοκτώ για να σοκάρει την οποιαδήποτε ελίτ, η «Ανθρώπινη Φωνή» είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια τηλεφωνικής επικοινωνίας μιας γυναίκας με τον εραστή της που την εγκαταλείπει.

Η Έλλη Λαμπέτη έδωσε στη «Φωνή» ιδιαίτερη τραγικότητα, βρίσκοντας σπαρακτικούς

τόνους κι ανάγοντας το έργο σε σφραγίδα του υποκριτικού της ταλέντου. Αξίζει να σημειωθεί πως στα 1978 ήταν η πρώτη φορά που η καλλιτέχνις αντιμετώπισε ολόκληρο το μονόπρακτο. Χωρίς να το ξέρει, σε παλιότερες της εμφανίσεις, η μετάφραση που της είχε δοθεί περιελάμβανε μονάχα ένα μέρος του έργου.

Το ίδιο έργο ηχογραφήθηκε για την ελληνική ραδιοφωνία από την Μ. Αρώνη στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Εκείνη το ερμήνευσε σε μετάφραση Ροντήρη, ενώ η Λαμπέτη σε απόδοση Μάριου Πλωρίτη. Οι λεκτικές διαφορές ανάμεσα στα κείμενα ελάχιστες, οι ερμηνείες ολότελα διαφορετικές. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποια από τις δύο είναι η καλύτερη. Η Λαμπέτη ξεχειλίζει από λεπτές αποχρώσεις ευαισθησίας κι η μεγάλη Αρώνη από μια εκπληκτική διαχείριση των εκφραστικών της μέσων. Μεγάλες κυρίες κι οι δυο τους, με εξαιρετικό θεατρικό ρεπερτόριο στο ενεργιτικό τους.

*********************************************

Κατεβάζουμε εδώ την ερμηνεία της Έλλης Λαμπέτη

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΩΝΗ – ΖΑΝ ΚΟΚΤΩ // ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ

*********************************************

________________________________________

ΥΓ 1. Επιχείρησα να είμαι όσο το δυνατό αντικειμενικός στα γραφόμενα μου για την Έλλη Λαμπέτη, παραμερίζοντας την αγάπη που έχω γι’ αυτή!

ΥΓ 2. Αφιερώνεται στον αγαπητό συνblogger RADIO – THEATRE και σε όλους εσάς που έχετε νιώσει την αγάπη όταν αυτή γίνεται απαγορευμένος καρπός...

"Τέχνη"

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται και να σβήνουν, και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα. Δόθηκα στα πιο μεγάλα ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα, και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα. Ένοιωσα ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους, και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους φτωχούς, είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια, θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία, συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που έφτυσα, έζησα την απάνθρωπη στιγμή, όταν ανακαλύπτεις, πλέον αργά, ότι είσαι ένας άλλος από κείνον που ονειρευόσουνα, ντρόπιασα τ' όνομά μου για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου ― κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός. Tις νύχτες έκλαψα, συνθηκολόγησα τις μέρες, αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον δαίμονα μέσα μου που τα ήθελε όλα, τούδωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις, τα πιο καθάρια μου όνειρα και πείναγε, τούδωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ, χρέη, εξευτελισμούς, και πείναγε. Bούλιαξα σε μικροζητήματα φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση, κατηγόρησα, έκανα το χρέος μου από υπολογισμό, και την άλλη στιγμή, χωρίς κανείς να μου το ζητήσει έκοψα μικρά-μικρά κομάτια τον εαυτό μου και τον μοίρασα στα σκυλιά. Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια μπορώ να γράψω ένα στίχο, αληθινό. Λειβαδίτης Tάσος

(από την Ποίηση. Tόμος Πρώτος 1950-1966, Kέδρος 1985) ΕΔΩ κατεβάζουμε κι ακούμε την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη να διαβάζει την "Τέχνη"

Με Λιλιπουπολίτικη διάθεση…

UPADATE! ΚΑΤΕΒΑΣΕ Ο,ΤΙ ΣΩΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ    Ε Δ Ω

Με διάθεση ανανέωσης για την εικόνα που παρουσιάζει τούτο το blog ως προς τα χρώματα του, μιας κι ο γράφων δεν άλλαξε ακόμα…

Με διάθεση για δράση, έρωτα και ζωή… Με βασική λεπτομέρεια ότι όλα όσα μας χαροποιούν είναι στα απλά, μικρά, καθημερινά πράγματα που μας τριγυρίζουν… πείτε μια «καλημέρα» με χαμόγελο, πάρτε στο τηλέφωνο έναν φίλο που έχετε καιρό να μιλήσετε, πείτε «Σ’ αγαπώ» εκεί που πρέπει! [ακούστε με που σας λέω… χαρείτε με τα μικρά κι αν θε να ‘ρθουν οι «μεγάλες» χαρές ας έρθουν! Ευπρόσδεκτες! Αλλά χαρείτε τη στιγμή…]

Με διάθεση μικρού ονειροπόλου πως όλα θα φτιάξουν, με διάθεση μικρού παιδιού, με διάθεση να σταματήσω για μια στιγμή το χρόνο και να διακτινιστούμε καθένας μας εκεί όπου η πρώτη σκέψη θα μας πάει…

Με διάθεση δοτικότητας προς όλους εσάς που διαβάζετε όσα γράφω, με διάθεση να σας μεταφέρω σε εποχές που η Λιλιπούπολη με τη Χαρχουδική της Δημοκρατία ανθούσε!

Κάπως έτσι άνοιξα τα μπαούλα μου και αποφάσισα να σας χαρίσω δύο ανέκδοτες δισκογραφικά ιστορίες της Λιλιπούπολης! Η πρώτη με τίτλο «Δώρα από Χρυσάφι» εν μέρει είναι γνωστή από μιαν αντίστοιχη που είχε κυκλοφορήσει σε δίσκο. Η διαφορά και σπουδαιότητα της [από την κυκλοφορούσα] έγκειται στο γεγονός ότι εδώ συμμετέχει κι η Σαπφώ Νοταρά στο ρόλο της μάγισσας Βρουχίλντα. Κατά τη Λιλιπουπολίτικη εκδοχή, η Βρουχίλντα συνεργάστηκε με τη Χιονάτη ώστε να τυλίξουν τον Πρίγκιπα. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια και συκοφαντίες…

Η δεύτερη ιστορία έχει τον τίτλο «baby sitting με τον Παπαγάλο». Εγώ ο πανέξυπνος Παπαγάλος αποδεικνύει περίτρανα ότι τα παιδιά ξέρουν πάντα την αλήθεια. Δε λέω άλλα… ακούστε και θα καταλάβετε! Καλές ακροάσεις…

****************************

****************************

ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ:

Δώρα από Χρυσάφι

baby sitting με τον Παπαγάλο

*****************************

*****************************

Έλλη Λαμπέτη - "Βουτιά στις Αναμνήσεις"

UPDATE: Ανανέωση συνδέσμου για κατέβασμα αρχείου 28-11-10

Πως γίνεται κάτι που αγαπάμε πολύ, με το οποίο παθιαζόμαστε, να μην μπορούμε να θυμηθούμε πως μας προέκυψε (!?). Από που και πως μας ήρθε η πετριά που μας έκανε να κολλήσουμε με κάτι; Αν ρωτήσεις κάποιον, θα σου απαντήσει με κάθε λεπτομέρεια για το μεγάλο του έρωτα και πως του προέκυψε.

Αν με τη σειρά σας με ρωτήσετε πως προέκυψε η αγάπη μου στην Έλλη Λαμπέτη θα σας αποκαρδιώσω! Δεν θυμάμαι πότε άκουσα / είδα την Έλλη Λαμπέτη για πρώτη φορά. Όσο κι αν έχω προσπαθήσει να βάλω σε μια τάξη τις αναμνήσεις μου πάντα μπερδεύονται κι αδυνατώ να θυμηθώ ποιο γεγονός προηγείται τού άλλου. Είδα για πρώτη φορά την Ε. Λαμπέτη στην «Κάλπικη Λίρα» ή την άκουσα να διαβάζει ποιήματα του Κ.Π Καβάφη; Πραγματικά δε μπορώ να θυμηθώ...

Το μόνο βέβαιο είναι πως τελειώνοντας το Λύκειο, είχα αρχίσει να «ερωτεύομαι» μια αλλόκοτη προσωπικότητα. Κι άρχισε να με κερδίζει σαν άνθρωπο εκείνη ακριβώς τη χρονική στιγμή όπου έπεσε στα χέρια μου το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Τελευταία Παράσταση» (εκείνο που αργότερα έγινε Σήριαλ). Λοιπόν το καλοκαίρι εκείνο, το πρώτο χωρίς έγνοιες (πόσο αφελής ήμουν, πίστευα ότι οι έγνοιες τελειώνουν με το πέρας του σχολείου! Αγνοούσα ότι τότε άρχιζαν οι ουσιαστικές έγνοιες! Μικρό παιδί ήμουν...) διάβαζα όσα η ίδια η Έλλη Λαμπέτη ιστορούσε με τόλμη και θάρρος για την ίδια και το βίο της. Κι αυτό που με εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή ήταν πως μιλούσε ανοιχτά, χωρίς να κρύβει πράγματα τα οποία πιθανόν κάποιος άλλος να απέφευγε να αναφέρει ενδιαφερόμενος για την υστεροφημία του. Αλήθειες ειπωμένες χωρίς «στολίδια» που θα χρύσωναν το χάπι. Αλήθειες ειπωμένες από έναν άνθρωπο χορτασμένο από ζωή, συναισθήματα, εικόνες, πίκρες κι αρρώστιες. Αλήθειες από έναν άνθρωπο σαν όλους εμάς κι όχι με το «τουπέ» της μεγάλης σταρ.

Ίσως αυτό το τελευταίο με έκανε να τη δω με συμπάθεια πρώτα σαν άνθρωπο κι έπειτα σα τη μεγάλου βεληνεκούς ηθοποιό! Ανορθόδοξα ως προς τα πιστεύω μου την ανακάλυψα. Την προσέγγισα πρώτα σαν άνθρωπο κι έπειτα σαν καλλιτέχνη. Όμως οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες σου επιβάλλονται χωρίς πολλά λόγια για το έργο τους κι όχι για το βίο τους. Αναμφισβήτητα η Έλλη Λαμπέτη δεν ήταν η αγία στην προσωπική της ζωή. Ούτε η ίδια θα το ήθελε! Ήταν θνητή, έκανε τα λάθη της και εισέπραττε τις συνέπειές τους.

Εκείνη την περίοδο ήταν που άρχισα να ψάχνω επίμονα να ανακαλύψω τι είχε απομείνει από το ταλέντο κι το έργο μιας μεγάλης ηθοποιού. Μόνο εμπόδια είχε εκείνη η σκαπάνη! Ελάχιστα σωζόμενα θεατρικά ντοκουμέντα, ελάχιστα βιβλία με τεκμηριωμένη γραφή για ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο και πολύ λιγότερα από αυτά ήταν διαθέσιμα στο κοινό! Έπρεπε να μπω στη ψυχολογία της κάστας του συλλέκτη. Κι αν νομίζετε ότι η κάστα αυτή είναι κάτι το περίεργο, έχει μυστικιστικό χαρακτήρα κτλ. Κάνετε λάθος! Για να γίνεις μέλος σε μια τέτοια κάστα χρειάζεται να έχετε υπομονή, ελπίδα ότι θα βρείτε και το πιο σπάνιο, όρεξη για ψάξιμο και χρήμα για να αγοράσετε το θησαυρό! Διότι οι θησαυροί μόνο στα παραμύθια σε γεμίζουν χρήματα!

Στο διάβα μιας εξαετούς επίπονης έρευνας (κι ό,τι άλλο αυτό συνεπάγεται!) με καμάρι μπορώ να δηλώσω ότι η συλλογή έχει αρκετά πράγματα και μια τραγική απώλεια! Στον εορτασμό για τα 50 χρόνια του Τρίτου Προγράμματος, είχε μεταδοθεί μια εξαιρετική δουλειά διάρκειας είκοσι λεπτών από την εποχή όπου τη διεύθυνση του σταθμού κατείχε ο Μ. Χατζιδάκις. Η Έλλη Λαμπέτη διάβαζε ποιήματα Καβάφη κι ο Μάνος έπαιζε αυλό... είχα ηχογραφήσει εκείνη την μετάδοση σε μια κασέτα η οποία δυστυχώς δεν υπάρχει πια! Το μόνο που έχει απομείνει είναι η ανάμνηση από εκείνη την εξαιρετική δουλειά, με τη συνύπαρξη δυο μεγάλων μορφών. Τα ποιήματα που διάβασε η Ε. Λαμπέτη σε εκείνη την εκπομπή συμπεριλήφθηκαν αργότερα σε επανέκδοση που έκανε η Λύρα του δίσκου «Η Έλλη Λαμπέτη διαβάζει Καβάφη». Δυστυχώς, η επανέκδοση δεν περιέχει τη μουσική συνοδεία του αυλού...

Μια συνήθεια, που είχε η Λαμπέτη, τα τελευταία χρόνια της ζωής της, ήταν να ηχογραφεί σε κασέτες, ποιήματα που αγαπούσε, μονολόγους από το θέατρο, σκέψεις της... Υπάρχουν ντοκουμέντα όπου έχει ηχογραφήσει δύο και τρεις φορές το ίδιο πράγμα… Αυτός ήταν ένας αρκετά μακάβριος τρόπος ώστε να δοκιμάζει η ίδια τη φωνή της, που αρρώστια σιγά-σιγά διέβρωνε. Από την άλλη θα μπορούσε κανείς να το δει σαν ένα προσωπικό ημερολόγιο, μια και πολλές φορές η ίδια σχολίαζε την κατάσταση της και τα λάθη της.

Ένα τέτοιο σπάνιο ντοκουμέντο αποφάσισα να σας χαρίσω. Πρόκειται για μια ιδιωτική ηχογράφηση που έχει γίνει για προσωπική χρήση της ιδίας ή για φίλους της, δεδομένου ότι συχνά τους αφιέρωνε ηχογραφήσεις της. Η Έλλη Λαμπέτη ερμηνεύει μια διασκευή της νουβέλας Miss Brill, της Κάθρην Μανσφηλντ. Ο τρόπος που ερμηνεύει είναι απλός, λιτός, χωρίς ίχνος εξωστρέφειας. Πρόκειται για μιαν ηχογράφηση που χρονικά τοποθετείται στα τέλη του 1981, όταν ακόμα η φωνή της παρά τις αλλοιώσεις που είχε υποστεί «είχε ψυχή» (όπως αρέσκετο να λέει η ίδια!).

****************************************
****************************************
Κατεβάζουμε ΕΔΩ:

Μις Μπριλ – Έλλη Λαμπέτη 1981
****************************************
****************************************