"Το μεθυσμένο κορίτσι..."

Υπάρχει το blog της Amelie τα κείμενα της οποίας πάντα στην ανάγνωσή τους με κάνουν να σκέφτομαι εικόνες και στιγμές της δικής μου ζωής. Μου αρέσει που έχει μια φρεσκάδα νιότης, αγάπης για τη ζωή και μέσα σε λίγες γραμμές πυκνώνει τις σκέψεις της! Διαβάστε τη! Αφιερώστε λίγο χρόνο κι ανατρέξτε στις αναρτήσεις της! Λιγοστές μεν αλλά ουσιαστικές...

Το ακόλουθο κομμάτι, αφιερωμένο στην Amelie

"Απ' τα μάτια της δυο στάλες

κι απ' τα χέρια πέφτουν κι άλλες

ο καημός χτυπάει σαν κεραυνός..."

5 +1 «Μύθοι Γυναικών»….

Η πτώση της σκαλιέρας των δίσκων, το ανακάτεμα των cds κι η προσπάθεια επανατοποθέτησής τους μου θύμισε το ανακάτεμα της τράπουλας. (περισσότερες πληροφορίες στο προηγούμενο ποστ). Ανακατεύουμε, κόβουμε και μοιράζουμε αντικρίζοντας πάντα τα ίδια φύλλα με απίθανους συνδυασμούς. Κάτι ανάλογο και με τις μουσικές μου. Δίσκοι της Μαρίκας Νίνου μπερδεμένοι με εκείνους της Μαρίζας Κωχ, η αυστηρή με τη φωνή της Κάλλας δίπλα στην εξίσου ευαίσθητη κι αγγελική παρουσία της Φλέρυς Νταντωνάκη. Μπερδεμένοι ήχοι, μουσικές από τα διάφορα μέρη όπου κατά καιρούς έχω ταξιδέψει, μουσικές που με συντροφεύουν σε χαρές, σε σκέψεις και λύπες.

Κοιτώντας όλους αυτούς τους δίσκους συνειδητοποίησα ότι ούτε στο ελάχιστο δεν έχω μιλήσει για όσες μουσικές αγαπώ. Ίσως έχω αφήσει να φανεί η απέραντη αγάπη μου στο Χατζιδάκι, στο μουσικό του έργο και στο κριτικό του έργο. (πόσο μπροστά αυτός ο άνθρωπος σε σχέση με την εποχή του. Διαβάζεις κείμενά του τριάντα χρόνων κι είναι λες και γράφτηκαν χτες για να μιλήσουν στο σήμερα!). Μόλις που έχω προλάβει να δείξω την αγάπη μου σε κάποιες φωνές, να τις παρουσιάσω και σε εσάς. Οι παλιότεροι αναγνώστες ίσως να θυμούνται τις σκέψεις μου για κάποιες μεγάλες κυρίες της μουσικής…

1. Φλέρυ Νταντωνάκη (εδώ μίλησα γι’ αυτήν κι εδώ ταξίδεψα με τη φωνή της)

Η Φλέρυ έχει την τιμητική της θέση σε τούτο το blog. Η φωνή της είναι συχνό σημείο αναφοράς για τα γραφόμενα και τις σκέψεις μου.

2. Νάνα Μούσχουρη (εδώ μίλησα γι’ αυτήν κι εδώ ταξίδεψα με τη φωνή της)

Μεγάλη αγάπη δεν ξέρω αν έχω πάντως έχει αρχίσει να μου γίνεται συμπαθής μέσα από τις ερμηνείες της σε μια σειρά κομματιών.

3. Ρόζα Εσκενάζυ (εδώ μίλησα γι’ αυτήν κι εδώ ταξίδεψα με τη φωνή της)

Μια φωνή, ένας μύθος μια απερίγραπτη αισθησιακή γυναίκα... η φωνή που πάντρεψε την ανατολή με το ελληνικό στοιχείο των προσφύγων..

4. Βέρα Ζαβιτσιάνου (εδώ μίλησα γι’ αυτήν κι εδώ ταξίδεψα με τη φωνή της)

Μεγάλη θεατρική μορφή, έφυγε από κοντά μας πριν λίγους μήνες χτυπημένη από τον καρκίνο. Καταξιωμένη ηθοποιός με έντονη παρουσιάσια στο θέατρο αλλά και στη μουσική σκηνή! Είναι αποκαλυπτική τόσο όταν ερμηνεύει έναν ρόλο όσο κι όταν τραγουδά! Θα ακολουθήσει ανάρτηση με σπάνια παράσταση της στο μονόπρακτο της Λούλας Αναγνωστάκη «Ο ουρανός κατακόκκινος!»

5. Μαρία Φαραντούρη (εδώ μίλησα γι’ αυτήν κι εδώ ταξίδεψα με τη φωνή της)

Όσο ωριμάζει τόσο καλύτερη γίνεται αυτή η σπουδαία καλλιτέχνιδα.

ΚΑΙ

6. FAIRUZ / ΓΙΩΤΑ ΒΕΗ (εδώ μίλησα για την πρώτη κι εδώ για τη δεύτερη)

Οι δυο μεγάλες φωνές μοιράζονται τούτη τη θέση για δύο λόγου! Τις ανακάλυψα και τις αγάπησα μέσα από τους θρησκευτικούς ύμνους της μεγάλης εβδομάδας. Όμως αυτή ήταν η πρώτη επαφή, στη δεύτερη είχαν να μου δώσουν κάτι περισσότερο και στην τρίτη να με κερδίσουν για τα καλά!

«Στο Σείριο Υπάρχουνε Παιδιά»

Υπάρχει ένας χρυσός κανόνας οποίος επαληθεύεται πάντοτε και θαρρώ δεν έχει καμιά εξαίρεση!

«όταν βιάζεσαι θα σου συμβεί ό,τι θεωρείς το άκρο άωτον της ατυχίας!!!»

Ετοιμάζομαι να φύγω από το σπίτι κάπως αργοπορημένος, αλλά μέσα στα χρονικά όρια ώστε να είμαι έγκαιρα στη δουλειά μου («υποχρέωσή μου»...). Έχω φτάσει στην πόρτα κι αναλογίζομαι ότι δεν έχω πάρει πορτοφόλι, γυρίζω πίσω μπαίνω στο δωμάτιο και παίρνω το πορτοφόλι! Κάνω να φύγω... κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή γκρεμίζω την δισκοθήκη! ! ! Πρόλαβα να διακρίνω την ταλάντωσή της και την αποφυγή του ό,τι ακολούθησε, κάνοντας μια απονενοημένη προσπάθεια να τη συγκρατήσω... ματαίως!

Μέσα στα επόμενα τρία δευτερόλεπτα, περί τα εκατόν πενήντα άρτια τακτοποιημένα cds βρίσκονταν περίχαρα διάσπαρτα στο πάτωμα! Άρχισα να οικτίρω την «ατσουμπαλοσύνη» μου και απλά έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Είχα αφήσει ένα χάος το οποίο θα με καρτερούσε ίσαμε το βράδυ να το βάλλω σε τάξη. Το υπόλοιπο της μέρας εξελίχθηκε ομαλά. Τι άλλο να ήθελα να μου συμβεί;

Όταν κάποια στιγμή αναλογίστηκα το σκηνικό άρχισε να με λούζει κρύος ιδρώτας. Τι απώλειες θα είχε αυτή η πτώση; Τι θα αντίκριζα σηκώνοντας τη σκαλιέρα; Θα είχαν σπάσει θήκες ή ακόμα χειρότερα θα είχε χτυπηθεί κανένα Cd; Η ιδέα ότι η τάξη κι αρχειοθέτηση είχαν πάει περίπατο, μου προκαλούσε πονοκέφαλο. Ποιος είχε όρεξη για μια τέτοια κοπιώδη δουλειά...;

Εγώ πάντως όχι! Ήταν το τελευταίο που θα έπραττα επιστρέφοντας στο σπίτι. Κι έτσι έγινε! Επιστρέφοντας σήκωσα την σκαλιέρα κι άρχισα να μαζεύω τα δισκάκια μου τα οποία είχαν εκσφενδονιστεί στα πιο απίθανα μέρη! Αναμενόμενο όπως ήταν, βρέθηκαν σπασμένες θήκες (γκριιιιιιιιιιιιιιιιι θέλω τα cds μου να έχουν τις αυθεντικές τους θήκες!) αλλά ευτυχώς αλώβητοι οι δίσκοι...

Βαριόμουν τρελά! Άρχισα να στοιβάζω τα cds περιεργαζόμενος τους τίτλους τους. Είχα ξεχάσει ότι βρίσκονταν στην κατοχή μου ορισμένα cds οι τίτλοι των οποίων με παρέπεμπαν σε άλλες εποχές, όχι τόσο μακρινές αλλά σίγουρα σε περιόδους της ζωής μου που έχουν κλείσει οριστικά! Κόλλησα αντικρίζοντας το δίσκο «Στο Σείριο Υπάρχουνε Παιδιά». Εκείνο βαθύ κόκκινο του εξώφυλλου (έχω την παλιά έκδοση, όχι αυτή που φαίνεται στο σύνδεσμο!) με μαγνήτισε. Έβαλα να ακούσω το πρώτο από τα δυο δισκάκια κι έπειτα το άλλο...

... σκεφτόμουν, αναλογιζόμουν κι έψαχνα να βρω με το νου μου μια ματιά που με είχε κερδίσει... τα τραγούδια εναλλάσσονταν μέχρι που η σκέψη μου βρήκε τη φωνή της Αφροδίτης Μάνου!

«Βασιλιά της καρδιάς μου κι απ’ το τατουάζ μου
εσύ με πονάς και με καις πιο πολύ.»

Σήμερα πάλι ακούω τον ίδιο δίσκο... η σκέψη σκοντάφτει στη φωνή της Μ. Τανάγρη...

«Σε κάθε βήμα φαίνεται ανοίγονται δυο δρόμοι,
τον έναν δεν τον ξέρω, ο άλλος είναι της φωτιάς.
Κι άμα περάσεις από 'κει είναι σκληροί οι νόμοι,
μαζεύεις τα κομμάτια σου κι ύστερα προχωράς.
Μαζί σου δεν μπορούσα να κρατήσω πισινή,
καλούσα και το πείσμα και την τρέλα μου απ' τα βάθη.
Κι ισορροπούσα πάνω στο δικό σου το σχοινί,
ζητούσα το ρόδο, ζητούσα και τ' αγκάθι.»

5 +1 Σκόρπιες σκέψεις...

1. Αλλόκοτη εποχή! Όσο περισσότερο μεγαλώνω διαπιστώνω ότι έχω ανάγκη από τους καλούς μου φίλους. Μου λείπουν άτομα που αγαπώ. Έχουμε σκορπίσει στα τέσσερα σημείο του ορίζοντα. Βλέπω τις φωτογραφίες μας και μελαγχολώ... βλέπω τις φωτογραφίες μας κι αντιλαμβάνομαι πόσο έχουμε αλλάξει μέσα το τόσο μικρό διάστημα. Ευτυχώς, δεν έχει αλλάξει χρώμα η ματιά μας, ούτε τρόπο που κοιτάμε ο ένας τον άλλο!

2. Η αγάπη μου για τη μουσική γνωστή! Αρκεί ένα μουσικό κομμάτι για να ασχοληθώ και να ανακαλύψω κάτι το οποίο αγνοούσα. Ο Σ. μου έστειλε το Nantes των Beirut κι ομολογώ ότι κόλλησα! Εξαιρετική μελωδία και στίχοι που μιλούν κατευθείαν! Έχω τρεις μέρες που κοιμάμαι, ξυπνάω, πηγαίνω στη δουλεία μου κι ακούω αυτό το κομμάτι!

   
   

3. «Δεν είναι που δεν έχω τι να πω, μάλλον κάποιο μυστικό άνθος άρχισε να ωριμάζει στη σιωπή μου...». Ευχαριστώ σε!

4. Πείτε μου είναι μαγκιά να προσβάλεις τα ιερά βιβλία άλλων θρησκειών; Είμαστε ανεξίθρησκο κράτος όταν «παράγοντες» εμποδίζουν τοιουτοτρόπως την κατασκευή ενός μουσουλμανικού τεμένους; Φοβούνται τι; Ότι θα αλλάξουμε πίστη; Δεν είναι αστείο; Ας πάψουν να αποκρύπτουν από τους Έλληνες ότι το ελεύθερο Ελληνικό Σύγχρονο κράτος, πραγματώθηκε από το χαμένο αίμα χριστιανών κι αλλόθρησκων! Ο αλλόθρησκος Κολοκοτρώνης ήταν Αρβανίτης κι όμως έδωσε την ψυχή του μέχρι τελευταίας ρανίδας! Την ώρα που άλλοι χριστιανοί Έλληνες κοτζαμπάσηδες τάσσονταν απροκάλυπτα υπέρ του Σουλτάνου! Ας διαβάσουν κανένα βιβλίο όσοι φορούν παρωπίδες επειδή φοβούνται των ίσκιο τους.... (Ραφαηλίδης Β. - Ιστορία Του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ξεσκόνισμα των γνώσεων σας!)

5. Ερώτηση προς τους αναγνώστες τούτου του Blog. Γιατί διαβάζουμε / παρακολουθούμε ένα blog; Από περιέργεια για τη ζωή του άλλου, γιατί μας αρέσει ο τρόπος που γράφει ή είναι κάτι άλλο...(θα με ενδιέφερε η άποψή σας!). Υποερώτηση! Όσοι διαβάζετε ένα μπλογκ, αρχίζετε να το παρακολουθείτε από το σημείο όπου το ανακαλύψατε, η κάνετε αναδρομή και στις άλλες του αναρτήσεις; Εγώ όσα blogs έχω στη λίστα μου (κι ορισμένα άλλα) καθώς και κανά τεσσάρι που θα προστεθούν άμεσα τα έχω ξεκοκαλίσει.

Και

Η άχρηστη πληροφορία της μέρας!

6. ξέρατε ότι το ταπεινό μυρμήγκι δεν έχει πνεύμονες; Είναι λέει το μόνο έμβιο το οποίο έχει διαφορετικό αναπνευστικό σύστημα.

«Ανθρώπινη Φωνή»

"Παρουσιάζω το πρόγραμμα μονόπρακτων – μονολόγων για να χαρώ σαν ηθοποιός και για να παίξω κάτι δύσκολο. Σ’ αυτή την ηλικία έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον εαυτό μου. Τα μονόπρακτα είναι μεγάλη πρόκληση. Τα θεωρώ ακροβατισμούς κι έχω επίγνωση ότι μπορώ να πέσω, αλλά το τολμώ. Θα προσπαθήσω να ισορροπήσω."

Αυτά είπε η Έλλη Λαμπέτη στους δημοσιογράφους τον Απρίλιο του 1978, λίγες μέρες πριν παρουσιάσει μια σειρά από έξι μονόπρακτα σε ενιαία παράσταση, στο θέατρο «Κάππα». (το γνωστό στην Κυψέλη!). Έξι μονόπρακτα, έξι ευκαιρίες για για μεγάλη ερμηνεία.

Όμως ποια είναι η ηλικία της Έλλης Λαμπέτη το 1978 ώστε να θέτει μεγαλύτερες απαιτήσεις στον εαυτό της; Είναι μόλις 52 ετών και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανιζόταν μόνη στη σκηνή ερμηνεύοντας μονόπρακτα. Ήδη το 1950, έχει πρωτοπαίξει την «Ανθρώπινη Φωνή» του Κοκτώ στο θέατρο Μουσούρη και στα 1971 στο Δημοτικό Πειραιώς παρουσίασε 5 μονόπρακτα μεταξύ των οποίων την «Ανθρώπινη Φωνή» και την Μις Μπριλ. (πληροφορίες για το δεύτερο έργο ε δ ώ ).

Η παράσταση του 1978 ήταν χωρισμένη σε δύο μέρη. Το πρώτο περιελάμβανε την «Εβραία» του Μπρεχτ, την «Πιο Δυνατή» του Στρίντμπεργκ και την «Όλυα – μια ψυχούλα» του Τσέχωφ. Το δεύτερο μέρος εκείνης της παράστασης ήταν αφιερωμένο στον Κοκτώ. Παρουσιάζονταν με την ακόλουθη σειρά τα μονόπρακτα «Ανθρώπινη Φωνή», «Η ψεύτρα» και «Την έχασα – ο πιερότος».

Η «Ανθρώπινη Φωνή», ένα από τα σημαντικότερα μονόπρακτα έργα του καιρού μας, που ο πολυσχιδής Γάλλος καλλιτέχνης έγραψε στα 1930 για να παρουσιαστεί από την Κομεντί Φρανσαίζ με την Μπερτ Μποβύ. Έργο γραμμένο από τον Κοκτώ για να σοκάρει την οποιαδήποτε ελίτ, η «Ανθρώπινη Φωνή» είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια τηλεφωνικής επικοινωνίας μιας γυναίκας με τον εραστή της που την εγκαταλείπει.

Η Έλλη Λαμπέτη έδωσε στη «Φωνή» ιδιαίτερη τραγικότητα, βρίσκοντας σπαρακτικούς

τόνους κι ανάγοντας το έργο σε σφραγίδα του υποκριτικού της ταλέντου. Αξίζει να σημειωθεί πως στα 1978 ήταν η πρώτη φορά που η καλλιτέχνις αντιμετώπισε ολόκληρο το μονόπρακτο. Χωρίς να το ξέρει, σε παλιότερες της εμφανίσεις, η μετάφραση που της είχε δοθεί περιελάμβανε μονάχα ένα μέρος του έργου.

Το ίδιο έργο ηχογραφήθηκε για την ελληνική ραδιοφωνία από την Μ. Αρώνη στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Εκείνη το ερμήνευσε σε μετάφραση Ροντήρη, ενώ η Λαμπέτη σε απόδοση Μάριου Πλωρίτη. Οι λεκτικές διαφορές ανάμεσα στα κείμενα ελάχιστες, οι ερμηνείες ολότελα διαφορετικές. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποια από τις δύο είναι η καλύτερη. Η Λαμπέτη ξεχειλίζει από λεπτές αποχρώσεις ευαισθησίας κι η μεγάλη Αρώνη από μια εκπληκτική διαχείριση των εκφραστικών της μέσων. Μεγάλες κυρίες κι οι δυο τους, με εξαιρετικό θεατρικό ρεπερτόριο στο ενεργιτικό τους.

*********************************************

Κατεβάζουμε εδώ την ερμηνεία της Έλλης Λαμπέτη

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΩΝΗ – ΖΑΝ ΚΟΚΤΩ // ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ

*********************************************

________________________________________

ΥΓ 1. Επιχείρησα να είμαι όσο το δυνατό αντικειμενικός στα γραφόμενα μου για την Έλλη Λαμπέτη, παραμερίζοντας την αγάπη που έχω γι’ αυτή!

ΥΓ 2. Αφιερώνεται στον αγαπητό συνblogger RADIO – THEATRE και σε όλους εσάς που έχετε νιώσει την αγάπη όταν αυτή γίνεται απαγορευμένος καρπός...

Ἐρωτικό

Καημὸς ἀλήθεια νὰ περνῶ
τοῦ ἔρωτα πάλι τὸ στενό,
ὥσπου νὰ πέσει ἡ σκοτεινιὰ
μιὰ μέρα τοῦ θανάτου...

Στενὸ βαθὺ καὶ θλιβερό,
ποῦ θὰ θυμᾶμαι γιὰ καιρό,
- τί μοῦ στοιχίζει στὴν καρδιὰ
τὸ ξαναπέρασμά του;

Ἂς εἶναι, ὡστόσο, - τί ὠφελεῖ;
Γυρεύω πάντα τὸ φιλί,
στερνὸ φιλί, πρῶτο φιλὶ
καὶ μὲ λαχτάρα πόση!

Γυρεύω πάντα τὸ φιλὶ - ἂχ καρδιά μου!
ποὺ μοῦ τὸ τάξανε πολλοί,
κι ὅμως δὲν μπόρεσε κανεὶς
ποτὲ νὰ μοῦ τὸ δώσει...

Ἴσως μιὰ μέρα, ὅταν χαθῶ,
γυρνώντας πάλι στὸ βυθὸ
καὶ μὲ τὴ νύχτα μυστικά,
γίνουμε πάλι ταίρι,

αὐτὸ τὸ ἀνεύρετο φιλί,
ποὺ τὸ λαχτάρησα πολύ,
- σὰ μιὰ παλιά της ὀφειλὴ
- νὰ μοῦ τὸ ξαναφέρει...

Ἐρωτικό
Ναπολέων Λαπαθιώτης

"μαγειρικοί πειραματισμοί!"

Όταν το παιδί μεγαλώνει σε ένα διαμέρισμα μη έχοντας χωριό το βέβαιο είναι πως θα αποκτήσει «οικόσιτα ενδιαφέροντα». Για μένα χωριό ήταν η Τριών Ναυάρχων και γειτονικό χωριό μας τα Ψηλά Αλώνια. Οφείλω να ομολογήσω πως καλά ήταν κι έτσι… Όντας παιδί που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει σε πόλη έχω χορτάσει ομαδικά παιχνίδια με συνομήλικα παιδιά. Έχω να θυμάμαι όμορφες εικόνες καθότι ο πεζόδρομος που μένουμε γέμιζε με παιδιά. Ατελείωτες ώρες παιχνιδιού…Μήλα, αμπάριζα, κρυφτό, ποδόσφαιρο. (που βρίσκονταν όλα εκείνα τα παιδιά και γινόμασταν μια μεγάλη παρέα; Σήμερα στον υπέροχο πεζόδρομό μας παίζουν ελάχιστα παιδιά ανάμεσα στα εκατοντάδες τραπεζοκαθίσματα των καταστημάτων εστίασης…)

Μεγαλώναμε, τελειώνοντας το δημοτικό σταδιακά εγκαταλείπαμε τα παιχνίδια κι αναζητούσαμε απαντήσεις στις εφηβικές μας απορίες. Σε εκείνη περίπου την ηλικία άρχισα να διαβάζω περισσότερη λογοτεχνία, να ακούω μουσική και να βαριέμαι εύκολα… πραγματικά δεν υπάρχει πιο περίεργη ηλικία απ’ ότι η εφηβεία! Δεν ξέρεις τι θέλεις…[όχι πως το βρίσκεις ποτέ!]. Υπάρχουν στιγμές που βαριέσαι να κουνήσεις το χέρι σου κι άλλες που θες να αλλάξεις τον κόσμο.

Είναι αυτή η περίοδος που παρατηρείς εξονυχιστικά τα πάντα γύρω σου, δοκιμάζεις κι επιχειρείς να πράξεις… να δημιουργήσεις. Κάπως έτσι άρχισα να ασχολούμαι μεταξύ άλλων με τη μαγειρική!!! Δειλά στην αρχή, με απλά πράγματα. Μετέπειτα με γεύσεις αγαπημένες και τώρα τελευταία τολμώντας περισσότερο αυτοσχεδιαστικά! Τώρα, λοιπόν, που καλοκαιριάζει την τιμητική της έχει η τομάτα! Η υπόξινη γεύση της φρέσκιας σάλτσας από τομάτα απογειώνει τους γευστικούς μου κάλυκες. Τις προάλλες φτιάχνοντας μια σάλτα για ζυμαρικά έκανα τσαχπινιά… πρόσθεσα τα μισοβρασμένα τορτελίνια στην τελευταία βράση της σάλτσας και τα έβρασα όλα μαζί…. ΚΟ ΛΑ ΣΗ ! ! !

Παραθέτω την αυτοσχέδια συνταγή σάλτας και σας προτρέπω να τη δοκιμάσετε. Βράζοντας είτε όχι τα μακαρόνια μαζί είναι πολλή νόστιμη. Αντικαταστήστε τα τορτελίνια με ζυμαρικά της αρεσκείας σας, κατά προτίμηση κοφτά μακαρόνια (βίδες, πένες, ριγκατόνι κτλ) αν πρόκειται να τα βράσετε μαζί με τη σάλτσα! Καλή επιτυχία αν δοκιμάσετε…

Σάλτσα ζυμαρικών SEIRIOS:

1. χυμός από 7 μεγάλες, ώριμες τομάτες (ή ένα κουτί χυμός τομάτας, αραιωμένο με 1 ποτήρι νερό)
2. ένα ποτήρι κρασί
3. δυο κουταλιές της σούπας βιτάμ
4. ένα μέτριο καρότο (τριμμένο στον τρίφτη)
5. ένα κρεμμύδι (τριμμένο στον τρίφτη)
6. μια πιπεριά ψιλοκομμένη
7. μια μελιτζάνα μεγάλη κομμένη σε κυβάκια
8. μια σκελίδα σκόρδο λιωμένο
9. βασιλικό / θυμάρι
10. αλάτι / πιπέρι

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Σε μια κατσαρόλα λιώνουμε το βιτάμ, σοτάρουμε ελαφρά το κρεμμύδι με τη μελιτζάνα. Προσθέτουμε την πιπεριά και το σκόρδο, ανακατεύοντας. Ρίχνουμε το χυμό τομάτας, το κρασί, το καρότο, τα μυρωδικά και το αλατοπίπερο. Βράζουμε για δέκα λεπτά σε μέτρια φωτιά.

_________________________

* Το blog λέγεται « ένα BlogSpot για τη μουσική, την ποίηση & τους ευαίσθητους». Κατατάξτε τούτη την ανάρτηση όπου θέλετε…

Στον απόηχο ενός ασήμαντου ημιτελικού!

Ποτέ δεν κατάλαβα για ποιον πραγματικά λόγο δίνεται τόση έμφαση και ξοδεύεται τόσο πολύ χρήμα για κάτι τόσο ασήμαντο όσο ο διαγωνισμός της Eurovision! Διότι αν επρόκειτο για τον διαγωνισμό αυτό καθ’ αυτό, με την αρχική έννοια και σκοπό που είχε δε θα είχα κανένα πρόβλημα. Αν επρόκειτο πράγματι για έναν διαγωνισμό όπου διαγωνίζεται το τραγούδι, η γλώσσα κι η διαφορετικότητα της κάθε χώρας θα ήμουν ο πρώτος που θα στήριζα το θεσμό.

Αντί αυτού βλέπουμε έναν διαγωνισμό στον οποίο όλοι οι συμμετέχοντες διαγωνίζονται στο ίδιο στυλ τραγουδιού (χαζοποπ), λες κι όλες οι χώρες έχουμε τα ίδια μουσικά ακούσματα και παραδόσεις. Που είναι τα όργανα της λαϊκής παράδοσης καθεμιάς από τις συμμετέχουσες ευρωπαϊκές χώρες; Περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά οι συνθήκες για ταπεινοφροσύνη και οικονομική σύνεση είναι ορατές εξαιτίας της οικονομικής κρίσης κι όμως η Ελληνική Τηλεόραση προκαλεί! Προκαλεί τον καθέναν μας, εμάς που φορολογούμαστε κι έχουμε απαίτηση να τα χρήματα μας να αξιοποιούνται προς την κατεύθυνση του πολιτισμού, των γραμμάτων και της κοινωνικής ανάπτυξης!

Αρνούμαι να πιστέψω πως τα χρήματα τα οποία μου στερούν φορολογώντας με, κατασπαταλώνται για να κάνουν το κέφι τους ορισμένοι. Αρνούμαι να δεχτώ ότι η καριέρα κάποιον χτίζεται με δικά μου χρήματα, τη στιγμή που εμένα η πολιτεία μου κλείνει την πόρτα ποικιλοτρόπως. Αρνούμαι να δεχτώ ότι όλη αυτή η σπατάλη θα έχει ως «αντάλλαγμα» την προβολή της χώρας μας στο εξωτερικό! Διότι ακόμη κι αν αυτό συμβεί, η προβαλλόμενη εικόνα θα είναι επίπλαστη!

Οι εποχές που Ελλάδα θύμιζε το «Ποτέ την Κυριακή» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Δε μου αρέσει να γκρινιάζω αλλά δε μπορώ να ανεχτώ μια πολιτεία η οποία επιδεικτικά κωφεύει σε βαρύνοντα ζητήματα ενώ τριτοκλασάτα ζητήματα ανάγονται σε υψίστης σημασίας. Η όλη κατάσταση μου θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο ο Χίτλερ και μετέπειτα εμείς χειριστήκαμε τον αθλητισμό και τα κατορθώματα μας... θέλοντας να αποδείξουμε μια ιδιότυπη «ανωτερότητα» και καταξίωση... Κι είδατε τι καταξίωση πήραμε... [μην ξύνω πληγές!]

Από όλες μας τις συμμετοχές σε τούτο το διαγωνισμό, ξεχωρίζω τη συμμετοχή της κ. Μαρίζας Κωχ. Το 1976 συμμετείχε με ένα κομμάτι – διαμαρτυρία για όσα συνέβησαν στον κυπριακό λαό εξαιτίας του πραξικοπήματος. Παρουσία λιτή, μουσική καθ’ όλα κοντά στο ελληνικό ηχόχρωμα και όπλα της η φωνή της! Ούτε δεύτερες, ούτε τρίτες φωνές... μια δυνατή, πύρινη και άρτια φωνή! Κι η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά! Μέχρι και το κόσμημα που φορά έχει ένα κλασικό αρχαιοελληνικό μοτίβο, το οποίο μέχρι και τον περασμένο αιώνα συναντιόταν στην ελληνική αργυροχρυσοχοΐα.

Γεννημένος πολύ αργότερα από εκείνη τη χρονιά, δεν παύει να είναι η αγαπημένη μου συμμετοχή σε τούτο τον διαγωνισμό. Όσο κι αν ακούω τούτο το τραγούδι με συγκινεί η λυρικότητα της φωνής. Μπράβο κ. Μαρίζα Κωχ!

Ακούστε το!

-*-*-

ΑΓΑΠΗΣΑ

Αγάπησα κι όλα γίναν φως

ανάβει η νύχτα κι αρπάζει ο ουρανός

κι όλα είναι αλλιώς, κι όλα είναι φως



μου 'δωσες άλλη μια ζωή να ζήσω

και το κεφάλι σ’ έναν ώμο ν ακουμπήσω

να ξορκίσω κάθε κακό



μου ‘δωσες άλλη μια ζωή να ζήσω

να’ χω και πάλι μια ‘γκαλιά να κατοικήσω

ν αναστήσω ό,τι αγαπώ



Αγάπησα κι άνοιξα φτερά

πετάει η ψυχή μου μ αγγέλους ψηλά

κι έχω φτερά κι έχω χαρά



μου ’δωσες άλλη μια ζωή να ζήσω

και το κεφάλι σ’ έναν ώμο ν ακουμπήσω

να ξορκίσω κάθε κακό



μου ’δωσες άλλη μια ζωή να ζήσω

να ’χω και πάλι μια 'γκαλια να κατοικήσω

να αναστήσω ό,τι αγαπώ

-*-*-*-*-*-*-*-*-

* Τι πράγμα κι αυτό με μένα! Μια μελωδία, μια εικόνα, μια θύμηση με γυρίζουν σε άτομα που αγαπώ, μοιράστηκα συναισθήματα κι υπάρχουν βαθιά στην καρδιά.

** Μια ανάρτηση του RADIO – THEATRE φταίει για όλα….η τελευταία!

*** «Κι αν σου κουρσέψουν τη ζωή όσοι σου πουν πως σ’ αγαπούν, θύμησέ τους ότι στο βωμό της αγάπης έγιναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα!!!»

Seirios

Σε σένα το λέω, που ψάχνεις… ψάχνεις… διαβάζεις κι από απλή αποκοτιά κρύβεσαι. Την ώρα που νομίζεις ότι ξέρεις τα πάντα και πράττεις το σωστό! Τίποτα δεν ξέρεις!

"Τούτες τις μέρες"

Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει, μας κυνηγάει

Γύρω σε κάθε βλέμμα το συρματόπλεγμα

γύρω στην καρδιά μας το συρματόπλεγμα

γύρω στην ελπίδα το συρματόπλεγμα

Πολύ κρύο, πολύ κρύο, πολύ κρύο εφέτος

Πιο κοντά, πιο κοντά

μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους

Μέσα στις τσέπες του παλιού πανωφοριού τους

έχουν μικρά τζάκια να ζεσταίνουν τα παιδιά

Κάθονται στον πάγκο κι αχνίζουν

απ' τη βροχή και την από στάση

Η ανάσα τους είν' ο καπνός ενός τραίνου

που πάει μακριά, πολύ μακριά

Κουβεντιάζουν

και τότε η ξεβαμμένη πόρτα της κάμαρας

γίνεται σαν μητέρα που σταυρώνει τα χέρια της

κι ακούει

Πιο κοντά, πιο κοντά

Τούτες τις μέρες...

Πιο κοντά, πιο κοντά

Γιάννης Ρίτσος

"Τέχνη"

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται και να σβήνουν, και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα. Δόθηκα στα πιο μεγάλα ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα, και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα. Ένοιωσα ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους, και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους φτωχούς, είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια, θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία, συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που έφτυσα, έζησα την απάνθρωπη στιγμή, όταν ανακαλύπτεις, πλέον αργά, ότι είσαι ένας άλλος από κείνον που ονειρευόσουνα, ντρόπιασα τ' όνομά μου για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου ― κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός. Tις νύχτες έκλαψα, συνθηκολόγησα τις μέρες, αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον δαίμονα μέσα μου που τα ήθελε όλα, τούδωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις, τα πιο καθάρια μου όνειρα και πείναγε, τούδωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ, χρέη, εξευτελισμούς, και πείναγε. Bούλιαξα σε μικροζητήματα φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση, κατηγόρησα, έκανα το χρέος μου από υπολογισμό, και την άλλη στιγμή, χωρίς κανείς να μου το ζητήσει έκοψα μικρά-μικρά κομάτια τον εαυτό μου και τον μοίρασα στα σκυλιά. Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια μπορώ να γράψω ένα στίχο, αληθινό. Λειβαδίτης Tάσος

(από την Ποίηση. Tόμος Πρώτος 1950-1966, Kέδρος 1985) ΕΔΩ κατεβάζουμε κι ακούμε την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη να διαβάζει την "Τέχνη"

Τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια

ό,τι ψέμα στη ζωή μου και να πω

τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια

λένε πάντα πως για πάντα σ' αγαπώ...

"Η χαρά του παιδιού...blogoπαίγνια!"

Είναι γεγονός ότι δε μετέχω εύκολα σε blogoπαίγνια. Χωρίς πρόθεση υποτίμησης στα πρόσωπα όσων αγαπητών συνμπλόγκερς όπου με καλούν σε αυτά, θα το έχουν καταλάβει ελπίζω... Μου φαίνεται κάπως η ιδέα του να παίξεις σώνει και καλά, να μοιραστείς κάτι την ώρα που μπορεί να μην είσαι έτοιμος...

Βέβαια, σε όλους τους κανόνες υπάρχουν εξαιρέσεις! Έτσι κανά δυο φορές έχω υπακούσει στο κάλεσμά τους για παιχνίδι και ομολογώ ότι το έχω ευχαριστηθεί! Κι εκείνο το «κανά δυο φορές» που έγραψα παραπάνω θα γίνει «κανά τεσσάρι φορές». Μιας και βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τα παιχνίδια δύο συνμπλόγκερ. Ο Benikos place θέλει να δει πως ήμασταν στην προσχολική μας ηλικία. Η Χρονοστιβάδα από την άλλη μας καλεί να παίξουμε μουσικά... δυσκολούτσικο το δεύτερο παιχνίδι! Αλλά αυτή ακριβώς η λεπτομέρεια είναι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον και δέχτηκα να παίξω!

Α΄ blogoπαίγνιο

εεε! ο δεξιά είμαι...ο μικρούλης!

Β΄ blogoπαίγνιο

Αν αξίζει τούτο το παιχνίδι κάτι είναι γιατί οι εκλέσεις των κομματιών που επέλεξα είναι ξεχωριστές... και τις αγαπώ πολύ!

επιλεγμένο ρήμα: ΚΟΙΤΑΩ

ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Δήμητρα Γαλάνη

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί
στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα.

Με κοιτάς σε κοιτώ
και μετά σιωπή
κάτι θα κοπεί
στην καρδιά στο μυαλό.

Με κοιτάς σε κοιτώ
και μελαγχολείς
ο καιρός πολύς
μ' αγαπάς σ' αγαπώ.

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί
στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα
κι αν μας αντέξει το σκοινί
θα φανεί στο χειροκρότημα.

Με κρατάς σε κρατώ
και μετά γκρεμός
και μετά το τέρμα
και κανείς κανενός.

Με κρατάς σε κρατώ
και παντού σκιές
και παντού καθρέφτες
για θεούς κι εραστές.

Σ' αγαπώ να προσέχεις

Στίχοι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Με κοιτάς μες τα μάτια
μα ποτέ σου δεν είδες
τα σβησμένα μου φώτα
τις χαμένες μου ελπίδες.

Το μηδέν του Σαββάτου
της αυγής το γαμώτο
με κοιτάς και σωπαίνεις
κι η σιωπή κάνει κρότο.

Με κοιτάς λες και είμαι
τρύπιο πάνω σου ρούχο
μου ζητάς να σκοτώσω
την αγάπη που σου 'χω.

Και φοβάμαι μη φύγεις
ο αέρας παγώνει
κι η καυτή σου ανάσα
το μυαλό μου θολώνει.

Και φοβάμαι μη φύγεις
μα άλλο δρόμο δεν έχεις
και σου γράφω στο τζάμι
σ' αγαπώ να προσέχεις.

Με κοιτάς μες τα μάτια
κι απορείς που δεν κλαίνε
η αγάπη δε φεύγει
είναι μέσα μας λένε.

Κάπου αλλού ταξιδεύεις
κι όμως πλάι μου είσαι
μεσ' την τρέλα του κόσμου
μ' αγνοείς κι αγνοείσαι.

Με κοιτάς μες τα μάτια
και η μέρα τελειώνει
σαν τον ήλιο που φεύγει
με κοιτάς και νυχτώνει.

MP3

Artist: Foivos Delivorias
Album: O Kathreftis

Πάνω από τα ΑΤΜ και τ' autocafe
πάνω από τα goody's και τα flocafe
πάνω απ' τα ringtones και τα sms
σε κοιτάζει η αγάπη σου που ξέχασες

Πάνω απ' τ' Applebees και τα multiplex
πάνω από τα login και τα password checks
πάνω από το Σείριο στην εθνική
σε κοιτάζει η αγάπη σου η πρωταρχική

Και γελάει μαζί σου που όλο ξενυχτάς
και καινούργια στέκια φτιάχνεις για να πας
και καινούργιες λέξεις, ενώ θες να πεις

Σ' αγαπώ, φοβάμαι να ρθω
να σε ξαναβρώ κι όπως παλιά να σου πω
πόσο σ' αγαπώ, μόνο για σένα ειμ' εγώ
θέλω απλά να ζω δίπλα σου κάθε λεπτό

Πάνω από τα div'x, πάνω από τα mp3
απ' τα free2go κι από το b-free
πάνω από τα κούριερ της ACS
σε κοιτάζει η αγάπη σου που ακόμα θες

Πάνω απ' τα Starbucks κι απ' τα coffee time
πάνω απ' τα old hollbourn κι από τα slim line
πάνω από τα νούμερα της AGB
σε κοιτάζει η αγάπη σου η πραγματική

Και γελάει μαζί σου...

Η Σωτηρία της ψυχής

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Της εξοχής τα πρωινά
θα τα βρούμε ξανά
αγκαλιά στο κρεβάτι
και δεν πειράζει που τόσο νωρίς
θα κοιτάμε χωρίς
να γυρεύουμε κάτι.

Της σιγουριάς τα υλικά
είναι λόγια γλυκά
σε κασέτες γραμμένα
γι' αυτά που ήρθανε τόσο αργά
μα τα πήρε η καρδιά
με τα χέρια ανοιγμένα.

Η Σωτηρία της ψυχής
είναι πολύ μεγάλο πράγμα
σαν ταξιδάκι αναψυχής
μ' ένα κρυμμένο τραύμα.

Μια παραλία ερημική
και ν' απλώναμε εκεί
της ζωής μας το βήμα
και δεν πειράζει που τόσα φιλιά
πριν να γίνουν παλιά
θα τα πάρει το κύμα.

Κι εκεί στην άκρη της γραμμής
θα χαρίζουμε εμείς
τα παλιά μας κομμάτια
σ' αυτά που ήτανε τόσο μικρά
μα που ρίχναν σκια
για να μοιάζουν παλάτια

Το πάρτυ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ

Αυτή η γειτονιά είναι για όλους μας ένα κλουβί,
κανείς δε ζει αληθινά αυτό που θα θελε να ζει,
γιατί το όνειρο είναι μια στιγμή
κι όλες οι άλλες οι στιγμές απελπισία
μέσα σ αυτό το δρόμο γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε,
μαζί με μας και τα όνειρά μας, μαζί με μας και τα παιδιά μας.
Γι' αυτό ένα πάρτι σ αυτό το δρόμο
είναι κάτι πιο λυπητερό κι από το θάνατο,
είναι ένα γραμμόφωνο που ολοένα ξεκουρδίζεται,
δυο ιδρωμένα χέρια στο άσπρο φόρεμα ενός κοριτσιού,
ένας σκύλος που απορεί,
ένα ποτήρι αδειανό στην άκρη της αυλής μου,
μια κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά της,
ένας κρυφός αναστεναγμός,
ένα αρπαχτικό βλέμμα θηρίου που δεν τολμάει να αγγίξει,
ένα κλουβί στην πόρτα σου με ένα πουλί που κοιμάται…
Γι' αυτό ένα πάρτι στο δρόμο των Ονείρων
είναι στιγμή πιο θλιβερή κι απ' τη στιγμή του ονείρου,
είναι ένα ξέφτισμα ζωής,
ένα παιχνίδι χάρτινο στα χέρια των αγγέλων.
Κοιτάχτε τούτο το κλουβί
είναι λιγάκι πιο μεγάλο από την καρδιά μου,
κι όμως δεν μπορεί να χωρέσει την αγάπη μου,
κοιτάχτε και τούτο το κορίτσι
θα του χαρίσω το κλουβί κι ένα τραγούδι θα μου πει…
για το πουλί που χάθηκε, για το πουλί που πια δε ζει.

Πάω να πω στον ουρανό, πάω να πω στο σύννεφο
Πάω να πω στον ουρανό, πάω να πω στο σύννεφο
Το πουλί δεν πιάνεται, το παιδί δε χάνεται
πάνω απ' τον ουρανό
Το πουλί δεν πιάνεται, το παιδί δε χάνεται
πάνω απ' τον ουρανό

Μέσα από τον άνεμο, άνθισε χρυσάνθεμο
Μέσα από τον άνεμο, άνθισε χρυσάνθεμο
Πέφτουν πέταλα στη γη, πάν' να βρούνε το πουλί
σκοτωμένο που λαλεί
Πέφτουν πέταλα στη γη, πάν' να βρούνε το πουλί
σκοτωμένο που λαλεί

Η ΜΑΡΙΑΝΘΗ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ
Μουσική - Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις

Μέσα από άγνωστο χωριό κοντά στον Παρνασσό
ξεκίνησα για να δοκιμαστώ
κι αυτούς που με παιδέψανε σαν άγιο και Χριστό
τους έκοψα τον ένα τους μαστό
περπάτησα και πάτησα σε ζώντες και νεκρούς
ξεπέρασα τους δίσεκτους καιρούς
κι απόκτησα τον μύθο μου με στοχασμούς πικρούς
σε υπόγειους δρόμους άδειους και υγρούς

Με λεν Μαριάνθη κι είμ΄από τρελή γενιά
μισώ του κόσμου τη βία κι απονιά
χιλιάδες μάτια με κοιτούν από μακριά
και μου μετράνε της ζωής μου τα κεριά

Μια χήρα από την Έφεσο δεν ήμουνα ποτές
δεν είχα στρατιώτες για εραστές
τα ζάρια μου τα έπαιξα στις φτωχογειτονιές
και κέντησα τον πόνο με πενιές
δεν μπόρεσα να γίνω ούτε γυναίκα ούτε ευτυχής
δεν δούλεψα σε οίκους ανοχής
και μες την αναδίπλωση της νέας εποχής
απόμεινα μια ανάμνηση ατυχής

Με λεν Μαριάνθη κι είμαι από τρελή γενιά
μισώ του κόσμου τη βία κι απονιά
χιλιάδες μάτια με κοιτούν από μακριά
και μου μετράνε της ζωής μου τα κεριά

Με Λιλιπουπολίτικη διάθεση…

UPADATE! ΚΑΤΕΒΑΣΕ Ο,ΤΙ ΣΩΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ    Ε Δ Ω

Με διάθεση ανανέωσης για την εικόνα που παρουσιάζει τούτο το blog ως προς τα χρώματα του, μιας κι ο γράφων δεν άλλαξε ακόμα…

Με διάθεση για δράση, έρωτα και ζωή… Με βασική λεπτομέρεια ότι όλα όσα μας χαροποιούν είναι στα απλά, μικρά, καθημερινά πράγματα που μας τριγυρίζουν… πείτε μια «καλημέρα» με χαμόγελο, πάρτε στο τηλέφωνο έναν φίλο που έχετε καιρό να μιλήσετε, πείτε «Σ’ αγαπώ» εκεί που πρέπει! [ακούστε με που σας λέω… χαρείτε με τα μικρά κι αν θε να ‘ρθουν οι «μεγάλες» χαρές ας έρθουν! Ευπρόσδεκτες! Αλλά χαρείτε τη στιγμή…]

Με διάθεση μικρού ονειροπόλου πως όλα θα φτιάξουν, με διάθεση μικρού παιδιού, με διάθεση να σταματήσω για μια στιγμή το χρόνο και να διακτινιστούμε καθένας μας εκεί όπου η πρώτη σκέψη θα μας πάει…

Με διάθεση δοτικότητας προς όλους εσάς που διαβάζετε όσα γράφω, με διάθεση να σας μεταφέρω σε εποχές που η Λιλιπούπολη με τη Χαρχουδική της Δημοκρατία ανθούσε!

Κάπως έτσι άνοιξα τα μπαούλα μου και αποφάσισα να σας χαρίσω δύο ανέκδοτες δισκογραφικά ιστορίες της Λιλιπούπολης! Η πρώτη με τίτλο «Δώρα από Χρυσάφι» εν μέρει είναι γνωστή από μιαν αντίστοιχη που είχε κυκλοφορήσει σε δίσκο. Η διαφορά και σπουδαιότητα της [από την κυκλοφορούσα] έγκειται στο γεγονός ότι εδώ συμμετέχει κι η Σαπφώ Νοταρά στο ρόλο της μάγισσας Βρουχίλντα. Κατά τη Λιλιπουπολίτικη εκδοχή, η Βρουχίλντα συνεργάστηκε με τη Χιονάτη ώστε να τυλίξουν τον Πρίγκιπα. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια και συκοφαντίες…

Η δεύτερη ιστορία έχει τον τίτλο «baby sitting με τον Παπαγάλο». Εγώ ο πανέξυπνος Παπαγάλος αποδεικνύει περίτρανα ότι τα παιδιά ξέρουν πάντα την αλήθεια. Δε λέω άλλα… ακούστε και θα καταλάβετε! Καλές ακροάσεις…

****************************

****************************

ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ:

Δώρα από Χρυσάφι

baby sitting με τον Παπαγάλο

*****************************

*****************************

Βάφω το σπιτικό μου...

Αν έχετε μπει τις τελευταίες μέρες στο blog, θα έχετε καταλάβει ότι του έχω αλλάξει τα φώτα, ουπς! Τα χρώματα ήθελα να πω! Δεν ξέρω ποιο «θέμα» να αφήσω! Κανένα δε με ικανοποιεί! Άλλα μου φαίνονται σκοτεινά, μαύρα κι άραχνα.. άλλα άτονα, άλλα πνιγμένα στο χρώμα σε βαθμό που να καταντά κιτς…

Για να δούμε πόσο θα κρατήσει η τύχη τούτου του «θέματος»… πείτε κι εσείς τη γνώμη σας!

Καλό είμαι του λόγου μου! Είναι σα να θέλω να βάψω το δωμάτιο μου και να ζητάω από τους φίλους μου να μου πουν τη γνώμη τους…

Πνέει διάθεση ανανέωσης…

Έλλη Λαμπέτη - "Βουτιά στις Αναμνήσεις"

UPDATE: Ανανέωση συνδέσμου για κατέβασμα αρχείου 28-11-10

Πως γίνεται κάτι που αγαπάμε πολύ, με το οποίο παθιαζόμαστε, να μην μπορούμε να θυμηθούμε πως μας προέκυψε (!?). Από που και πως μας ήρθε η πετριά που μας έκανε να κολλήσουμε με κάτι; Αν ρωτήσεις κάποιον, θα σου απαντήσει με κάθε λεπτομέρεια για το μεγάλο του έρωτα και πως του προέκυψε.

Αν με τη σειρά σας με ρωτήσετε πως προέκυψε η αγάπη μου στην Έλλη Λαμπέτη θα σας αποκαρδιώσω! Δεν θυμάμαι πότε άκουσα / είδα την Έλλη Λαμπέτη για πρώτη φορά. Όσο κι αν έχω προσπαθήσει να βάλω σε μια τάξη τις αναμνήσεις μου πάντα μπερδεύονται κι αδυνατώ να θυμηθώ ποιο γεγονός προηγείται τού άλλου. Είδα για πρώτη φορά την Ε. Λαμπέτη στην «Κάλπικη Λίρα» ή την άκουσα να διαβάζει ποιήματα του Κ.Π Καβάφη; Πραγματικά δε μπορώ να θυμηθώ...

Το μόνο βέβαιο είναι πως τελειώνοντας το Λύκειο, είχα αρχίσει να «ερωτεύομαι» μια αλλόκοτη προσωπικότητα. Κι άρχισε να με κερδίζει σαν άνθρωπο εκείνη ακριβώς τη χρονική στιγμή όπου έπεσε στα χέρια μου το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Τελευταία Παράσταση» (εκείνο που αργότερα έγινε Σήριαλ). Λοιπόν το καλοκαίρι εκείνο, το πρώτο χωρίς έγνοιες (πόσο αφελής ήμουν, πίστευα ότι οι έγνοιες τελειώνουν με το πέρας του σχολείου! Αγνοούσα ότι τότε άρχιζαν οι ουσιαστικές έγνοιες! Μικρό παιδί ήμουν...) διάβαζα όσα η ίδια η Έλλη Λαμπέτη ιστορούσε με τόλμη και θάρρος για την ίδια και το βίο της. Κι αυτό που με εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή ήταν πως μιλούσε ανοιχτά, χωρίς να κρύβει πράγματα τα οποία πιθανόν κάποιος άλλος να απέφευγε να αναφέρει ενδιαφερόμενος για την υστεροφημία του. Αλήθειες ειπωμένες χωρίς «στολίδια» που θα χρύσωναν το χάπι. Αλήθειες ειπωμένες από έναν άνθρωπο χορτασμένο από ζωή, συναισθήματα, εικόνες, πίκρες κι αρρώστιες. Αλήθειες από έναν άνθρωπο σαν όλους εμάς κι όχι με το «τουπέ» της μεγάλης σταρ.

Ίσως αυτό το τελευταίο με έκανε να τη δω με συμπάθεια πρώτα σαν άνθρωπο κι έπειτα σα τη μεγάλου βεληνεκούς ηθοποιό! Ανορθόδοξα ως προς τα πιστεύω μου την ανακάλυψα. Την προσέγγισα πρώτα σαν άνθρωπο κι έπειτα σαν καλλιτέχνη. Όμως οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες σου επιβάλλονται χωρίς πολλά λόγια για το έργο τους κι όχι για το βίο τους. Αναμφισβήτητα η Έλλη Λαμπέτη δεν ήταν η αγία στην προσωπική της ζωή. Ούτε η ίδια θα το ήθελε! Ήταν θνητή, έκανε τα λάθη της και εισέπραττε τις συνέπειές τους.

Εκείνη την περίοδο ήταν που άρχισα να ψάχνω επίμονα να ανακαλύψω τι είχε απομείνει από το ταλέντο κι το έργο μιας μεγάλης ηθοποιού. Μόνο εμπόδια είχε εκείνη η σκαπάνη! Ελάχιστα σωζόμενα θεατρικά ντοκουμέντα, ελάχιστα βιβλία με τεκμηριωμένη γραφή για ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο και πολύ λιγότερα από αυτά ήταν διαθέσιμα στο κοινό! Έπρεπε να μπω στη ψυχολογία της κάστας του συλλέκτη. Κι αν νομίζετε ότι η κάστα αυτή είναι κάτι το περίεργο, έχει μυστικιστικό χαρακτήρα κτλ. Κάνετε λάθος! Για να γίνεις μέλος σε μια τέτοια κάστα χρειάζεται να έχετε υπομονή, ελπίδα ότι θα βρείτε και το πιο σπάνιο, όρεξη για ψάξιμο και χρήμα για να αγοράσετε το θησαυρό! Διότι οι θησαυροί μόνο στα παραμύθια σε γεμίζουν χρήματα!

Στο διάβα μιας εξαετούς επίπονης έρευνας (κι ό,τι άλλο αυτό συνεπάγεται!) με καμάρι μπορώ να δηλώσω ότι η συλλογή έχει αρκετά πράγματα και μια τραγική απώλεια! Στον εορτασμό για τα 50 χρόνια του Τρίτου Προγράμματος, είχε μεταδοθεί μια εξαιρετική δουλειά διάρκειας είκοσι λεπτών από την εποχή όπου τη διεύθυνση του σταθμού κατείχε ο Μ. Χατζιδάκις. Η Έλλη Λαμπέτη διάβαζε ποιήματα Καβάφη κι ο Μάνος έπαιζε αυλό... είχα ηχογραφήσει εκείνη την μετάδοση σε μια κασέτα η οποία δυστυχώς δεν υπάρχει πια! Το μόνο που έχει απομείνει είναι η ανάμνηση από εκείνη την εξαιρετική δουλειά, με τη συνύπαρξη δυο μεγάλων μορφών. Τα ποιήματα που διάβασε η Ε. Λαμπέτη σε εκείνη την εκπομπή συμπεριλήφθηκαν αργότερα σε επανέκδοση που έκανε η Λύρα του δίσκου «Η Έλλη Λαμπέτη διαβάζει Καβάφη». Δυστυχώς, η επανέκδοση δεν περιέχει τη μουσική συνοδεία του αυλού...

Μια συνήθεια, που είχε η Λαμπέτη, τα τελευταία χρόνια της ζωής της, ήταν να ηχογραφεί σε κασέτες, ποιήματα που αγαπούσε, μονολόγους από το θέατρο, σκέψεις της... Υπάρχουν ντοκουμέντα όπου έχει ηχογραφήσει δύο και τρεις φορές το ίδιο πράγμα… Αυτός ήταν ένας αρκετά μακάβριος τρόπος ώστε να δοκιμάζει η ίδια τη φωνή της, που αρρώστια σιγά-σιγά διέβρωνε. Από την άλλη θα μπορούσε κανείς να το δει σαν ένα προσωπικό ημερολόγιο, μια και πολλές φορές η ίδια σχολίαζε την κατάσταση της και τα λάθη της.

Ένα τέτοιο σπάνιο ντοκουμέντο αποφάσισα να σας χαρίσω. Πρόκειται για μια ιδιωτική ηχογράφηση που έχει γίνει για προσωπική χρήση της ιδίας ή για φίλους της, δεδομένου ότι συχνά τους αφιέρωνε ηχογραφήσεις της. Η Έλλη Λαμπέτη ερμηνεύει μια διασκευή της νουβέλας Miss Brill, της Κάθρην Μανσφηλντ. Ο τρόπος που ερμηνεύει είναι απλός, λιτός, χωρίς ίχνος εξωστρέφειας. Πρόκειται για μιαν ηχογράφηση που χρονικά τοποθετείται στα τέλη του 1981, όταν ακόμα η φωνή της παρά τις αλλοιώσεις που είχε υποστεί «είχε ψυχή» (όπως αρέσκετο να λέει η ίδια!).

****************************************
****************************************
Κατεβάζουμε ΕΔΩ:

Μις Μπριλ – Έλλη Λαμπέτη 1981
****************************************
****************************************