Αλλόκοτες ιστορίες... ΙΣΤΟΡΙΑ ΙΙΙ

Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α ΙΙΙ

Οι ρόλοι στο Cabaret "L'amour"

Είχα πει και παλιότερα ότι η καριέρα του ηθοποιού δεν ευδοκίμησε κι έτσι αναγκάστηκα να συμπληρώνω τα πενιχρά εισοδήματα από την απογευματινή μου εργασία δουλεύοντας στο καμπαρέ του Καυλόγιωργα. (το πώς βρέθηκα να είμαι στο καμπαρέ L’ amour, είναι μια ολόκληρη ιστορία για την οποία θα σας μιλήσω άλλη μέρα!).

Στην αρχή, είναι γεγονός ότι δεν μου άρεσε η δουλειά στο καμπαρέ αλλά η ανάγκη έγινε φιλοτιμία και χωρίς να σας φαίνεται υπερβολικό, αυτά που είχα μάθει ως ηθοποιός, μου είναι πολύ χρήσιμα στην βραδινή δουλειά μου. Εγώ στο καμπαρέ αλλάζω πρόσωπο με τον κάθε πελάτη. Να σου δώσω να καταλάβεις! Μόλις τελειώνουν τα νούμερά μας, ξαμολιόμαστε στα τραπέζια για να ακούσουμε τη Ρεβέκκα να τραγουδά συνοδεία ενός πιάνου μονάχα. [αν δεν ξέρεις τη Ρεβέκκα, να σου πω ότι πρόκειται για μεγάλη μορφή στο τραγούδι και πολύ καλή φίλη! Ιστορία στο χώρο μας η Ρεβέκκα…]. Αν τώρα τύχει ν’ αρέσουμε σε κάποιο θεατή και μας φωνάξει στο τραπέζι του για συντροφιά τότε αρχίζει η μεταμόρφωσή μου… και του παίζω τη σκηνή που θέλει εκείνος να ακούσει.

Δηλαδή, κοίταξε να δεις! Έχω χωρίσει τους πελάτες σε διάφορες κατηγορίες για να κάνω καλύτερα τη δουλειά μου! Διότι η νύχτα θέλει τέχνη, έρωτα και βράδια αξημέρωτα (όπως λέει κι ένα παλιό τραγούδι). Λοιπόν, η πρώτη κατηγορία είναι ο Τουρίστας! Αυτός που πίνει τόσο λές κι έχει να πιει από την εποχή της ποτοαπαγόρευσης. Μισομεθυσμένος χασκογελάει διαρκώς, σου λέει ερωτόλογα στη γλώσσα του κι απλώνει το κουλό του στο πόδι σου πιο άγαρμπα από τον καθένα! Ε, λοιπόν, μ’ αυτόν παίζω το καλόκαρδο αγόρι! Χαριεντίζομαι μαζί του, του κάνω τσαχπινιές, τον γαργαλάω στο πρόσωπο, του φωνάζω «you’re sexy boy»..κι ο μήνας έχει εννιά…εύκολη περίπτωση ο τουρίστας!

Η άλλη κατηγορία είναι οι παντρεμένοι gay σύζυγοι. Αυτοί είναι που νιώθου την ανάγκη να ξεχνάνε πότε πότε τη γυναίκα τους για να βρουν το κουράγιο να συνεχίσουν να ζουν μαζί τους. Λοιπόν, αυτοί ψοφάνε για συντροφιά από άνδρες γεμάτους μυστήριο. Όσο λιγότερο μιλάς τόσο περισσότερο τσιμπάνε… Σε αυτούς παίζω το μεγάλο νούμερο του γόη! Κρατάω μια πίπα στο χέρι και με το άλλο χαϊδεύω το στοχαστικά το μουσάκι μου! Ξεφυσάω νωχελικά τον καπνό κι αποφεύγω να τυς πολύ μιλάω. Το ότι δεν τους πολυμιλώ τους ξεκουράζει από το χαλασμένο δίσκο που παίζει αδιάλειπτα το στόμα της γυναίκας τους. Ξέρετε, εκείνο το μπουρου μπούρου των μανάδων μας προς τους πατεράδες μας… [εγώ δεν το έζησα καθότι ο πατέρας μου έφυγε απ’ το Σφοντύλι, πριν γεννηθώ…τα είπαμε αυτά στην δεύτερη ιστορία..]
Μετά, έχουμε την Τρίτη κατηγορία στο καμπαρέ, όπου είναι κι η ειδικότητα μου! Είναι ο διεθνής businessman! Αυτός βρίσκεται διαρκώς μεταξύ Λονδίνου και Ν.Υ., τα λεπτά του είναι μετρημένα και κοιτάει κάθε λεπτό το ρολόι του. Το μυαλό του είναι γεμάτο σκοτούρες, αριθμούς και μελλοντικά συμβόλαια. Με αυτόν παίζω το ξέγνοιαστο αγόρι. Γελάω, γελάω… του κάνω αστεία πειράγματα και λογοπαίγνια, τον κάνω γελάει! Συνήθως, μου λέει «Τρελαίνομαι για το γέλιο σου μικρέ μου! Εγώ έχω χρόνια να γελάσω έτσι! Ζηλεύω την Ξεγνοιασιά σου!!!»

***Κι αν έχω ακούσει εγώ να μιλάνε για ξεγνοιασιά…από ξεγνοιασιά εγώ άλλο τίποτα… ***
Ε, την συνέχεια την υποψιάζεστε… κι όμως παρά τη σκληρή όψη της δουλειάς αυτής, υπάρχουν περιθώρια να ερωτευτείς και να γνωρίσεις στιγμές όμορφες… κι αστείες.

Αλλόκοτες ιστοριες - Ιστορία ΙΙ

Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α ΙΙ

Στοιχεία Κωμικοτραγικής Ταυτότητας

Γεννήθηκα στο Σφοντύλι! Και καθώς μου έλεγε μια γριά γειτόνισσα την ημέρα εκείνη πέντε ποντικοί και δεκαοκτώ σπουργίτοι γάμο κάνανε με ένα σπυρί σιτάρι. (κοίτα να δεις, που σε όποιον λέω που γεννήθηκα σκάει κάτι γέλια...Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί! Τέλος πάντων δε μου φαίνεται αστείο...)

Τον πατέρα μου δεν τον έχω γνωρίσει. Μόνο εκ φήμης, που λένε, τον έχω ακουστά. Η μητέρα μου δε μου μίλησε ποτέ γι' αυτόν. Μονάχα, η γριά γειτόνισσα μου έλεγε διαρκώς:
«Διάνοια ο πατέρας σου παιδάκι μου! Τέτοιαν εξυπνάδα δεν τη χωρούσε το Σφοντύλι!»
Λες και στο Σφοντύλι ζούσαμε μονάχα ξόανα...άλλωστε, ο πατέρας μου έφυγε πριν γεννηθώ για να βρει κανένα μέρος να χωρέσει το μεγάλο του κεφάλι. Αλλά φαίνεται ότι δεν το βρήκε γιατί ακόμα καρτερούμε νέα του.

Η μητέρα μου είχε σφουγγαρίσει όλα τα πατώματα των καθώς πρέπει κυριών του Σφοντυλιού ώστε να μπορεί να πληρώνει τα φροντιστήρια μου για να μπω στο πανεπιστήμιο. Και τα κατάφερα να περάσω στην Πάτρα.

Έτσι, λοιπόν, άφησα το Σφοντύλι κι ήρθα στην Πάτρα να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο και να ασχοληθώ με θέατρο που ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Αχ, να με βλέπατε την ημέρα που έφτασα στο σταθμό του ΟΣΕ, φορτωμένος με δυο τεράστιες βαλίτσες μεγαλύτερες από το μπόι μου. Κατεβαίνω, που λέτε, από το τραίνο και στέκομαι στην αποβάθρα κοιτώντας τις τεράστιες βαλίτσες μου τις οποίες αδυνατούσα να κουμαντάρω. Κι ειλικρινά πιστευτέ με, ακόμα εκεί θα ήμουν, αν δεν είχε βρεθεί ένας ευγενέστατος κύριος να με βοηθήσει. Πήρε εκείνος τη μια βαλίτσα, ζαλώθηκα εγώ την άλλη και με πάει σε ένα ταξί. Φορτώνουμε τα πράγματα και λέει στον οδηγό να με πάει σε ένα φθηνό-καθαρό ξενοδοχείο.

Είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό από την ευγένεια εκείνου τ' ανθρώπου. Απ' τον ενθουσιασμό μου, τηλεφώνησα αμέσως στη μάνα μου λέγοντάς της «ευγενέστατοι οι κύριοι στην Πάτρα, σου παίρνω τη βαλίτσα, σε πάνε σε ταξί...» και πριν να τελειώσω την κουβέντα μου μού απαντά « Να φυλάγεσαι από τους καθώς πρέπει κυρίους! Όλο και κάτι κακό κρύβουν στο μυαλό τους!!!». Κι εγώ για να μη δυσαρεστήσω τη μητέρα μου και της χαλάσω το χατίρι, έκτοτε άρχισα να κάνω παρέα μόνο με σκληρούς άνδρες που λένε... και πρόκοψα...!!!

Γράφομαι στο πανεπιστήμιο και σε μια θεατρική σχολή. Αρχίζω τις παρακολουθήσεις και μου λένε ότι πρέπει να κάνω ασκήσεις ορθοφωνίας γιατί είμαι ψευδός. [Μα η μαμά μου δε μου έχει πει κάτι τέτοιο, σκεπτόμουν. Αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι οι μανάδες δε λένε ποτέ στα παιδιά τους κάτι τέτοια...]. Έκανε ό,τι έπρεπε κι άρχισα πραγματικά να βελτιώνομαι και να αναδεικνύω το όποιο ταλέντο είχα. Έλα μου, όμως, που εκτός από το ταλέντο χρειάζεται κι η τύχη την οποία δεν είχα με το μέρος μου.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα του τι είναι τύχη. Φανταστείτε ότι έχετε μια κατσαρόλα και βράζετε μακαρόνια κοφτά μέσα σε αυτή. Κάποια στιγμή, παίρνετε ένα πιρούνι και τσιμπάτε ένα μακαρόνι για να δοκιμάστε αν έβρασαν. Και σας ερωτώ!!! Γιατί τσιμπήσατε εκείνο το μακαρόνι κι όχι ένα άλλο;;; Εγώ πάντα απ' τα άλλα μακαρόνια ήμουν, από εκείνα που βράζουν στο πάτο της κατσαρόλας!

Ωστόσο μια φορά, παρατρίχα να με τσιμπούσε κι εμένα τα πιρούνι. Το έβλεπα να έρχεται κατά πάνω μου κι ευχόμουν να με τσιμπήσει. Αλλά τίποτα!!! Τσίμπησε άλλον. Ήτανε για έναν ρόλο, θαύμα ρόλο, που μου πήγαινε γάντι. Λοιπόν, ήμασταν εξήντα άτομα που περάσαμε από ακρόαση κι είχαμε μείνει δύο. Ο ένας θα έπαιρνε το ρόλο κι ο άλλος θα έκανε τις έκτακτες αντικαταστάσεις. Την ημέρα όπου ο σκηνοθέτης θα αποφάσιζε σε ποιον θα έδινε το ρόλο, ξυπνάω με το ένα μάτι πρησμένο χωρίς να μπορώ καλά να το ανοίξω. Φτάνω στο θέατρο κι αρχίζουμε την πρόβα. Η πρωταγωνίστρια έπρεπε να μου πει κάποια στιγμή «Μη με κοιτάς με αυτό το λάγνο βλέμμα...». Μπορείτε αν φανταστείτε τι έγινε μόλις την κοίταξα... κόντεψε να γκρεμιστεί το θέατρο από τα γέλια. Κι όπως καταλαβαίνετε, τον ρόλο τον πήρε ο άλλος...

Μέσα από κάτι τέτοιες ακροάσεις γνώρισα και το μετέπειτα αφεντικό μου στο καμπαρέ, τον Καυλόγιωργα, το πρώτο όνομα στα καλλιτεχνικά προγράμματα της νύχτας. Και να ξέρετε ότι οι γνώσεις μου από το θέατρο μου έχουν φανεί χρήσιμες στο καμπαρέ! Αλλά αυτά θα σας τα πω καμιά άλλη μέρα...

Αλλόκοτες Ιστορίες ( Η αρχή…)

Φίλε ανώνυμε είτε επώνυμε αναγνώστη,

Πριν από μερικούς μήνες, την παραμονή των γενεθλίων μου, βγαίνοντας να γιορτάσω τα επικείμενα γενέθλια μου έτυχε να γνωριστώ μέσω τρίτων με κάποια άτομα. Απόλυτα φυσιολογικά τα όσα περιέγραψα ίσαμε εδώ! Ανάμεσα στις γνωριμίες εκείνης της καθόλα συνηθισμένης βραδιάς έτυχε να βρίσκεται κι ο Κ.Π. με τον οποίο ευθύς εξαρχής δημιουργήθηκε μια ιδιότυπα οικειότητα (αν θες, πες το και χημεία! Καλέ, μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό!!!). Για να μη σας τα πολυλογώ και σας κουράζω, από εκείνο το βράδυ άρχισε ένα «παιχνίδι» φανταστικών καταστάσεων κι αστείων ιστοριών οι οποίες θα είχαν πάψει να υφίστανται αν δεν υπήρχε ένας «ψάρακλας» στην παρέα (άγνωστος έως τότε σε μένα!) ο οποίος πίστεψε τα όσα άκουσε. Πριν λίγο καιρό, λοιπόν, άρχισα να γράφω αυτές τις κωμικοτραγικές ιστορίες θέλοντας να τις χαρίσω σε ένα φόρουμ νέων παιδιών, τα οποία δρουν αξιοπρεπέστατα μέσα στην σύγχρονη σκληρή ελληνική πραγματικότητα.

Προβληματίστηκα αρκετά σχετικά με το αν θα έπρεπε ή όχι να δημοσιεύσω ετούτα τα κείμενα. Κι ο προβληματισμός μου πηγάζει όχι από το γεγονός ότι ντρέπομαι για όσα έχω γράψει αλλά από το ότι το περιεχόμενο τους δεν συνάδει με τις αρχικές μου ιδέες για τούτο το blog. Έκατσα λοιπόν, τα ζύγιασα κι η πλάστιγγα έγειρα προς τη μεριά της δημοσίευσης. Ελπίζω να διασκεδάσετε με αυτές τις ιστορίες οι οποίες όπως προείπα είναι γεννήματα τις φαντασίας και στιγμών πλάκας.

Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α I

Cabaret “L’ Amour” – H επιστροφή

Καθώς οι ήσυχες μέρες του Αυγούστου φτάνουν στο τέλος τους και τα περισσότερα φεστιβάλ ολοκληρώνουν τις εκδηλώσεις τους με τους απανταχού περιπλανώμενους θεατρικούς θιάσους έτσι και το Cabaret "L’ Amour" επέστρεψε στην πόλη μας, φέρνοντας πίσω τους τα περισσότερα μέλη του θιάσου και αρκετά χρήματα στα αφεντικά του. Κι αν διερωτάστε γιατί επέστρεψαν τα περισσότερα μέλη του θιάσου κι όχι όλα η απάντηση είναι απλή! Διότι κάποια αφέθηκαν στις αγκαλιές των επαρχιωτών εραστών ελπίζοντας πως βρήκαν τ' αποκούμπι της καρδιάς τους!

Αλλά το θέμα δεν είναι αυτοί οι λίγοι αλλά εμείς οι που επιστρέψαμε. Και φυσικά συγκαταλέγω κι εμέ διότι καθώς γνωρίζετε κάποιοι από εσάς (κι όπως μαθαίνετε οι υπόλοιποι διαβάζοντας ετούτες τις γραμμές) το καμπαρέ είναι μέρος της ζωής μου! Ναι μεν τις απογευματινές ώρες ασκώ το επάγγελμα της σπουδής μου όμως τα βράδια συμπληρώνω το εισόδημα μου στο καμπαρέ.

Τώρα βάλτε με το νου σας ότι το "L’ Amour" είναι ένα καμπαρέ υψηλού καλλιτεχνικού θεάματος (πως θα μπορούσα να δουλεύω αλλού, έχοντας τον τίτλο του «κουλτουριάρη»...[!?]). Δεν πάνε λίγες μέρες που επιστρέψαμε και τ' αφεντικό μας έστρωσε μαζί με τα άλλα αγόρια στις πρόβες. Γιατί το καμπαρέ "L’ Amour" όπως θα υποψιάζεστε είναι gay καμπαρέ. Κι όταν λέμε πρόβες μιλούμε για εξαντλητικές πρόβες που περιλαμβάνουν χορό και κίνηση. Οφείλω, ωστόσο, να ομολογήσω ότι το ταλέντο μου αναγνωρίστηκε ύστερα από κοπιαστική δουλειά τεσσάρων σεζόν κι έτσι στο νέο πρόγραμμα ντεμπουτάρω σε νούμερο ολομόναχος!!!

Άγχος με έχει κυριεύσει και δε με αφήνει να χαρώ τις λιγοστές μέρες που απομένουν ως το τέλος του φετινού θέρους. Έχω σπάσει τα τηλέφωνα στις κομμώσεις «Τσούλα» για να περάσω με μαύρη βαφή τα μαλλιά μου διότι η ξανθιά ρίζα που φύεται στο κεφάλι μου έχει φτάσει μέχρι τα αφτιά. Αφενός δε θα με αναγνωρίζει το κοινό μου βλέποντας με σε αυτά τα χάλια κι αφετέρου δε θέλω να με περνούν για κανένα ξανθό χαζό αγόρι... Δυστυχώς, η «Τσούλα» επιστρέφει 1η Σεπτέμβρη... όπως με ενημέρωσε ο τηλεφωνητής της!

Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι βρήκα χορογραφία για το τραγούδι του φινάλε αλλά δε βρίσκω στο τηλέφωνο τη δασκάλα της φωνητικής. Αυτό έγραψα κι αποφάσισα να τραγουδήσω για φινάλε.

Τι βγαίνει αν κάθεσαι στη μοναξιά;
Έλα στη μουσική, έλα στο καμπαρέ "L’ Amour"
Εδώ είναι η ζωή!!!

Άσε τις έγνοιες, το τρεχαλητό
Ώρα είναι για ποτό, έλα στο καμπαρέ κι εσύ
Εδώ είναι η ζωή!!!

Έλα να πιεις, έλα να δεις πως το να σκέφτεσαι
Δεν είναι τόσο λογικό κι ωραίο!

Μικρό ταξίδι με τέλος πικρό
Ολόκληρη η ζωή, έλα στο καμπαρέ κι εσύ

Όλοι στο καμπαρεεεεεέ......!

Αυτό το «καμπαρεεεεεέ......!» στο φινάλε, η κορώνα που λεν, με ζορίζει. Αλλά θα τα καταφέρω, που θα μου πάει...; Αρκετά, δε μαρτυράω άλλα από το νούμερο μου. Μόλις με το καλό ανοίξουμε να' ρθετε με τις παρέες σας να μας δείτε.

Επέστρεψα και παρά τις πρόβες που έχω ελπίζω να τα λέμε τούδε και στο εξής συχνότερα. Καλό υπόλοιπο θέρος σε όλους και σας θερμοπαρακαλώ όσοι εύχεστε «καλό χειμώνα» να το σταματήσετε!!! Τι κουλό είναι αυτό; Γιατί παρακάμπτουν όλοι το φθινόπωρο;;;

Φιλώ σας!