Αλλόκοτες ιστοριες - Ιστορία ΙΙ

Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α ΙΙ

Στοιχεία Κωμικοτραγικής Ταυτότητας

Γεννήθηκα στο Σφοντύλι! Και καθώς μου έλεγε μια γριά γειτόνισσα την ημέρα εκείνη πέντε ποντικοί και δεκαοκτώ σπουργίτοι γάμο κάνανε με ένα σπυρί σιτάρι. (κοίτα να δεις, που σε όποιον λέω που γεννήθηκα σκάει κάτι γέλια...Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί! Τέλος πάντων δε μου φαίνεται αστείο...)

Τον πατέρα μου δεν τον έχω γνωρίσει. Μόνο εκ φήμης, που λένε, τον έχω ακουστά. Η μητέρα μου δε μου μίλησε ποτέ γι' αυτόν. Μονάχα, η γριά γειτόνισσα μου έλεγε διαρκώς:
«Διάνοια ο πατέρας σου παιδάκι μου! Τέτοιαν εξυπνάδα δεν τη χωρούσε το Σφοντύλι!»
Λες και στο Σφοντύλι ζούσαμε μονάχα ξόανα...άλλωστε, ο πατέρας μου έφυγε πριν γεννηθώ για να βρει κανένα μέρος να χωρέσει το μεγάλο του κεφάλι. Αλλά φαίνεται ότι δεν το βρήκε γιατί ακόμα καρτερούμε νέα του.

Η μητέρα μου είχε σφουγγαρίσει όλα τα πατώματα των καθώς πρέπει κυριών του Σφοντυλιού ώστε να μπορεί να πληρώνει τα φροντιστήρια μου για να μπω στο πανεπιστήμιο. Και τα κατάφερα να περάσω στην Πάτρα.

Έτσι, λοιπόν, άφησα το Σφοντύλι κι ήρθα στην Πάτρα να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο και να ασχοληθώ με θέατρο που ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Αχ, να με βλέπατε την ημέρα που έφτασα στο σταθμό του ΟΣΕ, φορτωμένος με δυο τεράστιες βαλίτσες μεγαλύτερες από το μπόι μου. Κατεβαίνω, που λέτε, από το τραίνο και στέκομαι στην αποβάθρα κοιτώντας τις τεράστιες βαλίτσες μου τις οποίες αδυνατούσα να κουμαντάρω. Κι ειλικρινά πιστευτέ με, ακόμα εκεί θα ήμουν, αν δεν είχε βρεθεί ένας ευγενέστατος κύριος να με βοηθήσει. Πήρε εκείνος τη μια βαλίτσα, ζαλώθηκα εγώ την άλλη και με πάει σε ένα ταξί. Φορτώνουμε τα πράγματα και λέει στον οδηγό να με πάει σε ένα φθηνό-καθαρό ξενοδοχείο.

Είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό από την ευγένεια εκείνου τ' ανθρώπου. Απ' τον ενθουσιασμό μου, τηλεφώνησα αμέσως στη μάνα μου λέγοντάς της «ευγενέστατοι οι κύριοι στην Πάτρα, σου παίρνω τη βαλίτσα, σε πάνε σε ταξί...» και πριν να τελειώσω την κουβέντα μου μού απαντά « Να φυλάγεσαι από τους καθώς πρέπει κυρίους! Όλο και κάτι κακό κρύβουν στο μυαλό τους!!!». Κι εγώ για να μη δυσαρεστήσω τη μητέρα μου και της χαλάσω το χατίρι, έκτοτε άρχισα να κάνω παρέα μόνο με σκληρούς άνδρες που λένε... και πρόκοψα...!!!

Γράφομαι στο πανεπιστήμιο και σε μια θεατρική σχολή. Αρχίζω τις παρακολουθήσεις και μου λένε ότι πρέπει να κάνω ασκήσεις ορθοφωνίας γιατί είμαι ψευδός. [Μα η μαμά μου δε μου έχει πει κάτι τέτοιο, σκεπτόμουν. Αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι οι μανάδες δε λένε ποτέ στα παιδιά τους κάτι τέτοια...]. Έκανε ό,τι έπρεπε κι άρχισα πραγματικά να βελτιώνομαι και να αναδεικνύω το όποιο ταλέντο είχα. Έλα μου, όμως, που εκτός από το ταλέντο χρειάζεται κι η τύχη την οποία δεν είχα με το μέρος μου.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα του τι είναι τύχη. Φανταστείτε ότι έχετε μια κατσαρόλα και βράζετε μακαρόνια κοφτά μέσα σε αυτή. Κάποια στιγμή, παίρνετε ένα πιρούνι και τσιμπάτε ένα μακαρόνι για να δοκιμάστε αν έβρασαν. Και σας ερωτώ!!! Γιατί τσιμπήσατε εκείνο το μακαρόνι κι όχι ένα άλλο;;; Εγώ πάντα απ' τα άλλα μακαρόνια ήμουν, από εκείνα που βράζουν στο πάτο της κατσαρόλας!

Ωστόσο μια φορά, παρατρίχα να με τσιμπούσε κι εμένα τα πιρούνι. Το έβλεπα να έρχεται κατά πάνω μου κι ευχόμουν να με τσιμπήσει. Αλλά τίποτα!!! Τσίμπησε άλλον. Ήτανε για έναν ρόλο, θαύμα ρόλο, που μου πήγαινε γάντι. Λοιπόν, ήμασταν εξήντα άτομα που περάσαμε από ακρόαση κι είχαμε μείνει δύο. Ο ένας θα έπαιρνε το ρόλο κι ο άλλος θα έκανε τις έκτακτες αντικαταστάσεις. Την ημέρα όπου ο σκηνοθέτης θα αποφάσιζε σε ποιον θα έδινε το ρόλο, ξυπνάω με το ένα μάτι πρησμένο χωρίς να μπορώ καλά να το ανοίξω. Φτάνω στο θέατρο κι αρχίζουμε την πρόβα. Η πρωταγωνίστρια έπρεπε να μου πει κάποια στιγμή «Μη με κοιτάς με αυτό το λάγνο βλέμμα...». Μπορείτε αν φανταστείτε τι έγινε μόλις την κοίταξα... κόντεψε να γκρεμιστεί το θέατρο από τα γέλια. Κι όπως καταλαβαίνετε, τον ρόλο τον πήρε ο άλλος...

Μέσα από κάτι τέτοιες ακροάσεις γνώρισα και το μετέπειτα αφεντικό μου στο καμπαρέ, τον Καυλόγιωργα, το πρώτο όνομα στα καλλιτεχνικά προγράμματα της νύχτας. Και να ξέρετε ότι οι γνώσεις μου από το θέατρο μου έχουν φανεί χρήσιμες στο καμπαρέ! Αλλά αυτά θα σας τα πω καμιά άλλη μέρα...