Η άνοιξη, το αηδόνι και το κλουβί

Είναι κάποιες βραδιές στα τέλη του Μάρτη και στις αρχές του Απρίλη που αν έχεις τις αισθήσεις σου σε εγρήγορση κι ο καιρός το επιτρέπει τότε με ευκολία θα ακούσεις μια «φασαρία» περίεργη. Είναι η φασαρία που  κάνει η φύση, ετοιμαζόμενη να υποδεχτεί την άνοιξη! Είναι σα να προσπαθεί να συγυρίσει τα πάντα για να αφήσει ανεμπόδιστη να παρελάσει η Άνοιξη…

Η άνοιξη που θα χαρίσει στη φύση την ομορφιά της απλόχερα και στη θεά Δήμητρα, την κόρη της την Περσεφόνη! Αλήθεια, είναι ένα περίεργο πράγμα αυτό που προσπαθώ να σας περιγράψω! Η άνοιξη δεν έχει έρθει καλά καλά κι όμως ο αέρας τα βράδια έχει μια μυρωδιά σχεδόν ανοιξιάτικη, μια αίσθηση γλυκιά και το ψύχος του έχει πάψει να είναι δριμύ. Είναι τόσο ψυχρό ώστε να δικαιολογεί την εποχή στην οποία βρίσκεται.

Μια βόλτα στας εξοχάς σίγουρα θα σας πείσει για την έλευση της άνοιξης! Κι αν πάλι η εξοχή είναι όνειρο μακρινό για κάποιους από εσάς, παρατηρήστε τα δέντρα των πόλεων. Ακόμα και τα «δημαρχόδεντρα» έχουν αρχίσει να ανοίγουν «μάτια» μέσα από τα οποία θα ξεπεταχτούν πράσινα φυλλαράκια.

Δε χωρά αμφιβολία, είμαι άνθρωπος της άνοιξης… η άνοιξη με κάνει ό,τι θέλει! Με αναγεννά, μου πειράζει τη διάθεση πότε προς τα πάνω και προς τα κάτω. Οι μυρωδιές, τα χρώματα της άνοιξης κι η εναλλαγή της φύσης με μαγεύουν και με κάνουν να ταξιδεύω! Αχ, πόσο λατρεύω να με σιγοκαίει ο ανοιξιάτικος ήλιος στο πρόσωπο… σημάδι πως θα ξεφύγουμε από την καταχνιά του χειμώνα…

Αυτή θα είναι η εικοστή έκτη άνοιξη που θα γευτώ κι ακόμα δεν ξέρω τι από όλα τα παραπάνω μ’ ενθουσιάζει περισσότερο σε αυτή την εποχή. Μήπως όλα τα παραπάνω κι ακόμη ότι είμαι γεννημένος στην καρδιά αυτής της εποχής;

Κι ανάμεσα στις σκέψεις μου μπλέκονται οι στίχοι του Λαπαθιώτη. «Έχω έν' αηδόνι στο κλουβί» τιτλοφορείται ένα ποίημα του κι είναι ίσως το πιο συμβολικό ποίημα που έχω διαβάσει ίσαμε τώρα. Διότι κακά τα ψέματα το κλουβί μας περιβάλει όλους, άσχετα αν κάνουμε κάποιες στιγμές πως το ξεχνούμε, πως δε το βλέπουμε. Το κλουβί υπάρχει από τη στιγμή που αποφασίζουμε να είμαστε μέλη μιας ομάδας, της όποιας ομάδας… Το θέμα είναι να μπορείς να ανοίγεις – έστω για λίγο – το πορτόνι, να κάμνεις εξωτερικά μια βόλτα περιμετρικά από το κλουβί κι έπειτα ήσυχα, φρόνημα να επιστρέφεις μέσα για να ετοιμαστείς για τη νέα απόδραση – αποστασία και την κατοπινή επιστροφή σου.

Κοιτάχτε τούτο το κλουβί
είναι λιγάκι πιο μεγάλο από την καρδιά μου,
κι όμως δεν μπορεί να χωρέσει την αγάπη μου,
κοιτάχτε και τούτο το κορίτσι
θα του χαρίσω το κλουβί κι ένα τραγούδι θα μου πει…
για το πουλί που χάθηκε, για το πουλί που πια δε ζει.

Μάνος Χατζιδάκις

Νυχτερινές ακροβασίες...

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη

Με τον Οδυσσέα Ελύτη έχουμε "ανοιχτούς λογαριασμούς". Πάντα κατέφευγα (ή, καλύτερα να πω: προσέφευγα) στην παρασκιά του, ώστε να λάβω παραμυθία απ' τον λόγο του ή να βιώσω τη γόνιμη σιωπή, την οποία συνήθως εμπνέει. Όταν επισκέφτηκα το νησί της Πάτμου κατάλαβα ότι με τους "ανοιχτούς λογαριασμούς" μου δε θα ξεμπέρδευα εύκολα. Ασκεί μιαν επιρροή επάνω μου ο τόπος εκείνος. Το λευκό κι η αντανάκλαση του ήλιου, η ηρεμία κι η γαλήνη του τόπου, το γαλάζιο της θάλασσας και τα ασπρισμένα κύματα… 

Άνθρωποι μ' ελαφρές ομπρέλες περνούσανε λοξά
και μου χαμογελούσαν·
κάποτε μου χτυπούσανε στο τζάμι: "δεσποινίς"
φοβόμουνα και μου άρεσε.
Ήταν οι "πάνω άνθρωποι" έτσι τους έλεγα
δεν ήταν σαν τους "κάτω"·
είχανε γενειάδες και πολλοί κρατούσανε στο χέρι μια γαρδένια"
μερικοί μισάνοιγαν την μπαλκονόπορτα
και μου 'βαζαν αλλόκοτους δίσκους στο πικ-άπ.

Σκαλίζω τις φωτογραφίες μου από εκείνο το ταξίδι και συνειδητοποιώ πόσο φως έχουν... πόσες όμορφες εικόνες έχει ξεκλέψει ο φακός μου. Κι η μανία μου να φωτογραφίζω καραβάκια, ανθρώπους την ώρα της εργασίας τους ή της ξεγνοιασιάς τελειωμό δεν έχει. 

Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,

Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας

Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.

Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται στην Kovo Voltes διότι άθελά της μου θύμισε όλα τούτα. Στο πικάπ ακούμε την Έλλη Λαμπέτη να διαβάζει τον "Χαρταετό" του Ελύτη. Στην πρώτη παράθεση στίχοι από το ποίημα που διαβάζει η Ε.Λ. και στο τέλος οι στίχοι από τη "Μαρίνα των Βράχων" του Ο. Ελύτη. Φωτογραφίες δικές μου από το ταξίδι στην Πάτμο. Στην πρώτη λεπτομέρεια από το μοναστήρι της "Αποκάλυψης". Το καραβάκι λεπτομέρεια από το διάκοσμο του δωματίου που έμενα. Ο τίτλος, στίχος από τη Μαρίνα των Βράχων.  Καλή βδομάδα!   

Μια εκδρομή έτσι, χωρίς πρόγραμμα!

Απόδραση στα ορεινά του νομού Αχαΐας...

Η άνοιξη κι οι εκδρομές αυτή την περίοδο είναι το καλύτερο μου! Με γεμίζουν απερίγραπτη ενέργεια κι απροσδόκητη χαρά. Η φύση είναι στα καλύτερά της κι η διάρκεια της μέρας ιδανική για να μπορέσεις να χαρείς τα καλέσματα της άνοιξης. Θα σου φανεί παράξενο αλλά με ξεκουράζει και με κάνει να ξεχνιέμαι όταν περπατώ στα πράσινα μέρη της χώρας μας.

Το σούρουπο στη λίμνη...

Η οδήγηση ίσαμε εκεί είναι για μένα μια εμπειρία αλλόκοτη. Μου αρέσει να οδηγώ μονάχος ίσαμε τον τελικό προορισμό γιατί αυτό μου δίνει την πολυτέλεια να συγκεντρώνομαι στις σκέψεις μου και να απολαμβάνω τη μουσική που έχω επιλέξει. Ίσως αυτό να είναι η ισορροπία στη «βαβούρα» της παρέας που θα ακολουθήσει και την οποία αγαπώ εξίσου με την περισυλλογή που μου χαρίζει η προαναφερθείσα απομόνωσή μου.

Το βράδυ της Πέμπτης μιλώντας με τους φίλους μου έπεσε η ιδέα για μια κοντινή εκδρομή ανήμερα της εθνικής επετείου. Προορισμός μας η λίμνη Τσιβλού, ένα στολίδι, δημιούργημα εξ ολοκλήρου της φύσης η οποία απέχει γύρω στα 28 χιλιόμετρα από την παραλιακή πόλη της Ακράτας, ενώ σε απόσταση δέκα περίπου χιλιομέτρων απ’ αυτήν  βρίσκεται το γραφικό πετρόχτιστο χωριουδάκι Ζαρούχλα.

Κι εκεί που δε το περιμένεις ξεπροβάλει
μια λίμνη με γαλαζοπράσινα νερά

Κάπως έτσι λοιπόν, με σύμμαχό μας τον ανοιξιάτικο καιρό κινήσαμε τη μονοήμερη εκδρομή μας η οποία εξελίχθηκε σε διήμερη…αφού το μέρος μας μάγεψε κι είχε τη δύναμη να μας κρατήσει κοντά του παρά το γεγονός ότι ήμασταν εντελώς απροετοίμαστοι για κάτι τέτοιο.  Η πανέμορφη αυτή λίμνη βρίσκεται σε υψόμετρο 800 μέτρων, χαμένη στα πεύκα και στα έλατα που την περιβάλλουν.

Από εκείνο το σημείο και διανύοντας περίπου άλλα δεκαπέντε χιλιόμετρα φτάνεις στο χιονοδρομικό κέντρο των Καλαβρύτων, αφού πρώτα ανεβείς στα ψηλότερα σημεία του Παναχαϊκού κι αντικρίσεις, στις αλπικές κορφές του, χιόνι απάτητο. Αυτή ήταν η διαδρομή που κάμναμε σήμερα αφήνοντας τη Ζαρούχλα.

Οι κορυφές του Παναχαϊκού 

Ανεβήκαμε το Παναχαϊκό, διασχίζοντας χιόνια ολόλευκα που αντανακλούσαν το υπέρλαμπρο φως του ήλιου κάνοντας τη λάμψη του μοναδική. Δεν ξέρω γιατί με ενθουσιάζει τόσο πολύ η δύναμη της λάμψης του ανοιξιάτικου ήλιου. Είμαι ικανός να κάθομαι στο ήλιο και να πυρώνω τα μάγουλα και το κορμί μου κι αυτό να με γεμίζει και να με κάνει παιδί. Αυτή η αίσθηση του μεταιχμίου άνοιξης και χειμώνα, καυτού ήλιου κ χιονιού είναι η αιτία που προκαλεί και εξιτάρει τις αισθήσεις μου.

Κατεβήκαμε στα Καλάβρυτα όπου ασφυκτιούσαν από κόσμο κι αυτό καθόλου δε μου άρεσε! Ίσως γιατί θέλω να ελπίζω ότι η ζωή κοντά στη φύση δεν έχει τους υπερφίαλους και φασαριόζικους ρυθμούς που έχει η ζωή στην πόλη. Τούτη η εκδρομή, ίσως παραπάνω από όσο υπολόγιζα, με γαλήνεψε. Να’ ταν η παρέα, η φύση, οι διαδρομές…όλα μαζί…; Ίσως…

Στα μικρά της ζωής κρύβεται το μυστικό. Να το θυμάστε αυτό για να μπορείτε να χαίρεστε κάθε στιγμή. Ψιτ, εκεί έξω υπάρχει περίσσευμα ομορφιάς και μια αγκαλιά για όλους μας αρκεί να έχουμε διάθεση να τα δούμε και τα δυο. Το τούνελ μπορεί να είναι σκοτεινό και μακρύ, αλλά αν είμαστε παρέα με άλλον δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα.

Όμορφη Κυριακή σε όλους!

ΥΓ.
1. Πώς ξέχασα εγώ τη φωτογραφική μηχανή, μου λέτε; Μου αρέσει που είχα κάνει όλα τα απαραίτητα για να την πάρω κοντά, είχα φορτίσει τη μπαταρία, είχα αδειάσει την κάρτα μνήμης...και στο τέλος την άφησα πάνω στο γραφείο! Ευτυχώς το κινητό με βόλεψε...Οι φωτογραφίες από την εκδρομή…κλικ για να δείτε με ευκρίνεια. 

2. αύριο λέω να ασχοληθώ με τη βεράντα και να γίνω για λίγο κηπουρός! Έχω αγοράσει τα σχετικά από το περασμένο Σαββατοκύριακο. Ώρα να στρωθώ στη δουλειά. Για όποιον δεν το έχει καταλάβει αγαπώ τα λουλούδια, τα αρώματα, τα χρώματα…(λες να είμαι gay? χαχα)

3. τα μαγουλάκια μου είναι κόκκινα κόκκινα... με έπιασε ο ήλιος του Μάρτη! Και να πω ότι δε με είχε προειδοποιήσει η  kovo Voltes... Bepanthol γρήγορα Σείριε!

4. Στο πικάπ ένα τραγούδι που οι στίχοι του είναι σπουδή στον έρωτα και την αγάπη. Μου το έμαθε κάποιος... τον ευχαριστώ... 

Μη λες πολλά...

Μου φτάνει πλάι μου που σ' έχω...

Μου φτάνει που άντεξες κι αντέχω...

Δως μου αγκαλιά...

Ύμνος εις την Ελευθερία

Είναι καλό να μη ξεχνάμε ότι στη μάχη για τη ΛΕΥΤΕΡΙΑ αγωνίστηκαν κι έχυσαν το αίμα τους πολλοί άνθρωποι. Κανείς δε μας χάρισε απολύτως τίποτα. Κι όποτε μας χάρισαν οι προστάτιδες δυνάμεις κάτι, πολύ σύντομα το πήραν πίσω διπλό. Οφείλουμε να είμαστε περήφανοι για το παρελθόν μας και να διδασκόμαστε από αυτό. Οι εθνικές επέτειοι δεν είναι «ξεπερασμένες» όπως πολλοί νεοέλληνες πιστεύουν, με μοναδικό τους κριτήριο να μην τους πουν εθνικιστές. Είναι αφορμή για συζήτηση, για έμπνευση από τα ιδανικά και τα ιδεώδη που ώθησαν τους Έλληνες να αγωνιστούν για κάτι το οποίο δεν ήταν αυτονόητο! 

Την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ! ! ! 

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη,
περπατώντας η δόξα μονάχη
μελετά τα λαμπρά παλικάρια
και στην κόμη στεφάνι φορεί
γινωμένο από λίγα χορτάρια
που 'χαν μείνει στην έρημη γη…

Διονύσιος Σολωμός

Θυμάμαι τη φιλόλογο μου στο Γυμνάσιο να διαβάζει τους παραπάνω στίχους κι έκλαιγε...μας έμαθε να αγαπάμε την ιστορία και τους αγώνες. Στη μνήμη της η παρούσα ανάρτηση με την ελπίδα να είναι καλά όπου κι αν βρίσκεται. Στο πικάπ η Φλέρυ Νταντωνάκη τραγουδά για τις Σουλιώτισσες. Η ιστορία τους πάντα με γοήτευε...

Καλή Αυριανή (...που λέμε στα μέρη μας)

Στοιχεία ταυτότητας Ι

Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου φορούσα στον καρπό του χεριού ένα βραχιόλι με κλωστές. Στην αρχή Μάρτης, έπειτα χρωματιστές κλωστές περίτεχνα δεμένες με το «κόλπο» που εκείνη μου είχε μάθει. Πάντα στο χέρι, χειμώνα καλοκαίρι, δεμένο κόμπο για να μη λύνεται…κι όσο μεγάλωνα άρχισε να γίνεται φετίχ. Πάντα ο ίδιος συνδυασμός χρωμάτων, η ίδια πλέξη, το ένα και μοναδικό φτιαγμένο από μένα για μένα. Ίσαμε το πρωί που έφυγα για να παρουσιαστώ στη μονάδα. Το έλυσα, το ακούμπησα στο γραφείο μου κι έφυγα. Ήταν η μοναδική υποχώρηση που έκαμνα για τη θητεία. Φοβήθηκα πως τα χρώματά του θα πρόδιδαν το «μυστικό» μου, σε κάποιους που θα έκαναν τη ζωή μου δυσκολότερη. Θύμωσα με τον εαυτό μου γιατί ήταν σα να με απαρνιόμουν αλλά δεν είχα άλλη επιλογή. Είχα δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου ότι το πρώτο πράγμα που θα έκανα απολυόμενος, θα ήταν να το δέσω ξανά στο χέρι μου. Αθέτησα το λόγο μου…

Πέρασαν μήνες από τότε κι όλο σκέπτομαι να το ξαναβάλω αλλά κάτι με κρατάει! Σα να 'χω αφήσει εκείνο το παιδί πίσω μου, σα να μην έχω ανάγκη από τον «κώδικα» των χρωμάτων του βραχιολιού μου. Κι ενώ με περιμένει ένα νέο, με έντονα χρώματα εγώ εξακολουθώ να χαζεύω το παλιό…εκείνο που έβγαλα από το χέρι μου 9-11-2009. Χαζεύω κι αγαπημένες κονκάρδες καθεμιά με τη δική της ιστορία…Μικρά πράγματα της καθημερινότητας μας, γεμάτα αναμνήσεις και στοιχεία από εμάς. Το πικάπ να παίζει Greenfields των Brothers Four κι ο λογισμός να διατρέχει τον παρελθόντα χρόνο. 

update
Ότι θα έγραφα λάθος και την ημερομηνία που στρατεύτηκα??? Μα να προσθέσω έναν ολάκερο χρόνο... πόσο μακρινό είναι πια? Η ορθή ημερομηνία αποκαταστάθηκε...

Carte Postale "Les amants de Teruel"

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ "ΕΡΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΤΕΡΟΥΕΛ "

(Les amants de Teruel)

Στις κλασικές ερωτικές ιστορίες του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας, του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, με  τα άδοξα τέλη τους, προστίθεται κι  η ιστορία των εραστών του Τερουέλ. Το Teruel είναι μία πόλη της Αραγονίας, που βρίσκεται στην κεντροανατολική Ισπανία και είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Και ο μύθος «των Εραστών του Τερουέλ» είναι αυτός για τον οποίο είναι και γνωστή η συγκεκριμένη πόλη.

Πρόκειται για την ιστορία του Juan Diego Martínez και της Isabel de Segura. Ήταν δύο νέοι που ανήκαν στις κυρίαρχες οικογένειες του Τερουέλ. Από μικροί ήταν φίλοι και μεγαλώνοντας αγαπήθηκαν. Αυτό που τους χώριζε όμως – καθόσον χώριζε τις οικογένειές τους - ήταν η καθαρότητα του χριστιανικού αίματος (γεγονός που τότε ήταν πολύ σημαντικό ώστε να κάνει τους γονείς της κοπέλας αρνητικούς στο ενδεχόμενο μίας τέτοιας αγάπης) αλλά και το ότι ο νεαρός της ιστορίας μας ήταν φτωχός. Και όπως συμβαίνει σε όλους τους μύθους αυτού του είδους, οι γονείς της Ιζαμπέλ αποφάσισαν να παντρέψουν την κόρη τους για να μην αφήσουν να εξελιχθεί αυτός ο ανεπιθύμητος έρωτας. Ορίστηκε η ημερομηνία του γάμου της και ο Χουάν Διέγο ένιωσε την ανάγκη να αποχαιρετήσει οριστικά την αγαπημένη του κι ανέβηκε μεσάνυχτα από τον τοίχο του κήπου στο μπαλκόνι της Ιζαμπέλ. Ζήτησε λοιπόν τότε από την αγαπημένη του μία απόδειξη της αγάπης της: ένα ΦΙΛΙ, λέει η παράδοση. Αγνή όμως και υπάκουη στη θέληση των γονιών της, όπως ήταν η Ιζαμπέλ, το αρνήθηκε, αν και η ψυχή της το ζητούσε. Αυτή όμως η άρνηση φάνηκε ότι κόστισε πολύ στην αδύναμη καρδιά του δον Χουάν Διέγο και ξαφνικά χάθηκε ο κόσμος από μπροστά κι έμεινε στις κόρες των ματιών του μοναχά η γλυκιά και βασανισμένη εικόνα της αγαπητικιάς του, καθώς έπεφτε νεκρός από το μπαλκόνι της. Νιώθοντας η καρδιά του πως δε θα μπορούσε να ξαναχτυπήσει για εκείνην, προτίμησε να σταματήσει να χτυπά για πάντα. Η νύχτα που ακολούθησε ήταν φοβερή. Η είδηση μαθεύτηκε σε όλο το Τερουέλ και άναψαν όλα τα παράθυρα με φώτα κεριών.

Την επομένη η οικογένεια του Juan Diego Martínez de Marcilla πήγε να κηδέψει το γιο της στον καθεδρικό ναό της πόλης ενώ δύο ώρες αργότερα, στην ίδια εκκλησία, ήταν προγραμματισμένος ο γάμος της Isabel Segura. Την άτυχη κοπέλα, χαμένη στον πόνο για την αγάπη της που πέθανε, τα πόδια της την οδήγησαν κρυφά από όλους στην κηδεία του αγαπημένου της. Πλησίασε το φέρετρο για να τον κοιτάξει για τελευταία φορά και βλέποντας τα χείλη του που ακόμη της ζητούσαν το φιλί που εκείνη αρνούνταν να δώσει λίγες ώρες πριν, δεν μπόρεσε να αντέξει και πλησιάζοντάς τον του έδωσε τον αποχαιρετιστήριο ασπασμό. Το φιλί της Ιζαμπέλ ήταν από εκείνα που ανασταίνουν τους νεκρούς. Όμως ήταν τόσο απελπισμένο και τόσο μεγάλης διάρκειας που της κόπηκε η ανάσα. Όσο και αν προσπάθησαν οι παρευρισκόμενοι να την απομακρύνουν, το φιλί αυτό την έφερε στην αιωνιότητα.

Η οικογένεια του Don Diego μπροστά σε τέτοιο έρωτα συγκινήθηκε. Έβαλαν λοιπόν τη νεκρή Ιζαμπέλ δίπλα στο γιο τους, τέλεσαν τις κηδείες τους και τους έθαψαν μαζί για να είναι αιώνια η μνήμη αυτού του έρωτα και επιπλέον για να προειδοποιούν όλους τους γονείς στο μέλλον να κλείνουν τα μάτια τους και τις καρδιές τους μπροστά στην αγάπη των παιδιών τους. Οι μελετητές της ιστορίας αυτής σημειώνουν ότι μοιάζει εξαιρετικά με τις ιστορίες από το «Δεκαήμερο» του Βοκάκιου, που με τη σειρά τους είναι διασκευές παλαιότερου μύθου. Έχει επίσης απασχολήσει τις πένες πολλών σημαντικών λογοτεχνών, όπως του Tirso de Molina, που την έκαναν γνωστή μέσω της ποίησης και του θεάτρου.

Από τους σύγχρονους ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε ένα καταπληκτικό μπαλέτο το 1958 και το ομώνυμο τραγούδι στα γαλλικά «Les amants de Teruel» είναι ένα αριστούργημα τραγουδισμένο από την Edith Piaf (στην ομώνυμη ταινία) που αναφέρεται σε αυτόν ακριβώς το μύθο.

Les amants de Teruel

L'un près de l'autre,

Se tiennent, les amants

Qui se sont retrouvés

Pour cheminer côte à côte.

Retrouvés dans la mort

Puisque la vie n'a pas su les comprendre,

Retrouvés dans l'amour

La haine n'ayant pas pu les atteindre.

Les feuilles, les feuilles tombent

Sur leur lit de noces.

Que la terre soit douce,

Soit douce aux amants de Teruel

Enfin réunis dans l'ombre...

L'un près de l'autre,

Ils dorment maintenant.

Ils dorment, délivrés

De l'appréhension de l'aube.

Se tenant par la main,

Dans l'immobilité de la prière,

Renouant leur serment

Dans la tranquille éternité des pierres,

La nuit leur ouvre ses portes.

Tout rentre dans l'ordre.

Leur étreinte demeure,

Demeure à jamais suspendue

Ainsi qu'une note d'orgue...

Στίχοι: Jacques Plantes

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Η φωνή της Πιαφ με συγκλονίζει σε τούτη την ερμηνεία, η οποία είναι μια από τις τελευταίες αποτυπώσεις του ερμηνευτικού της ταλέντου. Η φωτογραφία με το απόφθεγμα του Oscar Wilde είναι δικό μου "κατασκεύασμα", με την ελπίδα να γίνει το επόμενο φόντο στην επιφάνεια εργασίας σας. Με ένα κλικ πάνω στη φώτο μπορείτε να την δείτε με μεγαλύτερη ευκρίνεια. Να χαμογελάτε και να μην ξεχνάτε να λέτε "σ' αγαπώ" στους αγαπημένους σας.

*Πληροφορίες βρήκα στον παγκόσμιο ιστό.

Όχι πόλεμο!

Για κάποιον που έχει τη στοιχειώδη λογική η λέξη πόλεμος δεν μπορεί παρά να του δημιουργεί αποστροφή! Η πολεμική επίθεση (άσχετα από ποιον προκαλείται) σημαίνει νεκροί άνθρωποι, βία, δυστυχία και πίκρα στις ψυχές των ανθρώπων. Για ποιον έχει πάει φαντάρος είναι εύκολα αντιληπτό ότι οι «στρατοί» το μόνο που ζητούν από σένα είναι αυταπάρνηση και θυσία…θυσία για την «ιδέα»! Την όποια ιδέα…είτε την ενστερνίζεσαι είτε όχι! 

Παρακολουθώ τα όσα συμβαίνουν στη Λιβύη και γεμίζω θλίψη. Γιατί σε καμιά περίπτωση η «καλή κοινωνία» δε με έχει πείσει ότι όλα τούτα συμβαίνουν για το καλό του κοσμάκη. Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά από όσα γνωρίζω κανένας πόλεμος δεν έγινε ποτέ για να βελτιωθεί η ζωή ενός λαού. Είναι πολύ ρομαντικό για να είναι αληθινό… πάντα οι «προστάτες» χαρίζουν την «ελευθερία» αποσκοπώντας την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Γεμάτη παραδείγματα η μακραίωνη ιστορία της ανθρωπότητας…

Όταν ήμουν μικρός, εκεί γύρω στα δέκα – έντεκα, καμάρωνα και θαύμαζα τους ίκαρους της πολεμικής αεροπορίας. Είχα πάθος με τα πολεμικά αεροπλάνα κι ζήταγα από τον πατέρα μου να μου αγοράζει κάρτες «Υπερατού» με μαχητικά αεροσκάφη. Δεν έχανα έκθεση της Πολεμικής Αεροπορίας κάθε 9 Νοέμβρη. Μπορούσα να χαζεύω με τις ώρες πόστερ ή βιβλία με πολεμικά αεροπλάνα. Με γοήτευαν τα χρώματά τους κι οι ιστορίες των πιλότων τους. Ίσως να έπαιζε καταλυτικό ρόλο σε όλα τούτα το επάγγελμα του πατέρα μου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ονειρεύτηκα ότι είμαι πιλότος και συμμετέχω σε σχηματισμούς αεροσκαφών.

Μέχρι που άρχισα να μεγαλώνω και καταλάβαινα ότι η κάθε μάχη έχει θύματα. Θύματα αθώες ψυχές… Κάπως έτσι έπαψα να ενθουσιάζομαι με κάτι που θαύμαζα. Άρχιζα να καταλαβαίνω τι σημαίνουν οι επωμίδες, τα αστέρια κι οι «κλάρες» στα καπέλα των αξιωματικών… σε βραβεύουν, σε ανεβάζουν στην ιεραρχία γιατί έμαθες να σκοτώνεις ανθρώπους… πέρα από κάθε λογική…   

Τέτοιες μέρες, πέρσι, βρισκόμουν στο δεύτερο από τα τρία στρατόπεδα που πέρασα καθόλη τη διάρκεια της θητείας μου. Ένα αχανές αεροδρόμιο, που τώρα το ΝΑΤΟ χρησιμοποιεί για τις (βρωμο)δουλειές του. Όταν έφτασα στο νέο εκείνο στρατόπεδο μού, έπρεπε να παρουσιαστώ στο Διοικητή της Μονάδας. Ξυρισμένος, γυαλισμένος, κομβιωμένος περιμένω έξω από την πόρτα για να ακούσω το «Περάστε». Μπαίνω μέσα και με στεντόρεια φωνή παρουσιάζομαι κατά το τυπικό. (Κατά το στρατιωτικό τυπικό παρουσιάζεσαι στον ανώτερό σου  κοιτώντας πάνω από τον ορίζοντά του.) Το βλέμμα μου καρφωμένο ακριβώς πάνω από την καρέκλα του Διοικητή, σε ένα καδραρισμένο πόστερ με αμερικάνικα πολεμικά αεροπλάνα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρουσιαζόμουν μηχανικά την ώρα που το μυαλό μου έτρεχε στην παιδική μου ηλικία. Τα χρόνια εκείνα τα έχω συνδέσει με τη μουσική της χορωδίας Τυπάλδου και του δίσκου «Χάρτινο Καράβι». Κι όποτε ανατρέχω σε εκείνα τα χρόνια, σκέφτομαι εκείνες τις παιδικές φωνές…σα να έχει μείνει κι η δική μου εκεί.

Βγαίνοντας από εκείνο το γραφείο είχα ισχυριστεί απλή συνωνυμία με κάποιον που είχε το επίθετό μου κι ενδεχομένως να ήταν ο πατέρας μου. Κι ήταν πράγματι ο πατέρας μου, αλλά τούτο δεν είχε σημασία. Εγώ υπηρετούσα όπως χιλιάδες άλλα παιδιά. Όσο έμεινα σε εκείνο το στρατόπεδο προσπαθούσα τα άσχημα να τα βλέπω όμορφα. Κι ήταν όμορφα αν αναλογιστείς ότι η φύση οργίαζε παρά τον κομφορμισμό που επιβάλει ο στρατός. Άγριες ανεμώνες σε απέραντες εκτάσεις, κίτρινα άγρια άνθη και πράσινο σηματοδοτούσαν την έλευση μιας άνοιξης ολότελα ανάρμοστης στο χακί χρώμα κ πνεύμα των στρατοπέδων.

Αυτή η αταξία της φύσης, που ήταν έξω από τον έλεγχο των αξιωματικών, με κρατούσε και μου έδινε δύναμη. Δε άφηνε τα πιστεύω μου να τα ισοπεδωθούν από τον οδοστρωτήρα την ομοιομορφίας και της υποχρεωτικής ομοφωνίας. Ο στρατός με έκανε καλύτερο άνθρωπο και πιο ευαίσθητο. Θεωρητικά απείχε μαζί μου...  

* οι φωτογραφίες από εκείνο το στρατόπεδο. Γιατί όταν η φύση μπλέκεται με το στρατό, απλά σε κάνει να ελπίζεις… Ημερομηνία λήψης 21-03-2010, έναν χρόνο πριν. Σα να συνωμοτεί το σύμπαν…(κλικ σε όποια επιθυμείτε να δείτε με μεγαλύτερη ευκρίνεια) 

** Ακούστε το κομμάτι, είναι από το δίσκο "Χάρτινο Καράβι" του 1995. Είναι ο Σείριος παιδί...αυτά σκεφτόταν όταν παρουσιαζόταν στο Διοικητή του κοιτώντας το πόστερ με τα αεροπλάνα, κλαίγοντας γοερά μέσα του.

*** Καλή βδομάδα σε όλους

Το φιλί

Θυμάσαι τη δεύτερη και την τρίτη και την τέταρτη φορά, αλλά καμία δεν είναι σαν την πρώτη...

Τι να μου κάμνει η σταλαγματιά!

Το παρόν κομμάτι, με τη θεϊκή φωνή της Φλέρυς υπήρχε στη συλλογή μου σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο. Με συνόδευε στη θητεία μου κι ήταν δώρο ακριβό του φίλου Α. Δεν τόλμησα να το μοιραστώ μαζί σας γιατί δεν υπήρχε στο ίντερνετ κι ούτε ήταν στις προθέσεις μου να το ανεβάσω, μη θέλοντας να «ατιμάσω» την επιθυμία των δημιουργών του για μη δημοσίευση. Πρόκειται για ιδιωτική ηχογράφηση της Νταντωνάκη, στο πιάνο ο Μ. Χατζιδάκις, Νέα Υόρκη, αρχές δεκαετίας του ’70.

Η φίλη μου Κ. γνωρίζοντας την αγάπη μου, σχεδόν πάθος, για τη χερουβική φωνή της Φλέρυς μου έστειλε το «εύρημα» της μέσω μαιλ γεμάτη καμάρι! Παρότι, λοιπόν, το έχω στην κατοχή ήρθε η ώρα να το μοιραστώ και μαζί σας αφού κάποιος άλλος φρόντισε να το δημοσιεύσει…

Η φωνή της Νταντωνάκη απλά δεν είναι επίγεια…ακούοντας την φεύγεις από το χοροχρόνο, μεταφέρεσαι με έναν ολότελα μαγικό τρόπο σε άλλη διάσταση. Το έχω ακούσει τόσες πολλές φορές κι ακόμη δε το έχω βαρεθεί! Για αδιευκρίνιστους λόγους με γεμίζει δύναμη ετούτο το κομμάτι…

Καλή Ακρόαση    

~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Τι να μου κάμει η σταλαγματιά που λάμπει στο μέτωπό σου; Το ξέρω πάνω στα χείλια σου έγραψε ο κεραυνός τ’ όνομά του, το ξέρω μέσα στα μάτια σου έχτισε ένας αϊτός τη φωλιά του. Μα εδώ στην όχθη την υγρή μόνο ένας δρόμος υπάρχει μόνο ένας δρόμος απατηλός και πρέπει να τον περάσεις, πρέπει στο αίμα να βουτηχτείς πριν ο καιρός σε προφτάσει. Και να διαβείς αντίπερα να ξαναβρείς τους συντρόφους σου, άνθη πουλιά κι ελάφια. Να βρεις μιαν άλλη θάλασσα μιαν άλλη απαλοσύνη. Νίκος Γκάτσος ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Που είχαμε μείνει;

Μες στην πέτρα φωλιάζει η ζωή...κι η ζωή τραβάει τη δική της ανηφόρα...με σημαίες και ταμπούρλα...με χαρές και μάχες χαμένες, με γέλια κι εκνευρισμούς...μα είναι ωραία κι είναι ΖΩΗ !

Επιστροφή στο απάνεμο λιμάνι...
Φιλώ κ χαιρετώ σας

Το κουφό μήνυμα της ημέρας (2)

"Μας ένωσαν οι κοινές μας επιλογές στην μουσική κι η ενασχόληση με την ειδική αγωγή σε φιλικό επίπεδο. Έκανα το λάθος να θέλω να πάω παραπάνω επίπεδο σε αισθηματικό. Έσβησες το τηλ μου; Δηλαδή ποτέ δε θα επικοινωνούσες μαζί μου όπως παλιά; Εξαιτίας της ζήλιας του συντρόφου σου με ακυρώνεις σαν άνθρωπο; Έχω πολύ απογοητευτεί μαζί σου "

Το παραπάνω αποτελεί (μακροσκελές το λες!) SMS που έλαβα στο κινητό μου από :

α. κάποιον με τον οποία είχα σχέση αλλά τώρα δεν είμαστε μαζί

β. κάποιον με τον οποίο υπήρχε ερωτικό παιχνίδι αλλά δεν ευδοκίμησε σχέση

γ. κάποιον που συνάντησες μια φορά πριν δυόμιση χρόνια κι έκτοτε δεν μίλησες ξανά

Περιμένω τις απαντήσεις σας!

Θα ακολουθήσει αναλυτική ανάρτηση όταν βρω τρόπο να κλείσω το στόμα μου. Κρέμασε το σαγόνι και δε λέει να επανέλθει στην ορθή θέση.

Πείτε μου τώρα, υπάρχει κάπου ο διακόπτης του "μαλακομαγνήτη" να πάω να τον κλείσω κι έπειτα να τον σπάσω να μην πάει να τον πειράξει κάποιος;;;; Προχτές βράδυ είμαι πτώμα ...περί τις δέκα βλέπω μήνυμα στο κινητό μου από άγνωστο νούμερο. Ανοίγω το SMS  και βλέπω μια φατσούλα χαμογελαστή. Δεν απαντάω, σκέφτομαι λάθος θα είναι...μετά από λίγο λαμβάνω από το ίδιο νούμερο μήνυμα "Σείριε, δεν απάντησες. είσαι καλά;". Στέλνω κι εγώ ένα ξερό μήνυμα "Ποιος / α ?". Κι έρχεται στο καπάκι μήνυμα "θα σε μαλώσω...με ξέχασες". Ααααα λέω μέσα μου η μαλακία είναι επιδημία. Δε δίνω συνέχεια. Σχεδόν το ξεχνάω.

Ξημερώνει Δευτέρα κι εγώ χάνομαι στα τρεχάματα της καθημερινότητας μου. Τόσο αμελητέο θεώρησα το συμβάν που δεν το ανέφερα πουθενά. Να σου δώσω να καταλάβεις, έναν αριθμό έχω όλα τα χρόνια. Με ξέρουν όλοι με αυτόν και δεν έδωσα καμιά σημασία. Το μεσημέρι, λοιπόν, της Δευτέρας λαμβάνω μήνυμα, απ' το ίδιο νούμερο, που με καλούσε σε βραδινό ποτό. Πάντα ανώνυμα, για να εξηγούμαστε! Λέω μέσα μου, ας πάρω τηλέφωνο γιατί όποιος μαλάκας είναι, είναι τόσο χοντρομαλάκας που θεωρεί ότι έχω τον αριθμό του. Μετά από κανά πεντάλεπτο τηλεφωνικής επικοινωνίας του τύπου "μάντεψε ποιος είμαι...έλααα θυμήσου...." συνειδητοποιώ ότι είναι ένας τύπος που είχα δει πριν δυόμισι χρόνια σε ένα εκπαιδευτικό σεμινάριο για τις μαθησιακές δυσκολίες. Γκουπ! Τρώω την πρώτη πετριά!

"Τι σκατά θέλει από μένα;" άρχισα να σκέφτομαι όσο μου μιλούσε. Τριακόσιες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου εκτός απ' το ότι θα μου έκαναν ερωτική εξομολόγηση από τηλεφώνου και μάλιστα ένας άγνωστος. Το μόνο που θέλησα να μάθω είναι που στο καλό είχε βρει το τηλέφωνό μου, γιατί εγώ δε του είχα δώσει. Κι είμαι βέβαιος για τούτο. Μη στα πολυλογώ (κι αν μου είπε αλήθεια...) ισχυρίσθηκε ότι βρήκε το τηλέφωνό μου από κοινό γνωστό μας, ονοματίζοντας τον. Που τον ξετρύπωσε τον κοινό γνωστό...έχει φύγει από την Πάτρα δύο χρόνια, πόσο καιρό με έψαχνε ένας θεός ξέρει...κι ο ψυχίατρος επίσης...

Του εξήγησα ΚΟΣΜΙΑ, ΚΟΣΜΙΟΤΑΤΑ ότι δεν προτίθεμαι να βγω μαζί του, ούτε φυσικά μπορώ να κάνω κάτι. Για να τον αποφύγω σκέφτηκα να του πω ότι έχω σχέση( χωρίς να διευκρινίσω ομόφυλη η μη) κι αυτή του η στάση με φέρνει σε εξαιρετικά αμήχανη στάση.  Του ζήτησα ΕΥΓΕΝΙΚΑ να μη με ενοχλήσει ξανά γιατί δε θα ήθελα να προκύψει προβλήματα στα οποία εν γένει δεν έχω ευθύνη. Κλείσαμε το τηλέφωνο φιλικά και με όσα κουράγια είχαν απομείνει μέσα μου και το θυμό μου να ξεχειλίζει με το που πάτησα το NO της συσκευής, κατέβασα όσα καντήλια ήξερα και δεν είχα ουδέποτε ξεστομίσει. 

Κι ερχόμαστε τη σημερινή μέρα που λαμβάνω το ακόλουθο SMS

"Μας ένωσαν οι κοινές μας επιλογές στην μουσική κι η ενασχόληση με την ειδική αγωγή σε φιλικό επίπεδο. Έκανα το λάθος να θέλω να πάω παραπάνω επίπεδο σε αισθηματικό. Έσβησες το τηλ μου; Δηλαδή ποτέ δε θα επικοινωνούσες μαζί μου όπως παλιά; Εξαιτίας της ζήλιας του συντρόφου σου με ακυρώνεις σαν άνθρωπο; Έχω πολύ απογοητευτεί μαζί σου "

Διερωτώμαι, λοιπόν,  πόσο βλήμα είναι κάποιος ετών 35+ που σου στέλνει το παραπάνω μήνυμα; Διότι πότε "Μας ένωσαν οι κοινές μας επιλογές στην μουσική κι η ενασχόληση με την ειδική αγωγή σε φιλικό επίπεδο." με κάποιον που συναντήθηκες μια φορά και ποτέ άλλοτε; Κι έπειτα να σου λέει "Έκανα το λάθος να θέλω να πάω παραπάνω επίπεδο σε αισθηματικό.". Και τι με νοιάζει εμένα αυτό ; Εσύ έκανες το λάθος εμένα γιατί μου το λες; Μαζί το κάναμε και δε το θυμάμαι;;;;;; "Έσβησες το τηλ μου; Δηλαδή ποτέ δε θα επικοινωνούσες μαζί μου όπως παλιά;" Παιδάκι μου δε το είχα ποτέ αποθηκευμένο, δε σε είχα προσέξει καν...απαρατήρητος είχες περάσει...Πότε επικοινωνήσαμε και δε το θυμάμαι ρε παιδάκι μου...εννοείται ότι δεν κρατάω παρτίδες με σάικο..."Εξαιτίας της ζήλιας του συντρόφου σου με ακυρώνεις σαν άνθρωπο;" Τον άνθρωπό μου γιατί τον πιάνεις στο στόμα σου ε? Τον ξέρεις....;;;; "Έχω πολύ απογοητευτεί μαζί σου " καλύτερα!!!!! Μπας και κόψεις τις αηδίες....ααααα και να σου πω, έχω ένα - δυο τηλέφωνα από καλούς ψυχιάτρους. Θα σου χρειαστούν! Για αρχή πάρε ένα EFEXOR θα σε βοηθήσει...

Μιλάμε η πίεση μου έχει φτάσει στο 40. Εγώ που δε χάνω την ψυχραιμία μου (φαίνεται από τη σημερινή ανάρτηση άλλωστε) έχω συγχυστεί. Και μη δω σχόλια του τύπου "είσαι γόης και καις καρδιές" γιατί δεν παίζω με τους ανθρώπους...Άσχετο, αλλά εννοείται ότι δεν απάντησα στο μήνυμα του τύπου. Να παίρνουν φωτιά τα μπατζάκια μου να έχω και αυτά τα χαζά να αντιμετωπίσω...

Ουφ! Τα είπα και ξαλάφρωσα! Ακούω συμβουλές! Τις έχω ανάγκη!

Το κουφό μήνυμα της ημέρας

"Μας ένωσαν οι κοινές μας επιλογές στην μουσική κι η ενασχόληση με την ειδική αγωγή σε φιλικό επίπεδο. Έκανα το λάθος να θέλω να πάω παραπάνω επίπεδο σε αισθηματικό. Έσβησες το τηλ μου; Δηλαδή ποτέ δε θα επικοινωνούσες μαζί μου όπως παλιά; Εξαιτίας της ζήλιας του συντρόφου σου με ακυρώνεις σαν άνθρωπο; Έχω πολύ απογοητευτεί μαζί σου "

Το παραπάνω αποτελεί (μακροσκελές το λες!) SMS που έλαβα στο κινητό μου από :

α. κάποιον με τον οποία είχα σχέση αλλά τώρα δεν είμαστε μαζί

β. κάποιον με τον οποίο υπήρχε ερωτικό παιχνίδι αλλά δεν ευδοκίμησε σχέση

γ. κάποιον που συνάντησες μια φορά πριν δυόμιση χρόνια κι έκτοτε δεν μίλησες ξανά

Περιμένω τις απαντήσεις σας!

Θα ακολουθήσει αναλυτική ανάρτηση όταν βρω τρόπο να κλείσω το στόμα μου. Κρέμασε το σαγόνι και δε λέει να επανέλθει στην ορθή θέση.

Για να τρελαίνεσαι!

Σε γενικές γραμμές δε λέω πολλά πράγματα για τα προσωπικά μου ούτε σε φίλους μα ούτε και στο μπλογκ. Θαρρώ δεν αφορά κανέναν τι κάνω, πως το κάνω γιατί το κάνω

Λόγια εκτός προγράμματος!

Όταν το πρόγραμμά μου είναι ασφυκτικά γεμάτο και δεν έχω χρόνο για τίποτε παραπονιέμαι αλλά το ίδιο ακριβώς κάνω κι όταν πλήττω από την απραξία… να το ελέγξω αυτό! Τον τελευταίο καιρό είμαι στο πρώτος σκέλος! Τρέχω ο δόλιος κι έχω γίνει χίλια κομμάτια. Είμαι εγγόνι, είμαι γιος, είμαι αδερφός, είμαι φίλος, είμαι εραστής, έχω σπίτι, έχω δουλειά (για πόσο ακόμη?), έχω το σύλλογο…ποιο σύλλογο;

Λοιπόν, οι εκλογές στο σύλλογο που μέχρι πρότινος ήμουν απλό μέλος με έφεραν σε θέση εκλέξιμη και μάλιστα μέσα στην επτάδα του Διοικητικού Συλλόγου. Έκπληξη πρώτη, λοιπόν, το γεγονός ότι με ψήφισαν τόσα μέλη χωρίς να έχω πράξει καμιά κίνηση για να «διαφημίσω» τον εαυτό μου ή την υποψηφιότητα μου. Αθόρυβα πήγα ψήφισα, χωρίς να έχω «κοινωνική δικτύωση» κ στο λόγο της τιμής μου σας λέω ότι η έκπληξη μου ήταν μεγάλη όταν έμαθα τις ψήφους που έλαβα. Έκπληξη δεύτερη, η ομόφωνη πρόταση το Συμβουλίου να προβώ σε υποψηφιότητα για τη θέση του Προέδρου. Εννοείται ότι αρνήθηκα χωρίς πολλές σκέψεις. Θεωρούσα αδύνατο, ο πιο μικρός σε ηλικία, να έχει αξιώσεις τέτοιου τύπου. Αρκέστηκα στη θέση του Γραμματέα κι από εκεί σίγουρα μπορώ να προσφέρω. Άσε που ο τίτλος δεν έχει καμιά σημασία για μένα. Μια ομάδα είμαστε που τρέχουμε όλοι για όλα. Από εμάς τους επτά περνάνε οι δράσεις, οι εκδηλώσεις κι η υλοποίησή τους. Αρωγοί μας οι εθελοντές μέλη. Χαίρομαι που ενώ τα πρόσωπα αλλάζουν το πνεύμα παραμένει ενωτικό.

Πάντως, κακά τα ψέματα, ο Σύλλογος μου τρώει περισσότερο χρόνο από εκείνον που λογάριαζα. Έπεσαν κι οι αποκριές αμέσως μετά την ανάληψη του νέου Δ.Σ., τρέχαμε και δε φτάναμε για να ετοιμάσουμε τρεις εκδηλώσεις και την ημερίδα για την ημέρα της γυναίκας. Εν τω μεταξύ, έχει ανακύψει ένα ζήτημα με το ΧΥΤΑ της περιοχής κι εκείνον της Πάτρας οπότε είμαστε σε διαρκή εγρήγορση. Τρέχουμε εκ περιτροπής στα Δημοτικά Συμβούλια, συντάσσουμε κείμενα… Αλλά ποιος μας ακούει; (ποιος ακούει τους πολίτες αυτού του κράτους; Εδώ πια μόνο ανακοινώνουν αποφάσεις!) Κι έπεται η διοργάνωση μιας εκδρομής η οποία βαραίνει σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα τους ώμους μου.

(έχουν μεσολαβήσει τρία τηλέφωνα απ’ τη στιγμή που έγραφα τα παραπάνω. Έχω χάσει τον ειρμό μου…)

            Σήμερα, απ’ τη στιγμή που έμαθα την είδηση για το χαμό το Ρασούλη μου έχουν καρφωθεί στο μυαλό δυο κομμάτια του. Το πρώτο μου θυμίζει τον καλό μου φίλο Α., με τον οποίο έχουμε χαθεί. Τα λέμε μέσω τηλεφώνου ή στο Skype αραιά. Οι ζωές μας προχωράνε, αλλά πάντα μένουν οι αναμνήσεις απ’ τους ανθρώπους. Λοιπόν, το «Να’ μαστε πάλι εδώ Ανδρέα» έχει στίχους εξαιρετικούς, τολμώ να πω φιλοσοφημένους. Στο σπίτι του Α. (όταν ζούσε στην Πάτρα) περνούσαμε ατελείωτα βράδια παίζοντας τάβλι και ξερή, βλέποντας ταινίες και σκαρώνοντας αποδράσεις. Ψυχή της παρέας κι υποχόνδριος με την καθαριότητα…του σκαρώναμε πλάκες κι εκείνος θύμωνε σα μικρό παιδί αλλά αμέσως το ξεχνούσε. Του θύμωσα κι εγώ όταν έφυγε χωρίς να μας αποχαιρετίσει. Με είχε πειράξει εκείνο το φευγιό του…αλλά κι εγώ δε βάσταξα πολύ να του κρατάω μούτρα. Σχεδόν από τον πρώτο καιρό μάθαινα τα νέα του από τον κοινό μας φίλο, το Νερόφιδο, αλλά παρίστανα τον αδιάφορο. Μέχρι που μια μέρα (νύχτα ήταν, σκοπιά έκανα!) τον πήρα στο τηλέφωνο κι αρχίσαμε να τα λέμε από εκεί ακριβώς που είχαμε σταματήσει. Κι έχουν ξεμείνει κάτι ατάκες στην παρέα που κάνουν την παρουσία του Α. πάντα ζωντανή.

«έχουμε γίνει μπουκιές» = είμαστε μαλωμένοι «είσαι μπανταβός ή τσαλαφός» = είσαι χαζός

            Το δεύτερο κομμάτι που έχει κολλήσει στο μυαλό μου, είναι από την κασέτα «Πάρε με στο όνειρο» για την οποία μίλησα δυο  αναρτήσεις πρωτύτερα. Είναι το κομμάτι του Ρασούλη «Νιώσε με». Έχω σκαλώσει με τους στίχους του. Με πηγαίνει πίσω στο χρόνο. Καλοκαίρι στο σπίτι στας εξοχάς, στην τελευταία ή προτελευταία τάξη του Λυκείου με όλες τις αγωνίες εκείνης της ηλικίας να με κυριεύουν. Κι οι στίχοι :

Πολλοί ορκίστηκαν πως μ’ αγαπήσανε
γιατί κατάλαβαν ποιος είμαι τάχα
και σαν τους πίστεψα μ’ εγκαταλείψανε,
ανάγκη μ’ είχανε, αυτό μονάχα.

Να έρχονται σαν προβολή μπροστά μου. Νιώσε με…σώσε με…

Καλή βδομάδα σε όλους σας

Φιλώ κ χαιρετώ σας!!!

Πες μου το μυστικό!

Επιτέλους Σαρακοστή! Αφήσαμε πίσω μας τις αποκριές, υποδεχόμαστε την άνοιξη με χιόνια και παγετό…αλλά αν ο Μάρτης δεν ήταν αλλοπρόσαλλος ο λαός μας θα του είχε χαρίσει παροιμία; Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης…

Θα δείτε για πότε θα περάσουν τούτα τα κρύα κι έπειτα ολοταχώς θα τρέξουμε να προϋπαντήσουμε την άνοιξη. Περπατούσα σήμερα το μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, επιστρέφοντας σπίτι και αντίκρισα στη βιτρίνα ενός ανθοπωλείου άγριες ανεμώνες. Πόσο πολύ μου αρέσουν οι ανεμώνες! Είχαν ένα απαλό λιλά χρώμα…δε βάσταξα! Μπήκα στο μαγαζί και τις αγόρασα. Είναι όμορφο να κάνεις μικρά δώρα στον εαυτό σου, σου αλλάζει η διάθεση χωρίς να το καταλάβεις. Τις ανέβασα σπίτι, τις έβαλα σε ένα βάζο και τις έβαλα στο δωμάτιο μου. Από εκείνη την ώρα κάθε φορά που μπαίνω στο δωμάτιο τις χαζεύω, σα να είναι το πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο. 

Πριν μερικά χρόνια, σε ένα ταξίδι, είχα βρει μιαν εξαιρετικά καλαίσθητη ακουαρέλα με λιλά ανεμώνες την οποία δεν αγόρασα εξαιτίας του υψηλού κόστους. Ένα ολόκληρο βράδυ δεν είχα κοιμηθεί παλεύοντας να κάνω τον αυτό μου να υπακούσει στη λογική (ότι ήταν πανάκριβο το έργο κι αν το αγόραζα θα στερούμουν για καιρό άλλα πράγματα) κι όχι στον ενθουσιασμό μου. Κι όταν το πρωί κατέληξα ότι θα έπρεπε να αγοράσω την ακουαρέλα (!!!), πηγαίνοντας στο μαγαζί το έργο είχε πωληθεί. Έτσι εκείνη η ακουαρέλα έχει μείνει στην ψυχή μου…

Περίεργο συναίσθημα, αλήθεια, είναι η αίσθηση που σου αφήνει το μοναδικό! Το μοναδικό σε κάθε είδος! Το μοναδικό έργο τέχνης, το μοναδικό άτομο, το μοναδικό φαγητό… Δεν ξέρω αν το μοναδικό έχει να κάνει με το αυθεντικό ή με το ανεξήγητο κλικ που κάνει στις αισθήσεις μας. 

Είναι σα να σου έχουν κλείσει τα μάτια και να σε βάλουν να μυρίσεις δέκα άτομα, είναι βέβαιο ότι θα καταλάβεις πια είναι η μάνα σου. Το «μοναδικό» της αύρας της είναι σου έχει εντυπωθεί ανεξίτηλα. Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε άλλους, αλλά είμαι άνθρωπος που οι εικόνες κι οι οσμές εντυπώνονται έντονα στη μνήμη μου κι είμαι ικανός να θυμηθώ αλυσιδωτά, πρόσωπα και καταστάσεις, μυρίζοντας ή αντικρίζοντας κάτι. (με τα ονόματα έχω ένα πρόβλημα…χαχα) Κι αν είναι κάτι που με κάνει να προβληματίζομαι, είναι το γεγονός πως όταν δε θα υπάρχουν οι αγαπημένοι μας άνθρωποι κι θα έχουμε την ανάγκη από την αύρα τους, την οσμή τους για να νιώσουμε ότι παίρνουμε δύναμη, τότε που θα προστρέξουμε; 

Το έχω και με τις γεύσεις αυτό, αλλά τουλάχιστον σε τούτο το πρόβλημα έχω βρει μια μέση λύση! Δε με λες φαγανό, αλλά καλοφαγά μπορείς να με πεις. Υπάρχουν φαγητά που όσο κι αν έχω προσπαθήσει να βρω όμοια γεύση με εκείνη που έχει το φαγητό της μάνας μου ή άλλων οικείων προσώπων δε τα έχω καταφέρει. Έτσι έχω βαλθεί και μαγειρεύω τα αγαπημένα μου φαγητά σύμφωνα με τις υποδείξεις και τις συνταγές τους. Σχεδόν πάντα καταφέρνω να μαγειρέψω φαγητά που θυμίζουν τα πιάτα που αγαπώ αλλά ποτέ δεν κατορθώνουν να ξυπνήσουν μέσα μου το «μοναδικό». (Το παθαίνω κι εγώ όπως οι θείες με το παντεσπάνι της γιαγιάς. Δες εδώ για να καταλάβεις) Εξαίρεση σε όλα τούτα αποτελεί το σαρακοστιανό «Χταπόδι Μακαροτσίνι» συνταγή που βρήκα από τη γιαγιά μου και με τα χρόνια εξέλιξα κάνοντας μικρές παραλλαγές στη σύσταση της σάλτσας. Είναι το φαγητό απ’ το οποίο μπορώ να φάω μια κατσαρόλα, χωρίς σταματημό κι έπειτα να κυκλοφορώ με ένα ποτήρι σόδα παραπονούμενος «Έσκασα…τι έφαγα τόσο πολύ!». Στην ίδια κατηγορία ανήκει και το «καλαμάρι» που μαγειρεύει η Sunnefoula μου.

Τις προάλλες, προάλλες λέγοντας…θα έχει περάσει πάνω από μια βδομάδα, συνάντησα στο supermarket τη δασκάλα που είχα στην Ε΄ Δημοτικού, την οποία είχα να δω από τότε. Ψώνιζα βιαστικά κι ακούω μια γλυκιά φωνή να λέει «Είστε ο κύριος Σείριος Σειριόπολις». Σάστισα γιατί η όψη της καλοβαλμένης γυναίκας που αντίκριζα δε μου θύμιζε τίποτα. Γρήγορα όμως ήρθε στην μνήμη μου η μυρωδιά της. (να το πάλι το μοναδικό!) Τόσα χρόνια μετά κι εκείνη μύριζε όπως τότε…το ίδιο άρωμα φορούσε. Σα μικρό παιδί, πριν καλά καλά απαντήσω ότι εγώ είμαι αυτός που ρωτάει, της ανταπαντώ με ένα «Κυρίααα! Τι κάνετε κυρίααα!» Μετά είπαμε τα δικά μας, αγκαλιαστήκαμε και κάποια στιγμή σταμάτησα να τη λέω «κυρία» λες κι ήμουν σχολιαρούδι κι άρχισα να την αποκαλώ «κ. Διονυσία» που είναι το όνομά της. Ντράπηκα για μια στιγμή που τη ρώτησα με περισσή βεβαιότητα αν έχει κάνει οικογένεια. Δεν παντρεύτηκε, δεν έκανε παιδιά…ποια (;) η κ. Διονυσία που έδινε τη ψυχή της όλη σ’ εμάς. Δώσαμε υπόσχεση να μη χαθούμε και πως θα προσπαθήσουμε να οργανώσουμε μια συγκέντρωση συμμαθητών. Εκείνο που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν πως θυμόταν τα ονόματα όλων των συμμαθητών μου (εκ των οποίων κάποια έχω λησμονήσει διότι έχω να τους δω εκ τότε!) καθώς επίσης ότι στη μνήμη μου είχε αποτυπωθεί η όψη της νεότερη αλλά παρότι έχει ωριμάσει δεν έχει αλλάξει διόλου η γλυκιά ματιά της…

ΥΓ

1. το κομμάτι αυτό μου φτιάχνει τη διάθεση
2. διαβάζω πάλι τα κείμενα των παραπομπών μου, εις εξ αυτών από τα πρωταρχικά που δημοσίευσα το άλλο στη μέση χρονικά τούτης της πορείας
3. καλώς όρισες…  

Σκόρπιες σκέψεις

 Επιτέλους έκατσα σε καρέκλα σαν άνθρωπος, βρήκα χρόνο, χαλάρωσα κι έκατσα να γράψω! Θα ήθελα να είχα ένα μαγικό εργαλείο που να μπορεί να αποθηκεύει και να μετατρέπει αυτόματα τις σκέψεις μου σε συγκροτημένα νοηματικά κείμενα. Ζητάω πολλά; Ζητάω…

Έχω χαθεί για ακόμη μια φορά στους φρενήρεις ρυθμούς του μικρόκοσμου της καθημερινότητας. Το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει άτομο του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος ήρθε να καλύψει τον ελαχιστότατο ελεύθερο χρόνο που είχα, μα το κυριότερο ήρθε να μονοπωλήσει τις σκέψεις μου. Κι ενώ δεν είμαστε μικροί θεοί ώστε να γιατρεύουμε τους άλλους, η παρουσία μας είναι μικρό γιατρικό για εκείνους που την έχουν ανάγκη. Είναι σα μυστικό γιατρικό της κοντέσσας Βαλέραινας…η ψυχή το έχει περισσότερο ανάγκη από ότι το σώμα!

Δυστυχώς, τελευταία δε μένει χρόνος για μένα, για συνήθειες και πράξεις που αγαπώ. Στα μέρη μας “καρναβαλιζόμαστε” για τα καλά! Το λέμε μπας και το πιστέψουμε… Κοντεύω τα είκοσι έξι κι είναι η πρώτη χρονιά που βλέπω τέτοιο μούδιασμα σε καρναβαλική περίοδο. Με απορία περιμένω να δω πόση συμμετοχή θα έχουν φέτος οι δυο μεγάλες παρελάσεις που θα σηματοδοτήσουν τη λήξη της καρναβαλικής περιόδου. Κι ενώ σας γράφω όλα τούτα, ας σας πω και τα’ άλλο! Πήγα σε δυο αποκριάτικους χορούς. Ο ένας ήταν συναδελφικός κι ομολογώ έπληξα μέχρι αηδίας. Μα πόσο βαρετοί είναι όλοι εκείνοι που είναι το ίδιο μουντρούχαλοι τόσο στην ώρα εργασίας όσο και στη διασκέδαση; Οι περισσότεροι συνοδεύονταν με τα ζευγάρια τους, εγώ πήγα «μόνος» συνοδεύοντας μια άλλη συνάδερφο… φανταστείτε να πήγαινα με το ζευγάρι μου! Αφενός θα έκλεβα τις εντυπώσεις, αφετέρου δε θα προλάβαιναν τα ασθενοφόρα να παραλαμβάνουν κόσμο. Χιχιχχχχ (σατανικό γέλιο) Κι ενώ θα μπορούσα να έχω περάσει τέλεια, από την ώρα που πάτησα το ποδάρι μου δεν έβλεπα τη στιγμή να περάσει η ώρα και να ξεκουμπιστώ. Κάτι τέτοιες ώρες συνειδητοποιείς πως οι χαζές δικαιολογίες του τύπου «Αύριο έχω να πάω σε ένα μνημόσυνο, κι έχω να ξυπνήσω νωρίς» δε θα εκλείψουν ποτέ. Δε το είπα, αλλά εδώ το είχα. Ευτυχώς έκαναν την αρχή να φύγουν κάμποσοι άλλοι κι έτσι σηκώθηκα κι έφυγα. Γυρίζοντας σπίτι, έκανα στάση για παγωτό κι όλο έκπληξη με κοίταζε ο άνθρωπος όταν πήγα να πληρώσω. Δυο η ώρα το χάραμα ένας τύπος με βενετσιάνικο κουστούμι αγόραζε παγωτό…(εγώ ήμουν αυτός!)

Στο δεύτερο χορό πέρασα υπέροχα! Λυσσάξαμε τι χορός έγινε…; Αυτός μάλιστα σωστός καρναβαλικός χορός από τους κλασικούς πατρινούς. Είχα χρόνια να πάω σε τόσο καλό και κεφάτο χορό. Όσο για τα καμώματα του υποφαινόμενου καλύτερα να μη σας τα πω… τα γαλλικά και το πιάνο τα είχα αφήσει σπίτι!!! Μέσα στην πολυκοσμία συνάντησα τυχαία δυο παλιούς συμμαθητές μου τον Κ. και την Δ. με τους οποίους έκανα παρέα όταν ήμουν μαθητής στο Λύκειο κι οι οποίοι έχουν γίνει ζευγάρι! Χάρηκα για τα παιδιά. Θυμηθήκαμε πολλά περιστατικά από τη σχολική μας ζωή και γελάσαμε πολύ με την περιπέτεια της κασέτας…

Τι είναι η περιπέτεια της κασέτας; Άκου, λοιπόν, και μη ρωτήσεις τι είναι κασέτα! (διότι τα έχουμε τα χρονάκια μας…κι ήταν μια εποχή που οι κασέτες πήγαιναν κι ερχόντουσαν! Δε ζήσαμε όλοι στην εποχή του cd) Όταν ήμασταν μαθητές υπήρχε μια μόδα να ηχογραφούμε τους καθηγητές. Κάναμε χαζομάρες στο μάθημα, νευρίαζαν κι εμείς τους ηχογραφούσαμε…και σα να μην έφτανε αυτό σχολιάζαμε κι όλας… όλη η τάξη… Μια ωραία μέρα όμως ένας καθηγητής που την είχε καταλάβει τη δουλειά έπιασε την Π. με το «διαβολομηχάνημα» που ηχογραφούσε. Μια και δυο μας πήγε όλο το τμήμα στο σύλλογο των καθηγητών όπου έγινε μια μέρα μετά ακρόαση της κασέτας παρουσία γονέων, παιδιών κ συλλόγου καθηγητών. Να έχουμε σούρει τα εξ αμάξης και το βασικότερο να έχουν αποτυπωθεί οι φωνές όλων μας. Κι όπως όλοι έτσι κι εγώ είχα βάλει την πινελιά μου στην κασέτα…το τι είχα ξεστομίσει για το δύσμοιρο θεολόγο δε λέγεται…. Με τα πολλά και εξαιτίας του πρότερου έντιμου και σωστού μαθητικού βίου των περισσοτέρων μας τη γλιτώσαμε! Εκ τότε διάβαζα πάντα τα θρησκευτικά…

Την άλλη του χορού με έπιασε μια νοσταλγία αλλόκοτη. Τόσες κασέτες που έχω φυλάξει τακτοποιημένες σε ένα ντουλάπι γιατί τις έχω; Δεν έχω κασετόφωνο πια, δεν έχω τρόπο να τις αναπαράγω…τις κρατώ για συναισθηματικούς λόγους. Θα ήθελα να βάλω μερικές να ακούσω το «φύσημα» που κάνουν…κάποιες από αυτές χιλιογραμμένες…η μια εγγραφή πάνω στην άλλη. Απότομο πάτημα του REC για να κάνεις μιαν εγγραφή ενός κομματιού από το ραδιόφωνο…τώρα ένα πάτημα στον ιστό κι έχεις ολάκερο το δίσκο! Από τις κασέτες που έχω, η τελευταία είναι του 2004! Κι ίσως η πιο αγαπημένη μου να είναι εκείνη με τίτλο «πάρε με στο όνειρο»…

ΥΓ.

1.      Το κείμενο ξέφυγε από όσα αρχικά είχα κατά νου να γράψω…δε βαριέσαι…

2.      Δε μπορώ να δεχτώ ότι τα σημερινά παιδιά αγνοούν την ύπαρξη της κασέτας, του βινυλίου, του υπολογιστή με πράσινη μονοδιάστατη απεικόνιση οθόνης, της δισκέτας 3,4 και της μεγάλης εύκαμπτης δισκέτας, του GameBoy… να σε κάνω να αισθανθείς κι εσύ παππούς….

3.    καλό μήνα κ καλή αποκριά σε όλους! Εκ των πραγμάτων κι εξαιτίας του περιορισμένου χρόνου δε προφταίνω να διαβάζω συστηματικά κανέναν σας. Κλεφτές ματιές ρίχνω σε όλους σας.

4.      Καλή μου Μ. με γέμισε απροσδόκητη χαρά κ συγκίνηση η κάρτα σου. Σε ευχαριστώ εκ βαθέων.  

5.      Αν αφήσεις το τραγούδι να σε ταξιδέψει, αποβάλλοντας από το μυαλό σου  την εικόνα της Βουγιουκλάκη από τη χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας θα έχει επιτευχθεί στο μέγιστο ο λόγος που το έχω παραθέσει. Από τα πιο φιλοσοφημένα κομμάτια που έχουν υπάρξει κι ας είναι "καραμέλα" όπως το αποκαλούν οι "ψευτοκουλτουριάριδες". Η μουσική του Χατζιδάκι σου αποκαλύπτεται..

Μη χάνεστε και βαστάτε γερά αδέρφια! Τα δύσκολα μας δυναμώνουν!
Καλή αποκριά σε όλους!

Χαιρετώ σας

Σείριος