Μια εκδρομή έτσι, χωρίς πρόγραμμα!

Απόδραση στα ορεινά του νομού Αχαΐας...

Η άνοιξη κι οι εκδρομές αυτή την περίοδο είναι το καλύτερο μου! Με γεμίζουν απερίγραπτη ενέργεια κι απροσδόκητη χαρά. Η φύση είναι στα καλύτερά της κι η διάρκεια της μέρας ιδανική για να μπορέσεις να χαρείς τα καλέσματα της άνοιξης. Θα σου φανεί παράξενο αλλά με ξεκουράζει και με κάνει να ξεχνιέμαι όταν περπατώ στα πράσινα μέρη της χώρας μας.

Το σούρουπο στη λίμνη...

Η οδήγηση ίσαμε εκεί είναι για μένα μια εμπειρία αλλόκοτη. Μου αρέσει να οδηγώ μονάχος ίσαμε τον τελικό προορισμό γιατί αυτό μου δίνει την πολυτέλεια να συγκεντρώνομαι στις σκέψεις μου και να απολαμβάνω τη μουσική που έχω επιλέξει. Ίσως αυτό να είναι η ισορροπία στη «βαβούρα» της παρέας που θα ακολουθήσει και την οποία αγαπώ εξίσου με την περισυλλογή που μου χαρίζει η προαναφερθείσα απομόνωσή μου.

Το βράδυ της Πέμπτης μιλώντας με τους φίλους μου έπεσε η ιδέα για μια κοντινή εκδρομή ανήμερα της εθνικής επετείου. Προορισμός μας η λίμνη Τσιβλού, ένα στολίδι, δημιούργημα εξ ολοκλήρου της φύσης η οποία απέχει γύρω στα 28 χιλιόμετρα από την παραλιακή πόλη της Ακράτας, ενώ σε απόσταση δέκα περίπου χιλιομέτρων απ’ αυτήν  βρίσκεται το γραφικό πετρόχτιστο χωριουδάκι Ζαρούχλα.

Κι εκεί που δε το περιμένεις ξεπροβάλει
μια λίμνη με γαλαζοπράσινα νερά

Κάπως έτσι λοιπόν, με σύμμαχό μας τον ανοιξιάτικο καιρό κινήσαμε τη μονοήμερη εκδρομή μας η οποία εξελίχθηκε σε διήμερη…αφού το μέρος μας μάγεψε κι είχε τη δύναμη να μας κρατήσει κοντά του παρά το γεγονός ότι ήμασταν εντελώς απροετοίμαστοι για κάτι τέτοιο.  Η πανέμορφη αυτή λίμνη βρίσκεται σε υψόμετρο 800 μέτρων, χαμένη στα πεύκα και στα έλατα που την περιβάλλουν.

Από εκείνο το σημείο και διανύοντας περίπου άλλα δεκαπέντε χιλιόμετρα φτάνεις στο χιονοδρομικό κέντρο των Καλαβρύτων, αφού πρώτα ανεβείς στα ψηλότερα σημεία του Παναχαϊκού κι αντικρίσεις, στις αλπικές κορφές του, χιόνι απάτητο. Αυτή ήταν η διαδρομή που κάμναμε σήμερα αφήνοντας τη Ζαρούχλα.

Οι κορυφές του Παναχαϊκού 

Ανεβήκαμε το Παναχαϊκό, διασχίζοντας χιόνια ολόλευκα που αντανακλούσαν το υπέρλαμπρο φως του ήλιου κάνοντας τη λάμψη του μοναδική. Δεν ξέρω γιατί με ενθουσιάζει τόσο πολύ η δύναμη της λάμψης του ανοιξιάτικου ήλιου. Είμαι ικανός να κάθομαι στο ήλιο και να πυρώνω τα μάγουλα και το κορμί μου κι αυτό να με γεμίζει και να με κάνει παιδί. Αυτή η αίσθηση του μεταιχμίου άνοιξης και χειμώνα, καυτού ήλιου κ χιονιού είναι η αιτία που προκαλεί και εξιτάρει τις αισθήσεις μου.

Κατεβήκαμε στα Καλάβρυτα όπου ασφυκτιούσαν από κόσμο κι αυτό καθόλου δε μου άρεσε! Ίσως γιατί θέλω να ελπίζω ότι η ζωή κοντά στη φύση δεν έχει τους υπερφίαλους και φασαριόζικους ρυθμούς που έχει η ζωή στην πόλη. Τούτη η εκδρομή, ίσως παραπάνω από όσο υπολόγιζα, με γαλήνεψε. Να’ ταν η παρέα, η φύση, οι διαδρομές…όλα μαζί…; Ίσως…

Στα μικρά της ζωής κρύβεται το μυστικό. Να το θυμάστε αυτό για να μπορείτε να χαίρεστε κάθε στιγμή. Ψιτ, εκεί έξω υπάρχει περίσσευμα ομορφιάς και μια αγκαλιά για όλους μας αρκεί να έχουμε διάθεση να τα δούμε και τα δυο. Το τούνελ μπορεί να είναι σκοτεινό και μακρύ, αλλά αν είμαστε παρέα με άλλον δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα.

Όμορφη Κυριακή σε όλους!

ΥΓ.
1. Πώς ξέχασα εγώ τη φωτογραφική μηχανή, μου λέτε; Μου αρέσει που είχα κάνει όλα τα απαραίτητα για να την πάρω κοντά, είχα φορτίσει τη μπαταρία, είχα αδειάσει την κάρτα μνήμης...και στο τέλος την άφησα πάνω στο γραφείο! Ευτυχώς το κινητό με βόλεψε...Οι φωτογραφίες από την εκδρομή…κλικ για να δείτε με ευκρίνεια. 

2. αύριο λέω να ασχοληθώ με τη βεράντα και να γίνω για λίγο κηπουρός! Έχω αγοράσει τα σχετικά από το περασμένο Σαββατοκύριακο. Ώρα να στρωθώ στη δουλειά. Για όποιον δεν το έχει καταλάβει αγαπώ τα λουλούδια, τα αρώματα, τα χρώματα…(λες να είμαι gay? χαχα)

3. τα μαγουλάκια μου είναι κόκκινα κόκκινα... με έπιασε ο ήλιος του Μάρτη! Και να πω ότι δε με είχε προειδοποιήσει η  kovo Voltes... Bepanthol γρήγορα Σείριε!

4. Στο πικάπ ένα τραγούδι που οι στίχοι του είναι σπουδή στον έρωτα και την αγάπη. Μου το έμαθε κάποιος... τον ευχαριστώ... 

Μη λες πολλά...

Μου φτάνει πλάι μου που σ' έχω...

Μου φτάνει που άντεξες κι αντέχω...

Δως μου αγκαλιά...