Τι να μου κάμνει η σταλαγματιά!

Το παρόν κομμάτι, με τη θεϊκή φωνή της Φλέρυς υπήρχε στη συλλογή μου σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο. Με συνόδευε στη θητεία μου κι ήταν δώρο ακριβό του φίλου Α. Δεν τόλμησα να το μοιραστώ μαζί σας γιατί δεν υπήρχε στο ίντερνετ κι ούτε ήταν στις προθέσεις μου να το ανεβάσω, μη θέλοντας να «ατιμάσω» την επιθυμία των δημιουργών του για μη δημοσίευση. Πρόκειται για ιδιωτική ηχογράφηση της Νταντωνάκη, στο πιάνο ο Μ. Χατζιδάκις, Νέα Υόρκη, αρχές δεκαετίας του ’70.

Η φίλη μου Κ. γνωρίζοντας την αγάπη μου, σχεδόν πάθος, για τη χερουβική φωνή της Φλέρυς μου έστειλε το «εύρημα» της μέσω μαιλ γεμάτη καμάρι! Παρότι, λοιπόν, το έχω στην κατοχή ήρθε η ώρα να το μοιραστώ και μαζί σας αφού κάποιος άλλος φρόντισε να το δημοσιεύσει…

Η φωνή της Νταντωνάκη απλά δεν είναι επίγεια…ακούοντας την φεύγεις από το χοροχρόνο, μεταφέρεσαι με έναν ολότελα μαγικό τρόπο σε άλλη διάσταση. Το έχω ακούσει τόσες πολλές φορές κι ακόμη δε το έχω βαρεθεί! Για αδιευκρίνιστους λόγους με γεμίζει δύναμη ετούτο το κομμάτι…

Καλή Ακρόαση    

~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Τι να μου κάμει η σταλαγματιά που λάμπει στο μέτωπό σου; Το ξέρω πάνω στα χείλια σου έγραψε ο κεραυνός τ’ όνομά του, το ξέρω μέσα στα μάτια σου έχτισε ένας αϊτός τη φωλιά του. Μα εδώ στην όχθη την υγρή μόνο ένας δρόμος υπάρχει μόνο ένας δρόμος απατηλός και πρέπει να τον περάσεις, πρέπει στο αίμα να βουτηχτείς πριν ο καιρός σε προφτάσει. Και να διαβείς αντίπερα να ξαναβρείς τους συντρόφους σου, άνθη πουλιά κι ελάφια. Να βρεις μιαν άλλη θάλασσα μιαν άλλη απαλοσύνη. Νίκος Γκάτσος ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~