Η άνοιξη, το αηδόνι και το κλουβί

Είναι κάποιες βραδιές στα τέλη του Μάρτη και στις αρχές του Απρίλη που αν έχεις τις αισθήσεις σου σε εγρήγορση κι ο καιρός το επιτρέπει τότε με ευκολία θα ακούσεις μια «φασαρία» περίεργη. Είναι η φασαρία που  κάνει η φύση, ετοιμαζόμενη να υποδεχτεί την άνοιξη! Είναι σα να προσπαθεί να συγυρίσει τα πάντα για να αφήσει ανεμπόδιστη να παρελάσει η Άνοιξη…

Η άνοιξη που θα χαρίσει στη φύση την ομορφιά της απλόχερα και στη θεά Δήμητρα, την κόρη της την Περσεφόνη! Αλήθεια, είναι ένα περίεργο πράγμα αυτό που προσπαθώ να σας περιγράψω! Η άνοιξη δεν έχει έρθει καλά καλά κι όμως ο αέρας τα βράδια έχει μια μυρωδιά σχεδόν ανοιξιάτικη, μια αίσθηση γλυκιά και το ψύχος του έχει πάψει να είναι δριμύ. Είναι τόσο ψυχρό ώστε να δικαιολογεί την εποχή στην οποία βρίσκεται.

Μια βόλτα στας εξοχάς σίγουρα θα σας πείσει για την έλευση της άνοιξης! Κι αν πάλι η εξοχή είναι όνειρο μακρινό για κάποιους από εσάς, παρατηρήστε τα δέντρα των πόλεων. Ακόμα και τα «δημαρχόδεντρα» έχουν αρχίσει να ανοίγουν «μάτια» μέσα από τα οποία θα ξεπεταχτούν πράσινα φυλλαράκια.

Δε χωρά αμφιβολία, είμαι άνθρωπος της άνοιξης… η άνοιξη με κάνει ό,τι θέλει! Με αναγεννά, μου πειράζει τη διάθεση πότε προς τα πάνω και προς τα κάτω. Οι μυρωδιές, τα χρώματα της άνοιξης κι η εναλλαγή της φύσης με μαγεύουν και με κάνουν να ταξιδεύω! Αχ, πόσο λατρεύω να με σιγοκαίει ο ανοιξιάτικος ήλιος στο πρόσωπο… σημάδι πως θα ξεφύγουμε από την καταχνιά του χειμώνα…

Αυτή θα είναι η εικοστή έκτη άνοιξη που θα γευτώ κι ακόμα δεν ξέρω τι από όλα τα παραπάνω μ’ ενθουσιάζει περισσότερο σε αυτή την εποχή. Μήπως όλα τα παραπάνω κι ακόμη ότι είμαι γεννημένος στην καρδιά αυτής της εποχής;

Κι ανάμεσα στις σκέψεις μου μπλέκονται οι στίχοι του Λαπαθιώτη. «Έχω έν' αηδόνι στο κλουβί» τιτλοφορείται ένα ποίημα του κι είναι ίσως το πιο συμβολικό ποίημα που έχω διαβάσει ίσαμε τώρα. Διότι κακά τα ψέματα το κλουβί μας περιβάλει όλους, άσχετα αν κάνουμε κάποιες στιγμές πως το ξεχνούμε, πως δε το βλέπουμε. Το κλουβί υπάρχει από τη στιγμή που αποφασίζουμε να είμαστε μέλη μιας ομάδας, της όποιας ομάδας… Το θέμα είναι να μπορείς να ανοίγεις – έστω για λίγο – το πορτόνι, να κάμνεις εξωτερικά μια βόλτα περιμετρικά από το κλουβί κι έπειτα ήσυχα, φρόνημα να επιστρέφεις μέσα για να ετοιμαστείς για τη νέα απόδραση – αποστασία και την κατοπινή επιστροφή σου.

Κοιτάχτε τούτο το κλουβί
είναι λιγάκι πιο μεγάλο από την καρδιά μου,
κι όμως δεν μπορεί να χωρέσει την αγάπη μου,
κοιτάχτε και τούτο το κορίτσι
θα του χαρίσω το κλουβί κι ένα τραγούδι θα μου πει…
για το πουλί που χάθηκε, για το πουλί που πια δε ζει.

Μάνος Χατζιδάκις

Νυχτερινές ακροβασίες...