Στην εκπνοή του 2011

Βασιλόπιτα δια χειρός Σείριου...

Η παρούσα ανάρτηση γίνεται περισσότερο για τούτο το βίντεο που μου έστειλε ένας φίλος. Μου άρεσε τόσο η Γαλάνη στην ερμηνεία της... είναι και Πρωτοχρονιάτικο αφιέρωμα... οπότε ήταν η καλύτερή μου! Τις ευχές μου για το νέο έτος θα βρείτε στην προηγούμενη ανάρτηση...

ΚΑΛΩΣ ΝΑ ΟΡΙΣΕΙ ΤΟ 2012

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ! ! !

Αναμνήσεις, σκέψεις, ευχές 2012...

Λένε πως η έλευση μιας νέας χρονιάς σηματοδοτεί για τον καθένα την ιεράρχηση νέων στόχων και πολλά άλλα τέτοια βαρύγδουπα! Όμως εγώ ουδέποτε θυμάμαι τον εαυτό μου να ακολουθεί τούτη τη νόρμα. Για μένα, ο χρόνος μετρούσε πάντοτε αλλιώς! Κάθε Σεπτέμβρης ήταν μιαν αφετηρία κι έκανα το πλάνο μου, εκεί έβαζα τα στοιχήματα με τον εαυτό μου κι εκεί πάντοτε κάνω το προσωπικό μου ταμείο...

Έναν τέτοιο Σεπτέμβριο, το 1991 πρωτάκι τρύπωνα σε μια μεγάλη σχολική αίθουσα. Μικροκαμωμένο παιδάκι καθώς ήμουν διάλεξα το τελευταίο θρανίο (!!!!) της δεύτερης σειράς κι άρχισα να παρατηρώ την καινούρια αίθουσα. Στα παιδικά μου μάτια φάνταζε θεόρατη... κι όπως επεξεργαζόμουν το χώρο το βλέμμα μου έπεσα στο μεγάλο παγκόσμιο χάρτη που υπήρχε κρεμασμένος σε έναν τοίχο. Λογικά δεν πρέπει να είχα αντικρίσει άλλη φορά παγκόσμιο χάρτη, γιατί το μόνο που θυμάμαι έντονα από την πρώτη μου μέρα στο σχολείο είναι πως χάζευα τα κράτη... Συλλάβιζα τα ονόματα που έβλεπα (όταν πήγα στην Α΄Δημοτικού, ήξερα ανάγνωση και γραφή... κάποιοι άλλοι είχαν φροντίσει για τούτο...) μα εκείνο που με είχε εντυπωσιάσει πραγματικά ήταν ένα κράτος με χακί απόχρωση που έμοιαζε να είναι το μεγαλύτερο του χάρτη. Κι όσο κι αν προσπαθούσα να καταλάβω πως λεγόταν δεν μπορούσα να το διαβάσω. Κάτι κεφαλαία γράμματα έβλεπα Ε.Σ.Σ.Δ. και ζαλιζόμουν... 

Όταν σχολάσαμε (πόσο μάθημα να κάναμε την πρώτη εκείνη μέρα;) ρώτησα το μεσημέρι τους γονείς μου "τι είναι ΣουΣουΔου;" Και φυσικό ήταν να μην καταλαβαίνουν τι τους έλεγα... ώσπου κάποια στιγμή  αντιλήφθηκαν τι ήταν το ΣουΣουΔου και μου εξήγησαν... Οι γονείς μου δεν υπήρξαν ποτέ αριστεροί κι όμως μιλούσαν με θαυμασμό για το εκπαιδευτικό σύστημα της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. 

Αργότερα, παρακολουθούσαμε από τηλεοράσεως την κατάρρευση της μιας μετά την άλλη Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας κι όλο εκείνο το "αντίπαλον δέος" γκρεμιζόταν μπρος στα μάτια όλων μας. Και παρότι ήμουν μικρός τότε και φυσικά δεν μπορούσα να έχω σαφή εικόνα της κατάστασης θυμάμαι έντονα τις διάφορες συζητήσεις που έκαμναν οι μεγάλοι στο σπιτικό μας. Μεγαλώνοντας άρχισα να διαβάζω, να ψάχνω και να εντυπωσιάζομαι* από την εκπαιδευτική - τεχνολογική πρόοδο που είχε η υπερμεγέθης εκείνη χώρα που δυστυχώς δεν είχε γερές βάσεις... (καλά σταματάω δε θα πολιτικολογήσω! δε το έχω κάμνει άλλωστε ποτέ εδώ! αλλά να μην ξεχνάμε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται κάποιες φορές γρηγορότερα από όσο φανταζόμαστε. Ακούς Ε.Ε.;)

Θα διερωτάσαι, γιατί μας λέει όλα τούτα χρονιάρες μέρες; Έτσι, γιατί τούτα σκεφτόμουν σήμερα όταν τακτοποιώντας ένα κουτί με προσωπικά  αντικείμενα σκόνταψα στον παγκόσμιο χάρτη που μου είχαν αγοράσει οι γονείς μου το μακρινό 1991 (χρον. εκτυπ. 1990) και τον οποίο δεν έχω πετάξει γιατί απεικονίζει ως ενιαίο κράτος την Ε.Σ.Σ.Δ. Ας πούμε πως πρόκειται για συλλεκτικό αντικείμενο μα πιο πολύ η ιστορία μιας εποχής που άλλαξε τον κόσμο!

(*) πόσο εύκολα σβήνει ο εντυπωσιασμός αν κοιτάξεις πίσω από τη βιτρίνα των Σοβιέτ...

################ ^^^^^^^^^^^^^^ ################

Το δίχως άλλο το 2011 υπήρξε χρονιά αλλαγών για όλους μας! Τούτη η χρονιά δεν ήταν εύκολη. Δύσκολη από πολλές απόψεις για όλους μας. Είναι μια χρονιά την οποία θα θυμόμαστε για πολλά χρόνια καθείς για διαφορετικούς λόγους. Για μένα υπήρξε χρονιά ιδιαίτερη. Προσωπικές δυσκολίες, στεναχώριες μικρά και μεγαλύτερα προβλήματα στα οποία κλήθηκα να δώσω μιαν λύση. Θα μου πεις, τα ίδια αντιμετωπίζουν όλοι… τι είσαι, καμιάν εξαίρεση; Γι’ αυτό στέκομαι στα όμορφα των ημερών που πέρασαν, κλείνω τα μάτια μου κι ονειρεύομαι πως αύριο θα είναι καλύτερα τα πράγματα, αρκεί να έχουμε την υγειά μας. Η χρονιά που πέρασε είχε υπερβολικό άκουσμα μουσικής και λιγότερη ανάγνωση βιβλίων σε σχέση με παλιότερα έτη. 


Το mp3 player πήρε φωτιά, ολόκληρες δισκογραφίες καλλιτεχνών και πολλά ραδιοφωνικά θεατρικά έργα ακούστηκαν για πρώτη φορά ή σε επανάληψη. Κι επειδή το mp3 player έχει τη δυνατότητα να καταμετρά για λογαριασμό σου τον αριθμό των επαναλήψεων που κάνει κάθε τραγούδι. Τσέκαρα σήμερα τη λίστα και είδα ότι στη πεντάδα φιγουράρουν τα ακόλουθα :

1. Why, Φλέρυ Νταντωνάκη (ακυκλοφόρητο) [Σα φάρμακο αυτό το κομμάτι, πρωί – βράδυ]

2.    Blue Jeans – Lana del Rey  

3.    Twist in my sobriety – Tanita Tikaram 

4.    The Rose, Αρλέτα

5.    Ο γιαουρτοπόταμος, Σαβίνα Γιαννάτου (Λιλιπούπολη)

Πολλά από τα τελευταία βράδια κλείνω τα μάτια μου και φέρνω στο νου εικόνες που μου έκαναν εντύπωση τη χρονιά που πέρασε. Άλλες βραδιές ξεπηδούν εικόνες από στιγμές ξεγνοιασιάς.... Κι έπειτα εικόνες από βόλτες στη θάλασσα… η αέναη κίνησή της παρηγοριά πως όλα αλλάζουν και τίποτε δεν μένει ίδιο. Κι έχει μιαν ομορφιά ακόμη κι όταν είναι αγριεμένη. Ο ήχος από τα κύματα σα θεριό που κείται κι ο αέρας δριμύς, γεμάτος κι η αρμύρα του να νοτίζει το πρόσωπο και τα ρούχα σου. Ο ουρανός στις παράκτιες περιοχές παίρνει ένα μενεξεδί χρώμα την ώρα της δύσης που όμοιό του δεν έχει πουθενά όταν ολόγυρα υπάρχουν βουνά.

Τη χρονιά που πέρασε θέλω να τη θυμάμαι για τα όμορφα που άφησε στις αναμνήσεις μου κι όχι για τα προβλήματα που έφερε. Κι αν δε τα έφερε σε μένα προσωπικά αλλά σε κάποιο από τα οικεία μου - φιλικά πρόσωπα είναι σχεδόν το ίδιο. Φίλος είναι εκείνος όπου μπορείς να μοιραστείς μαζί του τον πόνο, το δάκρυ, τη λύπη κι όχι μόνο τη χαρά. Θέλω το 2011 να το θυμάμαι για την εκδρομή του Μαρτίου που πήγαμε μαζί, για τη στιγμή που έβγαλα αυτή τη φωτογραφία καθώς και τα χρώματα εκείνης της ημέρας, το στήσιμο, το σχεδίασμα αυτής της φωτογραφίας... για τη φωτογραφία & το διάλογο, για την επιστολή "που όλα τα εξηγούσε", για τα παραθύρια που τα έλουζε το φως και ξενύχτησα χαζεύοντας τα, για το διακόπτη της μνήμης, για τη βραδιά και τον πόνο ψυχής που ένιωθα αντικρίζοντας τους αρλεκίνους μου, για κείνα που δεν είχα το θάρρος να γράψω εδώ... Σκέφτομαι πως τη χρονιά που πέρασε είχα την ευλογία να ορίσω (για μια στιγμή ήταν αρκετό) την ευτυχία κι αυτό είναι το πιο όμορφο δώρο που πήρα...

Κάθε μνήμη έχει το διακόπτη της

τον εγωισμό

τον υπερόπτη της

Μόνο με εικόνες η

συντήρηση

κερδοφόρα χρόνου

επιχείρηση

Για τη νέα χρόνια το μόνο που ζητάω είναι να είμαστε έτσι καλά…να συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλο, να είμαστε πιο ειλικρινείς και περισσότερο ανιδιοτελείς. Να χαμογελάμε ακόμη και στα δύσκολα και να μη λησμονούμε πως εκεί έξω υπάρχει πάντα κάποιος για όλους εμάς. Ας έχουμε όλες τις αισθήσεις μας σε εγρήγορση και κάποιος θα το κλειδί της ψυχής μας…ακόμη κι έχουμε πετάξει το κλειδί στα βάθη της θάλασσας.

Ας είναι για όλους το 2012 μια χρονιά καλύτερη από τη περασμένη κι όλοι μας να έχουμε υγεία ώστε να προσπαθούμε την επίτευξη των ονείρων μας.

Ευχαριστώ για τη συντροφιά που κάμνουμε, με βοηθάτε να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Με ειλικρινή εκτίμηση στα πρόσωπα όλων σας κ βαθιά συγκίνηση

Σείριος Σειρίοπολις

Θ Ε Ρ Μ Ε Σ   Ε Υ Χ Ε Σ

Η φωτιά που καίει μέσα μας!

"... Θα πουλάν τα δυο σου χείλη δυο περιουσίες και άλλη μια...
Τέσσερις εγώ θα δώσω, θα πληρώσω όσο-όσο να μου κάνουν μια μελανιά.

Θα σου αγοράσω στο Καρνάκ μπακίρια με καλλιτέχνες θα τα πιούμε ιθαγενείς.
Τις νύχτες θα σου κάνω τα χατίρια όσα ποτέ σου δε σου έκανε κανείς."

________________________________________________________________

Χρόνια πολλά ευτυχισμένα και καλά για όλους! Η φωτιά που σιγοκαίει μέσα μας, άλλοτε θεριεύει και καίει τα πάντα κι άλλοτε απλά τρεμοσβήνει ίσαμε τη στιγμή που μιαν σπίθα κάμνει την αρχή ξανά. Εκείνο όμως για το οποίο αξίζει να δοκιμάζεις είναι για τη στιγμή που θα πεις, χωρίς να μετανιώνεις "άξιζε να καώ!". 
__________________________________________________

Λήψη φωτογραφίας 24-12-2011, σε μιαν πλατεία όπου ο κόσμος της γιόρταζε... άκουσμα κομματιού, λίγες ώρες πρωτύτερα, επισήμανση στίχων λίγο αργότερα.... επιστρέφοντας στο κατάλυμα μου  ξημερώματα, οινοβαρής και με ένα αίσθημα πως μου λείπει η συντροφιά μου... πόσα επενδύουμε στις σχέσεις μας... ακόμη Σείριε δεν έμαθες;;; Ξημέρωναν Χριστούγεννα... ξάπλωσα και ήσουν η μοναδική σκέψη που είχα ίσαμε που αποκοιμήθηκα... οινοβαρής... 

«Εἶχαν οἱ φωτιὲς ἔρωτα!... Εἶχαν οἱ θηλιὲς χιόνια!»

[...] κ᾿ ἐκοιμήθη ὑπὸ τὴν χιόνα, διὰ νὰ μὴ παρασταθῇ γυμνὸς καὶ τετραχηλισμένος, αὐτὸς καὶ ἡ ζωή του καὶ αἱ πράξεις του, ἐνώπιον τοῦ Κριτοῦ, τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερῶν, τοῦ Τρισαγίου. 

  

Ἀλ. Παπαδιαμάντης - Ὁ Ἔρωτας στὰ χιόνια

Ευχές και Δώρα για όλους εσάς!

Update

Για ακούστε τη μουσική ιστορία των "τριών μάγων" όπως την ιστορούσαν οι κάτοικοι της Λιλιπούπολης. Στο αρχείο μου υπάρχει όλο το εορταστικό επεισόδιο. Πώς λησμόνησα να βάλω εξαρχής το κομμάτι αυτό που τόσο αγαπώ...;

 

 __________________________________________________________________
Τα Χριστούγεννα από παιδί με άφηναν παγερά αδιάφορο, μολονότι στο πατρογονικό μου γιορτάζονταν πάντα με λαμπρότητα και μεγάλες επισημότητες. Τα εορταστικά ρεβεγιόν είναι μέρος των αναμνήσεων που κουβαλάω. Κόσμος καλοντυμένος, χαρούμενος, λαμπερός… όμως από παιδί με βασάνιζε η ίδια πάντα σκέψη! Πως ξεχνούν με μιας τα προβλήματα που μπορεί να έχουν και ντύνονται το ψεύτικο χαμόγελο και προσποιούνται πως όλα είναι υπέροχα; Δεν έδωσα ποτέ απάντηση, απλά με τα χρόνια άρχισα να καταλαβαίνω…

Θυμάμαι βέβαια κι όμορφα πράγματα που έκρυβαν ουσιαστική αγάπη. Στις εικόνες αυτές μετέχουν άτομα του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος κι η αδερφική μου φίλη. Και φυσικά θυμάμαι τα πιο όμορφα Χριστούγεννα που έκαμνα με μιαν άγνωστη οικογένεια, από μακρυά… κοιτώντας τους από το παράθυρο μια νύχτα παραμονής Χριστουγέννων που ήμουν φαντάρος. Μου έλειπε το σπιτικό μου εκείνο το βράδυ και βουβό παράπονο κυριαρχούσε σιωπηρά μέσα μου. Κι εκεί που χάζευα τα βουνά της Αρκαδίας για κάποια στιγμή διέκρινα μιαν ανοιχτή κουρτίνα, πολλά μέτρα μακρυά από τη σκοπιά μου, και μιαν οικογένεια χωρίς να το ξέρει ήταν η πιο διακριτική συντροφιά που κατόρθωσε να ζεστάνει την καρδιά μου. Τους έβλεπα από μακρυά και φανταζόμουν ότι ήμουν μαζί τους… 

   

Μέρες γιορτών διανύουμε κι είμαστε ένα βήμα πριν τον εορτασμό των Χριστουγέννων. Εφέτος, τα δώρα για τους περισσότερους θα' ναι περιορισμένα αλλά μην ξεχνάτε δώρο σημαίνει να δίνεις κάτι από ψυχής κι όχι οπωσδήποτε κάτι πολυέξοδο. Το δίχως άλλο τούτη η οικονομική κρίση μας έχει κάνει πολύ φτωχότερους κι ίσως λίγο καλύτερους ανθρώπους. Ας είναι ... 

Τα μικρά δώρα, τα από καρδιάς δοσμένα κάνουν πάντα καλύτερη αίσθηση στους αγαπημένους μας. Χαρίστε βιβλία καινούρια ή από αυτά που έχετε διαβάσει και τώρα κοσμούν τη βιβλιοθήκη σας, έναν δίσκο (ακόμη κι αντιγραμμένο), ένα σημειωματάριο με μιαν ιδιόχειρη σκέψη σας σε κάποιον... Τόσο απλά, τόσο οικονομικά! Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται δαπανηρά τότε αφιερώστε λίγο από το χρόνο σας για έναν περίπατο με όσους αγαπάτε. Μα το σημαντικότερο από όλα είναι να θυμηθείτε όσους τις μέρες των γιορτών είναι μόνοι… Ένα τηλέφωνο, μια βόλτα μαζί τους θα τους κάνει να ξεχάσουν (προσωρινά έστω)  τη μοναξιά που αισθάνονται εντονότερη τούτες τις μέρες. 

Τα δικά μου δωράκια είναι ψηφιακά αλλά γίνονται μιας πρώτης τάξεως αφορμή για διάβασμα τόσο από τους μικρούς μας φίλους όσο κι από τους μεγαλύτερους. Το αγαπημένο μου παραμύθι του Όσκαρ Ουάιλντ  είναι η ιστορία του "Ευτυχισμένου Πρίγκιπα". Μου θυμίζει τον παππού που δεν υπάρχει πια στη ζωή και μου ξυπνά εικόνες από την παιδική μου ηλικία. Σήμερα, λοιπόν, το παραμύθι διαβάζει για όλους μας ο Δημήτρης Χορν κι αμέσως μετά η Σαπφώ Νοταρά διαβάζει για όλους εμάς που αγαπάμε τον Αλ. Παπαδιαμάντη, το διήγημα "Έρωτας στα Χιόνια". 

Και για το τέλος άφησα μιαν συλλογή τραγουδιών που μάζεψα για όλους εσάς. Τραγούδια που αγαπώ ιδιαίτερα σε τούτες της εκδοχές τους, τραγούδια που κατά καιρούς έχουν συντροφέψει τις σκέψεις μου, τραγούδια που καθένα έχει τον αποδέκτη του σκεπτόμενος εσάς όλους. Οι ευχές μου πρώιμα δοσμένες, αλλά με την ελπίδα να φτάσουν έγκαιρα σε όλους εσάς. Με πραγματική αγάπη, Σείριος.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους, με υγεία κι ηρεμία στα σπίτια σας!!!

Εδώ κατεβάζετε:

1. Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας 

2. Έρωτας στα Χιόνια 

&

3. Seirios X-mas Soundtrack Vol.1

Μιαν επιστολή του χτες!

Αν τύχει και δεις το βιβλιαράκι σημειώσεων που τηρούσα καθ’ όλη τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας μου, το δίχως άλλο θα χαμογελάσεις. Κείμενα, σκέψεις, παρατηρήσεις, σκίτσα, στίχοι κ ποιήματα ολοκληρωμένα, ημιτελή κι άλλα στα οποία επιστρέφω μήνες (χρόνια πια) μετά για να συμπληρώσω μιαν σκέψη ή λέξη. Γραμμένα τα περισσότερα στο πόδι, στη σκοπιά. Όλα όμως με το ίδιο στυλό και το ίδιο μολύβι.

Λευκές αριθμημένες σελίδες, κάθε κείμενο με την ημερομηνία του καθώς και την ώρα έναρξης γραφής του. Το ξεφυλλίζω, χαζεύοντας το κι έπειτα το κρύβω επιμελώς σα να θέλω να κρυφτώ από τον εαυτό μου, τις ίδιες μου τις σκέψεις. Θαρρώ πως στο διάστημα εκείνο έγραψα τα περισσότερα κείμενα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και με έντονο το στοιχείο της αυτοκριτικής. Ελάχιστα κείμενα έχω δημοσιεύσει εδώ... Όσο δύσκολο είναι να ξεστομίσεις τα λόγια τούτα στον εαυτό σου άλλο τόσο δύσκολο είναι να τα μοιραστείς.

12-04-2010

Σου γράφω πάλι όπως παλιά. Θυμάσαι; Τότε που ανησυχούσα και με κυρίευαν τα αναπάντητα γιατί. Ξέρεις κάτι, λοιπόν; Εκείνα τα "γιατί" δεν υπάρχουν πια, όπως δεν υπάρχεις κι εσύ στη ζωή μου. Ούτε στις σκέψεις μου υπάρχεις... σε κάποιες από τις συνήθειές μου έχεις απομείνει, αλλά βλέπεις αυτές δεν αλλάζουν εύκολα.

Εκείνα τα "γιατί", τα ατελείωτα, έχουν δώσει τη θέση τους σε άλλες απορίες βαθύτερες. Θα μου πεις με το γνωστό εκείνο ύφος σου "Έτσι δεν είναι το λογικό, Σείριε;". Δεν ξέρω πιο είναι το λογικό κι ιδίως μαζί σου, η λογική μου χανόταν. Αλλά είπαμε, αυτά είναι στο παρελθόν, το μυαλό μου με συντόνισε στο καινούριο μήκος. Θυμάσαι αυτό το στίχο; Θα θυμάσαι τότε και όσο μας συνδέουν... 

Είχα αποφασίσει να μην ακούω αυτό το τραγούδι. Το απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Μέχρι χτες που το άκουσα ολόκληρο ξανά, ξανά, ξανά και ξανά ύστερα από πέντε ολόκληρα χρόνια. Ξέρεις κάτι; Δεν ένιωσα κανένα από εκείνα τα συναισθήματα που φοβόμουν ότι θα με κυρίευαν. Κι ο τελευταίος συνδετικός κρίκος θαρρώ πως έσπασε. Άργησε αρκετά να κλείσει το οπισθόφυλλο του βιβλίου μας, παρόλο που στο μεσοδιάστημα οι ζωές μας συνέχιζαν. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αυτό;  Άλλωστε, γι' αυτό σου γράφω... εσύ πάντοτε ήσουν ο ειδήμονας.

Δε σου κρατώ κακία καμιά για το γεγονός ότι μπαινόβγαινες στη ζωή μου θέλοντας να "ελέγχεις" τα συναισθήματά μου. Έπαιζες το παιχνίδι σου κι εγώ "τσίμπαγα". Έτσι κι αλλιώς στο βάθος του χρόνου εγώ κέρδισα την παρτίδα, έστω και με καθυστέρηση. Έγινα πιο δυνατός χωρίς να το καταλάβεις. Έκλεβες από τη ζωή μου αλλά εγώ τα πήρα όλα πίσω. Άργησα λίγο αλλά το μυαλό μου με βοήθησε να καταλαβαίνω, οι ευαίσθητοι παθαίνουν και παρανοούν κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατάει το φρένο.

Όλα τούτα που σου γράφω ίσως να μην έχουν κανένα νόημα για σένα, αλλά απόψε έκλεισα τα είκοσι πέντε κι είχα χρέος να στα πω. Σε αφήνω με κάτι που είχε γράψει ο Μπρεχτ. Έτσι για να έχεις θα λες ότι κάτι έμαθες κι από μένα.

...Κανένα πράγμα δεν είναι κανενός ή αν όχι τότε είναι σίγουρα εκείνου που το έχει μεράκι και τ' αγαπάει και το γνωρίζει. Μια ψυχή ανήκει σε όποιον νοιάζεται και τη φροντίζει, το αμάξι ανήκει στον προσεκτικό οδηγό μην τύχει και το ρίξει στο γκρεμό. Κι η γη με τους καρπούς που περισσεύουν (ανήκει) σ' αυτούς που την πονούν και τη δουλεύουν...

* εννοείται ότι δεν γύρισα στο θάλαμο με ένα ματσάκι κόκκινες ανεμώνες... όποιος έχει πάει στρατό θα καταλαβαίνει ότι αυτά είναι "ανεπίτρεπτα"... τούτο ήταν το όπλο μου... Απορώ που είχα όρεξη για "καλλιτεχνικές" φωτογραφίες μέσα στη μουντίλα του στρατοπέδου... 

Ιταλικά άνευ διδασκάλου...

Υπάρχουν κομμάτια που μπορεί να κολλήσουν στο μυαλό μου, χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος... απλά μένει η αβάσταχτη ελαφρότητα τους να με βασανίζει! Κι εκεί που η μελωδία - στίχοι γυρίζουν στο μυαλό σου, μπορείς να γίνει εύκολα ξεφτίλα αν αρχίσεις να τραγουδάς κατεβαίνοντας από το αστικό λεωφορείο...  

Cinque tre cinque tre quattro cinque sei

Il telefono e'qui ma non squilla mai

Κι αν τα Ιταλικά δεν είναι το φόρτε σου, μη σκας... έχω την ελληνική εκδοχή του παραπάνω κομματιού της Ραφαέλας Καρρά.

_____________________________________________________________

Πολλά γέλια έχω κάνει με αυτό το κομμάτι! Το τραγουδούσα με τον Ιταλομαθή γιατρό του τελευταίου στρατοπέδου που υπηρέτησα, τα βράδια που είχαμε υπηρεσία μαζί! Ανάμεσα στα διάφορα φιλοσοφικά και μουσικά ρεύματα που αναλύαμε ξέφευγαν και κάτι τέτοια... κι εκεί να δεις γέλια!

Καλή ώρα σαν την εναλλαγή που υπάρχει ανάμεσα στις προηγούμενες αναρτήσεις και σε τούτη την ανάλαφρη... μα αλήθεια, σήμερα έχει καρφωθεί στο μυαλό μου ετούτο το άσμα!

Φιλιά σε όλους!

(Υ)περαστικές αγάπες...

Οι σχέσεις εξ αποστάσεως έχουν νόημα αν και μόνο αν υπάρχει μια έστω μακρινή αλλά σαφής προοπτική κατάργησή της.

Ακούς εαυτέ μου; Ακούω να λες! Πόσο θα βόλευε αν η ζωή ήταν γεμάτη με μαθηματικά αξιώματα… Έτσι είναι οι σχέσεις; Don't think twice, it's all right!

Kisses for Christmas!

«Άστρο φωτεινό, λάμπει γιορτινό
μήνυμα θα φέρει απ' τον ουρανό….»

Δε χωράει καμιά αμφιβολία! Είτε υπάρχει οικονομική στενότητα είτε όχι ο Έλληνας θα χαρεί καθετί μέσα από την υπερβολή του. Κι αν, ακόμα, φίλε αναγνώστη δεν έχεις υποψιαστεί για ποιο πράγμα σου μιλάω θα γίνω ευθύς σαφέστερος! Αναφέρομαι σε αυτό το κακό που μαστίζει την πόλη μου κι ακούει στον τίτλο «Εξωφρενικός Χριστουγεννιάτικος Στολισμός Μπαλκονιών!».

Το τι αντικρίζουν τα δόλια μάτια μας δεν περιγράφεται με λέξεις! Θα αρχίσω να τα φωτογραφίζω και λέω να τα παραθέσω προς ψηφοφορία για ν’ αναδείξουμε τον πιο αστείο και κιτς στολισμό! Πάσης φύσεως λαμπάκια, χρωματιστά, μονόχρωμα μπερδεύονται με φιγούρες Αγίων Βασίληδων, μικρών Χριστών και ταπεινών Ιωσήφ! Φωτοσωλήνες και λαμπάκια έχουν καταλάβει τις θέσεις τους σε κάγκελα, παράθυρα και γλάστρες! Αλλά το πιο αστείο είναι κάτι «μουσικές» που ακούγονται από μπαλκόνια!

Ειλικρινά, κάθε φορά εκπλήσσομαι από τις ιδέες που έχουν ορισμένοι άνθρωποι! Βλέπεις Αι Βασίληδες να κατεβαίνουν κυριολεκτικά στο πουθενά από σκάλες φωτοσωλήνα ή λαμπάκια να αναβοσβήσουν σα δαιμονισμένα! Ειδικά αυτό το δεύτερο δεν κατάλαβα ποτέ τι νόημα έχει! Αν αναλογιστούμε ότι τα λαμπάκια αντικατέστησαν τα κεράκια που κοσμούσαν άλλοτε τα δέντρα, θα ήταν λογικό να έκαναν πιο ήρεμους σχηματισμούς… σε μια προσπάθεια να «μιμηθούν» το τρεμόπαιγμα τις φλόγας!

Αλλά μέσα σε όλον αυτό τον «στολιστικό» παροξυσμό βλέπεις κι όμορφα πράγμα τα οποία κατά το πλείστον είναι όμορφα γιατί είναι λιτά και ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα. Λοιπόν, χτες γυρίζοντας από τη δουλειά μου, περπατούσα χαζεύοντας τα στολισμένα μπαλκόνια και το μάτι μου έπεσε σε ένα παράθυρο, του οποίου είχαν τραβήξει την κουρτίνα για να φαίνεται το στολισμένο δέντρο του σπιτιού!

Τι όμορφη εικόνα! Όχι τόσο για αν το δέντρο ήταν όμορφα στολισμένο όσο γιατί μου θύμισε αλλοτινές εποχές! Μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια, τότε που δεν υπήρχε η πληθώρα των εξωτερικών διακοσμητικών λαμπών. Κι ύστερα με μεγάλη θλίψη συνειδητοποίησα πως τώρα που υπάρχουν όλα τα διακοσμητικά καλούδια για να στολιστεί υπέροχα ένα δέντρο, δεν υπάρχουν οι άνθρωποι για να μπουν στα σπίτια μας και να τα δουν…

Όχι δεν έχω σκοπό να γράψω έκθεση για την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου! Δεν είναι στις προθέσεις μου κάτι τέτοιο άλλωστε! Μερικές σκέψεις σας παρέθεσα. Κι εμείς στολίσαμε για τη φετινή σεζόν, λίγες μέρες πριν φύγει ο Νοέμβρης. Ίσως λίγο νωρίτερα από άλλα χρόνια…αλλά βλέπετε όλα είναι σημεία των καιρών μας!

Σας φιλώ γλυκά

ΥΓ. 1. ευτυχώς που έχει εξαφανιστεί ο μικρός Σαντιγκάη από την ελληνική τηλεόραση! Μένω με την ελπίδα ότι δε θα ακούσω ούτε την Καιτούλα να μου τραγουδάει πως θα πλέξει τούλι για το μικρό Χριστούλη! Ελάχιστα εορταστικά τραγούδια αγαπώ, ένα από εκείνα αυτό που συνοδεύει την παρούσα ανάρτηση. Το άλλο είναι το Santa Baby της Μονρόε... πως να ξεχάσεις το "Καλαμαράκι" και τα Χριστούγεννα στις Φοιτητικές Εστίες που όλο χανόμουν... καλή της ώρα εκεί που βρίσκεται... και συνεχίζουμε στα δύσκολα, έτσι δεν είναι "καλαμαράκι" μου;

2. ξωτικό των Χριστουγέννων σε παρακαλώ μη με χτυπήσεις με το μαγικό σου ραβδάκι! Μου αρέσει που δε μου αρέσουν τα Χριστούγεννα!

3. και κάπου εδώ ξεπετάγεται η Sunnefoula και μου δείχνει το αστείο βίντεο με τα καλικαντζαράκια που λιποθυμάνε κατά τη διάρκεια της σχολικής εορτής. Ρε φιλενάδα πόσα χρόνια έχουν περάσει από εκείνες τις νύχτες με τα ατελείωτα (νευρικά) γέλια; Και πράγματι ο τίτλος της παρούσας ανάρτησης είναι κάπως παραπλανητικός... και εντελώς άσχετος!

4. Την αγάπη μου στη σιωπηλή "Γαλλίδα" αναγνώστρια... φέρε μας παρισινό αέρα...   

"Μες στο σκοτάδι που έχει πλακώσει μέσα μου τις τελευταίες μέρες, τούτη η ανάμνηση έλαμψε σαν ένα λαμπάκι... ξέρεις από εκείνα τα εορταστικά... Μιαν αχτίδα..." πότε θα μεγαλώσεις εαυτέ μου;

Μεσσαρίτικος

"Πέρασμα στα Κύθηρα"

Νίκος Οικονομίδης 

 

Όταν ήμουν μικρός, στις πρώτες τάξεις του σχολείου, ο παππούς συνήθιζε να μου λέει τακτικά "Κοίτα να μεγαλώσεις και να μάθεις άριστα τρεις γλώσσες. Τα ρωμαίικα,  μια ξένη και τη γλώσσα της δουλειάς σου. Την ελληνική να τη μάθεις γιατί μόνο σε αυτή θα μπορείς να εκφράζεις γνήσια τα μεράκια, τους καημούς και τις χαρές της ζωής σου, την ξένη γλώσσα για επικοινωνείς με τους ανθρώπους έχοντας έναν κοινό κώδικα και τη γλώσσα της σπουδής σου γιατί αυτή θα σε θρέφει!" Τα λόγια εκείνα είχα κρατήσει κληρονομιά, μα πέρασαν χρόνια ίσαμε να κατανοήσω τη σπουδαιότητά τους...

Ο "Μεσσαρίτικος" είναι χορός που χορεύεται στο Τσιρίγο  κι οι στίχοι του τραγουδιού είναι από τους αγαπημένους μου. Μου αρέσουν οι παραδοσιακοί χοροί μα πιότερο μου αρέσουν τα τραγούδια κι η ποικιλομορφία τους. Κάθε γωνιά της χώρας μας, με τα ιδιώματα της ιστορεί τον κύκλο της ζωής, με τα πάνω και τα κάτω του. 

Και πείτε μου στα αλήθεια, σε ποιαν άλλη γλώσσα θα μπορούσαν να αποδοθούν καλύτερα οι στίχοι "Ο ξένος μες στην ξενιτιά πρέπει να βάλει μαύρα, για να ταιριάζει η φορεσιά με της καρδιάς τη λαύρα"; 

Όμορφη Κυριακή σε όλους!

* Πελοποννήσιος γαρ,  μα έχω αδυναμία στους Μακεδονίτικους χορούς και στους χορούς των Επτανήσων.

 

Σκιές γεννούν τα αισθήματα...

[…] Όταν ποθείς κάποιον, δε γίνεται να τον μεταχειρίζεσαι όπως όλους τους άλλους στη ζωή σου, με τα κοινά μέτρα και σταθμά. Όσο κι αν αυτός κάνει προσπάθειες να κατρακυλήσει, εσύ κάνεις ότι δε βλέπεις και τον κρατάς με τη δική σου δύναμη ψηλά. (εθελοτυφλείς σα να λέμε…). Από την απόσταση και τη διαφορά του ύψους εκπορεύεται η επιθυμία. Ξέρεις όμως πότε ξεκινάει το πρόβλημα να γίνεται αντιληπτό; Από τη στιγμή που δεν υφίσταται πραγματικότητα και υπάρχει μόνο φαντασία. Τότε δεν ερωτεύεσαι το πρόσωπο, το σώμα, αλλά υποκύπτεις απλά στην ανάγκη σου να ερωτευτείς. Μπορείς τότε να συμπληρώσεις ένα οποιοδήποτε πρόσωπο, όνομα, σώμα… Η ανάγκη είναι που μετράει , όχι ο άλλος που έρχεται για να στην καλύψει.  Αλήθεια, έχεις σκεφτεί σοβαρά αν υπήρξες ερωτευμένος με τον @@ ή ήταν η ανάγκη σου δημιούργησε το συναίσθημα, το πάθος, την ένταση να ζήσεις όλα τούτα; Στις ερωτικές ιστορίες που δεν ολοκληρώνονται, η απόσταση του μύθου από την πραγματικότητα μπορεί και να διανύεται με βήμα αργό μέσα σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου…

[…] Αντί να πάμε από το σήμερα στο αύριο, γυρεύουμε από το αύριο να έρθει στο σήμερα και να το ακυρώσει. Έτσι παραμένουμε στάσιμοι, ούτε το σήμερα λειτουργεί ούτε το αύριο…

Μια συνήθεια που έχω, είναι να «βομβαρδίζω» φίλους και γνωστούς με επιστολές. Γράμματα πολλών σελίδων που τώρα πια έχουν μετατραπεί σε μακροσκελή e-mails μέσα από αυτά να αναπτύσσουμε τις σκέψεις μας. Τελευταία όμως δεν προφταίνω να απαντώ γιατί δεν έχω «στασό», τρέχω να προλάβω όλα εκείνα που ηθελημένα ή μη με βαραίνουν. Θα βρω πάλι τους ρυθμούς μου και θα επανέλθω στην παλιά μου συνήθεια… Τα παραπάνω αποσπάσματα είναι από μια επιστολή μου προς έναν  καλό μου φίλο… Νομίζω πως ήρθε η ώρα να τα διαβάσει και μια φίλη καλή που βρίσκεται μακρυά…   

Stop AIDS

Πάει πέρασε κι η χτεσινή μέρα! Τι έμεινε, λοιπόν, μιαν όμορφη βραδιά μεταξύ φίλων και μουσικές που έπαιξαν για όλους εσάς, διαδικτυακούς ή μη φίλους. Για τη φιλοξενία που μου επιφύλαξε  ο Μυστήριος Παύλος δεν έχω λόγια. Όποιος θέλει μπορεί να ακούσει την εκπομπή εδώ

 

Στην αντίστοιχη ανάρτηση του Μυστήριου Παύλου, εδώ,  σχόλια και παρατηρήσεις για όσα ακούτε δια στόματος Παύλου.

Και για να μην ξεχνιόμαστε!

Πρώτη Δεκέμβρη σήμερα... 

καλό μήνα...

Μη φοβάσαι να κοιτάξεις το διαφορετικό, να φοβάσαι όταν προσποιείσαι ότι δε βλέπεις το διαφορετικό!

Το AIDS αφορά όλους μας!

ψάξε

ρώτα

ενημερώσου

update

"Η διαφορετικότητα κάνει τη...διαφορά!"

τάδε έφη kovo voltes...