Βέρα Ζαβιτσιάνου...γνωρίστε τη!

Την περασμένη βδομάδα η Βέρα Ζαβιτσιάνου έφυγε από κοντά μας! Μέσα από άλλο δικτυακό τόπο την αποχαιρέτισα με το δικό μου τρόπο. Ομολογώ ότι η Rena την αποχαιρέτησε κι αυτή με ένα αξιολογότατο αφιέρωμα, το οποίο ζήλεψα δεδομένου ότι είχε την πρωτεϊκή τύχη να δει τη μεγάλη μας ηθοποιό στη σκηνή. Εγώ πάλι, έχω μια πολύ όμορφη ερμηνεία της στο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη, Προδομένη μου αγάπη. Συνδύασα τα λόγια της Ρένας και το δικό μου μουσικό «θησαυρό» και έτσι σας την παρουσιάζω! Θα προτρέπω να ξεκινήσετε από το τραγούδι… θα καταλάβετε… κλείστε τα μάτια σας κι αφήστε το τραγούδι και την ερμηνεία της να σας ταξιδέψουν…

Δυστυχώς οι νέες γενιές δεν θα γνωρίσουν αυτή την υπέροχη ηθοποιό που η υποκριτική της ήταν σαν κέντημα. Δεν έκανε σινεμά, έκανε μόνο μια τηλεταινία στην κρατική τηλεόραση, την Κυρία Κούλα, βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Μένη Κουμανταρέα.

Έκανε όμως πολύ ραδιόφωνο και θεατρικά έργα με τη φωνή της έχουν δοθεί αρκετές φορές σε CD από τη Ραδιοτηλεόραση. Πέρα από αυτά τα CD, η φωνή της υπάρχει και σε μερικούς ακόμα δίσκους που μπορεί να βρει κανείς στο εμπόριο. Στο Τραγούδι του νεκρού αδελφού του Μίκη Θεοδωράκη, στον Έρωτόκριτο του Νίκου Μαμαγκάκη και σε έναν καταπληκτικό μονόλογο του Γιώργου Μανιώτη με τίτλο Ο μικρός επιτάφιος, τον οποίο ερμηνεύει σπαρακτικά η Βέρα Ζαβιτσιάνου με τη συνοδεία της μουσικής του Σταμάτη Κραουνάκη και του τραγουδιού της Δήμητρας Γαλάνη. Υπάρχει όμως η φωνή της και σε κάποια ελαφρά τραγούδια, γιατί—μοιάζει απίστευτο—η Βέρα Ζαβιτσιάνου ξεκίνησε την καριέρα της ως τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού καθώς ήταν ένα από τα τρία μέλη του Τρίο Μέλοντυ, ένα από τα γυναικεία τρίο που συνόδευαν άλλους/ες τραγουδιστές/τριες στη δισκογραφία της εποχής (μπορείτε να ακούσετε το Τρίο Μέλοντυ να τραγουδά το «Ρούμι και κόκα κόλα», την ελληνική εκδοχή της πιτυχίας “Rum and Coca Cola” των Andrews Sisters στο CD Τραγούδια ελαφρά σε άσπρο μαύρο που επιμελήθηκε ο Γιώργος Παπαστεφάνου).

Η Βέρα Ζαβιτσιάνου σπούδασε θέατρο στη δραματική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης». Δούλεψε αρκετά χρόνια με τον Κάρολο Κουν και στη συνέχεια συνεργάστηκε με θιάσους του ελεύθερου θεάτρου (όπως τον «Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη), πριν περάσει στο Εθνικό Θέατρο: εκεί έπαιξε αρχικά με το ζεύγος Παξινού-Μινωτή (θυμόταν ιδιαίτερα τη γενναιοδωρία της Παξινού όταν έπαιξε την κόρη της, την «Αντέλα» στο Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα) και εκεί επέστρεφε ως το τέλος της καριέρας της, έπειτα από συνεργασίες με το ελεύθερο θέατρο.

Τη θυμάμαι σε μια από αυτές, τον Δεκέμβριο του 2001, να με καθηλώνει, στον ρόλο της ιδιότροπης ηλικιωμένης τυφλής Λίμπι στις Φάλαινες του Αυγούστου του Ντ. Μπέρι: η πρώτη πράξη τελείωνε με έναν δυνατό μονόλογό της, όταν έλεγε στην αδελφή της (που την έπαιζε επίσης καταπληκτικά η Αντιγόνη Βαλάκου, αν και νομίζω ότι την παράσταση έκλεβε η Ζαβιτσιάνου):

«Τώρα πια το μόνο που ονειρεύομαι είναι ο θάνατος. Κι αυτός ονειρεύεται εμένα. Σάρα, είμαστε γερά κόκαλα. Είμαστε όμως τόσο κοντά στο τέλος. Μια ανάσα»

και έσβηναν τα φώτα με ένα απότομο κρεσέντο της υπέροχης μουσικής που είχε γράψει η Ευανθία Ρεμπούτσικα για την παράσταση του Κοραή Δαμάτη. Στη δεύτερη πράξη, λίγο πριν αγαπήσει ξανά τη ζωή, τραγουδούσε με την τρεμάμενη φωνή της ένα υπέροχο τραγούδι, που στο τέλος του έργου ακουγόταν από τη φωνή της Έλλης Πασπαλά (και απορώ γιατί δεν έχει ακόμα κυκλοφορήσει σε δίσκο):

«Μικρό μου παιδί, ανάσα μου εσύ που χάθηκες μέσα στον χρόνο... Κοιμήθηκες με το φεγγάρι, με την αγάπη πάνω σε σύννεφα βροχής»...

Ίσως η πιο σπουδαία ερμηνεία της τα τελευταία χρόνια να ήταν ο μονόλογος της Λούλας Αναγνωστάκη Ο ουρανός κατακόκκινος τον οποίο ερμήνευσε αρχικά στο Εθνικό Θέατρο, την περίοδο 1998-99, στην παράσταση Εμείς οι άλλοι που σκηνοθέτησε ο Βίκτωρας Αρδίττης. Τη συνέδεε προσωπική φιλία με τη συγγραφέα και ο ρόλος της Σοφίας Αποστόλου της ταίριαζε γάντι (παρόλο που ήταν μεγαλύτερη στην ηλικία από ό,τι προβλέπεται στο έργο). Στο τέλος του έργου απογειωνόταν και έπαιρνε κι εμάς μαζί της όταν έλεγε τη φράση «Εγώ κάνω τη δική μου επανάσταση» και σιγοτραγουδούσε τη Διεθνή: «Εμπρός της γης οι κολασμένοι...» Η ερμηνεία της αυτή υπάρχει στο αρχείο της ΕΡΤ, καθώς ολόκληρος ο μονόλογος, προβλήθηκε από μια εκπομπή του Γιώργου Βέλτσου (μου διαφεύγει δυστυχώς ο τίτλος τώρα) μαζί με μια συζήτηση του Βέλτσου με τη Ζαβιτσιάνου. Υπάρχει επίσης μια ηχογράφηση του έργου στο αρχείο της ΕΡΑ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη. Η Βέρα Ζαβιτσιάνου αγάπησε τόσο πολύ αυτόν τον ρόλο που τον έπαιξε ξανά στο Φεστιβάλ Μονολόγων της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας τον Σεπτέμβριο του 2003, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη και πάλι. Λίγες μέρες αργότερα, στις 14 Οκτωβρίου του 2003 ερμήνευσε τον ρόλο για τελευταία φορά το
Δημοτικό Θέατρο της Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη» (από αυτή τη βραδια είναι και οι φωτογραφίες που συνοδεύουν την ανάρτηση). Έμελλε να είναι η τελευταία της εμφάνιση στο θέατρο. Τη θυμάμαι ελαφρώς τρακαρισμένη στην αρχή. Γρήγορα όμως απογειώθηκε και συγκλόνισε το κοινό της Θεσσαλονίκης που τη χειροκρότησε ενθουσιασμένο στο τέλος. Η Ζαβιτσιάνου ήταν από τις ελάχιστες ηθοποιούς που με «ανάγκασαν» με το παίξιμό τους να τολμήσω να τις ενοχλήσω στο καμαρίνι τους μετά το έργο: τη θυμάμαι ακόμα, ανακουφισμένη, συγκινημένη, με ένα τσιγάρο στο χέρι, να μας ευχαριστεί που ήμασταν εκεί εκείνο το βράδυ.

Σχεδίαζε να παίξει και πάλι αυτόν τον ρόλο πέρσι, αλλά, γράφει ο Γιώργος
Σαρηγιάννης, τελικά δεν το αποφάσισε. Ίσως έφταιγε ο καρκίνος που την ταλαιπώρησε στο τέλος και τελικά την πήρε από κοντά μας. Τον Ιούνιο όμως ερμήνευσε τον ρόλο η Ρένη Πιττακή στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Δεν είδα την παράσταση δυστυχώς. Διάβασα όμως ότι η Πιττακή την αφιέρωσε στη Βέρα
Ζαβιτσιάνου. Θυμάμαι τη Ζαβιτσιάνου να αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της ζωής της σε δυο εξαιρετικές συντεντεύξεις της στον Βασίλη Αγγελικόπουλο (στο ένθετο περιοδικό της Καθημερινής) και στον Κοσμά Βίδο (στο περιοδικό Echo Artis που δεν κυκλοφορεί πια). Πέρα από την ευαισθησία της, ανακάλυπτε κανείς το χιούμορ της αλλά και το τσαγανό της. Διάλεξα να αποχαιρετίσω τη Βέρα Ζαβιτσιάνου με το «Πρωτοβρόχι» της Ρένας Βλαχοπούλου. Νιώθω πως έχει μια συγγένεια με εκείνο ο τραγούδι που ψιθύριζε στις Φάλαινες του Αυγούστου:

«...κοιμήθηκες με το φεγγάρι, με την αγάπη, πάνω σε σύννεφα βροχής».

Έρχεται κρύο...

Κι απόμεινα παιχνίδι σ' ένα πάρκο

που πια κανείς δεθέλει να το δει.

Κι αν κάθομαι ακόμα και σου γράφω,

είναι γιατί σε πόνεσα πολύ.

Κι απόμεινα μονάχη σ' ένα τρένο

που βγήκε κάποια νύχτα απ' τη γραμμή.

Κι αν κάθομαιακόμα κι επιμένω,

είναιγιατί σ' αγάπησα πολύ.

Κοίτα να ντύνεσαι καλά κι έρχεται κρύο.

Ξέρεις, δεν είπα πουθενά για μας τους δύο...

Στίχοι: Κυριάκος Ντούμος

Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος - Αρλέτα

08.Arleta-Erxetai_...

Τρία καθέτως!

Όταν ανοίγω να τσεκάρω τα mails μου εκείνο που με εκνευρίζει είναι να βρίσκω στα εισερχόμενα μου, μαζικά προωθημένα μηνύματα. Μάταια διαμαρτύρομαι σε γνωστούς και φίλους να μη μου στέλνουν σαβούρα…σχεδόν πάντοτε αυτά τα μηνύματα δεν τα ανοίγω! Τα διαγράφω αυτόματα! Ωστόσο, σήμερα, ένα μαιλ με τίτλο «Τρία καθέτως!» μου κέντρισε λίγο παραπάνω το οπτικό μου νεύρο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ανοίξω το μαιλ και να δω αυτή τη γελοιογραφία του ΑΡΚΑ. Βλέποντας τη, δε ξέρω γιατί, σκέφτηκα την Stala… ίσως γιατί με το ιδιότυπο κι ευφυέστατο χιούμορ της θα μπορούσε να μου πει κάτι τέτοιο.

Εγώ πάντως στο τρία καθέτως θα έβαζα το «φεξ’»μου και γλίστρησα…μιας κι η κατάσταση μόνο αυτό μου επιτρέπει…φιλώ σας!

Το σήμα της Ειρήνης ΙΙ

Πριν μερικούς μήνες (15-3-08) μέσα από τούτου το blog είχαμε στηρίξει την κίνηση «Συμμετέχω στο Σήμα της Ειρήνης». Ο υποφαινόμενος καθώς κι αρκετές δεκάδες ανθρώπων συγκεντρωθήκαμε στην κεντρική πλατεία της Πάτρας (Βασιλέως Γεωργίου Α΄) και το αποτέλεσμα μπορείτε να τα δείτε στις φωτογραφίες που παραθέτω. Μαζί μου κι η Sunnefoula…άντε να μας βρείτε τώρα…

Το φεστιβάλ της ΚΝΕ...

Τι ζέστη είναι αυτή που κάνει τις τελευταίες μέρες…σα να μη θέλει να φύγει το καλοκαίρι για να παραχωρήσει τη θέση του στο φθινόπωρο! Είναι γλυκιά η ζωή κι αυτό το ξέρει πολύ καλά τούτο το καλοκαίρι…

Εμείς αλλάξαμε για να υποδεχτούμε ένα αλλιώτικο φθινόπωρο αλλά ο Διονύσης Σαββόπουλος (των εφηβικών μου ακουσμάτων) επιμένει να περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο το ελληνικό καλοκαίρι μέσα από ένα τραγούδι γεμάτο εικόνες! Ακούστε το και πείτε μου! Υπάρχει άλλο τραγούδι που να σας ανασύρει τόσες καλοκαιρινές ελληνικές εικόνες;

Dionysis Savvopoul...

Μίλησα πριν για τα εφηβικά μου ακούσματα κι όχι τυχαία! Η πόλη μου έχει γεμίσει με αφήσεις από το Φεστιβάλ Νεολαίας της ΚΝΕ, το οποίο λαμβάνει χώρα όπως κάθε χρόνο αυτές τις μέρες. Ε, λοιπόν, σήμερα καθώς περπατούσα κοντοστάθηκα ύστερα από αρκετά χρόνια να διαβάσω με προσοχή μια από αυτές, όπως έκανα τότε…μαθητής ακόμα. Ποτέ δεν υποστήριξα με πάθος τις αριστερές ιδέες παρά τις όποιες αριστερίζουσες ιδέες έχω. Δεν άνηκα σε εκείνο το χώρο παρότι μου ασκούσε μια επιρροή. Ωστόσο δεν είναι αυτό το θέμα!

Εγώ ήθελα να μιλήσω για εκείνες τις γλυκές αναμνήσεις που έχω από τις συναυλίες που είχα παρακολουθήσει στο Κάστρο της πόλης μας! Συναυλίες όπου έβλεπες πολλούς γνωστούς, συμμαθητές και καθηγητές. Πραγματική γιορτή ήταν εκείνες οι μέρες! Κύρια παρέα σε αυτά ήταν ο συνομήλικος ξάδελφος μου, αλλά εκεί έβρισκα τη «μεσοτοιχία», τη Δανάη και τον Κώστα, τον Αιμίλιο… ένεκα του φθηνού εισιτηρίου και του «κοχλαστού» αίματος εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας μας η συμμετοχή ήταν υπερβολικά μεγάλη. Με τρεις δεκάρες στην τσέπη κι όμως δε μας ένοιαζε τίποτα! Αρκούσε που ήμασταν εκεί όλοι μαζί…κι ας βάζαμε ρεφενέ τα έξοδα για να αγοράσουμε μπύρες κι ας γυρίζαμε με τα πόδια σπίτια μας!

Θυμάμαι, θαρρώ στην Γ΄ Λυκείου ήταν, είχαμε πάει στη συναυλία του Παπακωνσταντίνου κι από τις πολλές φωνές και το τραγούδι η φωνή μας την άλλη μέρα είχε κλείσει. Κι η επόμενη μέρα μας βρήκε στην τάξη, να κάνουμε μάθημα κανονικά…διότι το Φεστιβάλ δεν γνωρίζει από σχολείο, αργίες και Σαββατοκύριακα…

Για αυτά τα όμορφα κι απλά πράγματα ήθελα να μιλήσω σήμερα! Εκείνα τα χρόνια που εκτός από το σχολείο, είχαν το στοιχείο της αναζήτησης σε διάφορα επίπεδα. Πόσο μακρινά μου φαίνονται, σήμερα, κάποια πράγματα! Σήμερα κοιτώντας την αφίσα μελαγχόλησα προς στιγμήν σκεπτόμενος ότι τώρα δεν υποψιάζομαι καν το ενδεχόμενο να ανέβω μέχρι το κάστρο. Με κάποια από τα παιδιά που κάναμε τότε παρέα έχουμε χαθεί κι ούτε ξέρω αν διατηρούν άσβεστο το πάθος για εκείνη την ιδιότυπη ελευθερία που νιώθαμε ότι μας χάριζε εκείνο το φεστιβάλ στο οποίο μετείχαμε.

Πιθανόν, να έχω συμβιβαστεί με αρκετά πράγματα κι ίσως η ωρίμανση που επήλθε μέσα από το χρόνο να με έκαναν να αφήσω πίσω εκείνο το παιδί που καθόταν κατάχαμα στο κοκκινόχωμα του κάστρου για να δει τους αγαπημένους του καλλιτέχνες!

Αλλόκοτες ιστορίες... ΙΣΤΟΡΙΑ ΙΙΙ

Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α ΙΙΙ

Οι ρόλοι στο Cabaret "L'amour"

Είχα πει και παλιότερα ότι η καριέρα του ηθοποιού δεν ευδοκίμησε κι έτσι αναγκάστηκα να συμπληρώνω τα πενιχρά εισοδήματα από την απογευματινή μου εργασία δουλεύοντας στο καμπαρέ του Καυλόγιωργα. (το πώς βρέθηκα να είμαι στο καμπαρέ L’ amour, είναι μια ολόκληρη ιστορία για την οποία θα σας μιλήσω άλλη μέρα!).

Στην αρχή, είναι γεγονός ότι δεν μου άρεσε η δουλειά στο καμπαρέ αλλά η ανάγκη έγινε φιλοτιμία και χωρίς να σας φαίνεται υπερβολικό, αυτά που είχα μάθει ως ηθοποιός, μου είναι πολύ χρήσιμα στην βραδινή δουλειά μου. Εγώ στο καμπαρέ αλλάζω πρόσωπο με τον κάθε πελάτη. Να σου δώσω να καταλάβεις! Μόλις τελειώνουν τα νούμερά μας, ξαμολιόμαστε στα τραπέζια για να ακούσουμε τη Ρεβέκκα να τραγουδά συνοδεία ενός πιάνου μονάχα. [αν δεν ξέρεις τη Ρεβέκκα, να σου πω ότι πρόκειται για μεγάλη μορφή στο τραγούδι και πολύ καλή φίλη! Ιστορία στο χώρο μας η Ρεβέκκα…]. Αν τώρα τύχει ν’ αρέσουμε σε κάποιο θεατή και μας φωνάξει στο τραπέζι του για συντροφιά τότε αρχίζει η μεταμόρφωσή μου… και του παίζω τη σκηνή που θέλει εκείνος να ακούσει.

Δηλαδή, κοίταξε να δεις! Έχω χωρίσει τους πελάτες σε διάφορες κατηγορίες για να κάνω καλύτερα τη δουλειά μου! Διότι η νύχτα θέλει τέχνη, έρωτα και βράδια αξημέρωτα (όπως λέει κι ένα παλιό τραγούδι). Λοιπόν, η πρώτη κατηγορία είναι ο Τουρίστας! Αυτός που πίνει τόσο λές κι έχει να πιει από την εποχή της ποτοαπαγόρευσης. Μισομεθυσμένος χασκογελάει διαρκώς, σου λέει ερωτόλογα στη γλώσσα του κι απλώνει το κουλό του στο πόδι σου πιο άγαρμπα από τον καθένα! Ε, λοιπόν, μ’ αυτόν παίζω το καλόκαρδο αγόρι! Χαριεντίζομαι μαζί του, του κάνω τσαχπινιές, τον γαργαλάω στο πρόσωπο, του φωνάζω «you’re sexy boy»..κι ο μήνας έχει εννιά…εύκολη περίπτωση ο τουρίστας!

Η άλλη κατηγορία είναι οι παντρεμένοι gay σύζυγοι. Αυτοί είναι που νιώθου την ανάγκη να ξεχνάνε πότε πότε τη γυναίκα τους για να βρουν το κουράγιο να συνεχίσουν να ζουν μαζί τους. Λοιπόν, αυτοί ψοφάνε για συντροφιά από άνδρες γεμάτους μυστήριο. Όσο λιγότερο μιλάς τόσο περισσότερο τσιμπάνε… Σε αυτούς παίζω το μεγάλο νούμερο του γόη! Κρατάω μια πίπα στο χέρι και με το άλλο χαϊδεύω το στοχαστικά το μουσάκι μου! Ξεφυσάω νωχελικά τον καπνό κι αποφεύγω να τυς πολύ μιλάω. Το ότι δεν τους πολυμιλώ τους ξεκουράζει από το χαλασμένο δίσκο που παίζει αδιάλειπτα το στόμα της γυναίκας τους. Ξέρετε, εκείνο το μπουρου μπούρου των μανάδων μας προς τους πατεράδες μας… [εγώ δεν το έζησα καθότι ο πατέρας μου έφυγε απ’ το Σφοντύλι, πριν γεννηθώ…τα είπαμε αυτά στην δεύτερη ιστορία..]
Μετά, έχουμε την Τρίτη κατηγορία στο καμπαρέ, όπου είναι κι η ειδικότητα μου! Είναι ο διεθνής businessman! Αυτός βρίσκεται διαρκώς μεταξύ Λονδίνου και Ν.Υ., τα λεπτά του είναι μετρημένα και κοιτάει κάθε λεπτό το ρολόι του. Το μυαλό του είναι γεμάτο σκοτούρες, αριθμούς και μελλοντικά συμβόλαια. Με αυτόν παίζω το ξέγνοιαστο αγόρι. Γελάω, γελάω… του κάνω αστεία πειράγματα και λογοπαίγνια, τον κάνω γελάει! Συνήθως, μου λέει «Τρελαίνομαι για το γέλιο σου μικρέ μου! Εγώ έχω χρόνια να γελάσω έτσι! Ζηλεύω την Ξεγνοιασιά σου!!!»

***Κι αν έχω ακούσει εγώ να μιλάνε για ξεγνοιασιά…από ξεγνοιασιά εγώ άλλο τίποτα… ***
Ε, την συνέχεια την υποψιάζεστε… κι όμως παρά τη σκληρή όψη της δουλειάς αυτής, υπάρχουν περιθώρια να ερωτευτείς και να γνωρίσεις στιγμές όμορφες… κι αστείες.

Βάλαμε τα ρούχα μας αλλιώς...

Κι αν έβαλε τα ρούχα του αλλιώς ο γράφων στο blog δεν άλλαξε ιδέες. Μικρές οι χρωματικές αλλαγές μα θα ακολουθήσουν κι άλλες…για πείτε τη γνώμη σας!

Να το γεμίσω με χρώμα; Τι λέτε;

Καλή αρχή...

Αχ, να τσεκάρω για τελευταία φορά την τσάντα μου… γόμα έχω, μολύβι και δυο στυλό έχω, τετράδιο εντάξει…άντε να βγάλω και τα ρούχα που θα φορέσω αύριο στον αγιασμό, να τα έχω έτοιμα γιατί το πρωί θα νυστάζω…

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδάκια (μικρά και μεγαλύτερα) μιας κι αύριο αρχίζουν τα σχολεία επίσημα… αν και για κάποιους οι εξετάσεις έχουν ήδη αρχίσει.

Για να δω, το μάθατε το τραγουδάκι…

Ένας ήλιος ζεστός...

Το ξέρει πως είναι στα τελευταία του το καλοκαίρι, ότι όπου να’ναι ξεψυχάει! Κι όμως επιμένει να ζήσει μια εβδομάδα, λίγες μέρες ακόμη. Είναι γλυκιά η ζωή! Μοναδική και αναντικατάστατη!

Δεν ξέρω αν είχε συνείδηση αυτό το καλοκαίρι ότι ο κύκλος της ζωής του διαρκεί τρεις μήνες. Πως αυτό ήταν όλο κι όλο. Για να έρθουν άλλες εποχές, πιο ψυχρές, πιο ανήσυχες! Και του χρόνου τον Ιούνιο όσοι πούμε πάλι “ήρθε το καλοκαίρι!” δε θα’ναι το ίδιο, αλλά κάποιο άλλο, που μπορεί ίσως να του μοιάζει, ίσως κι όχι: κανείς δεν ξέρει, δεν μπορεί να φανταστεί τι θα έχει ως τότε συμβεί. Τι του επιφυλάσσει η ζωή.

Πάντως φοβάμαι ότι τούτο το καλοκαίρι σαν ξεψυχήσει δεν θα έχει κανέναν τρόπο, καμιά του αίσθηση ζωντανή για να δει πως θα είναι το άλλο, το επόμενο, που θα το αντικαταστήσει! Φεύγει με μια αίσθηση πικρή, γλυκόπικρη!!! Είχε μια αποστολή, να προσφέρει απλόχερα τη χαρά, την ανεμελιά, καινούριες συγκινήσεις, δυνατές! Να δημιουργήσει καινούριες προσδοκίες και κίνητρα, να ζωντανέψει την ελπίδα, να μας βοηθήσει να ονειρευτούμε ξανά!

Κι όμως όλα έγιναν τόσο γρήγορα, που δεν μπορούσε να τα χαρεί…ούτε καν να λυπηθεί! Φεύγει με μιαν αίσθηση του ανεκπλήρωτου, του ανολοκλήρωτου, της ματαιότητας. Χωρίς να προλάβει να προετοιμαστεί για το τέλος. Να’ ναι ήρεμο όταν φύγει, γεμάτο… Θέλει να ζήσει λίγο ακόμα. Σφίγγει τα δόντια, κάνει μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να μας χαρίσει λίγη δροσιά απ’ τη θάλασσά του, μια ακόμα μέρα ζεστή και ηλιόλουστη, λες και κάποιος που έχει ένα μαγικό ραβδί θα το λυπηθεί, θα το αγαπήσει ίσως πολύ για να το κρατήσει στη ζωή. Μήπως το συμπονέσουμε, δεν το προσπεράσουμε σαν τίποτα να μην έχει συμβεί: μας πρόσφερε όλη κι όλη του τη ζωή. Να σταθούμε πλάι του, την ύστατη στιγμή, να’ μαστε εκεί!

Κινηματογραφικές σκηνές, στιγμές (όλη η ζωή είναι!), που περνάνε γρήγορα από μπροστά του, σαν αστραπή, δεν πρόλαβε να τις χορτάσει, πριν σβήσουν κι εξαφανιστούν από την πρώτη φθινοπωρινή βροχή. Εφήμεροι έρωτες, γέλια και καβγάδες, μικροατυχήματα, ιώσεις, ένας πονόδοντος ανυπόφορος, ολονύχτια γλέντια και συζητήσεις, “κάτσε ακόμα λίγο για να δούμε την ανατολή μαζί”, ο ενθουσιασμός από μια καινούρια γνωριμία, οι χωρισμοί…

Κανείς μας δεν θα’ θελε να είναι στη θέση που βρίσκεται το καλοκαίρι. Να του δίνουν μόνο τρεις μήνες ζωή, ενώ έχει τόση ζεστασιά, τόση χαρά να σου προσφέρει. Ο χειμώνας είναι αλλιώς, είναι από τη φύση του ψυχρός, παγωμένος. Δεν γνωρίζει, ποτέ δε θα μάθει τι θα πει ζεστασιά, ότι μπορεί να είναι όλα πιο ήρεμα, ήσυχα και χαλαρά, ανθρώπινα.

Και το φθινόπωρο είναι σκέτη μελαγχολία. Μια εποχή προσαρμογής. Σε τι; Μια προετοιμασία μόνο, για τη μάχη, τον άγνωστο πόλεμο που θα ακολουθήσει. Και η άνοιξη, μια ανησυχία είναι! Μιαν αναστάτωση, ότι κάτι θα συμβεί. Πώς θέλουμε κάτι άλλο, αλλά δεν ξέρουμε ούτε εμείς τι ψάχνουμε να βρούμε και θέλουμε να λύσουμε τη σύμβαση αυτή!

Ήρθε κι έφυγε γρήγορα κι αυτό το καλοκαίρι. Ήθελε κάτι να μας προσφέρει, αλλά δεν τα κατάφερε, δεν είχε το χρόνο ούτε τον τρόπο. Ξέκλεψε ακόμα και το πρώτο σαββατοκύριακο του Σεπτέμβρη για να μας χαμογελάσει, με τον λαμπερό του ήλιο. Για να μας ζεστάνει. Για τελευταία φορά…

__________________________________________________

Το παρόν κείμενο αφιερώνεται σε όλους τους αναγνώστες τούτου του blog αλλά ανήκει στο «νερόφιδο» μιας και του το είχα χαρίσει το βράδυ όπου το πρωτόγραψα. Τέτοια εποχή ήταν πριν δυο χρόνια ακριβώς! Τον ευχαριστώ για το απρόσμενό του τηλεφώνημα το οποίο με γέμισε με συναισθήματα που μου είχαν λείψει τον τελευταίο καιρό. Τον ευγνωμονώ για την αληθινά μεγάλη του καρδιά! Δυο μέρες τώρα τον σκέφτομαι και κλαίω… τον ευχαριστώ για την αγάπη του. Διότι αν δεν είναι αγάπη η συγχώρεση τότε τι είναι; Να προσέχει και να μην αγχώνεται εκεί μακρυά! Όλα θα πάνε καλά!

_____________________________________________________