Μικρές Στιγμές...ανεκτίμητης αξίας!

Δεν είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που τα "παίρνουν" εύκολα σε τούτη τη ζήση. Δεν καυχιέμαι για την ευφυία μου διότι ότι κατάφερα ίσαμε τώρα, το κατόρθωσα με αγώνα και προσπάθεια. Αφήνω τους άλλους να χαίρονται τα "μεγάλα" τους μυαλά! Και στα αλήθεια δε με νοιάζει! Παρηγορούμαι σκεπτόμενος ότι κάποιοι ούτε με την επίπονη προσπάθεια τα καταφέρνουν, άρα εγώ είμαι τυχερός...(όσα για τα "μεγάλα" μυαλά, βλέπετε κι εσείς που μας έχουν οδηγήσει...)

Ωστόσο, με το ταπεινό μυαλουδάκι μου συνέλαβα πολύ νωρίς ότι τον Άνθρωπο δυο πράγματα μπορούν να τον κάνουν πραγματικά ευτυχή! Πρωτίστως, θα πρέπει να έχει συμφιλιωθεί με το θεριό που είναι μέσα του, τον εαυτό του(!!). Κι έπειτα, να μην περιμένει την "μεγάλη" στιγμή για νιώσει πλήρης κι ικανοποιημένος.

Αν χαίρομαι πραγματικά για κάτι είναι ότι τα έχω κατορθώσει και τα δυο. Μου πήρε χρόνο κι εσωτερική αναζήτηση. Κι ούτε ποτέ σταματάει η ενδοσκόπηση του εαυτού μας. αν εμείς δε το θελήσουμε. Δε μου αρέσει να λέω μεγάλες κουβέντες, αλλά είμαι σχεδόν βέβαιος ότι τα έχω πολύ καλύτερα με τον εαυτό μου από πολλούς άλλους... Όσο για την ευτυχία, από παιδί ακόμα, ποτέ δεν περίμενα κάποιο υλικό αγαθό να με κάνει να χαρώ. Πάντα μου αρκούσε ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα φιλί... κι είναι στα αλήθεια αυτά που αποζητώ ακόμα και τώρα... 

Δε λέω καλά τα υλικά αγαθά, καλά τα χρήματα που με κόπο κτώνται αλλά τι να τα κάνεις όλα αυτά αν δεν έχεις το περίσσευμα της ψυχής να τα μοιραστείς; Ας το καταλάβουν καλά ότι το χρήμα (τα υλικά αγαθά) είναι το μέσο για να περνάμε καλά εμείς κι οι γύρω μας. Δεν είναι μέτρο καταξίωσης... είναι το  μέσο που αργά ή γρήγορα θα τους αποκόψει από τους ανθρώπους... κι αν όντως είναι "μεγάλα" μυαλά θα καταλάβουν ότι η μοναξιά της ψυχής δεν απαλύνεται όσα χρήματα κι αν έχεις.

Δεν έχω σκοπό να πλασαριστώ σα γκουρού...μην ανησυχείτε. Ούτε έχω σκοπό να σας παρουσιαστώ σαν "δάσκαλος - σοφός". Όλα τούτα τα γράφω, διότι ολημερίς ήμουν μελαγχολικός...ούτε ακριβώς μελαγχολικός... σκεπτικός καλύτερα! Μου λείπουν πρόσωπα αγαπημένα... έπιασα λοιπόν, να χαζεύω φωτογραφίες κι εκεί κατάλαβα ότι ένα ελάχιστο μέρος των ευτυχισμένων στιγμών υπάρχουν αποτυπωμένες!

Οι περισσότερες όμορφες στιγμές είναι στο μυαλό μας καλά τακτοποιημένες και κανένας φωτογραφικός φακός δεν τις έχει ξεκλέψει. Διότι που να βρεθεί φωτογραφικός φακός ( και τι δουλειά να έχει???) την ώρα που περπατάς στην Πατησίων αγκαζέ με τη Sunnefoula τρώγοντας σοκολατάκια  Leonidas; Κι αλήθεια, αυτό το μικρό περιστατικό σκέφτηκα και θυμήθηκα τα συνωμοτικά γέλια που κάναμε, ωσάν να ήμαστε μικρά παιδιά που έκλεψαν τη λιχουδιά από το τραπέζι και γρήγορα γρήγορα τη γεύονταν. Τι κι αν οι ζωές μας τρέχουν με φρενήρεις ρυθμούς έτσι τόσο απλά ξαναγίναμε παιδιά στη μέση της Πατησίων. Της Πατησίων με τα τρόλεϊ, τους βιαστικούς διαβάτες, τους φοιτητές και τους τουρίστες...

Χρονιά Πολλά στην καλή μου Sunnefoula!

 ______________________________________________________

**Το τραγούδι της Μόνικα, από τα πολύ αγαπημένα μου τόσο για το στίχο όσο και για τη μουσική του!

Αυτό "φεύγει" για αλλού...

Οι ευχές μου τόσο στη Sunnefoula όσο και για καλό μήνα δίνονται από σήμερα! Άντε καλό φθινόπωρο να έχουμε!

"ένα κρυμμένο γράμμα..."

24-5-2009

Τούτο το Σ/Κ είχε απ' όλα! Λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και το αγόρι μου...(ουπς! τούτο το τελευταίο ήταν άτοπο!) Παραδέχομαι πως η εργασιομανία των τελευταίων ημερών διαγράφηκε μονοκοντυλιά ή για ορθολογώ στον πυθμένα της θάλασσας. 

Δυο μπάνια μετράω στο ενεργητικό μου (τα μετράω όπως έκανα όταν ήμουν μικρός) και πολλές ώρες κάτω από τον ήλιο. Πλάκωσα τα αντηλιακά κι έτσι γλίτωσα το έγκαυμα, όμως όχι και την ηλίαση...και ενώ δε γλίτωσα την ηλίαση δε γλίτωσαν με τη σειρά τους τέσσερα Cornetto! Ναι, καλά κατάλαβες! Εγώ, ο μη λιχούδης, έφαγα τέσσερα Cornetto σε δυο ημέρες. Διότι η νύχτα θέλει έρωτα... κι η πλαζ καφέ και παγωτό!

Ένα εκ των τεσσάρων φαγώθηκε σαν χάπι κατά της ταχυπαλμίας, διότι όταν εμείς προγραμματίζουμε η ζωή απλώς τα φέρνει όπως εκείνη θέλει. Κι επειδή θα σκεφτείς ότι κάτι πήγε στραβά, σπεύδω να σε προλάβω. Όλα καλά.πήγαν...

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή! Κολυμπάς αμέριμνος και νομίζεις ότι εντοπίζεις κάποιον στον οποίο πρέπει να μιλήσεις. Όμως αυτός ο κάποιος δεν σου είναι και τόσο οικείος κι ούτε είσαι βέβαιος ότι αυτός που έχεις εντοπίσει είναι εκείνος στον οποίο πρέπει να μιλήσεις. Για να στο κάνω πιο λιανά, πρόκειται να συναντήσεις κατόπιν ενός άτυπου ραντεβού κάποιον με τον οποίο φλερτάρεις και νομίζεις ότι ήρθε στο "ατυπο" ραντεβού σας...

Νομίζεις, λοιπόν, πως τον έχεις εντοπίσει και μάλιστα νιώθεις υπερτυχερός διότι ενώ κολυμπάς και δεν ξέρει σε ποια ξαπλώστρα κάθεσαι, επιλέγει να κάτσει με την παρέα του δυο σειρές μπροστά από σένα. Συνεχίζεις να κολυμπάς και κάνεις (και καλά!) τον αμέριμνο, επιχειρώντας να καταστρώσεις το σούπερ σχέδιο συνάντησης... όταν έχεις προβάρει ακόμα και τις υποτιθέμενες απαντήσεις που θα δώσεις στις ερωτήσεις "χαιρετούρας" αποφασίζεις να βγεις από τη θάλασσα.

Ξεκινάς για την ξαπλώστρα σου κι εντελώς τυχαία (μα εντελώς...) επιχειρείς να πέσεις μούρη με μούρη (- με ξενύχιασες παιδάκι μου/ -ω! με συγχωρείτε ήταν τυχαίο!). Το υποψήφιο άτομο (ο περί ου ο λόγος...) σε αγνοεί παντελώς, αλλά εσύ εμμένεις. Πιστεύεις ακράδαντα στο "επιμένων νικά"! Δε βάζεις με το φτωχό σου μυαλό ότι κάποιο λάθος κάνεις... Όταν με τα πολλά (το έχουν καταλάβει όλοι οι άλλοι..!) συνειδητοποιείς ότι κάποιο λάθος έχεις κάνει, στέλνεις SMS.

Κι εκεί αρχίζει ένα νέο παιχνιδάκι. Το λένε "Μάντεψε Ποιος". 

-Δεν είσαι αυτός με το πράσινο μαγιώ ούτε εκείνος με την εφημερίδα!

-Είμαι εκείνος, που κάθεται ευθεία στο καραβάκι... 

Κι όσο παίζουμε το μάντεψε ποιος, προσπαθώ να εντοπίσω σε μια αχανή παραλία ποιος γράφει μηνύματα. Άδικος κόπος! Είσαι γάτα με πέταλα...με προλαβαίνεις... στέλνεις μήνυμα και γράφεις:

-Είμαι αυτός που κάθετε πίσω σου. Κερνάω παγωτό...

Τα εγκεφαλικά απανωτά! Αλλού σε περίμενα κι από αλλού έσκασες μύτη. Σηκώθηκα κι είδα ένα φωτεινό

Σήμερα, άδειασα το σάκο που παίρνω στη θάλασσα  και καθώς άνοιξα ένα τσεπάκι  με φερμουάρ, στο οποίο συνήθως δε βάζω τίποτα βρήκα κρυμμένο ένα χαρτί στο οποίο είχα γράψει όλα τα παραπάνω. Εκ των υστέρων θυμήθηκα ότι τα είχα γράψει στο δρόμο της επιστροφής από τη θάλασσα προς τα σπίτια μας. Σκέφτηκα να συνεχίσω τη διήγηση ακριβώς από εκεί που την είχα αφήσει τόσους μήνες πριν, αλλά ύστερα μου φάνηκε πως θα βεβηλώσω κάτι το οποίο είναι καθόλα αληθινό κι αυθεντικό. Νομίζω ότι περισσότερη αξία έχει το αυθόρμητο εκείνης της γραφής παρά οι λεπτομέρειες που ακολουθούν!
   

Ξαναδιαβάζοντας όλα εκείνα που είχα γράψει κι έχοντας την πολυτέλεια να γνωρίζω όσα ο χρόνος κι η ζωή μου επιφύλαξε ίσαμε τώρα θυμήθηκα το ποίημα του Γιάννη Βαρβέρη, το Πιάνο Βυθού.

Αυτές οι νότες
που σας στέλνω με την άνωση
δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον.
Απ’ τον καιρό του ναυαγίου
που αργά μας σώριασε τους δυo
ως κάτω στον βυθό
σαν βάρος έκπληκτο
το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανίου κι εγώ
έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος
μια υπόκωφη επίπλωση βυθού
ένα λουλούδι εξωτικό
ή ένα τεράστιο όστρακο
φωλιά ιπποκάμπων
διάδρομος ψαριών που όλο απορούν
μπρος στην ασπρόμαυρη αυτή μνήμη
του παπιγιόν των πλήκτρων του κολάρου.
Κι αν σε καμιά βαρκάδα σας
διακρίνετε στην ήρεμη επιφάνεια
τρεις πέντε δέκα φυσαλίδες
σαν ντο και σολ και μι
μη φανταστείτε μουσική
είναι λίγη σκουριά που όταν θυμάται
πιέζει κι ανεβαίνει.

Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε.
το πιάνο μου κι εγώ
είμαστ’ εδώ πολύ καλά
εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες
αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου
και ιδίως
μακριά επιτέλους
από κάθε προοπτική πνιγμού.

Αχ, βρε Δρακατώρ...

Κι ας με συγχωρέσουν οι δυο αδερφικοί μου φίλοι (Νερόφιδο & Sunnefoula) που ορισμένες στιγμές και σκέψεις μου, τις γράφω πρώτα, τις αφήνω να "ωριμάσουν" κι ύστερα τους τις ιστορώ με πάσα λεπτομέρεια...


και γι' αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο εξακολουθεί να παραμένει ενεργό το "στέκι" 

Μουσικές...εξαίσιες κι αγαπημένες!

Στο σπίτι μας ανέκαθεν υπήρχε κι εξακολουθεί να υπάρχει ένα ανοιχτό ραδιόφωνο. Μουσική πρέπει να ήταν το δεύτερο πράγμα που άκουσα στην κοιλιά της μάνας μου, μετά το χτύπο της καρδιάς της. Κι ενώ αγαπώ τη μουσική, δεν έμαθα ποτέ να παίζω... έμαθα πάντως τα "ολόκληρο-μισό-ένα τέταρτο-ένα όγδοο-ένα δέκατο έκτο" και πάει λέγοντας... Στις δύο τελευταίες τάξεις του δημοτικού έκανα μουσική με τον "αρχιμουσικό" κ. Δημήτρη και στις τάξεις του γυμνασίου είχα καθηγήτρια τη Μαίρη.

Στο γυμνάσιο έμαθα να τοποθετώ τις νότες στις αράδες του πενταγράμμου, να σχεδιάζω κλειδιά του Σολ, του Φα και να γράφω νότες πάνω από το πεντάγραμμο και κάνω από αυτό. Τώρα αυτό το τελευταίο δεν ξέρω πως το έκανα και γιατί το έκανα... άλλωστε όλα αυτά είναι μακρινό παρελθόν κι τις στιγμές που τα αναλογίζομαι (καλή ώρα τώρα!) απορώ με τον εαυτό μου που τα κατάφερνα...Στην τελευταία τάξη του γυμνασίου αρχίσαμε να κάνουμε ιστορία της μουσικής κι εκεί ήταν που βαριόμουνα απελπιστικά...Τι με ένοιαζε εμένα πως έζησε ο κάθε μεγάλος κλασικός συνθέτης μου λέτε; Πάντως, μου είχε κάνει εντύπωση που κάποιος από δαύτους τους μεγάλους (ο Μπετόβεν ήταν; ο Μότσαρτ; ο Στράους; σας γελάσω και δεν το θέλω...) από μια ηλικία κι έπειτα είχε χάσει την ακοή του και δεν μπορούσε να ακούει τις συνθέσεις του!

Με τον τρόπου μου, όμως, αγάπησα και τους κλασικούς συνθέτες. Δίπλα από το δίπατο γυμνάσιο που φοίτησα (το τριτάξιο έχω προλάβει..δεν είμαι και τόσο παλιός ώστε να πρόλαβα το εξατάξιο!) εβρίσκετο το Πατραϊκό Ωδείο. Λοιπόν, όταν άνοιγε ο καιρός κι άρχιζαν να ανοίγουν και τα παράθυρα δειλά δειλά μπορούσες να ακούσεις τους σπουδαστές του, να κάνουν πρόβες και να ετοιμάζονται για τις εαρινές εξετάσεις. Ήταν,που λέτε, κάτι ανοιξιάτικα μεσημέρια (μπορεί να μην πρόλαβα το εξατάξιο γυμνάσιο πρόλαβα τη διπλοβάρδια όμως!) όπου βαριόμουνα να παρακολουθήσω στο μάθημα. Κάθιζα, λοιπόν, το σώμα μου στην καρέκλα κι άφηνα το μυαλό μου να ταξιδεύει με τις μουσικές από τους ασκούμενους του γειτονικού ωδείου.

Κι ενώ καθηγητής παρέδιδε βιολογία εγώ σταύρωνα τα χέρια πάνω στο θρανίο, κάρφωνα τα βλέμμα μου (γύρευε που!?) κι άρχιζα να παρακολουθώ τους μουσικούς "γείτονες". Είχε τόσο εξασκηθεί το αφτί μου, ώστε μπορούσα να διακρίνω τον αρχάριο από τον έμπειρο, αυτόν που έπαιζε με όρεξη από τον βαριεστημένο κι αυτόν που όσες φορές κι αν έπαιζε ένα κομμάτι θα έκανε το ίδιο λάθος στο ίδιο πάντοτε σημείο. Καταλαβαίνετε, πόσο πρόσεχα στην παράδοση του δικού μου μαθήματος... Σκεφτείτε τώρα, να γράφετε ωριαίο διαγώνισμα  και να ακούς κλασική μουσική...

Με εκείνα τα ατελείωτα νοερά ταξίδια της πρώτης νιότης μου ωρίμασα σιγά σιγά και σε εκείνα επέστρεψα με μιας καθώς γύριζα από τη δουλειά μου σήμερα το μεσημέρι. Βάδιζα κουρασμένος, βαριεστημένος και με μια σειρά σκέψεων να με κυριεύουν. Πότε έφτασα έξω από το σχολείο και το Ωδείο -μέρος της διαδρομής  επιστροφής- δεν το κατάλαβα... Ίσως οι σκέψεις να είχαν επιβληθεί στο μυαλό μου. Όμως, ο ήχος ενός πιάνου και μιας βιόλας που έπαιζαν συγχρονισμένα το ίδιο κομμάτι με έκαναν να θυμηθώ όλα τούτα καθώς και το κομμάτι που ακολουθεί...

____________________________________________

1. το κομμάτι "Ο κηπουρός" του Β. Γερμανού, είναι από τα αγαπημένα μου εφηβικά ακούσματα...
   
   
2. έπιασα τον εαυτό μου να παίζει τουμπελέκι πριν λίγες μέρες, εν ώρα δύσης ηλίου, κοιτώντας τον πορφυρό ήλιο κατάματα και  σιγοτραγουδώντας το.
   
   
3. άλλες σκέψεις είχα κατά νου να μοιραστώ μαζί σας σήμερα, άλλες έγραψα...
   
   
4. Μ' αφού δεν είμαι κηπουρός
   ας ήμουν της αγάπης μας φρουρός

Η ΚΡΙΣΗ

Κρίση την είπαν τη στιγμή
Σαν εκοιμήθης πλάι μου με χάρη
Την ώρα που ξεχύθηκαν μ’ ορμή
Χίλια πουλιά να σκίσουν το φεγγάρι



Κρίση την είπαν την πηγή
Πού πάνε τ’ άστρα να λουστούν το βράδυ
Να πιούν νερό να χτενιστούν στη γη
Και να πλαγιάσουν στης αυλής μου το πηγάδι



Κρίση την είπαν την ορμή
Που φτιάχνει η αγάπη μέσα στο λιβάδι
Κ’ η αναπνοή σου γίνεται στιγμή
Που μ’ ακουμπά τ’ αγέρι του Θεού σαν χάδι

Μάνος Χατζιδάκις,
Μυθολογία, 'Ύψιλον 1980

___________________________________
Χτες ξεφύλλισα για πολλοστή φορά την ποιητική συλλογή Μυθολογία, με ποιήματα του Μ. Χατζιδάκι. Δώρο της Sunnefoulas πριν μερικά χρόνια. Παρότι το έχω ξαναδιαβάσει χτες μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση...

ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΔΩ

_____________________________________

UPDATE

Κατόπιν ενημέρωσης του αξιότιμου συνμπλόγκερ Rena Fan, το ποίημα έχει μελοποιηθεί από τον Στ. Ξαρχάκο κι ερμηνεύτηκε μοναδικά από τη Νάνα Μούσχουρη. Ευχαριστώ τον "Ανώνυμο" που παρέθεσε το σύνδεσμο, ώστε να ακούσουμε το κομμάτι όλοι εμείς που δεν γνωρίζαμε την ύπαρξη του. Κατεβάζουμε και ακούμε το κομμάτι ΕΔΩ.

Όχι πάλι…

Κάθε φορά που βλέπω στη τηλεόραση να φλέγεται ένα δάσος, με πιάνει ένα περίεργο σφίξιμο στην καρδιά. Δεν είναι ότι είμαι υπερευαίσθητος ή αγωνιστής «οικολόγος πράσινος»… είμαι ένας πολίτης που θέλω να πιστεύω ότι έχει την ικανότητα να σκέπτεται.

Νιώθω απέραντη θλίψη και βαθιά κατανόηση για τα άτομα των οποίων τα σπίτια κι οι περιουσίες κάηκαν στα καλά καθούμενα. Σπίτια μέσα σε χωριά ή οργανωμένους οικισμούς που βρέθηκαν στο διάβα των πύρινων γλωσσών. Δε δίνω δεκάρα για τα σπίτια που φλέγονται και τα οποία ως εκ θαύματος «φύτρωσαν» καταμεσής ενός δάσους. Διότι φύτρωσαν υπό την ανοχή κάποιων και θεωρώ υπόπτως περίεργη την απαίτηση των ιδιοκτητών τους να τα περισώσουν αδιαφορώντας για το αν θα διασωθεί ο περιβάλλοντας χώρος, μέσα στον οποίο «ξεφύτρωσαν».

Πραγματικά πονάει η ψυχή μου όταν βλέπω να καίγονται πανύψηλα δέντρα τα οποία δυστυχώς, παρά το όποιο αναδασωτέο πρόγραμμα εφαρμοστεί, δε θα ξανά υπάρξουν στις ίδιες θέσεις. Ένα δενδρύλλιο για να γίνει δέντρο χρειάζεται τριάντα χρόνια αλλά μόλις δέκα λεπτά για να γίνει κάρβουνο.

Όταν καίγεται ένα δάσος μαζί με τα αποκαΐδια που μένουν, ξεμένουν και τα αποκαΐδια των αναμνήσεων μας. Αυτό το κατάλαβα πολύ έντονα, όταν πριν δυο χρόνια κάηκε το πευκόφυτο δάσος του Καϊάφα, στην Ηλεία. Εκεί πήγαιναν οι παππούδες μου για παραθέρισμα κι εγώ (με τους γονείς μου) τους επισκεπτόμουν. Θυμάμαι στις παιδικές μου αναμνήσεις να κυριαρχεί το έντονο πράσινο του πεύκου, η μυρωδιά του δάσους και το ηλιοβασίλεμα στην παραλία της Ζαχάρως.

Τώρα εκεί δεν έχει μείνει τίποτα… μαύρα όλα! Αποκαΐδια…

Επισκέφτηκα το μέρος, ένα χρόνο μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές των εμπρηστών και κυριεύτηκα από θλίψη βαθύτατη. Αντικρίζοντας τα καμένα προσπαθούσα να φανταστώ που ήταν τα μέρη που έκανα βόλτες… μάταιη προσπάθεια! Η φωτιά κατέκαψε και τις εικόνες που είχα στο μυαλό μου...

Το «ΟΧΙ ΠΑΛΙ», δυστυχώς, δε το αποφύγαμε… όπως δε θα αποφύγουμε τις συνέπειες της υπέρμετρης αλαζονείας μας έναντι στη φύση. Στη φύση που μας γέννησε κι όπου είμαστε κτήματά της…

Η νύχτα...

- Το καθυστερήσαμε λίγο, αλλά εγώ το έχω ακόμα...που σε πετυχαίνω;

- Μόλις ανέβηκα σπίτι. Πέρνα από εδώ αν σου κάνει κέφι. Δε θα κοιμηθώ ακόμα. Φιλώ σε

Δυο κουβέντες ειπωμένες με λόγια στριμωγμένα σε δυο SMS, αντίστοιχα! Κι αλήθεια δεν κοιμόμουν μέχρι πολύ αργά, ήλπιζα ότι θα σε δω...

Η νύχτα ό,τι και να γίνει, αναλαμβάνει την ευθύνη
Κι αυτός που ξέρει τι συμβαίνει, ζει με τη νύχτα και σωπαίνει...

Στιγμές Θέρους ΙΙ - Πήλιον

Η πρώτη μου μεγάλη «οδηγητική» εκδρομή εστέφθη με απόλυτη επιτυχία! Από καιρό είχα σχεδιάσει κι οργανώσει ένα εκδρομικό τουρ, για λογαριασμό των γονιών μου, στην περιοχή του Πηλίου. Εκείνο που δεν είχα υπολογίσει ήταν το γεγονός ότι εξαιτίας διαφόρων συγκυριών θα βρισκόμουν συνοδοιπόρος τους! Κι όχι απλώς συνοδοιπόρος, μα κι ο «αποκλειστικός» οδηγός – σωστός σοφέρ! – Έξι χρόνια οδηγός, με αρκετές ώρες και χιλιόμετρα οδήγησης να γράφουν στο κοντέρ μου, ήταν το πρώτο μεγάλο ταξίδι μου όντας στη θέση του οδηγού κι έχοντας στη θέση του συνοδηγού πιστό μελετητή του χάρτη τον πατέρα. (πως έρχονται τα χρόνια, άλλοτε εγώ κράταγα το χάρτη…)

Αν με ρωτήσετε ποιο χωριό του Πηλίου μου άρεσε περισσότερο δεν είμαι βέβαιος ότι μπορώ να σας απαντήσω με απόλυτη ειλικρίνεια. Η πολυκοσμία, η ατσαλοσύνη κι οι αγριοφωνάρες των ελλήνων τουριστών μπορούν να σε προσγειώσουν ακόμα κι ένα παραδείσιο μέρος… Αναμφισβήτητα το πράσινο της φύσης, η γραφικότητα του τοπίου, τα κρυστάλλινα νερά των θαλασσών και τα πολλά τρεχούμενα νερά είναι τα πρώτα πράγματα που σου κάνουν εντύπωση! Μελετώντας το χάρτη και παρεκκλίνοντας από την «κλασική τουριστική διαδρομή» είναι απολύτως βέβαιο πως βλέπεις πανέμορφα μέρη, ίσως καλύτερα από τα πολυδιαφημισμένα χωριά του Πηλίου.

Με απογοήτευσε ο μαρασμός της κοινότητας Μούρεσι (τσάμπα ο στίχος του Σαββόπουλου «το χωριό το Μούρεσι, χορεύει από προχτές…) καθώς κι γενικευμένη παρουσία αυτοκινήτων στα παραθαλάσσια χωριά Αγ. Γιάννης και Χορευτό. Απεναντίας, εξεπλάγην ευχάριστα με τα γαλαζοπράσινα νερά της Λαμπινούς και με την απουσία οχημάτων μέσα στον οικισμό της Μακρινίτσας. Αξίζει τον κόπο να διανύσετε ορισμένα παραπανίσια χιλιόμετρα και να επισκεφτείτε την Αργαλαστή.

Άλλο ένα αξιοσημείωτο τούτης της εκδρομής ήταν αποκλειστική παρουσία Ελλήνων εκδρομέων καθώς και οι απόλυτα προσιτές τιμές τόσο στα καταλύματα όσο και στα εστιατόρια. Η παρουσία τόσων πολλών ελλήνων τουριστών δεν είναι πάντοτε τόσο καλό…αλλά αυτό είναι μιαν άλλη κουβέντα.

Έχω κι άλλα πολλά να σας πω, αλλά αυτά για απόψε… πρέπει να ξαπλώσω… σε λίγες ώρες έχει «εργασία και χαρά» στο νέο αφεντικό! Φιλώ σας!

Καλό υπόλοιπο θέρους σε όλους σας!
_____________________________

Σχόλια επί των όσων βλέπετε...

1. από το Σιδηροδρομικό σταθμό Μηλιών.
2. η "αποκάλυψη", η παραλία της Λαμπινούς
3. ο Seirios (δλδ εγώ) σε στιγμή που δεν ήλεγχα τη φωτογραφική μηχανή... χαζεύω-ξεκουράζομαι...

Στιγμές...θέρους

Καλοκαίρι... κάπου εκεί ανάμεσα στους υπόλοιπους εικονιζόμενους κι εγώ...
Καλοκαίρι... με τη φέτα το καρπούζι στο ένα χέρι...
Καλοκαίρι... με τη νέα δουλειά...
Καλοκαίρι...με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι...
Καλοκαίρι...τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι...
Καλοκαίρι... μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει...

Καλοκαίρι...

"Είμαι το νούμερο οχτώ..."

Προϊστάμενος προς τον υφιστάμενό του (δλδ εμένα!):

-Ξέρετε, στην επιχείρηση μας παρακολουθούνται και καταγράφονται τα πάντα! Κι όταν λέω τα πάντα, εννοώ ακόμα και τις συνομιλίες σας μεταξύ συναδέλφων! Μην ανησυχείτε, με αυτόν τρόπο θα νιώθετε ασφαλής και σε ενδεχόμενη περίπτωση που χρειαστεί να αναζητήσετε το δίκιο σας θα υπάρχουν αδιάψευστα στοιχεία!!!

- ..........

Έχετε ακούσει πιο γελοία δικαιολογία για να νομιμοποιήσει μιαν επιχείρηση την καταγραφή κάθε κίνησης ενός υπαλλήλου της;

Τελικά σε τούτη τη ζήση όλα έρχονται μόλις πεις ότι έχεις βάλει μια σχετική τάξη στη ζωή σου! Ενώ περιμένω τη σειρά μου ώστε να στρατευτώ, εμφανίζεται δουλειά από το πουθενά. Όχι ακριβώς από το πουθενά! Τα χαρτιά μου τα είχα κάνει πριν ένα περίπου χρόνο, αλλά όλο αυτό το διάστημα δε με είχε ενοχλήσει ουδείς. Με αποτέλεσμα να έχω ξεχάσει τόσο την προοπτική εργασίας στην συγκεκριμένη θέση όσο και το ενδεχόμενο να ασχοληθώ με κάτι εκτός σπουδής μου.

Όταν την περασμένη Τρίτη χτύπησε το τηλέφωνο και στην άκρη της γραμμής μια γραμματέας μου ζητούσε επίμονα να της απαντήσω αν ενδιαφέρομαι να εργαστώ για αυτούς, χωρίς πολλά περιθώρια για δεύτερη σκέψη, απάντησα καταφατικά. Χτες, πήγα με τα δικαιολογητικά μου, με ενημέρωσαν και μου γνώρισαν τα βασικά προς τη δομή της εταιρίας και μου έκαναν μια εξάωρη (!!!!!) βασική εκπαίδευση, ώστε σήμερα με το "καλημέρα σας" να είμαι διαθέσιμος.

Περιττό να σας πω ότι βγαίνοντας από την εξάωρη "κατήχηση", εκτίμησα όλους τους προηγούμενους εργοδότες μου. Διότι μεταξύ των άλλων με ενημέρωσαν ότι καθ' όλη τη διάρκεια του ωραρίου μου δικαιούμαι ένα δεκαπεντάλεπτο διάλειμμα, απαγορεύεται να βήξω ("ένας να βήξει εδώ μέσα, κολλήσαμε όλοι! κρατήστε τις αρρώστιες στα σπίτια σας!!!" δεν είναι αυτό κορυφαία ατάκα???), επιβάλλεται σε μια μέρα να μάθω απέξω τρεις εγκυκλίους εργασίας και σήμερα να είμαι "ετοιμοπόλεμος" στη θέση μου.

Σήμερα, λοιπόν, πρώτη μέρα στη "νέα δουλειά" ομολογώ είχε πρεσάρισμα. Μόνο κατά το μεσημέρι κι όταν κόντευα να σχολάσω χαλάρωσε το πράγμα... έχω φέρει ένα κάρο σημειώσεις από τη χτεσινή "κατήχηση" κ από τα σημερινά τεκταινόμενα, τις οποίες πρέπει να καθαρογράψω αν "θέλω να είμαι παραγωγικός"!. Σημειώσατε ότι δεν ξέρω κανέναν συνάδελφο! Μόνο αριθμούς γραφείων γνωρίζω! Κατά σύμπτωση έχω το γραφείο με αριθμό οχτώ! Όταν, λοιπόν, χαλάρωσαν οι ρυθμοί το μεσημέρι, με ένα ανάμεικτο συναίσθημα ευτυχίας για τη νέα δουλειά κι θλίψης για το πως τα φέρνει καμιά φορά η ζωή έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται το παρακάτω ...

"είμαι το νούμερο οχτώ, με ξέρουν όλοι με αυτό
κι εγώ κρατάω μυστικό ποιο είναι τ' όνομά μου"

Ακούστε το παραπάνω κομμάτι ΕΔΩ

Περίεργος άνθρωπος...

U P D A T E

Είμαι περίεργος άνθρωπος εγώ! Μπορεί να δω μια ταινία ή να διαβάσω ένα βιβλίο κι αν με αφήσουν αδιάφορο, δεν κεντρίσουν το ενδιαφέρον μου, έπειτα από ελάχιστο χρονικό διάστημα δεν θυμάμαι τίποτα από αυτά! Ομιλούμε για οριστική διαγραφή από τα αρχεία του μυαλού μου (shift + delete). Η φτωχή κι αδύναμη μνήμη μου, πολλές φορές αδυνατεί να συγκρατήσει ονόματα. Ονόματα χρήσιμα στη δουλειά μου, ονόματα μαθητών ή προσφιλών ατόμων (*).

Από την άλλη και για κάποιον ανεξήγητο λόγο, δεν διαγράφονται από τη μνήμη μου οι μυρωδιές κι οι όψεις των ανθρώπων! Είπαμε με τα ονόματα έχω πρόβλημα...αρκεί να δω κάποιον για ελάχιστο χρόνο κι αυτό είναι αρκετό για να θυμάμαι την όψη του για το υπόλοιπο της ζωής μου! Κάτι τέτοιο παθαίνω και με τις μυρωδιές... εκεί το πράγμα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο αν αναλογιστείς ότι πέραν της μυρωδιάς θυμάμαι πρόσωπα, καταστάσεις ή το σκηνικό που συνοδεύει τη μυρωδιά! (ωρέ λες να μου έχει σαλέψει τόσο πολύ?)

Και συνεχίζω να παραθέτω τις σκέψεις μου, που μοιάζουν να μην έχουν κανένα νόημα!

Λοιπόν, εμένα που με βλέπετε (ουπς με διαβάζετε!) με στοιχειώνουν ένα κάρο παραξενιές ακόμη! Για παράδειγμα, δεν είμαι διόλου δεκτικός στο να δοκιμάζω νέα αρώματα. Χρησιμοποιώ ένα συγκεκριμένο άρωμα σχεδόν τα μισά χρόνια της ζωής μου. Αν το συγκεκριμένο άρωμα της Clinique κυκλοφορούσε σε βαρέλι, τότε αυτό θα ήταν το ιδανικό δώρο για μένα! Θα έμπαινα ολόσωμος μέσα και θα έβγαινα μονάχα όταν θα είχε ποτίσει και το τελευταίο μου κύτταρο.

Έχω δοκιμάσει και κανά δυο άλλα αρώματα τα οποία είχαν κατορθώσει να δελεάσουν τους "οσφρητικούς μου κάλυκες" αλλά ύστερα από ελάχιστο χρόνο επιστρέφω στο γνωστό κι αγαπημένο μου άρωμα, όπως ο άπιστος σύζυγος στη θαλπωρή του σπιτιού του! Αυτός είναι κι ο λόγος, για τον οποίο δεν έχω αλλάξει άρωμα! Θαρρώ πως το άρωμα και κανά δυο άλλα χαρακτηριστικά μας είναι σχεδόν συνυφασμένα με τον χαρακτήρα μας!

Σήμερα, λοιπόν, με είχε πιάσει η προκοπή! Αποφάσισα να ξεκαθαρίσω τα υπάρχοντα ενός ντουλαπιού το οποίο εντέχνως απέφευγα να ανοίγω! Στο συγκεκριμένο ντουλάπι καταχωνιάζω όσα αρώματα κατά καιρούς μου έχουν δωρίσει. Η τύχη τους όπως καταλάβατε είχε προδιαγραφεί από το πρώτο ψέκασμα. Διότι ανάμεσα στα μπουκαλάκια υπάρχουν εκείνα τα τυχερά που είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον μου κι είχα καταδεχθεί να τα μυρίσω έστω και μια φορά...

Ανοίγω το ντουλάπι, με διάθεση να τα πετάξω όλα! "Πέταμα! Τι στο καλό τα θέλω, ενώ δε τα χρησιμοποιώ;" Όμως, την ίδια ώρα που κάνω την παραπάνω σκέψη έχω μετανιώσει... "Άστα, δε βαριέσαι! Θα τα μοιράσω σε φίλους, είναι κρίμα να πετάξω τόσα αρώματα!" Η δεύτερη σκέψη μου φαντάζει πιο νηφάλια κι ευθύς αρχίζω να κατεβάζω τα μπουκαλάκια, να τα ανοίγω ένα- ένα και να τα μυρίζω προσεκτικά προσπαθώντας παράλληλα να φανταστώ σε ποιον φίλο μου θα ταίριαζε καθένα από αυτά!

Κι εκεί που αποσφραγίζω ένα άρωμα, στο οποίο δεν είχα βγάλει ούτε την προστατευτική ζελατίνα, χαζεύω τη μάρκα. BURBERRY - "Week End". Το συγκεκριμένο φιαλίδιο κοσμεί το ντουλάπι μου τουλάχιστον τρία χρόνια, μη σου πω τέσσερα! Το μυρίζω και τσουπ κατά έναν περίεργο τρόπο νιώθω πιο κοντά από όσο μπορείτε να φανταστείτε τον Δρακατώρ! Δεν ξέρω αν χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο άρωμα, υποθέτω πως ναι! Πάντως πήρα μιαν απροσδόκητη χαρά εκείνη τη στιγμή! Λες κι ανακάλυψα κι εγώ δεν ξέρω τι!

__________________________________________
1. Μη δίνετε σημασία, η ζέστη φταίει για αυτές τις "άστοχες" κουβέντες...
2. Δρακατώρ, περαστικά κι από εδώ!!! (όχι δεν πάσχει από τη γρίπη των χοίρων, μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι!)
3. Πως γίνεται κάτι όμορφο, να σου ναυαγεί τα σχέδια για διακοπές τελευταία στιγμή ; Πληροφορίες σε επόμενες αναρτήσεις! Κρατώ μιαν ελπίδα ότι θα κατορθώσω να φύγω για τις διακοπές βάσει των ισχυόντων σχεδίων...
4. (*) --Αν θυμάσαι στην αρχή του κειμένου υπήρχε μια παραπομπή!--
Έχω πάθει πολλά "γκάζα" επειδή δε θυμάμαι ονόματα! Αρκεί να σας πω ότι το όνομα του πρώτου μου μαθητή, το οποίο ήταν και σπάνιο, το είχα γράψει σε χαρτί μέχρι να το μάθω...βγάλτε τα συμπεράσματα σας!

Χαιρετώ σας!

___________________________

Είναι απίθανο το συναίσθημα της ευτυχίας, ιδιαίτερα όταν το κατακτάς με κάτι απλό και συνάμα μεγαλειώδες! Μια αγκαλιά σου Δρακατώρ, ένα σφίξιμο στο χέρι, ένα χάδι... τόσα απλά μα τόσο σπουδαία πράγματα!!! Είσαι σπουδαίος...

"Λακωνικόνν" - Ελύτης Oδυσσέας

O καημός του θανάτου τόσο με πυρπόλησε, που η λάμψη μου επέστρεψε στον ήλιο. Kείνος με πέμπει τώρα μέσα στην τέλεια σύνταξη της πέτρας και του αιθέρος, Λοιπόν, αυτός που γύρευα, ε ί μ α ι. Ω λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωρο, Xειμώνα ελάχιστε, H ζωή καταβάλλει τον οβολό του φύλλου της ελιάς Kαι στη νύχτα μέσα των αφρόνων μ' ένα μικρό τριζόνι κατακυρώνει πάλι το νόμιμο του Aνέλπιστου.

(από το Έξη και μία τύψεις για τον ουρανό, Ίκαρος 1960) Καλό μήνα (με μια μικρή καθυστέρηση!) & καλό υπόλοιπο θέρους σε όλους!