Breakfast at Tiffany's

(διάβασε ακούγοντας το ηχητικό)

Είναι από εκείνες τις μέρες, στιγμές που έρχονται δεν ξέρεις αν θες να φύγουν γρήγορα ή να μείνουν λίγο ακόμα. Καιρός αμιγώς φθινοπωρινός... υγρασία στην ατμόσφαιρα... Έχει δροσίσει αισθητά, περπατάς και νιώθεις την ανάγκη από ένα λεπτό πανωφόρι. Τόση δροσιά έχει που αν φορέσεις εκείνο το πανωφόρι θα χάσεις ακριβώς αυτή την αίσθηση του φθινοπώρου. Τα πρωινά ξυπνάω εύκολα πια, χωρίς ξυπνητήρι. Αφήνω το παράθυρο μου δυο δάχτυλα ανοιχτό και τα χαράματα η δροσιά της ατμόσφαιρας με χαϊδεύει απαλά ξυπνώντας με.

Το φεγγάρι απόψε είναι μισό, άλλοτε φαίνεται στο σκοτεινό ουρανό κι άλλοτε το κρύβουν τα σύννεφα που φεύγουν...(φεύγουν ή συνωστίζονται;) Στο δωμάτιο μου, με φως μόνο από την οθόνη του laptop και μουσικές από το χτες και σήμερα της ζωής μου να με συντροφεύουν. Με την μπαλκονόπορτα, ορθάνοιχτη και τον δροσερό αέρα να εισβάλει στο χώρο μου κάνοντας αισθητή την παρουσία του. Γράφω οκλαδόν, προσπαθώντας να ζεστάνω τις πατούσες μου που κρυώνουν. Μου αρέσει η ηρεμία που επικρατεί, Δευτέρα βράδυ, στο πολύβουο (κατ' άλλα) κέντρο που κατοικώ.  

Άλλοτε τέτοιες βραδιές παρασυρόμουν από τις μουσικές του γειτονικού θερινού σινεμά. Τέτοιες μέρες έκλεινε πάντοτε με κάποιο αφιέρωμα και σειρά προβολών κλασικών ταινιών. Θύμα της οικονομικής κρίσης ή απώλεια ενδιαφέροντος από τους νόμιμους κληρονόμους του ιδιοκτήτη; Σημασία έχει ότι δεν άνοιξε φέτος το μοναδικό θερινό σινεμά της πόλης. Και τι δεν έχω δει σε αυτό το θερινό... Μέχρι τα μισά του καλοκαιριού έβαζε δύο προβολές, ενώ από τον Αύγουστο και πέρα μια προβολή. Πάντα στη δεύτερη προβολή πήγαινα... ήταν πιο ήσυχα κι είχες τη δυνατότητα αν καθόσουν προς τα πίσω να ακούς τη μηχανή προβολής. 

Στο διάλειμμα (γιατί έκανε πάντοτε) έτρεχα δυο γωνίες πιο κάτω να πάρω παγωτό από τον Γκίτση  (που διανυκτερεύει πάντα και κάνει το καλύτερο παγωτό μηχανής) κι έπειτα πάλι πίσω για να "χαθώ"  στην ταινία. Νομίζω ότι τη μουσική από το Breakfast at Tiffany's την ξέρω απέξω. Αναγνωρίζω αμέσως ποια σκηνή παίζει από τη νότα που ακούω. Ήταν σταθερό φιλμ στις "επαναπροβολές"....

Να, λοιπόν, τη μου έχε λείψει. Να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και να ακούω τις μουσικές από το γειτονικό θερινό σινεμά. Κι απόψε, πιστέψτε με, είναι η ιδανική βραδιά για αυτό που σας περιγράφω. 

Σας φιλώ γλυκά

_____________________________________________________________________

ΥΓ. Μη σας ξεγελά η παρούσα ανάρτηση που έχει γλυκόπικρο χαρακτήρα και ένα αίσθημα νοσταλγίας. Είναι το τρέχον συναίσθημα της στιγμής. Έχω πολλά (πολλάααααααααααα) νεύρα τις τελευταίες μέρες. Να το ξαναπώ ΝΕΥΡΑΑΑΑΑ!

Μια αγάπη μου - Σαπφώ Νοταρά

Υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες που δεν τους δίνονται οι ίδιες ευκαιρίες σε σχέση με άλλους υποδεέστερης (ίσως) στόφας και ταλέντου. Σε άλλους πάλι κόλλησαν μια «ταμπέλα», τους ταύτισαν με έναν χαρακτήρα κι εγκλώβισαν εκεί τα όνειρα και το ταλέντο τους. Μια τέτοια περίπτωση, θαρρώ πως είναι η ξεχωριστή Σαπφώ Νοταρά. 

Από παιδί με γοήτευε η χροιά της φωνής της. Βραχνή – πνιχτή φωνή, με κάτι αρχέγονο και πέρα για πέρα ελληνικό. Μέσα από τις εμφανίσεις στις ταινίες της, τη γνώρισα όπως οι περισσότεροι της γενιάς μου. Ανεξήγητα πως, από πολύ μικρός, ένιωθα ότι οι σκηνοθέτες «εκμεταλλεύονταν» την παρουσία της. Κι ίσως αυτός να ήταν ο λόγος για τον οποίο δε γελούσα με τις σκηνές της, την ώρα που οι υπόλοιποι κρέμονταν από τα χείλη της για να ακούσουν εκείνο το χιλιοειπωμένο «Σόδομα και Γόμορρα».

Μεγάλωνα κι ενώ είχα αρχίσει να ασχολούμαι με το ραδιοθέατρο, να συλλέγω σπάνια αρχεία κτλ ουδέποτε με απασχόλησε η Νοταρά. Την έβρισκα μπροστά μου πότε με τον έναν τρόπο και πότε με τον άλλο. Θαρρώ πως την πρωτοάκουσα θεατρικά σε έναν δίσκο από τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο» με την Έλλη Λαμπέτη, ύστερα στην «Πορνογραφία» του Μ. Χατζιδάκι, μετά στα «Σαντέ της Σαπφώς» του Μανιώτη… εκείνο το βιβλίο του Μανιώτη με έκανε να ψάξω περισσότερο για τη Νοταρά. Έμαθα πράγματα για εκείνη που με εντυπωσίασαν αλλά πιο πολύ συγκινήθηκα με τη μοναχικότητα της. (Διότι αν μου ισχυριστείς φίλε αναγνώστη ότι δε σε έχει φοβίσει / προβληματίσει το ενδεχόμενο να μείνεις μόνος στο διάβα της ζωής, δε θα σε πιστέψω!!!). Περνούσε ο καιρός και πάντα με την ίδια θλίψη έβλεπα τις ταινίες της, ενώ παράλληλα σε κάθε ευκαιρία συνέλεγα τους «θησαυρούς» της όπως έκανα και με τους άλλους «αγαπημένους» μου.

Πότε έβρισκα τη Σαπφώ μπροστά μου και πότε την έχανα, χαμένος στην καθημερινότητα μου. Αλλά τον τελευταίο χρόνο (ναι αυτόν που έκανα τη θητεία μου) συνέβησαν τρία γεγονότα που με τον τρόπο τους έφεραν τη Νοταρά και πάλι στο προσκήνιό μου. Τα περασμένα Χριστούγεννα οι φίλοι και συνδιαχειριστές στο RADIO – THEATRE μου χάρισαν τις Τρωάδες (παράσταση του ’79 σε διδασκαλία Γ. Τσαρούχη) με τη Νοταρά στο ρόλο της πρώτης κορυφαίας, αυτό στάθηκε η αφορμή να διαβάσω ξανά το βιβλίο του Μανιώτη κι αποκορύφωμα όλων το δημοσίευμα των ΝΕΩΝ με ημερομηνία 15-06-1985 που βρέθηκε μπροστά μου όλως τυχαία. Το εν λόγω φύλλο της εφημερίδας σκέπαζε επιμελώς μια κούτα φοιτητικών συγγραμμάτων της μητέρας μου (ναι τα έχει κρατήσει!) την οποία ανοίξαμε κατά τη μεταφορά της από το πατάρι του σπιτιού μας στην αποθήκη.

Κι είναι που έχω την πετριά και μου αρέσει να ξεφυλλίζω ή να διαβάζω παλιά περιοδικά γιατί έχω την ψευδαίσθηση ότι ταξιδεύω στο χρόνο. Ξεκοκαλίζοντας εκείνο το κιτρινισμένο φύλλο λοιπόν, έπεσα πάνω σε ένα ρεπορτάζ για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε νεκρή η Νοταρά και μερικές λεπτομέρειες από την «ήσυχη» κηδεία που είχε. Από τότε μου καρφώθηκε στο μυαλό πως πρέπει να κάνω κάτι για να τιμήσω τη μνήμη της. Βρήκα, λοιπόν, την ευκαιρία και στο Radio Theatre ετοιμάσαμε ένα μικρό αφιέρωμα στο πρόσωπό της. 

Τρέξτε όλοι ε δ ώ  κι ανακαλύψτε τη Σαπφώ Νοταρά.

Χαιρετώ σας

Οἱ γονεῖς μου

Οἱ γονεῖς μου ἀναμφισβήτητα ἔχουν παίξει σημαίνοντα ρόλο στή διαμόρφωση τοῦ χαρακτήρα μου. Δέν τούς ξεχωρίζω κι ἀλήθεια εἶναι τά μοναδικά ἄτομα πού δέν μπορῶ νά τούς θυμώσω γιά κανέναν λόγο, πού ξέρω ὅτι ἡ ἀγάπη τους μέ ἀγκαλιάζει, πού τά σκληρά τους λόγια κρύβουν ἀνιδιοτέλεια. Μπορεῖ νά διαφωνοῦμε σέ κάποια πράγματα ἤ ἰδεολογίες ἀλλά μᾶς μεγάλωσαν (ἐμένα κ τό ἀδέρφι μου) μαθαίνοντάς μας ὅτι ὁ διαλογος  εἶναι ἡ ὁδός τῆς ἐπικοινωνίας.

Τούς σέβομαι πραγματικά κι ἦταν γιά μένα οἱ φωτοδότες μου στά πρώιμα χρόνια. Ποτέ δέ τούς φοβήθηκα, ὅπως φοβοῦνται τά παιδιά τόν Κέρβερο. Ἄν ἐξαιρέσεις τό κομμάτι τῶν προσωπικῶν ἐπιλογῶν μου, ἦταν τό μόνο πού μέ ἔκανα νά φοβᾶμαι τήν κατά μέτωπο κουβέντα μαζί τους. Τελικά βρῆκα τό θάρρος, τούς μίλησα. Δέν εἶναι εὔκολο γιά τούς γονεῖς, ἀλλά μέ ἔδεσε ἀκόμα πιό πολύ μαζί τους. Ἦταν τό τελευταῖο μικρό "κενό" στή μεταξύ μας σχέση καί φρόντισα νά τό ὑπερπηδήσω. Ὄχι, δέν εἶναι ὅτι χάρηκαν κιόλας....πάντως στό πέρασμα τοῦ χρόνου θαρρῶ τό ἔχουν ἐκτιμήσει. Δέ ἤθελα νά ζοῦν στήν πλήρη ἄγνοια ἤ νά βρεθοῦν καλοθελητές νά τούς τά προλάβουν, πολλῶ δέ ὅταν δέν κάνω κάτι πού νά προσβάλει τίς ἀρχές κ τίς ἀξίες πού μου δίδαξαν.

Καθένας τούς εἶχε τό δικό του χαρακτήρα ἦταν αὐτό πού λέμε ἐκ πρώτης ὄψεως "ἀντίθετοι". Κι ὅμως παρά τίς ὅποιες διαφορές παρουσιάζουν φαινομενικά, δέν ἀργεῖς νά καταλάβεις ὅτι ὁ ἕνας συμπληρώνει τόν ἄλλο μέ τόν καλύτερο δυνατό τρόπο. Ἡ μητέρα μου ἐκρηκτική, ἐπίμονη, στοργική, σκληρή, ἀποφασιστική, φουριόζα, πεισματάρα. Γιά τήν οἰκογένεια τῆς εἶναι ἱκανή νά τρέξει καί νά κάνει ὅποια θυσία, ἀλλά μή νομίσεις ὅτι θά σού χαριστεῖ... Θά σέ κάνει νά δεῖς τό λάθος σου, νά βρεῖς λύση καί θά σέ ὑποστηρίξει μέχρι τέλους. Ὁ θυμός θά τῆς περάσει γρήγορα. Γρηγορότερα ἀπό ὅσο δείχνει πρός τά ἔξω...

Ὁ πατέρας ἀπό τήν ἄλλη εἶναι ἡ ΗΡΕΜΗ ΔΥΝΑΜΗ! Στέκει πάντα κοντά σου διακριτικά, σού δίνει λύσεις μέ τήν τετράγωνη λογική του, δέν εἶναι ἀγχώδεις (ἤ τέλος πάντων δέ στό δείχνει / μεταδίδει). Ζυγιάζει κάθε παράμετρο πρίν μιλήσει, εἶναι ἤπιος ἀλλά μέ γλώσσα πού τσακίζει ὅταν πρέπει. Εἶναι μεθοδικός, μελετηρός, στοργικός κι ἔχει τό ταλέντο νά σέ κάνει νά σού ἀποτυπώνονται οἱ μικρές στιγμές / χαρές τῆς ζωῆς. Εἶναι κοντολογίς ὁ ἀντίθετος πόλος σέ σχέση μέ ἐκεῖνον πού πρεσβεύει ἡ μάνα μου.

Κι ἐνῶ νομίζεις ὅτι δέν ἔχουν τίποτα νά τούς συνδέει, βλέπεις ὅτι κι οἱ δύο τους εἶναι ἀπίθανα συναισθηματικοί ἄνθρωποι, ὅτι ὁ ἔρωτας τούς εἶναι ζωντανός 32 συναπτά ἔτη, ὅτι μοιράζονται ἀσχολίες κοινές καί χρόνο ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλο. Ὁ ἕνας συμπληρώνει ἁρμονικά τόν ἄλλο κι ἀλήθεια δέν μπορῶ νά φανταστῶ πώς εἶναι τά ζευγάρια πού δέν μοιράζονται τίς ψυχές τους. Ἔχουν καί τίς γκρίνιες τούς ἀλλά τίς ξεχνοῦν γρήγορα...Ἔχουν κι ἐμᾶς, τά παιδιά τους, πού ὅσο κί  ἄν μεγαλώνουμε δέ παύουν ποτέ νά μή μᾶς βλέπουν σάν "τά μικρά" τους... (ἐν τῷ μεταξύ ἐγώ ἐπίασα τά 25, τό ἀδέρφι τά 29 δέν εἴμαστε καί μικρά...)

Νομίζω ὅτι κατάλαβα τή γονεϊκή ἀξία ὅταν στά 15 μοῦ κινδύνεψα νά χάσω τόν πατέρα μου, ἐντελῶς ξαφνικά. Μέσα σέ μία νύχτα (ξημέρωνε Πρωτοχρονιά 2000) κατάλαβα ὅτι τίποτε δέν εἶναι δεδομένο κι ὅτι τό χρῆμα δέ μπορεῖ νά σού χαρίσει τίποτε ἄλλο ἐκτός ἀπό ὑλικά ἀγαθά. Ἴσαμε τότε ζούσα  σάν τό "Εὐτυχισμένο Πρίγκηπα" στό κόσμο τῆς ἀνεμελιᾶς. Ἤμουν μόλις δεκαπέντε χρόνων, ἕνα ἀνέμελο ἀγόρι πού σέ μία νύχτα ἄλλαξα (πρός τό καλύτερο ἐλπίζω) κι ἔκτοτε ἀποφάσισα ὅτι δέν χωρᾶνε στίς καρδιές μᾶς μικροπρεπῆ συναισθήματα παρά μόνο ἕνα! ΑΓΑΠΗ! Ἀγάπη γιά τή ζωή...ἀγάπη γιά τήν διατήρηση τῶν ἰδιαιτεροτήτων τοῦ καθενός.... ἀγάπη κι ὄχι μίσος. (δέν εἶμαι ἱεραπόστολος ἔχω κι ἐγώ τίς ἀδυναμίες μου, τά πάθη καί τά λάθη μου νά μέ συνοδεύουν)

Αὐτό ἴσως νά δικαιολογεῖ καί τήν μετέπειτα πορεία μου κι ὅτι ἔχω ἀνακατευτεῖ σέ χίλια δύο πράγματα προσπαθώντας νά προσφέρω στούς ἄλλους, πάντα ἥσυχα. Ἐπώνυμα σχεδόν ποτέ, πάντα ἀθόρυβα, ἥσυχα... παρά μόνο ὅπου ἔπρεπε νά μπεῖ "πλάτη" κι ἦταν σκόπιμη ἡ "βροντερή" συμμετοχή. Ἔρχονται δύσκολες ἐποχές παῖδες, μή ξεχνᾶτε τόν πλησίον σας. Τώρα πού ὁ καιρός θά ἀλλάξει καί θά βγάλουμε τά ροῦχα τῆς χειμερινῆς σεζόν ὅσα δέ χρειάζεστε νά τά δώσετε σέ ἄστεγους, σέ ἄπορους, σέ ὅσους τά ἔχουν ἀνάγκη... Ἐσεῖς οἱ γονεῖς χαρίστε ἕνα ἀπό τά πολλά παιχνίδια τῶν παιδιῶν σας σέ ἕνα παιδάκι ξένο καί κάντε τό νά μή σᾶς λησμονήσει ποτέ γιά αὐτή σας τήν πράξη. Περάστε στόν ἀπέναντι δρόμο ἕναν ἀνήμπορο... χαμογελάστε στούς ἀνθρώπους....

ΥΓ. Ὅ,τι κι ἄν ἀποφασίσετε νά πράξετε ἀπό τά παραπάνω φροντίστε νά τό κάνετε ὄχι μόνο γιά νά κατευνάσετε τή συνείδησή σας ἀλλά νά νιώσετε ψυχική πληρότητα. Ε, καί μήν ξεχνᾶτε δέ χρειάζεται νά γνωρίζει ἡ δεξιά σᾶς ὅσα ποιεῖ ἡ ἀριστερά σας. 

Φιλῶ σας!

(τό φωτοστέφανό μου τό ἔχω χαρίσει στούς καλούς...χριστιανούς! Ἐγώ μήν ξεχνᾶτε εἶμαι ἕνα "κολασμένο γκέι καλικαντζαράκι"...Ψίτ, οὔτε ἐσεῖς χρειάζεστε τό φωτοστέφανο!!!)

________________________________________________________

Δυναμῶστε τά ἠχεῖα σας γιά νά ἀκούσετε ἕνα ἀπό τά πιό ὄμορφα τραγούδια πού δισκογραφήθηκαν ποτέ...Εὐχαριστῶ πατέρα μου, ἐσύ μου τό ἔμαθες κι ἐγώ στό ἀφιερώνω... Στά δέκατα ὄγδοα γενέθλιά μου, οἱ στίχοι σέ ἕνα βιβλίο πού μου χάρισες!

Για τη γλυκιά 50FM, "ελπίς η πολυδιάστατη!"

Έχω ξεχάσει πως και γιατί με υιοθέτησε η 50fm. Όπως κι αν έγινε εκείνη η διαδικτυακή υιοθεσία εγώ μέσω αυτής απέκτησα μια e-μαμά και μια e-ξαδέρφη (Χρονοστιβάδα). Λοιπόν, η e-μαμά μου είναι μια τυπική Ελληνίδα μάνα (σχεδόν τυπική γιατί είναι ροκ και πολύ μου αρέσει!), είναι στοργική με τα παιδάκια της, κάνει τις παραινέσεις της όπου κι όταν χρειάζεται και το πιο σημαντικό με το άγρυπνο βλέμμα της στέκει άγρυπνος φρουρός.

Όμως όπως όλοι μας έχει κι αυτή τα πάνω και τα κάτω της...καμιά φορά χάνει την πίστη της και ζητάει να βρει την ελπίδα...και τότε τα παιδάκια της τρέχουν, την παίρνουν μια μεγάλη αγκαλιά, της δίνουν φιλάκια, τη γεμίζουν χάδια και τις ψιθυρίζουν λόγια αληθινής αγάπης.  Λόγια αγάπης που γίνονται βάλσαμο στην ψυχή της.

Κι ύστερα της δείχνουν εικόνες απλές, καθημερινές και της υπενθυμίζουν ότι η ζωή είναι όμορφη κι η ελπίδα είναι καλά σφηνωμένη στις ψυχές μας.Η ελπίδα είναι παντού γύρω μας... Το θαύμα της ζωής, η φύση, η ζωντανή ύπαρξή μας είναι η ελπίδα προσωποποιημένη. Εκείνη έπειτα χαμογελάει και το πρόσωπό της ομορφαίνει όπως και πριν...

Ιβίσκος ο λευκός! Μιαν ανατολή, στον κήπο μας στας εξοχάς...

Σε μια παραλία, κάπου στην Πάτμο...

Ιβίσκος ο κόκκινος! "Η ζωή τραβάει την ανηφόρα" με θυσίες...

Γιατί η Ελλάδα είναι γαλάζιο, λευκό κι αφρισμένα κύματα...

Ορεινή Κορινθία, Λίμνη Δόξα, Αη Γιώργης... Η ένωση της ψυχής με τα επουράνια...

Ελπίδα ένα παράθυρο στη ζωή...

Πάντα υπάρχει λύση...

ΥΓ. Οι φωτογραφίες είναι όλες δικές μου. Η μουσική ακολουθία της ανάρτησης την αγαπάω ιδιαίτερα. Αφιερώνεται στη μητέρα μου, παρότι ξέρω ότι δε θα τη δει...

" φωτογραφία 2007 "

Όλο τ’ απόγευμα σ’ ένα παράθυρο

και κάτω αδιάφορα ο κόσμος περνάει

κάποιο ραδιόφωνο, μόλις που ακούγεται

δίχως φτερά η ζωή μου πού πάει...

________________________________________________________

Υπολόγιζα να γράψω και κάποιες άλλες σκέψεις μου, αλλά τελικά μετάνιωσα...δεν είναι η πρώτη φορά που αλλάζω γνώμη και δεν αναρτώ όλα εκείνα που έχω γράψει. Η φωτογραφία είναι δική μου, τραβηγμένη πριν τρία χρόνια στο Μώλο της Αγ. Νικολάου. Τη θυμήθηκα σήμερα, όταν άκουσα δυο νέα παιδιά να δίνουν ραντεβού το βραδάκι σε αυτό ακριβώς το σημείο της πόλης. Το αγαπώ αυτό το μέρος, είναι μιαν εικόνα απόλυτα συνυφασμένη με αυτό που λένε "Η πόλη μου, όταν κλείνω τα μάτια μου".

________________________________________________________

Κι αίφνης μου ήρθε στο νου ο κάτωθι διάλογος που έλαβε χώρα το καλοκαίρι (που μόλις  πέρασε), μεταξύ μου κι ενός "τύπου". Κάτσε να σε βάλω στο κλίμα. Λοιπόν, νύχτα σε σχετικά ήρεμο μπαράκι (από τα αγαπημένα μου) έχω βγει με τους φίλους μου και τυχαία συναντάμε μιαν παρέα αποτελούμενη από κάποια οικεία προς εμάς άτομα. Μετά τις σχετικές συστάσεις έχουμε καταλήξει μια παρέα, αλλά εγώ ομολογώ έχω αρχίσει να μην περνάω καλά...τους βαριέμαι και το κυριότερο ένας μ@λ@κ@ς (από εκείνη την ειδική κατηγορία των λίγων!) παρά τις απανωτές χυλόπιτες που του σερβίρω επιμένει! Κάποια ώρα είπα να φύγω και δεν προφταίνω να απομακρυνθώ, τσουπ παρτον μπροστά μου. Ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος:

[Μ@λ@κ@ς, με στυλ μαγκιά- κλανιά] : Σπίτι σου ή σπιτι μου θα συνεχίσουμε;

[Σείριος με ύφος χιλίων καρδιναλίων] : Ούτε στο' να ούτε στ' άλλο. Καθείς σπιτάκι του, ήσυχα ήσυχα!

[Μ@λ@κ@ς, με στυλ μαγκιά - κλανιά, γεμάτος απορία] : Δηλαδή με φτύνεις; 

[Σείριος με ύφος δέκα χιλιάδων καρδιναλίων] : ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ!

Ώρες ώρες με θαυμάζω! Αφήνω τα γαλλικά και το πιάνο στην άκρη και γίνομαι θρασύς. Όχι δεν είναι ωραίο πράγμα η χυλόπιτα ειδικά όταν στη σερβίρουν κατάμουτρα αλλά κάποια άτομα τη ζητούν επίμονα. Και βέβαια εγώ που τα γράφω όλα τούτα έχω φάει χυλόπιτα πεσκέσι, πρώτης τάξεως! Συνήθως δε μιλάω για αυτά τα θέματα, τι μου ήρθε απόψε...? 
__________________________________________________________

Εν τω μεταξύ η φωνή της Mercedes Sosa, στο Grasias a la Vida έχει στοιχειώσει μέσα μου. Δεν καταλαβαίνω τι λένε οι στίχοι του κομματιού ούτε θέλω να βρω στο νετ τους στίχους μεταφρασμένους στα αγγλικά.  Προτιμώ να μένει μέσα το αίσθημα που γεννά η απορία των όσων ακούω. Αλήθεια πως να περιγράψεις με σαφήνεια αυτό το συναίσθημα;
 ___________________________________________________________




Πάλι πολυθεματική (πολυποστ / χωρίς σαφές νόημα ύπαρξης) έγινε τούτη η ανάρτηση. Άλλα ντ' άλλα της Παρασκευής το Γάλα... Άλλα ξεκίνησα να γράφω, με άλλη διάθεση κι άλλους σκοπούς. Έρμαιο καθώς είμαι των συναισθημάτων μου, αφέθηκα κ είχαμε τελικά την παρούσα ανάρτηση. 


Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους σας!     

Παίζουμε, τα δέκα αγαπημένα μας!

Η  just thoughts... , η καλή κι αγαπημένη μου Sunnefoula, με κάλεσε σε αυτό το blogπαίχνιδο. Το είδα με μικρή καθυστέρηση κι αποφάσισα να παίξω.

Οι κανόνες έχουν ως εξής:


1. Ποιος σε προσκάλεσε;
2. 10 πράγματα που αγαπάς
3. Να προσκαλέσεις 10 μπλόγκερς

Παίζουμε! 

1. Έχει ήδη απαντηθεί. 

2. Έχουμε και λέμε:

1. Από τους Ρώσους συγγραφείς, αγαπώ και ξεχωρίζω τον Ντοστογιέφσκι. Από όλα τα έργα του αγαπώ (κι έχω διαβάσει πάνω από πέντε φορές) τις Λευκές Νύχτες.
2. Λατρεύω τους περιπάτους κυρίως πλάι στη θάλασσα.
3. Να παρατηρώ τους ανθρώπους (περαστικούς ή των διπλανών οχημάτων) όσο περιμένω να ανάψει το φανάρι και να συνεχίσουμε την πορεία μας.
4. Να ταξιδεύω με το τραίνο παρέα με τις μουσικές μου.
5. Μαγαζιά μικρά, ατμοσφαιρικά που τα έχω συνδυάσει με διάφορα γεγονότα της ζωής μου.
6. Να ξαπλώνω στο γρασίδι και να χαζεύω τα αστέρια και τους σχηματισμούς τους.
7. Τα κωκ που φτιάχνει το "Κάτι άλλο", τα σοκολατάκια Leonidas το παντεσπάνι της γιαγιάς.
8. Να ανακαλύπτω νέες αυθεντικές μουσικές, φωνές που αγνοούσα μέχρι πρότινος. Εν γένει μου αρέσει η μουσική γιατί με συντροφεύει από την αρχή της μέρας μου ίσαμε το τέλος της.
9. Αγαπώ τα ριγέ και καρό μοτίβα των ρούχων μου. (Sunnefoula, δε θέλω γελάκια εδώ...χα χα χα)
10. Την άνοιξη, τα λουλούδια και τα αρώματα της.

3. Και τώρα το μεγάλο πρόβλημα! Δεν ξέρω ποιους δέκα να διαλέξω μήτε και ποιοι είναι εκείνοι που θα ήθελαν να μετάσχουν σε τούτο το παιχνίδι. Αφήνω ανοιχτή τη λίστα και όποιος θέλει μπορεί να συνεχίσει το παιχνίδι ή αν θέλει να απαριθμήσει τα δικά του δέκα αγαπημένα σε σχόλιο.

________________________________________________________

ΥΓ. Από τις πιο φορτωμένες βδομάδες των τελευταίων μηνών η τρέχουσα. Ούτε για πιπί μου δε προφταίνω. Η παρούσα ανάρτηση γράφτηκε στη ζούλα (κρύβε λόγια, κρύβε σου λέω!). Ελπίζω να είστε όλοι σας καλά. Φιλώ και χαιρετώ σας!

    

Σημειώσεις ἀπό τό ἡμερολόγιο ἑνός τρελοῦ

Ἔχει συννεφιά, βρέχει, φυσάει, νυχτώνει νωρίς (πιά)  κι ἔχει δροσίσει αἰσθητά! Καλῶς μᾶς ἦρθες φθινοπωράκι. Νά σκεφτεῖς τήν περασμένη Κυριακή πῆγα ἐκδρομή, κολύμπησα κι ἄφησα τό κορμί μου νά ζεσταθεῖ ἀπό τίς ἀχτίδες τοῦ ἥλιου. Μία βδομάδα μετά, τό σκηνικό ἔχει ἀλλάξει ὁλωσδιόλου. Ἀπόβροχο τήν ὥρα τούτη πού γράφω κι ἡ ἀτμόσφαιρα τῆς πόλης μᾶς ἔχει πλημμυρίσει μέ ἕνα κράμα ὀσμῶν. Χῶμα βρεγμένο, ἁρμύρα ἀπό τή θάλασσα καί καλοκαίρι πού μισεύει…

Ἄλλοτε τοῦτος ὁ καιρός θά μέ μελαγχολοῦσε. Εἶναι ὁ Σεπτέμβρης μήνας ἐπιστροφῆς καί προσαρμογῆς. Ἐπιστροφῆς κι ἔνταξης στό πρελούδιο τοῦ φθινοπώρου. Παραδόξως, δέ μέ μελαγχόλησε ἡ σημερινή μέρα. Πλακώθηκα στίς δουλειές. Σάββατο, βλέπεις! Μάζεψα τό νοικοκυριό μου κι ἔβαλα τάξη στήν ντουλάπα μου! Συνήθως τά βαριέμαι αὐτά, ἀλλά ὅταν ἡ κατάσταση τό ἐπιβάλει στρώνομαι στή δουλειά. Κι ἡ κατάσταση σήμερα φώναζε! «βάλε μας σέ τάξη!» Κι ἐγώ τά ἔβαλα!  Εἶχα δουλεῖες στό κέντρο σήμερα. Ἔπρεπε νά κατέβω ἀλλά ὁ καιρός δέ μέ παρακινοῦσε νά βγῶ ἀπό τό σπίτι. Κάποια στιγμή, τό μεσημέρι ἀποφάσισα ὅτι θά ἔπρεπε νά τίς κάμνω, γιά νά μή ζοριστῶ μέσα στή βδομάδα. Τώρα πού τό σκέφτομαι, καλύτερα πού τίς τελείωσα σήμερα.

Ἐκεῖ στό κέντρο, συνάντησα τυχαία κάποιους γνωστούς μου. Ἔκατσα γιά ἕναν καφέ, ἔτσι χωρίς πρόγραμμα καί πολύ τό εὐχαριστήθηκα. Ὅταν πῆρα τό δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς, περασμένο μεσημέρι, πέρασα ἀπό τό «μαρκάτο» κι ἀγόρασα μίαν μπιγκόνια ὁλόλευκη! Ἕνα μικρό δῶρο στόν ἴδιο μου τόν ἑαυτό. Τήν ἔχω βάλει σέ ἕνα κασπό, στό περβάζι τοῦ παραθύρου τῆς κουζίνας. Νά τήν βλέπω κάθε πρωί καί νά φτιάχνει ἡ μέρα μου. Μοῦ ἀρέσει αὐτό τό λουλούδι, εἶναι «δύσκολο» ἀλλά σέ ἀνταμείβει μέ πανέμορφα ἄνθη.

Στό ψυγεῖο ἡ λίστα μέ τίς ἐλλείψεις στίς προμήθειές μου, μοῦ θύμισε μέ ἐπιτακτικό τρόπο ὅτι πρέπει νά πάω σοῦπερ μάρκετ. Δέν ἔχω χειρότερο πράγμα ἀπό τά ψώνια στό σοῦπερ μάρκετ, Σάββατο ἀπομεσήμερο. Μέ τήν λίστα ἀνά χείρας βούρ λοιπόν γιά τό σοῦπερ μάρκετ. Ὄχι τίποτε ἄλλο, ἔχω νά βγάλω βδομάδα μπροστά μου… Καλύτερα νά μή σού περιγράψω τή γινόταν! Ἔχανε ἡ μάνα τό παιδί καί τό παιδί τή μάνα! Δέ βρῆκα καρότσι μά οὔτε καλάθι (κυριολεκτῶ!!!). Κάποια ὥρα τελείωσα μέ αὐτόν τό μπελά καί ξεκίνησα γιά τό σπίτι μου, μέ ἀρκετά εὐρώ λιγότερα στήν τσέπη. Κάνω ὑπομονή μέ τήν ἀκρίβεια ἀλλά μέ περιμένει δύσκολος χειμώνας, δέ τό συζητῶ…

Κι ἐκεῖ ποῦ γράφω ὅλο τοῦτα, βασανίζομαι κι ἀπό ἐρωτήματα τοῦ τύπου, τί μαγειρεύουμε αὔριο Σείριε; Καλά δέν ὑπάρχει πιό βασανιστικό ἐρώτημα ἀπό αὐτό. Ἐρωτῶ, λοιπόν, τόν ἑαυτό μου κι ἡ ἐρώτηση μένει μετέωρη! Σά νά σᾶς βλέπω ἀπό μία μεριά πού χαμογελᾶτε τώρα, ἀλλά εἶναι κι αὐτό ἕνα πρόβλημα ὅπως τά ἄλλα. Ὅποιος ἐν τῷ μεταξύ ἔχει καμιά συνταγή τῆς προκοπῆς μέ ὄσπρια καί θαλασσινά ἄς μου στείλει! (νά δεῖτε θά κάνουμε τήν κυρά Βέφα νά σκάσει, ἔχουμε πιό πολύ ὑλικό κ φαντασία ἐμεῖς!) 

Χαζεύω μία σειρά φωτογραφιῶν ἀπό μίαν παλιότερη ἐκδρομή μου. Πρόσωπα φρέσκα, γελαστά, ξέγνοιαστα…ἔχουν κιόλας περάσει ἀπό τότε ἔξι ὁλόκληρα χρόνια. Δύο φίλοι μας ἀπό ἐκείνη τήν παρέα (μερικά χρόνια μεγαλύτεροί μας) ἔχουν παντρευτεῖ, ἔχουν καί παιδάκια! Ἡ φίλη μας ἡ Δ. δέ ζεῖ πιά στήν Ἑλλάδα. Γύρισε στόν Καναδά, στούς δικούς της. Χαζεύω τή φωτογραφία πού ἔχουμε βγάλει οἱ δύο μας. Τή βγάζω μέ προσοχή ἀπό τή θήκη της. Θέλω νά ξαναδῶ τήν ἰδιόχειρη σημείωσή της. «Μίλησέ μου, σέ ἀγαπάω! Ἕνα φιλάκι ἀπό μένα, Δ.». Δέν τῆς μίλησα ποτέ γιά μένα, παρότι κάναμε παρέα καλή. Ξανάβαλα τή φωτογραφία στή θήκη της κι ἔκλεισα μέ μίας τό ἄλμπουμ.

Ἀκόμη μέ διαβάζεις; Τί νά πῶ εἶσαι ἥρωας, φίλε ἀναγνώστη! Δέν ξέρω τί περιμένεις νά διαβάσεις ἀπό μένα ἀλλά ἐγώ γράφω πάντα κατά τίς διαθέσεις μου καί ποτέ κείμενα δοκιμιακοῦ χαρακτήρα. (πῶς μου ἦρθε αὐτό τό τελευταῖο?).

Σᾶς φιλῶ γλυκά,

Σείριος  

ΥΓ. Σημάδι ὅτι «μαζευόμαστε» σιγά σιγά στήν πόλη κι οἱ ἑτοιμασίες γιά τό ἄνοιγμα κάποιων ἀγαπημένων μαγαζιῶν. Ἡ «Οἰνοθήκη» ἑτοιμάζεται νά ἀνοίξει, ἡ «Ὁδός ὀνείρου» ἄνοιξε ἤδη, ἡ «τρελλή ροδιά» κάνει τίς ἑτοιμασίες της…Στήν Ἄνω Πόλη, ἐκεῖ κοντά στά σκαλιά τῆς Ἄγ. Νικολάου ὁ κόσμος ἔχει γυρίσει γιά τά καλά… εἶχα ἀποφασίσει νά μείνω μέσα ἀπόψε ἀλλά τελικά λέω νά βγῶ

Ὁ ἀγαθός του λόφου (the fool on the hill)

«Μέ ρωτᾶς πῶς ἔγινα τρελός. Νά πώς: Μία μέρα πολύ πρίν γεννηθοῦν πολλοί θεοί, ξύπνησα ἀπό ἕναν βαθύ ὕπνο καί βρῆκα ὅλες τίς μάσκες μου κλεμμένες-τίς 7 μάσκες πού εἶχα φτιάξει καί φορέσει σ’ ἑφτά ζωές. Ἔτρεξα ἀμασκάρευτος μεσ’ ἄπ’ τούς δρόμους, τούς γεμάτους πλήθη φωνάζοντας: Κλέφτες, κλέφτες καταραμένοι κλέφτες…κι ὅταν ἔφτασα στήν ἀγορά ἕνας νέος πού στεκόταν πάνω σέ μία στέγη φώναξε: Εἶναι τρελός! Κοίταξα πάνω νά τόν δῶ. Ὁ ἥλιος φίλησε τό γυμνό μου πρόσωπο κι ἡ ψυχή μου φούντωσε ἀγάπη γιά τόν ἥλιο καί τίς μάσκες μου δέν τίς ἤθελα πιά. Καί σάν μέσα σέ ἔκσταση φώναξα: Εὐλογημένοι νά εἶναι οἱ κλέφτες, πού κλέψανε τίς μάσκες μου. Ἔτσι ἔγινα τρελός…»

Καλίλ Γκιμπρᾶν