Μια αγάπη μου - Σαπφώ Νοταρά

Υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες που δεν τους δίνονται οι ίδιες ευκαιρίες σε σχέση με άλλους υποδεέστερης (ίσως) στόφας και ταλέντου. Σε άλλους πάλι κόλλησαν μια «ταμπέλα», τους ταύτισαν με έναν χαρακτήρα κι εγκλώβισαν εκεί τα όνειρα και το ταλέντο τους. Μια τέτοια περίπτωση, θαρρώ πως είναι η ξεχωριστή Σαπφώ Νοταρά. 

Από παιδί με γοήτευε η χροιά της φωνής της. Βραχνή – πνιχτή φωνή, με κάτι αρχέγονο και πέρα για πέρα ελληνικό. Μέσα από τις εμφανίσεις στις ταινίες της, τη γνώρισα όπως οι περισσότεροι της γενιάς μου. Ανεξήγητα πως, από πολύ μικρός, ένιωθα ότι οι σκηνοθέτες «εκμεταλλεύονταν» την παρουσία της. Κι ίσως αυτός να ήταν ο λόγος για τον οποίο δε γελούσα με τις σκηνές της, την ώρα που οι υπόλοιποι κρέμονταν από τα χείλη της για να ακούσουν εκείνο το χιλιοειπωμένο «Σόδομα και Γόμορρα».

Μεγάλωνα κι ενώ είχα αρχίσει να ασχολούμαι με το ραδιοθέατρο, να συλλέγω σπάνια αρχεία κτλ ουδέποτε με απασχόλησε η Νοταρά. Την έβρισκα μπροστά μου πότε με τον έναν τρόπο και πότε με τον άλλο. Θαρρώ πως την πρωτοάκουσα θεατρικά σε έναν δίσκο από τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο» με την Έλλη Λαμπέτη, ύστερα στην «Πορνογραφία» του Μ. Χατζιδάκι, μετά στα «Σαντέ της Σαπφώς» του Μανιώτη… εκείνο το βιβλίο του Μανιώτη με έκανε να ψάξω περισσότερο για τη Νοταρά. Έμαθα πράγματα για εκείνη που με εντυπωσίασαν αλλά πιο πολύ συγκινήθηκα με τη μοναχικότητα της. (Διότι αν μου ισχυριστείς φίλε αναγνώστη ότι δε σε έχει φοβίσει / προβληματίσει το ενδεχόμενο να μείνεις μόνος στο διάβα της ζωής, δε θα σε πιστέψω!!!). Περνούσε ο καιρός και πάντα με την ίδια θλίψη έβλεπα τις ταινίες της, ενώ παράλληλα σε κάθε ευκαιρία συνέλεγα τους «θησαυρούς» της όπως έκανα και με τους άλλους «αγαπημένους» μου.

Πότε έβρισκα τη Σαπφώ μπροστά μου και πότε την έχανα, χαμένος στην καθημερινότητα μου. Αλλά τον τελευταίο χρόνο (ναι αυτόν που έκανα τη θητεία μου) συνέβησαν τρία γεγονότα που με τον τρόπο τους έφεραν τη Νοταρά και πάλι στο προσκήνιό μου. Τα περασμένα Χριστούγεννα οι φίλοι και συνδιαχειριστές στο RADIO – THEATRE μου χάρισαν τις Τρωάδες (παράσταση του ’79 σε διδασκαλία Γ. Τσαρούχη) με τη Νοταρά στο ρόλο της πρώτης κορυφαίας, αυτό στάθηκε η αφορμή να διαβάσω ξανά το βιβλίο του Μανιώτη κι αποκορύφωμα όλων το δημοσίευμα των ΝΕΩΝ με ημερομηνία 15-06-1985 που βρέθηκε μπροστά μου όλως τυχαία. Το εν λόγω φύλλο της εφημερίδας σκέπαζε επιμελώς μια κούτα φοιτητικών συγγραμμάτων της μητέρας μου (ναι τα έχει κρατήσει!) την οποία ανοίξαμε κατά τη μεταφορά της από το πατάρι του σπιτιού μας στην αποθήκη.

Κι είναι που έχω την πετριά και μου αρέσει να ξεφυλλίζω ή να διαβάζω παλιά περιοδικά γιατί έχω την ψευδαίσθηση ότι ταξιδεύω στο χρόνο. Ξεκοκαλίζοντας εκείνο το κιτρινισμένο φύλλο λοιπόν, έπεσα πάνω σε ένα ρεπορτάζ για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε νεκρή η Νοταρά και μερικές λεπτομέρειες από την «ήσυχη» κηδεία που είχε. Από τότε μου καρφώθηκε στο μυαλό πως πρέπει να κάνω κάτι για να τιμήσω τη μνήμη της. Βρήκα, λοιπόν, την ευκαιρία και στο Radio Theatre ετοιμάσαμε ένα μικρό αφιέρωμα στο πρόσωπό της. 

Τρέξτε όλοι ε δ ώ  κι ανακαλύψτε τη Σαπφώ Νοταρά.

Χαιρετώ σας