Πάσχα στην πόλη...

Μερικές από τις αγαπημένες μου αναρτήσεις, είναι η σειρά των περσινών αναρτήσεων κατά την πασχαλινή περίοδο. Όχι πως είμαι κανένας βαθιά θρησκευόμενος, αλλά με το Πάσχα τρέφω σχέση παράξενη. Οι συμβολισμοί του, τα βαθύτερα νοήματα τόσο των "απλοϊκών" παραβολών όσο και των λόγων των Ευαγγελίων με κάνουν να στέκομαι πάντα με προσοχή. Με κάνουν να βλέπω και να σκέφτομαι πως και τα πιο απλά πράγματα δεν είναι ποσό τόσο απλοϊκά όσο προβάλουν.

Ο Σείριος που σαν ήταν παιδί πήγαινε μπροστά στην περιφορά του Επιταφίου με εξαπτέρυγο έχει μεγαλώσει πολύ, δεν είναι ολότελα καθάριος στην ψυχή -όπως επιτάσσει ο ρόλος εκείνος- όμως πάντα θυμάται με την ίδια νοσταλγίες όλες εκείνες τις Μ. Παρασκευές. Τώρα κουβαλάει το δικό του σταυρό, ελπίζει στην Ανάσταση (όχι την κυριολεκτική) την οποία ύστερα από έναν χρόνο σχεδόν άρχισε να βιώνει. Αλλά πως να γίνει, όλα θέλουν το χρόνο και τον πόνο τους....

Έλεγα λίγο πιο πάνω για τις περσινές αναρτήσεις της Πασχαλινής περίοδο τις οποίες αγαπώ ιδιαίτερα γιατί στις περισσότερες είχα γράψει όσα με συνδέουν με τη Λαμπρή και κάθε μέρα από τη Μεγάλη Δευτέρα ίσαμε την Μεγάλη Παρασκευή η Έλλη Λαμπέτη διαβάζει για όλους μας (με τον μοναδικό εκείνο τρόπο που τη χαρακτήριζε) τις περικοπές από τα Ευαγγέλια. Σας παροτρύνω το δίχως άλλο να ανατρέχετε καθημερινά στο σχετικό σύνδεσμο που θα παραθέσω. Έτσι για δέκα λεπτά (το πολύ δεκαπέντε διαρκούν τα σχετικά βίντεο) θα νιώσετε κάτι διαφορετικό.

Κυριακή των Βαΐων (Με Παπαδιαμάντη)

Μεγάλη Δευτέρα

ΜεγάληΤρίτη - Τροπάριο της Κασσιανής

Μεγάλη  Τετάρτη - Το μύρο της Βηθανίας

Μεγάλη Πέμπτη - Ο Μυστικός Δείπνος

Μεγάλη  Παρασκευή - Επιτάφιος Θρήνος

Μεγάλο Σάββατο - Ανάστασις Ψυχής

~~~~~~~~~~~ /// ~~~~~~~~~~~

*** ίσαμε την στιγμή που η αναπνοή τους Θα ενωθεί με τ' ανοιξιάτικο αεράκι του επιταφίου και θα χαθεί...
*** κόκκινες παπαρούνες που έλεγες θα στάξουν αίμα... ακόμη μιαν ανάμνηση από εκείνες τις παιδικές... αγροί ολόγιομοι με κατακόκκινες παπαρούνες κι εγώ να τρέχω ανάμεσά τους χωρίς να φοβάμαι τίποτε. Πόσο θα ήθελα να μοιάζει το φετινό Πάσχα με αλλοτινά. Είναι μεγάλες οι απουσίες πια... αναντικατάστατες. 

Θα επανέλθω, με τις ευχές μου... 

για την ώρα καλή Μεγάλη Βδομάδα

Φτάσαν, λοιπόν, τα φετινά Χριστούγεννα! ~update~

UPDATE

Να λοιπόν που φτάσαν τα Χριστούγεννα, και τι έχουμε κάνει...;

Μια χρονιά που τελειώνει και μια που μόλις τώρα προβάλει

Αυτές είναι οι χρονιάρες μέρες κι ελπίζω να περάσουμε καλά,

ο πλησίον κι όλοι οι αγαπημένοι μας, οι γηραιότεροι μα κι οι νέοι...

Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένος ο ερχόμενος Χρόνος

Ας ελπίσουμε ότι θα είναι καλύτερος από τον προηγούμενο

απαλλαγμένος από κάθε φοβία...

Τούτες οι χρονιάρες μέρες θα έπρεπε να είναι το ίδιο

για τους αδύναμους και για τους ισχυρούς

για τους πλούσιους και τους φτωχούς

μα ο κόσμος μας είναι τόσο άδικος... γεμάτος ανισότητες...

Όμορφα κι Ευτυχισμένα να είναι τούτα τα Χριστούγεννα

για κάθε άνθρωπο επί γης, ανεξάρτητα από τη φυλή του,

κι ας σταματήσουμε κάθε εχθροπραξία...

Ας ελπίσουμε ότι τούτη η χρονιά θα είναι καλύτερη,

χωρίς κανένας φόβος να φωλιάζει στις ψυχές μας

και τα κανόνια των πολέμων να σωπάσουν...

Ας τελειώσουν οι πόλεμοι τώρα!

The war is over - John Lennon

ελεύθερη απόδοση στίχων Seirios

     

      

     Καλά Χριστούγεννα στα σπίτια καθενός από εσάς που με συντροφεύετε τόσα χρόνια. Χαμένος σε μιαν καθημερινότητα που δεν είχα "προγραμματίσει", που με πήγαινε στην αρχή τουλάχιστον όπου εκείνη ήθελα μα τελευταία βρίσκω το βηματισμό μου και πάλι. Σα να μεγάλωσα για δεύτερη φορά απότομα, το τελευταίο εξάμηνο. Έρως - Θέρος - Πόλεμος - Απώλειες - Πεδία μαχών και στρατιώτης στην πρώτη γραμμή. Περνάνε... όλα περνάνε...

     Τούτες οι γιορτινές μέρες δε θυμίζουν σε τίποτε αλλοτινές μα στα αλήθεια δε με νοιάζει ιδιαίτερα. Τα Χριστούγεννα από παιδί με άφηναν παγερά αδιάφορο, μολονότι στο πατρογονικό μου γιορτάζονταν πάντα με λαμπρότητα και μεγάλες επισημότητες. Τα εορταστικά ρεβεγιόν είναι μέρος των αναμνήσεων που κουβαλάω. Κόσμος καλοντυμένος, χαρούμενος, λαμπερός… όμως από παιδί με βασάνιζε η ίδια πάντα σκέψη! Πως ξεχνούν με μιας τα προβλήματα που μπορεί να έχουν και ντύνονται το ψεύτικο χαμόγελο και προσποιούνται πως όλα είναι υπέροχα; Δεν έδωσα ποτέ απάντηση, απλά με τα χρόνια άρχισα να καταλαβαίνω…

     Θυμάμαι βέβαια κι όμορφα πράγματα που έκρυβαν ουσιαστική αγάπη. Στις εικόνες αυτές μετέχουν άτομα του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος κι η αδερφική μου φίλη. Και φυσικά θυμάμαι τα πιο όμορφα Χριστούγεννα που έκαμνα με μιαν άγνωστη οικογένεια, από μακρυά… κοιτώντας τους από το παράθυρο μια νύχτα παραμονής Χριστουγέννων που ήμουν φαντάρος. Μου έλειπε το σπιτικό μου εκείνο το βράδυ και βουβό παράπονο κυριαρχούσε σιωπηρά μέσα μου. Κι εκεί που χάζευα τα βουνά της Αρκαδίας για κάποια στιγμή διέκρινα μιαν ανοιχτή κουρτίνα, πολλά μέτρα μακρυά από τη σκοπιά μου, και μιαν οικογένεια χωρίς να το ξέρει ήταν η πιο διακριτική συντροφιά που κατόρθωσε να ζεστάνει την καρδιά μου. Τους έβλεπα από μακρυά και φανταζόμουν ότι ήμουν μαζί τους… 

   

     Μέρες γιορτών διανύουμε κι είμαστε ένα βήμα πριν τον εορτασμό των Χριστουγέννων. Εφέτος, τα δώρα για τους περισσότερους θα' ναι περιορισμένα αλλά μην ξεχνάτε δώρο σημαίνει να δίνεις κάτι από ψυχής κι όχι οπωσδήποτε κάτι πολυέξοδο. Το δίχως άλλο τούτη η οικονομική κρίση μας έχει κάνει πολύ φτωχότερους κι ίσως λίγο καλύτερους ανθρώπους. Ας είναι ... 

     Τα μικρά δώρα, τα από καρδιάς δοσμένα κάνουν πάντα καλύτερη αίσθηση στους αγαπημένους μας. Χαρίστε βιβλία καινούρια ή από αυτά που έχετε διαβάσει και τώρα κοσμούν τη βιβλιοθήκη σας, έναν δίσκο (ακόμη κι αντιγραμμένο), ένα σημειωματάριο με μιαν ιδιόχειρη σκέψη σας σε κάποιον... Τόσο απλά, τόσο οικονομικά! Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται δαπανηρά τότε αφιερώστε λίγο από το χρόνο σας για έναν περίπατο με όσους αγαπάτε. Μα το σημαντικότερο από όλα είναι να θυμηθείτε όσους τις μέρες των γιορτών είναι μόνοι… Ένα τηλέφωνο, μια βόλτα μαζί τους θα τους κάνει να ξεχάσουν (προσωρινά έστω)  τη μοναξιά που αισθάνονται εντονότερη τούτες τις μέρες. 

     Το δικό μου δωράκι είναι ψηφιακό αλλά γίνεται μιας πρώτης τάξεως αφορμή για διάβασμα τόσο από τους μικρούς μας φίλους όσο κι από τους μεγαλύτερους. Το αγαπημένο μου παραμύθι του Όσκαρ Ουάιλντ  είναι η ιστορία του "Ευτυχισμένου Πρίγκιπα". Ξυπνά εικόνες από την παιδική μου ηλικία. Σήμερα, λοιπόν, το παραμύθι διαβάζει για όλους μας ο Δημήτρης Χορν (ΕΔΩ) κι αμέσως μετά η Σαπφώ Νοταρά (ΕΔΩ) διαβάζει για όλους εμάς που αγαπάμε τον Αλ. Παπαδιαμάντη, το διήγημα "Έρωτας στα Χιόνια". 

     Οι ευχές μου πρώιμα δοσμένες, αλλά με την ελπίδα να φτάσουν έγκαιρα σε όλους εσάς. Με πραγματική αγάπη, Σείριος.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους, με υγεία κι ηρεμία στα σπίτια σας!!!

**Για ακούστε τη μουσική ιστορία των "τριών μάγων" όπως την ιστορούσαν οι κάτοικοι της Λιλιπούπολης. 

UPDATE

Το ταξίδι των μάγων

T.s. Eliot

Κρύο ταξίδι κάναμε! Η χειρότερη εποχή του χρόνου για ταξίδια.

Και τι μακρύ ταξίδι…

Οι δρόμοι αδιάβατοι, ο καιρός αψύς στην καρδιά του χειμώνα.

Ήταν φορές που νοσταλγήσαμε τα καλοκαιρινά παλάτια, τα περιβόλια,

Τα μεταξένια κορίτσια που μας πρόσφεραν δροσιστικά…

Οι αγωγιάτες έβριζαν, γκρίνιαζαν και φεύγανε κρυφά

πότε για κρασί και πότε για το γλέντι.

Κι οι φωτιές σβηστές, κι ούτε μια σκέπη…

Οι πόλεις εχθρικές και τα χωριά αφιλόξενα!

Τα σπίτια βρώμικα, μας κλέβανε στο νοίκι…

Σκληρό ταξίδι κάναμε! Στο τέλος, προτιμούσαμε να ταξιδεύουμε όλη νύχτα

και να κοιμόμαστε κλεφτά…

Κάθε που πλαγιάζαμε τα οι φωνές στα αφτιά μας τραγουδούσαν κι έλεγαν

πως "όλα αυτά είναι τρέλες!"

Τα ξημερώματα φτάσαμε σε μιαν ήμερη πεδιάδα πιο κάτω από τα χιόνια.

Με ένα ρυάκι που’ τρέχε κι ένα νερόμυλο που χτυπούσε στο σκοτάδι.

Και τρία δέντρα στο χαμηλωμένο ουρανό  καθώς κι ένα άσπρο, γέρικο άλογο

που κάλπαζε μες στο λιβάδι…

Ύστερα φτάσαμε σε μια ταβέρνα, που την ίσκιωνε κληματαριά.

Έξι χέρια σε μιαν ανοιχτή πόρτα που γύρευαν ασήμι και πόδια

που κλοτσούσαν τα άδεια ασκιά

Μα κανείς δεν ήξερε τίποτα…

Έτσι τραβήξαμε και φτάσαμε νύχτα! Την τελευταία ώρα βρήκαμε τον τόπο.

Κι ήταν θα’ λέγε κανείς επιτυχία…

Αυτά είναι όλα παλαιές ιστορίες, παλιές αναμνήσεις!

Και θα πήγαινα ξανά…Μα ένα δεν ξέρω!

Ένα δεν ξέρω…

Κάναμε τόσο δρόμο για γέννα ή θάνατο;

Βρήκαμε μια γέννα, αυτό είναι σίγουρο, άλλωστε ήξερα να ξεχωρίζω…

Μα πίστευα πως ήτανε άλλο πράγμα…

Ήταν η γέννηση τούτη σκληρή, πικρή αγωνία σα θάνατος.

Σαν το δικό μας θάνατο!

Γυρίσαμε στα παλάτια μας, σε τούτα τα βασίλεια

όχι πια βολεμένοι στα παλιά μας προνόμια… 

**το ακούμε από τον Δ. Χορν σε μιαν παλιά - συλλεκτική ηχογράφηση

 

το κατεβάζουμε ώστε να το έχουμε στο αρχείο μας Ε Δ Ω

Ανάσταση Ψυχής... (Μ. Σάββατο - Λαμπέτη)

«Ὁ Χριστός» του Κωνσταντίνου Παρθένη. Λάδι σε μουσαμά. 

Ίσως από τα πιο επιβλητικά έργα της Εθνικής Πινακοθήκης.

Η κάθε ανάσταση προϋποθέτει την απώλεια… κι η κάθε απώλεια πόνο ψυχής και καρδίας. Όμως σαν έρθει η Ανάσταση η ψυχή βρίσκει την πληρότητά της. 

Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα με υγεία στα σπίτια σας!

Η παρούσα ανάρτηση είναι η τελευταία "εορταστική ανάρτηση" και θα ήθελα να την αφιερώσω σε όλους σας μα πιο πολύ στους ανθρώπους εκείνους που θα κάμνουν Ανάσταση μονάχοι. Στους φαντάρους που υπηρετούν και κάνουν σκοπιά όπως εγώ κάποτε, στους ασθενείς που καρτερούν τη λύτρωση στο κρεβάτι ενός σπιτιού ή ενός νοσοκομείου, στους γέροντες στα απανταχού γηροκομεία, στους γιατρούς που έχουν εφημερία, στους γονιούς που τα παιδιά τους λείπουν, στην Παρισινή Φίλη μου που είναι μακρυά, σε εκείνους που συνεχίζουν να κουβαλούν το σταυρό τους αγόγγυστα.

Και μιαν αλλιώτικη προσευχή, από εκείνες τις παράξενες που κάμνω τα βράδια.

Κύριε,
είχα μια ζεστή καρδιά
σκεπασμένη με κεραμίδια
στην άλλη άκρη της πολιτείας
Κύριε,
αγαπούσα τα πουλιά
χαιρετούσα τους ανέμους
και μεγάλωνα.
Κύριε,
τα βράδια που άναβες τ΄ αστέρια σου
κι εγώ τη μικρή μου λάμπα,
άνοιγε όλα μου τα όνειρα βεντάλια.
Κι είχα πολλά όνειρα Κύριε,
τόσα πολλά που γέμισε η κάμαρά μου
Και δεν χωρούσαν τα έπιπλα
και τα παπούτσια μου,
έπειτα
δεν χωρούσε κι εμένα.

Βαγγέλη Ροζακέα

*στο πικάπ ο Μ. Χατζιδάκις σε μια από τις τελευταίες του ηχογραφήσεις. Ο πίνακας του K. Παρθένη είναι φωτογραφία μου κ χαρίζεται σε όλους εσάς που πιθανόν να μη γνωρίζετε την ύπαρξη του παρόντος έργου.

Φιλώ κ χαιρετώ σας

 

Επιτάφιος Θρήνος - Αναμνήσεις (Λαμπέτη - Βέη - Νταντωνάκη)

Η αποκαθήλωση

Σὲ τὸν ἀναβαλλόμενον τὸ φῶς ὥσπερ ἱμάτιον, καθελὼν Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ξύλου σὺν Νικοδήμῳ, καὶ θεωρήσας νεκρόν, γυμνόν, ἄταφον, εὐσυμπάθητον θρῆνον ἀναλαβών, ὀδυρόμενος ἔλεγεν·
 

Οἴμοι γλυκύτατε Ἰησοῦ· ὃν πρὸ μικροῦ ὁ ἥλιος ἐν Σταυρῷ κρεμάμενον θεασάμενος, ζόφῳ περιεβάλλετο, καὶ ἡ γῆ τῷ φόβῳ ἐκυμαίνετο,
καὶ διερήγνυτο τοῦ ναοῦ τὸ καταπέτασμα· ἀλλ' ἰδοὺ νῦν βλέπω σε δι' ἐμὲ ἑκουσίως ὑπελθόντα θάνατον. Πῶς σε κηδεύσω Θεέ μου; ἢ πῶς σινδόσιν εἰλήσω; ποίαις χερσὶ δὲ προσψαύσω τὸ σὸν ἀκήρατον σῶμα; ἢ ποῖα ᾄσματα μέλψω τῇ σῇ ἐξόδῳ, Οἰκτίρμον; 

 
Μεγαλύνω τὰ πάθη σου ὑμνολογῶ καὶ τὴν ταφήν σου,
σὺν τῇ ἀναστάσει, κραυγάζων· Κύριε δόξα σοι. 

«Η ζωή εν τάφω…»

1. Η ζωή εν τάφω κατετέθης, Χριστέ, και Αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σην.

2. Η ζωή πώς θνήσκεις; πώς και τάφω οικείς; του θανάτου το βασίλειον λύεις δε και το Άδου τους νεκρούς εξανιστάς.

3. Μεγαλύνομέν σε, Ιησού Βασιλεύ, και τιμώμεν την ταφήν και τα πάθη σου, δι ών έσωσας ημάς εκ της φθοράς.

4. Μέτρα γης ο στήσας, εν σμικρώ κατοικείς, Ιησού παμβασιλεύ, τάφω σήμερον, εκ μνημάτων τους θανόντας ανιστών.

5. Ο Δεσπότης πάντων καθοράται νεκρός και εν μνήματι καινώ κατατίθεται, ο κενώσας τα μνημεία των νεκρών.

6. Δακρυρρόους θρήνους επί σε η Αγνή, μητρικώς, ω Ιησού, επιρραίνουσα, ανεβόα˙ Πώς κηδεύσω σε, Υιέ;

7. Προσκυνώ το Πάθος, ανυμνώ την Ταφήν, μεγαλύνω σου το κράτος φιλάνθρωπε, δι’ ων λέλυμαι παθών φθοροποιών.

8. Οίμοι φως του Κόσμου! Οίμοι φως το εμόν! Ιησού μου ποθεινότατε έκραζεν, η Παρθένος θρηνωδούσα γοερώς.

9. Ανυμνούμεν Λόγε, σε τον πάντων Θεόν, συν Πατρί και τω Αγίω σου Πνεύματι και δοξάζομεν την θείαν σου Ταφήν.

10.Μακαρίζομέν σε, Θεοτόκε αγνή, και τιμώμεν την ταφήν την τριήμερον του Υιού σου και Θεού ημών πιστώς.

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος...

_________________________________________________________________________

Το άρωμα από τις ανθισμένες νεραντζιές στο μεγάλο πεζόδρομο της γειτονιάς μου μεθυστικό κι έχει μιαν δύναμη να σε ταξιδεύει με μοναδικό τρόπο. Βρέθηκα να περπατάω, γυρίζοντας στο σπίτι μου κι ασυναίσθητα επιβράδυνα το βηματισμό μου σαν να μην ήθελα να τελειώσει το ταξίδι στις αισθήσεις κ τις αναμνήσεις...

Η Λαμπέτη στο σημερινό βίντεο είναι σπαρακτική και δε σας κρύβω πως κάθε φορά που βλέπω τούτο το βίντεο συγκινούμαι βαθύτατα, σχεδόν δακρύζω κάθε που ακούω το εγκώμιο "Η Ζωή εν Τάφω" από τα χείλη της Έλλης Λαμπέτη (αν είσαι προσεκτικός μπορείς να ακούσεις κ τη συγκίνηση της ίδιας...) Έχω την αίσθηση ότι τούτο το βίντεο, είναι το καλύτερο από τα έξι (συνολικά) και συνάμα το πιο εκφραστικό από απόψεως απόδοσης κειμένων. Για μένα η μέρα τούτη είναι η πιο ιερή κι όσο ήμουν παιδί κατά παράδοση στην περιφορά του Επιταφίου πήγαινα μπροστά στην ακολουθία, με εξαπτέρυγο. Όταν μεγάλωσα λίγο ακόμη, στα χρόνια του γυμνασίου στην περιφορά κρατούσα το Σταυρό και μια φορά μονάχα έχω κουβαλήσει εκ περιτροπής τον Επιτάφιο. Όταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι δεν είμαι αγνός - καθάριος στην ψυχή σταμάτησα να πηγαίνω μπροστά στην ακουλουθία, παρέμενα με τους οικείους μου, ακολουθώντας όπως οι περισσότεροι. Έτσι σαν παιδί ποτέ δεν κράτησα χάρτινο φαναράκι ή το χέρι των δικών μου στην περιφορά... παρά μόνο θυμάμαι τις γυναίκες στις εξώπορτες των σπιτιών να καίνε λιβάνια μοσχομύριστα, να κάμνουν το σταυρό τους και να μας φωνάζουν "και του χρόνου, βοήθειά σας, παιδιά!!!" Και φούσκωνα καμάρι χωρίς να ξέρω γιατί... αυτός είναι ο επιτάφιος για μένα...

Η Γιώτα Βέη με τον δικό της, ανεπανάληπτο τρόπο ερμηνεύει τη "Ζωή εν Τάφω" κι κορυφαία Φλέρυ Νταντωνάκη, με μιαν ανάσα κυριολεκτικά θρηνεί σαν άλλη Παναγιά. Αξίζουν της προσοχής σας κι οι δυο αυτές ερμηνείες. Αν ζούσε η Ε. Λαμπέτη, σήμερα θα είχε τα γενέθλιά της. Θα ακολουθήσει ακόμη μιαν ανάρτηση, εκείνη του Μ. Σαββάτου μαζί με τις ευχές μου. 

* Γερνάω Μαμά... 

**... Ίσαμε την στιγμή που η αναπνοή τους Θα ενωθεί με τ'ανοιξιάτικο αεράκι του επιταφίου και θα χαθεί...

Διπλή Εορταστική Ανάρτηση (Μ. Πέμπτη - Λαμπέτη)

Λίγο πριν τα 30, λίγο μετά τα 25

Το μακρινό 1985 είχαμε Πάσχα στις 14 Απριλίου δηλαδή μια μέρα νωρίτερα σε σχέση με το φετινό. Μια γυναίκα περίμενε το δεύτερο μωρό της καθώς είχε μπει στο μήνα της και το μωρό είχε πάρει "θέση". Ζήτημα ημερών ήταν η έλευση του, το βαλιτσάκι με τα ρούχα ήταν έτοιμο για το μαιευτήριο κι όλοι περίμεναν τη μεγάλη στιγμή. Σε εκείνη τη μακρινή χρονολογία τα υπερηχογραφήματα δεν ήταν διαδεδομένα (στην Ελλάδα ανύπαρκτα) κι έτσι κανείς δεν γνώριζε το φύλο του μωρού. Τα χρώματα στα ρούχα που προορίζονταν για το μωρό ήταν ουδέτερα. Είπαμε άλλες εποχές μακρινές... Τα μεγαλύτερα συνονόματα ξαδέρφια (τι κακό αυτό με την παραδοσιακή ονοματολογία) είχαν στοιχηματίσει την έλευση αγοριού. Του είχαν ετοιμάσει και μια ζωγραφιά, δείγμα των καλών προθέσεων που είχαν για τον ερχομό του. Ήταν πια Μεγαλοβδόμαδο κι η κοιλιά δύσκολα κουμανταριζόταν από εκείνη τη γυναίκα. Μετρούσε και ξαναμετρούσε τις μέρες, δεν ήταν πρωτάρα πια. Είχε προηγηθεί η έλευση ενός ακόμη παιδιού στην οικογένεια. Την είχε βεβαιώσει κι ο γιατρός της ότι ίσαμε την Κυριακή του Θωμά θα έχει γεννήσει... Έλα μου όμως που εκείνο το μωρό βάλθηκε να έρθει στο μάταιο τούτο κόσμο την ώρα που ο κόσμος πήγαινε στην ακολουθία του επιταφίου… 

Έτσι λοιπόν, στις 12-04-1985 και ώρα 7:45μμ το μωρό γεννήθηκε κι ήταν αγόρι. Το ντύσανε με ένα φιστικί (απαίσιο χρώμα!!!) φορμάκι που είχε στο κέντρο έναν λαγό, έτρεξαν για τα συχαρίκια στον πατέρα που περίμενε απέξω, εκείνος θα έδωσε χρήματα που έκανε το γιο και τρελαμένος από χαρά - ευτυχία άρχισε να φωτογραφίζει το μωράκι με τα κοκκινισμένα μούτρα από την ταλαιπωρία του τοκετού. Ύστερα στο δωμάτιο του ιδιωτικού μαιευτηρίου κάποιος οικείος τους έστησε για φωτογραφία, όλη την οικογένεια. Η μαμά κρατούσε στα χέρια το νεογέννητο κι ο πατέρας την κόρη.

Πόσα όνειρα θα έκαναν εκείνη τη μέρα οι δυο γονείς ποτέ δε θα το μάθουμε! Τι να ονειρεύτηκαν άραγε για την πορεία εκείνου του παιδιού κι αλήθεια επιβεβαιώθηκε καμιά από τις προσδοκίες που εναπόθεσαν βουβά στο πρόσωπο του νέου εκείνου μωρού;  Τα χρόνια πέρασαν, το μωρό μεγάλωσε, έγινε αγόρι, έπειτα έφηβος και τέλος άνδρας που κοντεύει τα τριάντα και κάθεται τώρα και σας γράφει όλα τούτα...

Και δεν έχω παράπονο από την τύχη ή τη ζωή μου ίσαμε τώρα! Έχω την υγειά μου κι είναι το μόνο που αλήθεια θέλω, όλα τα άλλα έρχονται... Δε μου χαρίστηκαν πολλά πράγματα αλλά ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Αγωνίστηκα κι αγωνίζομαι κάθε μέρα για μπορώ να λέω με καμάρι πως δεν πρόδωσα τις αρχές με τις οποίες με μεγάλωσαν. Μα πάνω απ' όλα δεν κιότεψα στο δύσκολο δρόμο που διάλεξα, εκείνον με "Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας". Αν έπρεπε να πω ευχαριστώ σίγουρα θα έπρεπε να λέω πολλά, πάρααα πολλαααά σε ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο μου καθώς και σε όλους εσάς με την ιδιαίτερα σχέση που έχουμε δομήσει εδώ, στο μπλογκ τούτο. Τα λάθη και τα πάθη μου τα βάζω στην πρώτη γραμμή να τα βλέπω κάθε μέρα και σήμερα που σβήνω ακόμη ένα κερί στην τούρτα μου, λέω χαλάλι γιατί από αυτά έμαθα περισσότερα από εκείνα που με δίδαξαν τα "μπράβο".

Τι να σου ευχηθώ εαυτέ μου; Καλή τύχη που ξέρω πως σου αρέσει...

Λίγο πριν τα τριάντα, λίγο μετά τα είκοσι πέντε... λίγο πιο νωρίς, λίγο πιο αργά...

Περπατούσα σήμερα και πέρασα κάτω από το σπίτι που τόσα είχαμε ζήσει. Γύρισα το βλέμμα να δω το σπίτι. Το παράθυρο κλειστό, το μπαλκόνι άδειο, το κουδούνι έχει ακόμη το όνομα. Έλαβα το χέρι στην τσέπη, ασυναίσθητα, να βρω τα κλειδιά... γέλασα με τον ίδιο μου τον εαυτό, τα μόνα κλειδιά που βρήκα στην τσέπη είναι τα "νέα" κλειδιά. Λυπήθηκα... Βλέπεις η συνήθεια είναι ισχυρό πράγμα και δύσκολα απαλλάσσεσαι από αυτήν. Πολλά από τα τελευταία βράδια καθώς προσπαθώ να κοιμηθώ, βάνω με τον νου μου ότι είμαι σε άλλον χώρο, σε άλλη κάμαρα και κάπου πιο κει μια κιθάρα ακουμπισμένη περιμένει... μου αρέσει να ζω με αυτή την εικόνα... Και καρτερώ να πιάσεις την κιθάρα, να αρχίσεις να παίζεις τη "Σωτηρία της ψυχής" που τόσο αγαπώ. Κι έπειτα να σε διακόπτω πριν καλά καλά αρχίσεις για να ηχογραφήσουμε το τραγούδι, κι εγώ κάπου πιο κει μουρμουρίζω το τραγούδι... Αγόρασα βιολέτες, τις έβαλα στο βάζο και στόλισα το δωμάτιό μου. Ήταν το δώρο μου, στον ίδιο μου τον εαυτό… Μμμ, μμμ, μμμ, μμμ. Ίσα που το μουρμουρίζω, να μην ακούγομαι στο γείτονα, είναι νύχτα... 

_________________________________________________________________

Ποστ μεσα στο ποστ, δλδ τοστ!

  «Σήμερον ὁ Ἰούδας καταλιμπάνει τόν Διδάσκαλον καί παραλαμβάνει τόν διάβολον· τυφλοῦται τῷ πάθει τῆς φιλαργυρίας, ἐκπίπτει τοῦ φωτός ὁ ἐσκοτισμένος∙ πῶς γάρ ἠδύνατο βλέπειν ὁ τόν φωστῆρα πωλήσας τριάκοντα ἀργυρίων; ἀλλ᾽ ἡμῖν ἀνέτειλεν ὁ παθών ὑπέρ τοῦ κόσμου∙ πρός ὅν βοήσωμεν∙ Ὁ παθών καί συμπαθῶν ἀνθρώποις, δόξα σοι».

Ο Μυστικός Δείπνος (κατά Ματθαίον ΚΣΤ, 17-30)

 

17 Τῇ δὲ πρώτῃ τῶν ἀζύμων προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ λέγοντες αὐτῷ· ποῦ θέλεις ἑτοιμάσωμέν σοι φαγεῖν τὸ πάσχα;

18 Ὁ δὲ εἶπεν· ὑπάγετε εἰς τὴν πόλιν πρὸς τὸν δεῖνα καὶ εἴπατε αὐτῷ· ὁ διδάσκαλος λέγει, ὁ καιρός μου ἐγγύς ἐστι· πρὸς σὲ ποιῶ τὸ πάσχα μετὰ τῶν μαθητῶν μου.

19 Καὶ ἐποίησαν οἱ μαθηταὶ ὡς συνέταξεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἡτοίμασαν τὸ πάσχα.

20 Ὀψίας δὲ γενομένης ἀνέκειτο μετὰ τῶν δώδεκα.

21 Καὶ ἐσθιόντων αὐτῶν εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἷς ἐξ ὑμῶν παραδώσει με.

22 Καὶ λυπούμενοι σφόδρα ἤρξαντο λέγειν αὐτῷ ἕκαστος αὐτῶν· μήτι ἐγώ εἰμι, Κύριε;

23 Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ὁ ἐμβάψας μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ τρυβλίῳ τὴν χεῖρα, οὗτός με παραδώσει.

24 Ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάγει καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ· οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται· καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος.

25 Ἀποκριθεὶς δὲ Ἰούδας ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν εἶπε· μήτι ἐγώ εἰμι, ραββί; λέγει αὐτῷ, σὺ εἶπας.

26 Ἐσθιόντων δὲ αὐτῶν λαβὼν ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτον καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς καὶ εἶπε· λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου·

27 καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες·

28 τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

29 Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπ᾿ ἄρτι ἐκ τούτου τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὅταν αὐτὸ πίνω μεθ᾿ ὑμῶν καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρός μου.

30 Καὶ ὑμνήσαντες ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν.

Φιλώ κ χαιρετώ σας από βάθος καρδίας

Το μύρο της Βηθανίας (Μ. Τετάρτη - Έλλη Λαμπέτη)

Πάτμος (καλοκαίρι 2007)

 Κατά Ματθαίον

(ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 25)

Η παραβολή των δέκα παρθένων

1 Τότε ὁμοιωθήσεται ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν δέκα παρθένοις, αἵτινες λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας αὐτῶν ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησιν τοῦ νυμφίου.  2 πέντε δὲ ἦσαν ἐξ αὐτῶν φρόνιμοι καὶ αἱ πέντε μωραί.  3 αἵτινες μωραὶ λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας ἑαυτῶν οὐκ ἔλαβον μεθ᾿ ἑαυτῶν ἔλαιον·  4 αἱ δὲ φρόνιμοι ἔλαβον ἔλαιον ἐν τοῖς ἀγγείοις αὐτῶν μετὰ τῶν λαμπάδων αὐτῶν.  5 χρονίζοντος δὲ τοῦ νυμφίου ἐνύσταξαν πᾶσαι καὶ ἐκάθευδον.  6 μέσης δὲ νυκτὸς κραυγὴ γέγονεν· ἰδοὺ ὁ νυμφίος ἔρχεται, ἐξέρχεσθε εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ.  7 τότε ἠγέρθησαν πᾶσαι αἱ παρθένοι ἐκεῖναι καὶ ἐκόσμησαν τὰς λαμπάδας αὐτῶν.  8 αἱ δὲ μωραὶ ταῖς φρονίμοις εἶπον· δότε ἡμῖν ἐκ τοῦ ἐλαίου ὑμῶν, ὅτι αἱ λαμπάδες ἡμῶν σβέννυνται.  9 ἀπεκρίθησαν δὲ αἱ φρόνιμοι λέγουσαι· μήποτε οὐκ ἀρκέσει ἡμῖν καὶ ὑμῖν· πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράσατε ἑαυταῖς.  10 ἀπερχομένων δὲ αὐτῶν ἀγοράσαι ἦλθεν ὁ νυμφίος καὶ αἱ ἕτοιμοι εἰσῆλθον μετ᾿ αὐτοῦ εἰς τοὺς γάμους, καὶ ἐκλείσθη ἡ θύρα.  11 ὕστερον δὲ ἔρχονται καὶ αἱ λοιπαὶ παρθένοι λέγουσαι· κύριε κύριε, ἄνοιξον ἡμῖν.  12 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐκ οἶδα ὑμᾶς.  13 γρηγορεῖτε οὖν, ὅτι οὐκ οἴδατε τὴν ἡμέραν οὐδὲ τὴν ὥραν ἐν ᾗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται.

1 «Τότε θα ομοιωθεί η βασιλεία των ουρανών με δέκα παρθένες που, αφού έλαβαν τις δικές τους λαμπάδες, εξήλθαν σε προϋπάντηση του νυμφίου.  2 Πέντε λοιπόν από αυτές ήταν μωρές και πέντε φρόνιμες.  3 Γιατί οι μωρές, ενώ έλαβαν τις λαμπάδες τους, δεν έλαβαν μαζί τους λάδι.  4 Οι φρόνιμες, όμως, έλαβαν λάδι μέσα στα αγγεία μαζί με τις δικές τους λαμπάδες.  5 Επειδή λοιπόν αργούσε ο νυμφίος, νύσταξαν όλες και κοιμούνταν.  6 Αλλά στο μέσο της νύχτας έγινε μια κραυγή: “Ιδού ο νυμφίος, εξέρχεστε προς συνάντησή του”.  7 Τότε σηκώθηκαν όλες οι παρθένες εκείνες και κόσμησαν τις δικές τους λαμπάδες.  8 Και οι μωρές είπαν στις φρόνιμες: “Δώστε σ’ εμάς από το λάδι σας, γιατί οι λαμπάδες μας σβήνουν”.  9 Αποκρίθηκαν τότε οι φρόνιμες λέγοντας: “Όχι, μήπως δεν αρκέσει για μας και για σας. Πηγαίνετε μάλλον προς αυτούς που πουλούν και αγοράστε για τους εαυτούς σας”.  10 Ενώ όμως αυτές έφευγαν, για να αγοράσουν, ήρθε ο νυμφίος, και οι έτοιμες εισήλθαν μαζί του στους γάμους και κλείστηκε η θύρα.  11 Ύστερα, λοιπόν, έρχονται και οι υπόλοιπες παρθένες λέγοντας: “Κύριε, κύριε, άνοιξέ μας”.  12 Εκείνος αποκρίθηκε και είπε: “Αλήθεια σας λέω, δεν σας ξέρω”.  13 Αγρυπνείτε, λοιπόν, γιατί δεν ξέρετε την ημέρα ούτε την ώρα».

 (ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 26)

  Το μύρο της Βηθανίας

6 Ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἦτο εἰς τὴν Βηθανίαν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ,

7 ἦλθε πρὸς αὐτὸν μία γυναῖκα ἡ ὁποία ἐκρατοῦσε ἕνα ἀλαβάστρινον δοχεῖον, μὲ πανάκριβο μύρον, καὶ τὸ ἔχυσε εἰς τὸ κεφάλι του, ἐνῷ αὐτὸς ἦτο εἰς τὸ τραπέζι.

8 Ὅταν εἶδαν αὐτὸ οἱ μαθηταὶ, ἀγανάκτησαν καὶ εἶπαν, «Γιατὶ νὰ γίνῃ ἡ σπατάλη αὐτή;

9 Θὰ μποροῦσε νὰ πωληθῇ τὸ μύρον διὰ μεγάλο ποσὸν καὶ νὰ δοθῇ εἰς τοὺς πτωχούς».

10 Ὁ Ἰησοῦς τὸ κατάλαβε καὶ τοὺς εἶπε, «Γιατὶ ἐνοχλεῖτε τὴν γυναῖκα;Ἔκανε μιὰ καλὴ πρᾶξι γιὰ μένα,

11 διότι τοὺς πτωχοὺς τοὺς ἔχετε πάντοτε μαζί σας, ἐμἐ ὅμως δὲν θὰ μὲ ἔχετε πάντοτε.

12 Ὅταν αὐτὴ ἔχυσε τὸ μύρον τοῦτο εἰς τὸ σῶμα μου, τὸ ἔκανε διὰ τὸν ἐνταφιασμόν μου.

13 Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅπου καὶ ἂν κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο εἰς ὅλον τὸν κόσμον, θὰ διαλαληθῇ καὶ ἐκεῖνο ποὺ ἔκανε αὐτὴ, εἰς μνήμην της».

________________________________________________

Τόσο η παραβολή των δέκα παρθένων όσο κι ο συμβολικός λόγος "του μύρου της Βηθανίας" από παιδί ακόμη με γοήτευαν γιατί σαν ήμουν μικρός δεν έβρισκα τα βαθύτερα νοήματα που κρύβονταν πίσω από αυτούς τους λόγους. Τους έβρισκα πάντοτε προφανείς, όμως όσο μεγαλώνω κατανοώ πως το προφανές που έβλεπα είναι πολύ δύσκολο να το κάνεις κτήμα σου...

Η Λαμπέτη και στο σημερινό βίντεο είναι εξαιρετική. Διαβάζει με τρόπο μοναδικό κι ο φακός έχει κλέψει μερικά από τα καλύτερα πλάνα στις εκφράσεις που παίρνει το πρόσωπό της... ιδιαίτερα από το δέκα λεπτό κι έπειτα η ένταση στον τόνο της φωνής της ακροβατεί στις πιο λεπτές χορδές. Χωρίς όμως, ούτε για μιαν στιγμή να γίνεται υπερβολή ή γλυκερή, χωρίς ίχνος επιτήδευσης, έχοντας τελεία αίσθηση ρυθμού κ συνοχής.

Και μην ξεχάσετε να πάτε να μυρωθείτε σήμερα... 

Το τροπάριο της Κασσιανής (Μ. Τρίτη - Λαμπέτη)

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες, σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη:

Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.

Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας. Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου, εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.

Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου, και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου· αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.

Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο, ποιος μπορεί να τα εξιχνιάσει, ψυχοσώστη Σωτήρα μου; Μην καταφρονέσεις τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος.
Η Κασσιανή...και το τροπάριο της! Ιδού η αληθινή ιστορία της...

Το τροπάριο της Κασσιανής
(Φώτη Κόντογλου μεταγραφή)

Από τα πιο ενδιαφέροντα αποσπάσματα του κατα Ματθαίον Ευαγγελίου είναι αυτά που διαβάζονται σήμερα Μ. Τρίτη. Τούτο αξίζει τόσο για τα αποσπάσματα που διαβάζονται όσο και για την εσωτερικότητα με την οποία διαβάζει τα ιερά τούτα κείμενα η Λαμπέτη. Από το όγδοο λεπτό (8') κι έπειτα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο τρόπος που κορυφώνεται μέσα σου η αλήθεια των λόγων ίσαμε την κάθαρση που νιώθεις στα τελευταία δύο λεπτά ακούγοντας

"Άφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν προς με, των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών" (Ματθ. 19,14)

*συνεχίζω τις "εορταστικές αναρτήσεις" κ οι ευχές μου θα έρθουν κάπου στο τέλος της τρέχουσας βδομάδας. 

Πάσχα με την Έλλη Λαμπέτη

Όταν ρώτησαν το Δημήτρη Χορν, δέκα χρόνια μετά το θάνατο της Έλλης Λαμπέτη, σε μιαν συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης για το τι θυμάται απ’ τις τρεις γυναίκες που σημάδεψαν τη ζωή του αναφερόμενος στην Έλλη Λαμπέτη είχε πει:

«Θαύμαζα τον τρόπο με τον οποίο διάβαζε τα κείμενα των ιερών βιβλίων… ήταν εξαιρετική!»

Δε σας κρύβω ότι με είχε γεμίσει ιδιαίτερη απορία εκείνη η δήλωσή του. Πως μπορούσε κάποιος που είχε ζήσει τόσα πολλά με έναν άνθρωπο να θυμάται και να στέκεται μόνο σε αυτή τη λεπτομέρεια (;!). Κι η απάντηση δεν άργησε να έρθει μερικά χρόνια αργότερα, όταν σε ένα δισκοπωλείο βρήκα το δίσκο που είχε ηχογραφήσει η Ε. Λαμπέτη με τα αποσπάσματα από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Για μένα, τότε, ήταν μια πρώτη επαφή με τα ιερά κείμενα. Για πρώτη φορά ενέσκηψα σε αυτά κι αφορμή για τούτο είχε σταθεί ο τρόπος που διάβαζε η Λαμπέτη. Το cd τούτο μοίρασε (θαρρώ) το 2010μιαν ημερήσια εφημερίδα κι ελπίζω να το έχετε στη συλλογή σας.

Ο ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο προσέγγιζε η Λαμπέτη τα κείμενα της εκκλησίας, ήταν κι η αιτία που την οδήγησε ίσαμε τα στούντιο της ΥΕΝΕΔ το 1978 όπου και γύρισε έξι τηλεοπτικά επεισόδια για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Αυτή ήταν η μοναδική καλλιτεχνικής της εμφάνιση στην ελληνική τηλεόραση, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Παντελή Βούλγαρη. 

Στη σημερινή ανάρτηση, σας χαρίζω τις έξι αυτές συλλεκτικές εκπομπές μόνο το ηχητικό μέρος, ενώ την παρούσα συνοδεύει το βίντεο της Μ. Δευτέρας. Στόχος μου κάθε μέρα να ανεβάζω το αντίστοιχο βίντεο.

Ηχητικό: 

https://rapidshare.com/files/2312683626/Lampeti_Megali_Bdomada__ixitiko_.rar

*Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι οι περισσότεροι από εσάς βρίσκετε γραφικές αυτές τις αναρτήσεις μου κι ίσως να μην σας αρέσουν ιδιαίτερα. Όμως όπως έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση παρότι δεν είμαι "πιστός" με το Πάσχα με συνδέουν δεσμοί παράξενα ισχυροί. Υπομονή, λοιπόν, θα μου περάσει...
** Πάσχα των Καθολικών σήμερα, τις ευχές μου στον Κλαύδιο, στον εξ Ιταλίας ορμώμενο. 
*** Η σημερινή ανάρτηση αφιερώνεται τόσο στην Μαριμάρ όσο και στην Kovo Voltes. Να είναι πάντοτε καλά κι οι δυο τους. Καιρό τώρα κι οι δυο έχουν βρει θέση στις ιδιότυπες προσευχές μου.
**** Δε θα μπορούσα να είμαι ακριβοδίκαιος με την Έλλη Λαμπέτη εξαιτίας της αγάπης μου στο πρόσωπό της, αλλά χωρίς αμφιβολία είναι μοναδικός ο τρόπος που διαβάζει το Ευαγγέλιο.
***** Αυτό που από σήμερα ξεκίνησε η νηστεία και θα παχύνουμε τρώγοντας ψωμιά, κουλούρια κι άλλες αηδίες καθόλου δε μου αρέσει! χε χε χε (άντε για να ελαφρύνει λίγο το κλίμα, γιατί με έχει πάρει από κάτω!)

Καλή Μεγάλη Βδομάδα

Πάσχα με Παπαδιαμάντη!

Κυριακή των Βαΐων σήμερα κι η Μεγάλη Βδομάδα, η Βδομάδα των Παθών του Κυρίου μας προ των πυλών. Με το Πάσχα με συνδέει σχέση παράξενη. Ίσως γιατί έχω γεννηθεί Μ. Παρασκευή, ίσως γιατί θεωρώ πως είναι η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης και ίσως γιατί είναι στα αλήθεια η πιο συμβολική γιορτή από όλες. Μια γιορτή που συμβολίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον κύκλο της ζωής. Παρότι δεν είμαι "πιστός" με την αυστηρή έννοια που έχουν ορίσει κάποιοι στο μυαλό τους, θα προσπαθήσω και φέτος να είμαι κάθε βράδυ στην εκκλησία... κι ίσως την πιο όμορφη Αναστάσιμη Ακολουθία να την έχω παρακολουθήσει πέντε-έξι χρόνια πριν σε ένα μοναστήρι, στο Essex του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου τόσο πολύ ένιωσα εσωτερική κατάνυξη και γαλήνη ώστε μετέβαλα νιώθοντας μέσα μου καθάριος κ άξιος για τούτο.

Στο ηχητικό της ανάρτησης ακούμε τον Πέτρο Φυσσούν, να διαβάζει αποσπάσματα από έργα του Σκιαθίτη κοσμοκαλόγερου (όπως τον αποκάλεσαν) Αλ. Παπαδιαμάντη. Αυτός ο σπουδαίος Έλληνας συγγραφέας που καταπιάστηκε με το ήθος των ανθρώπων μέσα από μια σειρά κειμένων του φανέρωσε σε εμάς με την ιδιαίτερη γλώσσα του συνήθειες των ανθρώπων μιας Ελλάδας που δεν είχε ακόμη "μεγαλοπιαστεί". Μιας Ελλάδας που χρονικά δεν απέχει τόσο πολύ  όσο ο τρόπος ζωής μας σήμερα σε σχέση με τότε.

Δεν εύχομαι ακόμη Καλό Πάσχα! Θα ακολουθήσει (ελπίζω) μιαν ακόμη ανάρτηση ίσαμε να δώσουμε τις ευχές μας.

Φιλώ κ χαιρετώ σας

_________________________________________________

Πόστ μέσα στο πόστ, δλδ ΤΟΣΤ!

Ανάρτηση με τίτλο "Στην Αποβάθρα, μόνος ήσουν πάντα..."
Συντάχτηκε χτες, για αδιευκρίνιστο λόγο δε δημοσιεύτηκε παρά τη φόρτιση μου τη στιγμή που την έγραψα. Σήμερα σκόνταψα πάνω της ξανά, με πονάει το ίδιο, σα να μπαίνει ένα καρφί πιο βαθιά μέσα μου. Τη δημοσιεύω παρότι δεν ταιριάζει στο πνεύμα της αρχικής σημερινής ανάρτησης.

Μόνος ήσουν πάντα

σαν κρυφή μπαλάντα

σαν κρυφή πηγή.

Μόνος είσαι πάλι

στ' άδειο προσκεφάλι

μοναχός στη ζωή.

Γείρε και κοιμήσου

όσο κι αν πονείς.

Χάνεσαι, σκορπιέσαι

μα για σένα κανείς. 

Μόνος ήσουν πάντα

σαν κρυφή μπαλάντα

σαν κρυφή πηγή.

Χάραξε κι ακόμα

τριγυρνάς στο στρώμα

για να ξεχαστείς.

Μόνος ήσουν πάντα
σαν κρυφή μπαλάντα
μόνος, μόνος όπως κι εμείς...

Λ. Παπαδόπουλος

Χ. Αλεξίου

* Ανεμικές υποσχέσεις στον ίδιο μου τον εαυτό πως αύριο όλα θα είναι καλύτερα Και τώρα μπορώ να κλάψω, τώρα που ξέρω πως δε θα με δει κανείς!

Αχ βρε Βίκυ, πως βρίσκω αποκούμπι στη θεϊκή φωνή σου... τα τρένα που φύγαν...

"Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια..." 

[...] Το είδωλον του νέου σώματός μου,

απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,

ήλθε και με ηύρε και με θύμισε

κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,

και περασμένην ηδονή— τι τολμηρή ηδονή!

Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός,

δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,

κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,

και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά. [...]

Κ.Π. Καβάφης 

"Απ’ τες Eννιά"