Διπλή Εορταστική Ανάρτηση (Μ. Πέμπτη - Λαμπέτη)

Λίγο πριν τα 30, λίγο μετά τα 25

Το μακρινό 1985 είχαμε Πάσχα στις 14 Απριλίου δηλαδή μια μέρα νωρίτερα σε σχέση με το φετινό. Μια γυναίκα περίμενε το δεύτερο μωρό της καθώς είχε μπει στο μήνα της και το μωρό είχε πάρει "θέση". Ζήτημα ημερών ήταν η έλευση του, το βαλιτσάκι με τα ρούχα ήταν έτοιμο για το μαιευτήριο κι όλοι περίμεναν τη μεγάλη στιγμή. Σε εκείνη τη μακρινή χρονολογία τα υπερηχογραφήματα δεν ήταν διαδεδομένα (στην Ελλάδα ανύπαρκτα) κι έτσι κανείς δεν γνώριζε το φύλο του μωρού. Τα χρώματα στα ρούχα που προορίζονταν για το μωρό ήταν ουδέτερα. Είπαμε άλλες εποχές μακρινές... Τα μεγαλύτερα συνονόματα ξαδέρφια (τι κακό αυτό με την παραδοσιακή ονοματολογία) είχαν στοιχηματίσει την έλευση αγοριού. Του είχαν ετοιμάσει και μια ζωγραφιά, δείγμα των καλών προθέσεων που είχαν για τον ερχομό του. Ήταν πια Μεγαλοβδόμαδο κι η κοιλιά δύσκολα κουμανταριζόταν από εκείνη τη γυναίκα. Μετρούσε και ξαναμετρούσε τις μέρες, δεν ήταν πρωτάρα πια. Είχε προηγηθεί η έλευση ενός ακόμη παιδιού στην οικογένεια. Την είχε βεβαιώσει κι ο γιατρός της ότι ίσαμε την Κυριακή του Θωμά θα έχει γεννήσει... Έλα μου όμως που εκείνο το μωρό βάλθηκε να έρθει στο μάταιο τούτο κόσμο την ώρα που ο κόσμος πήγαινε στην ακολουθία του επιταφίου… 

Έτσι λοιπόν, στις 12-04-1985 και ώρα 7:45μμ το μωρό γεννήθηκε κι ήταν αγόρι. Το ντύσανε με ένα φιστικί (απαίσιο χρώμα!!!) φορμάκι που είχε στο κέντρο έναν λαγό, έτρεξαν για τα συχαρίκια στον πατέρα που περίμενε απέξω, εκείνος θα έδωσε χρήματα που έκανε το γιο και τρελαμένος από χαρά - ευτυχία άρχισε να φωτογραφίζει το μωράκι με τα κοκκινισμένα μούτρα από την ταλαιπωρία του τοκετού. Ύστερα στο δωμάτιο του ιδιωτικού μαιευτηρίου κάποιος οικείος τους έστησε για φωτογραφία, όλη την οικογένεια. Η μαμά κρατούσε στα χέρια το νεογέννητο κι ο πατέρας την κόρη.

Πόσα όνειρα θα έκαναν εκείνη τη μέρα οι δυο γονείς ποτέ δε θα το μάθουμε! Τι να ονειρεύτηκαν άραγε για την πορεία εκείνου του παιδιού κι αλήθεια επιβεβαιώθηκε καμιά από τις προσδοκίες που εναπόθεσαν βουβά στο πρόσωπο του νέου εκείνου μωρού;  Τα χρόνια πέρασαν, το μωρό μεγάλωσε, έγινε αγόρι, έπειτα έφηβος και τέλος άνδρας που κοντεύει τα τριάντα και κάθεται τώρα και σας γράφει όλα τούτα...

Και δεν έχω παράπονο από την τύχη ή τη ζωή μου ίσαμε τώρα! Έχω την υγειά μου κι είναι το μόνο που αλήθεια θέλω, όλα τα άλλα έρχονται... Δε μου χαρίστηκαν πολλά πράγματα αλλά ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Αγωνίστηκα κι αγωνίζομαι κάθε μέρα για μπορώ να λέω με καμάρι πως δεν πρόδωσα τις αρχές με τις οποίες με μεγάλωσαν. Μα πάνω απ' όλα δεν κιότεψα στο δύσκολο δρόμο που διάλεξα, εκείνον με "Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας". Αν έπρεπε να πω ευχαριστώ σίγουρα θα έπρεπε να λέω πολλά, πάρααα πολλαααά σε ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο μου καθώς και σε όλους εσάς με την ιδιαίτερα σχέση που έχουμε δομήσει εδώ, στο μπλογκ τούτο. Τα λάθη και τα πάθη μου τα βάζω στην πρώτη γραμμή να τα βλέπω κάθε μέρα και σήμερα που σβήνω ακόμη ένα κερί στην τούρτα μου, λέω χαλάλι γιατί από αυτά έμαθα περισσότερα από εκείνα που με δίδαξαν τα "μπράβο".

Τι να σου ευχηθώ εαυτέ μου; Καλή τύχη που ξέρω πως σου αρέσει...

Λίγο πριν τα τριάντα, λίγο μετά τα είκοσι πέντε... λίγο πιο νωρίς, λίγο πιο αργά...

Περπατούσα σήμερα και πέρασα κάτω από το σπίτι που τόσα είχαμε ζήσει. Γύρισα το βλέμμα να δω το σπίτι. Το παράθυρο κλειστό, το μπαλκόνι άδειο, το κουδούνι έχει ακόμη το όνομα. Έλαβα το χέρι στην τσέπη, ασυναίσθητα, να βρω τα κλειδιά... γέλασα με τον ίδιο μου τον εαυτό, τα μόνα κλειδιά που βρήκα στην τσέπη είναι τα "νέα" κλειδιά. Λυπήθηκα... Βλέπεις η συνήθεια είναι ισχυρό πράγμα και δύσκολα απαλλάσσεσαι από αυτήν. Πολλά από τα τελευταία βράδια καθώς προσπαθώ να κοιμηθώ, βάνω με τον νου μου ότι είμαι σε άλλον χώρο, σε άλλη κάμαρα και κάπου πιο κει μια κιθάρα ακουμπισμένη περιμένει... μου αρέσει να ζω με αυτή την εικόνα... Και καρτερώ να πιάσεις την κιθάρα, να αρχίσεις να παίζεις τη "Σωτηρία της ψυχής" που τόσο αγαπώ. Κι έπειτα να σε διακόπτω πριν καλά καλά αρχίσεις για να ηχογραφήσουμε το τραγούδι, κι εγώ κάπου πιο κει μουρμουρίζω το τραγούδι... Αγόρασα βιολέτες, τις έβαλα στο βάζο και στόλισα το δωμάτιό μου. Ήταν το δώρο μου, στον ίδιο μου τον εαυτό… Μμμ, μμμ, μμμ, μμμ. Ίσα που το μουρμουρίζω, να μην ακούγομαι στο γείτονα, είναι νύχτα... 

_________________________________________________________________

Ποστ μεσα στο ποστ, δλδ τοστ!

  «Σήμερον ὁ Ἰούδας καταλιμπάνει τόν Διδάσκαλον καί παραλαμβάνει τόν διάβολον· τυφλοῦται τῷ πάθει τῆς φιλαργυρίας, ἐκπίπτει τοῦ φωτός ὁ ἐσκοτισμένος∙ πῶς γάρ ἠδύνατο βλέπειν ὁ τόν φωστῆρα πωλήσας τριάκοντα ἀργυρίων; ἀλλ᾽ ἡμῖν ἀνέτειλεν ὁ παθών ὑπέρ τοῦ κόσμου∙ πρός ὅν βοήσωμεν∙ Ὁ παθών καί συμπαθῶν ἀνθρώποις, δόξα σοι».

Ο Μυστικός Δείπνος (κατά Ματθαίον ΚΣΤ, 17-30)

 

17 Τῇ δὲ πρώτῃ τῶν ἀζύμων προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ λέγοντες αὐτῷ· ποῦ θέλεις ἑτοιμάσωμέν σοι φαγεῖν τὸ πάσχα;

18 Ὁ δὲ εἶπεν· ὑπάγετε εἰς τὴν πόλιν πρὸς τὸν δεῖνα καὶ εἴπατε αὐτῷ· ὁ διδάσκαλος λέγει, ὁ καιρός μου ἐγγύς ἐστι· πρὸς σὲ ποιῶ τὸ πάσχα μετὰ τῶν μαθητῶν μου.

19 Καὶ ἐποίησαν οἱ μαθηταὶ ὡς συνέταξεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἡτοίμασαν τὸ πάσχα.

20 Ὀψίας δὲ γενομένης ἀνέκειτο μετὰ τῶν δώδεκα.

21 Καὶ ἐσθιόντων αὐτῶν εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἷς ἐξ ὑμῶν παραδώσει με.

22 Καὶ λυπούμενοι σφόδρα ἤρξαντο λέγειν αὐτῷ ἕκαστος αὐτῶν· μήτι ἐγώ εἰμι, Κύριε;

23 Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ὁ ἐμβάψας μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ τρυβλίῳ τὴν χεῖρα, οὗτός με παραδώσει.

24 Ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάγει καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ· οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται· καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος.

25 Ἀποκριθεὶς δὲ Ἰούδας ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν εἶπε· μήτι ἐγώ εἰμι, ραββί; λέγει αὐτῷ, σὺ εἶπας.

26 Ἐσθιόντων δὲ αὐτῶν λαβὼν ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτον καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς καὶ εἶπε· λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου·

27 καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες·

28 τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

29 Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπ᾿ ἄρτι ἐκ τούτου τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὅταν αὐτὸ πίνω μεθ᾿ ὑμῶν καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρός μου.

30 Καὶ ὑμνήσαντες ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν.

Φιλώ κ χαιρετώ σας από βάθος καρδίας