Έβγαλα τα χειμερινά ρούχα! Τέλος τα ψέματα...τέλος τα καλοκαιρινά μπλουζάκια και το μπουφάν πάνω. Μακρύ μανίκι, φανελίτσα για τις κρύες βραδιές, παντόφλες και κάλτσες ζεστές. Τα αγαπημένα μου καρό στις επάλξεις. Τέρμα οι βόλτες με τη βέσπα (όπου δεν έχω αλλά έχουν άλλοι...χι χι χι)
Άργησα αλλά άρπαξα την πρώτη μου ίωση για τη νέα χειμερινή σεζόν. Λίγο συνάχι, λίγος πονόλαιμος και υπνηλία χαρακτηρίζουν την ίωση που με κυριεύει, αλλά δεν πτοούμε ιδιαίτερα. Τα όρη τα άγρια βουνά πήρα το τρίμερο που πέρασε.
Τα πρώτα μαγαζιά με χριστουγεννιάτικο διάκοσμο κάνουν δειλά δειλά την εμφάνισή τους στην πόλη. (Μισώ τα Χριστούγεννα, το ψεύτικο "ενωτικό" τους μήνυμα μου προκαλεί αποστροφή)
Όλο και πιο συχνά αποζητώ "ζεστά" φαγητά και ροφήματα. Σούπες, τσάι, ζεστές σοκολάτες και καυτό καφέ. Σταθερή εξαίρεση σε όλα τούτα το ποτήρι με το γάλα. Δε μπορώ να διανοηθώ ότι θα πιο ζεσταμένο γάλα. (μην ψάχνεις αν βρεις λογική σε τούτο!)
Πραγματοποιήθηκε η ετήσια (προ χειμώνος) Γενική Συνέλευση της πολυκατοικίας που μένω με τα πάγια (και κατ' επανάληψη) θέματα. ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΟ - ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ - ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΛΟΡΙΦΕΡ. Ειπώθηκαν κι επικράτησαν οι γνωστές απόψεις... (πρέπει να γράψω κάποια στιγμή τα τραγελαφικά όσων συμβαίνει στις γενικές συνελεύσεις).
&
Άλλαξε η ώρα, νυχτώνει σαφώς πιο νωρίς. Αύριο αλλάζει κι ο μήνας. Έφτασε ο Νοέμβρης με άλλα λόγια έφτασε μαζί του ο χειμώνας. Πόσο να βαστάξει εκείνο το γλυκό φθινόπωρο...
"Φεγγάρια σκοτεινά θερίζουνε ξανά
τους έρωτες των δρόμων"
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
ΥΓ. Νομίζω ότι αυτό το τραγούδι της Αρλέτας το αγαπώ ιδιαίτερα διότι ταυτίζομαι με εκείνον το στίχο που λέει "κι αν κάθομαι ακόμη και σου γράφω είναι γιατί σε αγάπησα πολύ". Ανήμερα την 28η πήγα στη Ναύπακτο ύστερα από εκείνη την εκδρομή που είχαμε πάει μαζί. Δύο μήνες πέρασαν από τότε. Αλλού εσύ κι εγώ αλλού...
Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;
Ντίνος Χριστιανόπουλος
Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
_______________________________________
Υπάρχουν ορισμένα ποιήματα όπου η ειλικρίνεια των στίχων τους είναι γροθιές στο στομάχι μου. Κάτι τέτοιο συμβαίνει με το παρόν ποίημα του Ντίνου Χριστιανοπούλου . Ίσως να έχει επιδράσει καταλυτικά μέσα μου κι η ερμηνεία του Καρακότα.
_______________________________________
"Είναι βράδυ. Έξω βρέχει και από το παράθυρό μου δε φαίνεται η πόλη με τα φώτα της. Με αποφεύγεις διαρκώς χωρίς να μου εξηγείς τι σε κάνει τόσο απόμακρο. Λίγες στιγμές όμορφες μαζί κι έπειτα καθένας γυρίζει στο κόσμο του. Γιατί το κάνεις αυτό; Άσε με να δω πέρα από το φαίνεσθαι. Δε σου αξίζει η εικόνα του σκληρού, απόμακρου. [...] Γιατί δεν αφήνεις τα συναισθήματά σου; Φοβάσαι να αγαπήσεις πάλι; Μέχρι πότε μου λες;"
Ένα τέτοιο e-mail βρήκα το πρωί στα εισερχόμενα μου κ διαβάζοντας το (με την τσίμπλα στο μάτι) κλονίστηκα. Το σκέφτομαι από εκείνη την ώρα αδιάλειπτα. Χρωστάω μερικές εξηγήσεις...
Κι ένας λόγος που παραθέτω το μικρό αυτό απόσπασμα είναι διότι μου προξένησε το ίδιο συναίσθημα με το ποίημα του Χριστιανόπουλου. Γροθιά στο στομάχι...για όσα γνωρίζουμε καλά αλλά κάνουμε ότι δε τα ξέρουμε.
Υπάρχουμε και δρούμε μέσα στα όριά μας, συνυπάρχουμε με τους υπόλοιπους μα αλήθεια πότε κατορθώνουμε να τμήσουμε τους κύκλους των υπολοίπων; Ίσως όταν αγαπάμε με όλο μας το είναι κάποιον ή ακόμη και τότε το μόνο που επιτυγχάνουμε είναι η επαφή μόλις σε ένα σημείο; Το μόνο βέβαιο κάθε μας κίνηση ακροβασία στο κενό, κορμιά που ζητούν τη ΜΙΑ, τη ΜΟΝΑΔΙΚΗ, τη δική τους αλήθεια.
ΥΓ. Στο πικάπ η Βίκυ Μοσχολιού, στο ποίημα του Γ. Χρονά "Πέραμα" και μουσική Γ. Μαρκόπουλου. Εκ πλη κτι κή! ΥΓ2. Η φωτογραφία είναι δική μου, από πρόβα ακροβατών στο Leeds του Ηνωμένου Βασιλείου. Έπεσα πάνω της ψαχουλεύοντας μια σειρά φωτογραφιών.
Μια αγαπημένη μας καφετέρια, στην οποία συχνάζαμε λεγόταν "Σαν παλιό Σινεμά". Σε εκείνο το καφέ, το γεμάτο κάδρα ηθοποιών, διάσπαρτες ατάκες από ταινίες και το πολύ φιλικό / ζεστό περιβάλλον περνούσαμε τα μεσημέρια μας παίζοντας ταμπού κι άλλα επιτραπέζια παιχνίδια πριν η παρέα "σοβαρέψει"... Είχαμε καιρό να την επισκεφτούμε με τα φιλαράκια μου, περισσότερο από έναν χρόνο. Την τελευταία φορά που είχαμε πάει η παρέα είχε ολότελα διαφορετική σύνθεση, λείπουν αγόρια και κορίτσια από εκείνη την περίοδο, φίλες/οι κι εραστές. Αλλά έτσι είναι η ζωή ,γεμάτη εναλλαγές! Λοιπόν, αυτό το μαγαζί μαζί με το λογαριασμό σου φέρνει κι ένα μεγάλο βιβλίο "υποχρεώνοντάς" σε να γράψεις μιαν ατάκα από κάποια ελληνική ταινία. Στην αρχή μου ξένιζε κι ομολογώ δε μου άρεσε αυτή η υποχρέωση που είχα σαν πελάτης. Με το καιρό όμως είχε αρχίσει να γίνεται ένα από τα "παιχνίδια" της παρέας...
Ορίστε, λοιπόν, οι πέντε συν μία αγαπημένες μου ατάκες (ever) από τον ελληνικό κινηματογράφο που εννοείται ότι έχω γράψει.
Γεωργία Βασιλειάδου: Τι κάνεις βρε στο ξένο δωμάτιο;
Βασίλης Αυλωνίτης: Λάθος στην πόρτα.
Γεωργία Βασιλειάδου: Λάθος κάνουνε στην ορθογραφία, όχι στις πόρτες!
Ο θησαυρός του μακαρίτη
Αθηνόδωρος Προύσαλης [Μάγκικα]: [Είμαι από το] Κατάστημα «Το παλουκάκι».
Γιώργος Γαβριηλίδης: Δεν το ξέρω. Αθηνόδωρος Προύσαλης: Καθ΄ όσον δε συχνάζουν φιόγκοι... Μαδάμ! [Της δίνει ένα χαρτί]
Κατερίνα Γιουλάκη: Τι ΄ν΄ αυτό;
Αθηνόδωρος Προύσαλης: Η λυπημένη θλίψη...
Κατερίνα Γιουλάκη: Λογαριασμός;
Αθηνόδωρος Προύσαλης: Πώπω, μαδάμ, δουλεύεις με διπλό καρμπιρατέρ!
Μια Ιταλίδα απ΄ την Κυψέλη
Γιώργος Κωσταντίνου: Τι είπαμε ότι θα πει «excuse me»;
Νίκη Λινάρδου: Με το μπαρδόν που λέμε ελληνικά.
Γιώργος Κωσταντίνου: Όχι, αυτό είναι γαλλικά...
Καλώς ήρθε το δολάριο
Ελλη Λαμπέτη: Σ' αγαπώ Παύλο...Σ' αγαπώ...
Κάλπικη Λίρα
Γιώργος Κωσταντίνου: Δε μου λες σωφέρ; Άκουσα καλά; Είπε σκασμός Αντωνάκη;
Γιώργος Τζιφός: Όχι, είπε σκασμός Αντωνάκη «μου»!... Έτσι είναι κύριε... Τώρα μπήκε η κουλούρα... Τώρα σταματάνε οι γλύκες κι αρχίζει η παντόφλα...
Γιώργος Κωσταντίνου: Δε μου λες; Παθώς είσαι;
Γιώργος Τζιφός (κουνάει το κεφάλι με ύφος απελπισίας): Παθώς και μαθώς...
Η δε γυνή να φοβάται τον άνδρα
&
Υπάρχει μια ταινία η οποία για την εποχή της (έχω την αίσθηση) ήταν αρκετά τολμηρή. Λοιπόν στην ταινία "Αναζήτησις" μεταξύ της Ναθαναήλ και της φίλης της (αγνοώ το όνομα της ηθοποιού) ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος. Μακράν ο πιο αγαπημένος μου...(μα για όνομα του θεού...ποιος τα σκέφτεται αυτά ????? πολλά γέλια αυτή η ταινία...)
Ίρις (φίλη Έλενας): Μα εσύ την άλλη μέρα ξαναπήγες! Γιατί;
Έλενα : Για εντελώς διαφορετικό λόγο. Τον αντιπαθούσα και πήγα γυρεύοντας να βρω τρόο να τον εξευτελίσω ή δεν ξέρω τι άλλο...
Ίρις : Μα γιατί; Δε σε καταλαβαίνω...
Έλενα : Γιατί είχε όλη εκείνη την εκλεπτυσμένη χυδαιότητα που έχουν όλοι όσοι μπορούν με τα λεφτά τους να αγοράσουν ό,τι θέλουν!
Ίρις (γεμάτη αγανάκτηση!) : Μα για όνομα του Θεού Έλενα. Κι εμείς είμαστε πάρα πολύ πλούσιες...
Έλενα : Κι εμείς το ίδιο δεν είμαστε Ίρις; Γι' αυτό κατά βάθος δεν είμαστε ευτυχισμένες...Τα λεφτά μας τα μεταχειριζόμαστε για να βάζουμε τους άλλους να κάνουν το κέφι μας.
Ίρις :Αχ Έλενα! Σε παρακαλώ, όχι τόσες ειλικρίνειες...
Αυτά...τι παίζει τώρα μου λέτε; Περιμένω να διαβάσω σχόλια σας, γιατί μου έχετε λείψει. Αλήθεια εσείς ποιες ατάκες αγαπάτε από τον παλιό κινηματογράφο; Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται εξημισίας στη Χρονοστιβάδα και τον Rena - Fan.
- Που είσαι τόσον καιρό; - Εδώ κι εκεί, στα μικρά και στα μεγάλα της καθημερινότητας… … … … - Τι κάνεις τώρα; Πάμε για έναν καφέ; - Βρέχει! Βρέχει καρέκλες που να βγούμε τούτη την ώρα; - Πάμε ρε συ…
Με τούτη την παρότρυνση ξεκούνησα και βγήκα από το σπιτικό μου. Πέρασε ένα σαββατοκύριακο και δεν έκανα σχεδόν τίποτα από όσα συνήθως κάνω. Δεν πήγα για προμήθειες, δε συμμάζεψα το σπιτικό μου, δε βγήκα βόλτες, δε χάζεψα στο ίντερνετ, δεν αφιέρωσα χρόνο σε οικεία πρόσωπα μήτε έκανα τηλέφωνα, δε βγήκα να αγοράσω κυριακάτικο φύλλο εφημερίδας, δε μαγείρεψα, δεν έκανα καμιά προετοιμασία για την ερχόμενη βδομάδα! Ο καιρός βαρύς, βροχερός. Δε με μελαγχολεί αλλά με κουράζει. Με αποθαρρύνει από κάθε σκέψη για την παραμικρή κίνηση και δουλειά.
Ο χρόνος κύλησε ήρεμα, με μουσικές και αγαπημένα αναγνώσματα να με συντροφεύουν. Χτες χάζευα τη βροχή που έπεφτε στο παράθυρό μου. Έπεφτε με μιαν ασυνήθιστη ορμή, σα να ήθελε να ξεπλύνει κάτι. Όσο κι αν επιχείρησα να διώξει από τη μνήμη μου δυο περιστατικά των τελευταίων εβδομάδων εκείνα ξεπηδούσαν σε ανύποπτες στιγμές.
Την περασμένη Παρασκευή επιστρέφοντας σπίτι, οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν έπειτα από δυο χρόνια. Σε είχα αναζητήσει επίμονα όταν χάθηκες από την κοινότητα, όμως δεν είχα κατορθώσει να επικοινωνήσω μαζί σου. Είχες έρθει πιο κοντά, με εμπιστευόσουν και μου μιλούσες. Μέσα από εκείνες τις κουβέντες μας είχαμε ανακαλύψει ότι τα αδέρφια μας άνηκαν στην ίδια παρέα, σπούδαζαν μαζί…γελούσαμε συνωμοτικά διότι εμάς μας ένωνε ένα ακόμα κοινό. Σου έλεγα κι εγώ τα βάσανά μου και όντας συνομήλικοι ψάχναμε λύσεις. Είχαμε γίνει φίλοι καλοί κι ήσουν ο μοναδικός γκέι φίλος που έκανα ποτέ. Από σένα είχα πάρει το θάρρος να μιλήσω στους δικούς μου. Το είχες κάνει πρώτος και σε θαύμαζα γι’ αυτό. Ήσουν πάντοτε πιο θαρραλέος από μένα. Εσύ μου είχες μιλήσεις για τα «δικαιώματά» μας και το γενεσιουργό πυρήνα της κοινότητας. Για όσα έπρεπε να παλέψουμε…
Κι άξαφνα έγινες άφαντος. Ακόμη κι ο Απ. που ήταν ο σύντροφός σου δεν είχε νέα σου. Δε απαντούσες στα μηνύματα κανενός μα ούτε και στα δικά μου. Ποτέ δε χώνεψα πως χαθήκαμε. Δε κυκλοφορούσες πουθενά, κανείς δεν είχε νέα σου. Ανησυχούσα για σένα, δεν μας είχες συνηθίσει σε τέτοια. Ύστερα από μήνες πληροφορήθηκα από το αδέρφι μου για το τραγικό περιστατικό που είχε συμβεί στην αδερφή σου. Είχα παγώσει. Σου έγραψα ένα e-mail γεμάτο από σκέψεις μου και στο δεύτερο μισό του κειμένου σου έγραφα τα νέα μου. Δεν απάντησες ποτέ. Ρωτούσα για την υγεία της αδερφής σου και μάθαινα μέσω της αδερφής μου. Μέχρι που το θέμα και το ενδιαφέρον εκ μέρους της αδερφής μου ατόνισε κι έπαψα να μαθαίνω νέα από το μοναδικό πληροφοριοδότη που είχα. Η ζωή μου συνεχίστηκε όπως κι η δική σου. Έφυγα για φαντάρος κι έχασα κάθε επαφή.
Ποτέ δεν έπαψα να σε περιλαμβάνω στις ιδιότυπες προσευχές μου, να σε σκέφτομαι, να νοσταλγώ το ταξίδι στην Τενερίφη που ονειρευόμασταν να κάνουμε, να χαμογελάω ακούγοντας το «σαραβαλάκι» που τραγουδούσαμε στο μικρό παλιό αυτοκίνητό σου και να συλλογιέμαι το περπάτημά μας στη βροχή χωρίς ομπρέλες («γιατί έτσι είσαι ελεύθερος από τα πάντα» μου έλεγες).
Μια τέτοια βροχερή μέρα σε συνάντησα, την περασμένη Παρασκευή. Έβγαζες βόλτα την αδερφή σου με το αναπηρικό της μαξίδιο που έχει γίνει αναπόσπαστο πια στοιχείο της καθημερινότητάς της. Εγώ σκυμμένος έδενα το κορδόνι μου κι εσύ δωρικός έκανες το καθήκον σου. Σταματήσατε απότομα μπροστά μου καθώς σηκωνόμουν σα να ήθελες να μη χτυπήσεις. Σάστισα αντικρίζοντας σε, μου χαμογέλασες κι αυθόρμητα σου είπα «πόσο χαίρομαι που σ’ αντικρίζω ύστερα από καιρό!». Μου έκλεισες το μάτι, πρόταξες το χέρι να με αγκαλιάσεις και μου είπες «Σείριε, γεια σου! Τι κάνεις; Μπορώ να σε ευχαριστήσω τώρα για εκείνο το e-mail που μου έστειλες τότε;».
Είπαμε αρκετά, για το πόσο έχουν αλλάξει οι ζωές μας και για το πώς πορευόμαστε. Χαιρετηθήκαμε και παρότι σου πρότεινα να μη χαθούμε ξανά, η παρότρυνσή μου ετούτη έμεινε μετέωρη...ανταπάντησες «τώρα κουβαλάω ακόμη έναν σταυρό». Το μόνο που δε πρόφτασα να σου πω, είναι πόσο πολύ σε θαυμάζω τώρα. Στις προσευχές μου κι αδερφή σου από την περασμένη Παρασκευή.
ΥΓ. το παρόν αφιερώνεται στο φίλο μου Γ. Ας βρίσκει πάντα δύναμη αυτό το παιδί.
ΣΧΟΛΙΟ: Η παρούσα φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 2006, απόβροχο σε σημείο της πόλης εξαιρετικά αγαπημένο. Παλιότερα από παραπλήσιο σημείο φωτογράφησης (πάντα στο ίδιο μέρος) είχα ανεβάσει ένα αγαπημένο ηλιοβασίλεμα.
Ο νους βολεύεται. Θέλει να γιομώσει μ' έργα μεγάλα τη φυλακή του, το κρανίο. Να χαράξει στους τοίχους ρητά ηρωικά, να ζωγραφίσει στις αλυσίδες του φτερούγες ελευτερίας.
Η καρδιά δε βολεύεται. Χέρια χτυπούν απόξω από τη φυλακή της, φωνές ερωτικές αφουκράζεται στον αγέρα· κι η καρδιά, γιομάτη ελπίδα, αποκρίνεται τινάζοντας τις αλυσίδες· και σε μιαν αστραπή της φαίνεται πως έγιναν οι αλυσίδες φτερούγες.
Μα γρήγορα η καρδιά πέφτει πάλι αιματωμένη, έχασε πάλι την ελπίδα και την ξαναπιάνει ο Μέγας Φόβος.
Καλή η στιγμή, παράτα πίσω σου το νου και την καρδιά, τράβα μπροστά, κάμε το τρίτο βήμα.
Καζαντζάκης Νίκος
Ασκητική - "Το τρίτο Χρέος"
ΥΓ. γιατί όταν τα βρίσκω σκούρα, προστρέχω στην Ασκητική του Καζαντάκη, αναζητώντας τις μεγάλες αλήθειες. Γιατί όσο φορές κι αν τη διαβάζω προσπαθώ να μάθω κάτι και να το κάνω κτήμα μου...γιατί έτσι δεν προσποιούμαι...
Υποκρινόμαστε απέναντι σε αυτούς που έχουμε γύρω μας, υποκινούμενοι από την ιδιοτέλεια και τον εγωισμό για να πετύχουμε το στόχο μας, χωρίς να σκεφτούμε τα αρνητικά και συχνά ολέθρια αποτελέσματα αυτής μας της πράξης. Το περίεργο ωστόσο είναι ότι υπάρχουν φορές που τα ελατήρια της υποκρισίας μας είναι τα ακριβώς αντίθετα από τα παραπάνω και τα αποτελέσματα κάθε άλλο παρά ολέθρια μπορούν να χαρακτηριστούν. (τάδε έφη Τuri)
Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2010
Χάθηκα μέσα στη ζωή μου,
χάθηκες μέσα στη βροχή...
ΥΓ. πολλές φορές προσποιούμαι ότι δε με ενοχλούν κάποια πράγματα ή δεν αφήνω να φανεί ό,τι πραγματικά με πληγώνει. Δεν είναι όμως η αλήθεια...
Έχω τη συνήθεια να γράφω (σημειώνω) τις σκέψεις μου σε χαρτιά μικρά ή μεγάλα, μπλοκ σημειώσεων, πάνω σε εισιτήρια, σε αποδείξεις... Όπου βρω έστω κι ελάχιστο άγραφο χώρο άλλοτε με καλά γράμματα κι άλλοτε με άτσαλα, βιαστικά πνιχτά γράμματα αποτυπώνω τη σκέψη μου. Κι έτσι οι τσέπες μου, τα σημειωματάρια μου, τα ημερολόγια κατακλύζονται από κάθε λογής σκέψεις. Ανάμεσα σε ραντεβού, υποχρεώσεις, οργανόγραμμα ημέρας, απαραίτητα αντικείμενα που πρέπει να εφοδιαστώ ξεπηδούν σκόρπιες σκέψεις ή πράγματα που με εντυπωσίασαν, τα ενθυμήθηκα κι από φόβο ότι θα τα ξαναξεχάσω τα σημειώνω βιαστικά στριμώχνοντάς τα.
Άλλοτε στο πέρας της μέρας, γυρίζω σ' αυτές τις σημειώσεις μου, τις διαβάζω, τις επεξεργάζομαι, τις καθαρογράφω...Κι είναι φορές (τις περισσότερες) όπου τις ξεχνάω ίσαμε τη στιγμή που θα βρεθούν ξανά μπροστά μου καθώς ξεφυλλίζω τους ημεροδείκτες ή αδειάζοντας τις τσέπες των σακακιών και των παντελονιών μου. Κι είναι η στιγμή μαγική καθώς ένα τόσο δα χαρτάκι σε κάνει να ξανασκεφτείς όλα εκείνα που σε έκαναν να γράψεις εκείνα τα βιαστικά λόγια στο χαρτί.
Μια άλλη περίεργη συνήθεια μου που σχετίζεται με τα προαναφερθέντα, είναι ότι κάποιες στιγμές αυτά τα χαρτάκια με τις απόκρυφες σκέψεις μου τα κρύβω μέσα σε βιβλία. (μην ψάχνεις να βρεις λογική σε αυτή μου την πράξη). Λες και θέλω να ξορκίσω τις σκέψεις μου εκείνες...να τις κρύψω από τον ίδιο μου τον εαυτό. Πάνω σε ένα τέτοιο χαρτί έπεσε πρόσφατα. Το είχα γράψει πάνω στο σελιδοδείκτη του βιβλίου που διάβαζα τη νύχτα (παραμονή) πριν παρουσιαστώ στην Τρίπολη φαντάρος. Δεν τελείωσα ποτέ εκείνο το βιβλίο! Το πρωί πριν ξεκινήσω το τακτοποίησα στο ράφι.Εκ τότε το αντίκριζα αρκετές φορές και καμιά δεν έπαιρνα απόφαση να ολοκληρώσω την ανάγνωσή του. Εν τω μεταξύ είχα ξεχάσει τη "σημείωση" αλλά κάτι με αποθάρρυνε σε εκείνο το βιβλίο. Μέχρι πριν λίγες μέρες όπου έπιασα αποφασιστικά να διαβάσω. Ανοίγοντας το έπεσα πάνω στο σελιδοδείκτη, διάβασα την ιδιόχειρη σημείωσή μου και έκλεισα το βιβλίο απότομα. Ένιωσα να γυρίζω στις αγωνίες εκείνης της μέρας, οι οποίες παρότι δε επαληθεύτηκαν κατά την πλειονότητά τους αρκούσαν να με γεμίσουν με ένα συναίσθημα δυσφορίας. "Το θεώρημα του Παπαγάλου" του Ντ. Γκετζ θα μείνει ημιτελές τελικά....Το βιβλίο μαζί με τον επίμαχο σελιδοδείκτη ξανατοποθετήθηκε προσεχτικά στο ράφι...
ΥΓ. Τη μικρή αυτή ιστορία θυμήθηκα και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας, εξαιτίας μιας μικρής ανάρτησης του εκλεκτού Dimitri A. που δημοσιεύθηκε στην "Πόρτα". Dimitri A. ευχαριστώ που με βρήκες πρώτος, άφησες ένα μήνυμα κι έκτοτε με γεμίζεις με σκέψεις...Να προσέχεις και να χαμογελάς.
