Λέξεις ανάκατες, ζωή μου

Τηλεγράφημα

Όταν ανεβαίνεις το Έβερεστ, ο Γολγοθάς σου φαίνεται παιχνίδι ΣΤΟΠ Δέκα μέρες τώρα συμβαίνουν τα πιο περίεργα πράγματα ΣΤΟΠ "σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί, τους έχω βαρεθεί" ΣΤΟΠ Ελπίζω να είστε καλά ΣΤΟΠ Δεν προφταίνω να περάσω από κανέναν σας ΣΤΟΠ Μέρες καλύτερες θα' ρθουν ΣΤΟΠ Φιλώ σας ΣΤΟΠ
 

Το ακόλουθο αφιερώνεται (παρότι δε θα το δει ποτέ) σε ένα πρόσωπο που αγαπώ ιδιαίτερα κι ήταν εκείνη που με έμαθε να διαβάζω πολύ πριν πάω στην πρώτη δημοτικού. Ήρθε η ώρα να της επιστρέψω λίγη από την προσήλωση που έδειξε για εμάς...Το μόνο που θέλω είναι να γίνει γρήγορα καλά.

Σπασμένο καράβι να 'μαι πέρα βαθιά

έτσι να 'μαι

με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά

να κοιμάμαι

Να 'ν' αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική

γύρω γύρω

με κουφάρι γειρτό και με πλώρη εκεί

που θα γείρω

Να 'ν' η θάλασσα άψυχη και τα ψάρια νεκρά

έτσι να 'ναι

και τα βράχια κατάπληκτα και τ' αστέρια μακριά

να κοιτάνε

Δίχως χτύπο οι ώρες και οι μέρες θλιβές

δίχως χάρη

κι έτσι κούφιο κι ακίνητο μες σε νύχτες βουβές

το φεγγάρι

Έτσι να 'μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό

έτσι να 'μαι

σ' αμμουδιά πεθαμένη και κούφιο νερό

να κοιμάμαι

Ευτυχία είναι...

"Άργησα χτες να κοιμηθώ. Έμεινα ξύπνιος να κοιτάζω το πρόσωπό σου καθώς κοιμόσουν στην αγκαλιά μου. Δε σάλευα, φοβόμουν πως η παραμικρή κίνησή μου θα γίνει αφορμή να ξυπνήσεις, να αλλάξει η γαλήνια όψη σου. Ανάσαινες αργά και ζέσταινες το στήθος μου. Σε φίλησα απαλά στο μέτωπο κάποια στιγμή, χωρίς να θέλω να ξυπνήσεις. Ύστερα από λίγο στην όψη σου υπήρχε ένα μικρό χαμόγελο, τι όνειρο να έβλεπες άραγε; Φεύγω για τη δουλειά, δε σε ξύπνησα. Θα μιλήσουμε. Σ' αγαπώ."  

Κι εκεί που όλα τα κάνεις βιαστικά, αγχωμένος να προλάβεις κι οικτίρεις  τον εαυτό σου που δεν έβαλες το ξυπνητήρι δέκα λεπτά νωρίτερα, την ώρα που μαζεύεις τα πράγματά σου να για να φύγεις για τη δουλειά βρίσκεις ένα χαρτί που γράφε όλα τα παραπάνω. Κι έπειτα ο χρόνος αποκτά άλλη διάσταση όπως κι η διάθεσή σου αλλάζει. Δε σε νοιάζει αν αργήσεις πέντε ή δέκα λεπτά, δε λογαριάζεις το φόρτο της μέρας που σε περιμένει...κολλάει ένα χαμόγελο στα χείλη σου και λες όλα πάνε καλά! Δεν ξέρω πότε θα πάψω να εκπλήσσομαι από τους ανθρώπους που έχω κοντά μου. Εισπράττω αγάπη και δεν ξέρω αν τους έχω επιστρέψει το ελάχιστο! 

 

Κι η μελωδία του Secret Garden να είναι καρφωμένη στο μυαλό μου, από την ώρα που διάβασα τα παραπάνω...Λίγο πριν βγω από την πόρτα του σπιτιού μου. Ο ήλιος λάμπει σήμερα...ένας πλανόδιος  στη γωνία πουλάει μανουσάκια, ελπίζω να τον προλάβω επιστρέφοντας σπίτι... 

Λιλιπούπολη - Η ιστορίας της Χιονάτης αλλιώς...

Η Μάγισσα Μπρουχίλντα (Σαπφώ Νοταρά) αποκαθιστά την αλήθεια που κρύβεται πίσω από εκείνη και τη Χιονάτη ύστερα από μια απρόσμενη συνάντησή της με την Πιπινέζα και τον Παπαγάλο της στο πιο παράξενο μουσείο του κόσμου...

Ίσως η πιο διασκεδαστική ματιά που θα μπορούσε κάποιος να δει το κλασικό παραμύθι της Χιονάτης με τους Επτά Νάνους. Ακούστε το, για να δείτε πως ακόμη και τα παραμύθια μπορούν να έχουν και "δεύτερη" ανάγνωση.

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

Σκέψεις

Πως πέρασε τούτη η βδομάδα ούτε που το κατάλαβα. Τρέχω σε δουλειές κι υποχρεώσεις και δε με φτάνει ο χρόνος μου! Λάθος προγραμματισμός ή πολλές υποχρεώσεις σε πεπερασμένο, χρονικά, διάστημα που θα με κάνουν να κλατάρω σύντομα; Δε μετανιώνω για τούτον το φόρτο που βιώνω, κατά το μεγαλύτερο μέρος είναι επιλογή μου. Μου χαρίζει την πολυτέλεια να είμαι στη ζωή κι όχι απλός παρατηρητής της. Κι είναι ωραία η ζωή...ακριβώς γιατί σου αφήνει το περιθώριο των επιλογών, σε κάνει να ονειρεύεσαι ακόμη και στα δύσκολα. (Και πολλά από όσα βιώνω τελευταία δεν είναι εύκολα, ρόδινα όπως θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί...τι νόημα όμως έχει να μαυρίσουμε κι άλλο τις ψυχές μας;)

Από μικρός έχω καταλάβει ότι οι μικρές στιγμές μας χαρίζουν την πληρότητα, την ισορροπία. Ένα τραγούδι, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά αυθόρμητη ή ένα χάδι είναι πολλά περισσότερα από όσα μπορούν τα υλικά αγαθά να σε κάνουν να αισθανθείς. Κι είναι όλα τούτα που όταν κάμνεις ταμείο στο τέλος της μέρας σου έχουν μείνει πιο έντονα. Δώστε αγάπη από το υστέρημα της ψυχής σας...όχι τσιγκουνιές κι εκεί...δε σηκώνει η αγάπη εγωισμούς!

Οδηγούσα χτες το βραδάκι για να πάω σε μια δουλειά κι είχα (όπως πάντα) χαμηλόφωνα το ραδιόφωνο στο Δεύτερο Πρόγραμμα. Κάποια στιγμή άρχισε να παίζει το "Φίλοι κι αδέρφια" από το Μεγάλο μας Τσίρκο. Δυνάμωσα τον ήχο κι άρχισα να τραγουδάω με όλη τη δύναμη της φωνής μου. Με γεμίζει αισιοδοξία το τραγούδι αυτό! Θες η φωνή του Ξυλούρη, θες οι στίχοι, θες οι καιροί που διανύουμε; Ίσως όλα μαζί να επιδρούν μέσα μου. Και μέσα μου έχει αρχίσει να υποχωρεί η υπομονή και να τρυπώνει ο θυμός. Δε μου αρέσει αυτό! Ο θυμός δεν είναι καλό πράγμα, σε κάνει να χάνεις τη λογική σου..

Η πόλη μου ΥΠΟΦΕΡΕΙ! Η φτώχεια έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Κόσμος ψάχνει τα σκουπίδια καθημερινά για να βρει φαγώσιμα. Μη θαρρείς μετανάστες... Έλληνες, πατρινοί... κι αλλοδαποί μετανάστες φυσικά! Γιατί η πείνα δεν κάνει διακρίσεις. Η εξαθλίωση σε όλο της το μεγαλείο. Μετανάστες περιπλανώμενοι σε ολόκληρη την πόλη περιμένοντας (τι;) τη μεγάλη φυγή προς τη Δύση. Η φτώχεια έχει μουδιάσει τα πάντα. Περπατάς Δευτέρα κ Τετάρτη απόγευμα (μέρες που τα μαγαζιά είναι κλειστά) και θαρρείς ότι ζεις στην κατοχή...σε μια πόλη που έχει κηρυχθεί ο στρατιωτικός νόμος. Ψυχή ζώσα στους δρόμους...Μα που πηγαίνουν 250.000 άνθρωποι, κάτοικοι αυτής της πόλης; Το κέντρο μαραζώνει, κάθε μέρα κι ένα καινούριο μαγαζί κλείνει. Τα μόνα που επιβιώνουν είναι τα καταστήματα πολυεθνικών (τύπου Ζάρα κτλ). 

Να μιλήσεις για πολιτική; Με ποιους; Με τους ακροδεξιούς, με τον πολιτικό αχταρμά του κέντρου που καπηλεύεται η Νέα Ν.Δ., η Ντόρα (με το κίνημα της)  κ το ΠΑ.ΣΟ.Κ, με τα αριστερά κόμματα της αρπαχτής ή με το σκληροπυρηνικό ΚΚΕ με τις αναχρονιστικές ιδέες και μη αναγνώριση των ομοφυλόφιλων ατόμων; Ότι θα έφτανα να τα λέω όλα τούτα δε το πίστευα ποτέ. Μεγαλωμένος σε σπίτι που η πολιτική, οι φωνές κ οι πολύπλευρες απόψεις κυριαρχούσαν πάντα, να έχω φτάσει να μη θέλω να διαβάζω εφημερίδες (γιατί τηλεόραση έτσι κι αλλιώς δεν κοιτάω). Αν τούτο ήταν που' θέλαν να επιτύχουν οι άνωθεν από εμάς τότε το πέτυχαν, αλλά να ξέρουν ότι από αλλού θα τους έρθει.  Βέβαια η εξουσία ποτέ δεν ήθελα τους πολίτες με βαθιά παιδεία που σου χαρίζει κριτική σκέψη.

Όλοι αυτοί οι πολιτικοί που ήταν, είναι κ θα είναι καλοβαλμένοι ξέρουν άραγε τι είναι να μην έχεις ένα ευρώ να πάρεις γάλα; Όχι βέβαια! Ας θυμηθούν την τύχη που είχε η Μαρία Αντουανέτα όταν προέτρεπε τον κόσμο να φάει παντεσπάνι... Γιατί το "ζώο" που δε μιλάει κάποια  στιγμή αγριεύει και γίνεται θεριό. 

"Koίτα οι άλλοι έχουν κινήσει έχει η πλάση κοκκινίσει
άλλος ήλιος έχει βγει σ' άλλη θάλασσα άλλη γη..."

ΥΓ. Άλλο μα άλλο πράγμα είχα κατά νου να γράψω κι άλλο έγραψα! Το αναρτώ μόνο και μόνο γιατί πιστεύω ότι πολλοί από εμάς τα σκεφτόμαστε. Ας αρχίσουμε να ψαχνόμαστε, να μπαίνουμε σε ομάδες δράσης βοηθώντας τον πλησίον μας. Σήμερα εκείνοι έχουν ανάγκη από εμάς, αύριο ποιος ξέρει αν θα βρεθούμε εμείς στη θέση τους;

Ο νέος & η μαρμάρινη σκάλα του Αϊ Νικόλα

"...Ο νέος θα κατηφορίζει τώρα μ' ένα ειρωνικό κ' ίσως συμπονετικό χαμόγελο στα καλογραμμένα χείλη του και μ' ένα συναίσθημα απελευθέρωσης. Όταν θα φτάσει ακριβώς στον Αϊ-Νικόλα, πριν κατεβεί τη μαρμάρινη σκάλα, θα γελάσει, -ένα γέλιο δυνατό, ασυγκράτητο. Το γέλιο του δε θ' ακουστεί καθόλου ανάρμοστα κάτω απ' το φεγγάρι. Ίσως το μόνο ανάρμοστο να 'ναι το ότι δεν είναι καθόλου ανάρμοστο. Σε λίγο, ο Νέος θα σωπάσει, θα σοβαρευτεί και θα πει «η παρακμή μίας εποχής». Έτσι, ολότελα ήσυχος πια, θα ξεκουμπώσει πάλι το πουκάμισό του και θα τραβήξει το δρόμο του...."

- ξέρεις, καμιά φορά, θαυμάζοντας, ξεχνάς ό,τι θαυμάζεις,

σου φθάνει ο θαυμασμός σου -

_____________________________________

ΥΓ. Κι είναι η σκάλα του Αϊ Νικόλα (τα σκαλιά της Αγίου Νικολάου, που λένε οι πατρινοί) στο κέντρο της πόλης που μου θύμισε τους στίχους από τη Σονάτα του Ρίτσου. Περπατούσα στην Άνω Πόλη κι ο δρόμος με έφερε στα σκαλιά αυτά, με ένα συναίσθημα ανάμεικτο, σαν κι αυτό που σου αφήνει η Σονάτα του Μπετόβεν. Η παλιά πόλη με τους ήσυχους ρυθμούς της, την αρχοντιά κ την ιστορία της σε πλήρη αντίθεση με τη νέα Πόλη... Όπως ο νέος κι η ηλικιωμένη μαυροντυμένη της Σονάτας του Σεληνόφωτος. Η φωτογραφία δική μου, τραβηγμένη τρία χρόνια πριν, αρχές άνοιξης...σκαλιά Αγίου Νικολάου. Οι στίχοι ανήκουν στον Γιάννη Ρίτσο, από το έργο Σονάτα του Σεληνόφωτος.

Καλίμπα καλίμπα καλιά

Με γάλα	/	Χωρίς γάλα…
Με ζάχαρη	/	Σκέτο…
Με φωνές	/	Ήσυχα…
Με χαρά	/	Με λύπη…
Με ντροπή	/	Με θάρρος…
Με κλάματα	/	Με γέλια…
Με σένα	/	Με μένα…
Εμείς οι δυο... μαζί!

Τρία τραγούδια που μου έχω λατρέψει την τελευταία περίοδο στη ζωή μου! Δεν ξέρω με ποια σειρά να τα βάλω! Ας τα αναφέρω τυχαία, λοιπόν! Το «καλίμπα» με ξεσηκώνει και με κάνει να θέλω να χορέψω ακόμη και εκείνες τις μέρες που πλακώνει μέσα μου το γκρίζο χρώμα. Το  «η αγάπη ζει» είναι όλα εκείνα τα μικρά της αγάπης που τα τραγουδάς και χαίρεσαι γιατί έχεις κάποιον να μοιραστείς συναισθήματα και το τελευταίο «εμείς οι δυο» ήρθε η ώρα που ταύτισα με κάποιον… Με επαναφέρει στην «τάξη» αυτό το κομμάτι.

Ακούστε τα!

ΥΓ. έχω κι άλλα να γράψω… άλλη ώρα όμως!

Ιστορίες από το Σεντ Μόριτς

Τα γνωστά παραμύθια κι οι ήρωες τους μπλέκονται στις διηγήσεις της Χιονάτης...κι όλος ο κόσμος είναι μια Λιλιπούπολη! Από τις πιο ξεχωριστές ιστορίες που ακούστηκαν σε τούτη την αγαπημένη ραδιοφωνική σειρά.

Σάββατο σήμερα κι εγώ πιστός στην υπόσχεσή μου αναρτώ μια νέα Λιλιπουπολίτικη ιστορία, αφιερωμένη σε όλους σας. Στη σημερινή ανάρτηση, η Χιονάτη, ο Μπιξ Μπιξ κι η Μπομπίλα.

Να έχετε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο όλοι σας!

Η εποχή της αγάπης!

Τρυφερά τις νύχτες την αγάπη μου φωνάζεις
τρυφερά σε γύρευα κι εγώ...
Το πρωί τριαντάφυλλο του κήπου μου φαντάζεις
το πρωί, τ' αγκάθι σου είναι εδώ...

_____________________________

Ξυπνήσαμε σήμερα στα λευκά...όμως το γκρι που έχει έρθει απρόσκλητο κι έχει πιάσει θέση μέσα μου, τις τελευταίες μέρες, δε λέει να φύγει! Μιαν αδιόρατη μελαγχολία, χωρίς να ξέρω το γιατί. Έχω την αίσθηση ότι είναι σχεδόν ύβρις τούτο το αίσθημα μπρος στην καλοβαλμένη μου ζωή ή στην γενικότερη τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα. Κι όσο αισθάνομαι έτσι, τόσο η εσωστρέφεια μου μεγαλώνει. Ίσως να είναι η "άμυνα" του εαυτού μου ή οι ενοχές μου για αυτό το αδικαιολόγητο ψυχοπλάκωμα που με έχει πιάσει; Θέλω ελπίζω ότι ο καιρός είναι υπεύθυνος για όλα τούτα!

Άσε που το προσεχές Σάββατο, είναι οι εκλογές! Στα' χω πει; Δε στα έχω πει αυτά τα νέα...Βάζω υποψηφιότητα για το Δ.Σ. ενός συλλόγου πολιτιστικών δρώμενων. Είμαι ο νεότερος ηλικιακά υποψήφιος κ εκείνος που θα πάρει (κάνω μόνος μου δημοσκοπήσεις ...χαχα!) τις λιγότερες ψήφους! Τι μου ήρθε κι έβαλα και τούτο τον μπελά στο κεφάλι μου; Λίγα τρεχάματα έχω...;

Είμαι μέλος από 2002, είχα δεχτεί πρόταση και την περασμένη διετία την οποία ευγενικά είχα αρνηθεί, αλλά τούτη τη φορά αποδέχτηκα. Συμβαίνουν ωραία πράγματα σε αυτό το σύλλογο, είναι ζωντανός, έχει δράσεις κ το πιο σημαντικό βρίσκεται έξω από το "δωμάτιο". Καλά όλα τούτα, αλλά δεν έχω καμιά (πραγματική) αξίωση να εκλεγώ στο Δ.Σ.  Και γαιτί έβαλα; Με έπιασαν οι ντροπές μου! Δεύτερη φορά που με τιμάνε προτείνοντάς με, θα ήταν γαϊδουριά να αρνηθώ χωρίς προφανή κι ουσιαστικό λόγο. Κι αλήθεια, θα εκπλαγώ υπερβολικά αν βρω περισσότερους από έναν σταυρό (το δικό) μου, δεδομένου ότι δεν έχω κάνει την παραμικρή κίνηση ενημέρωσης προς τα μέλη, δεν έχω Facebook / Twitter. Βγω ή δε βγω θα είμαι εκεί, θα συνεχίσω να προσφέρω στο σύλλογο όσο αισθάνομαι ότι αξίζει τον κόπο και με εκφράζουν οι ιδέες του.

Αυτά! Έκανα και τη σύντομη πολιτική μου (γκουχ γκουχ...πήραν αέρα τα μυαλά μου!) τοποθέτηση...

Μα αν δεν σε βρω , να μην ξεχνάς
ότι σταυρώνεις το προσκυνάς.

ΥΓ. ο τίτλος της ανάρτησης κατά το ήμισυ παραπλανητικός....

Η σκιά μου κι εγώ

"Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει..."

Ο. Ελύτης - Μονόγραμμα