"...Ο νέος θα κατηφορίζει τώρα μ' ένα ειρωνικό κ' ίσως συμπονετικό χαμόγελο στα καλογραμμένα χείλη του και μ' ένα συναίσθημα απελευθέρωσης. Όταν θα φτάσει ακριβώς στον Αϊ-Νικόλα, πριν κατεβεί τη μαρμάρινη σκάλα, θα γελάσει, -ένα γέλιο δυνατό, ασυγκράτητο. Το γέλιο του δε θ' ακουστεί καθόλου ανάρμοστα κάτω απ' το φεγγάρι. Ίσως το μόνο ανάρμοστο να 'ναι το ότι δεν είναι καθόλου ανάρμοστο. Σε λίγο, ο Νέος θα σωπάσει, θα σοβαρευτεί και θα πει «η παρακμή μίας εποχής». Έτσι, ολότελα ήσυχος πια, θα ξεκουμπώσει πάλι το πουκάμισό του και θα τραβήξει το δρόμο του...."
- ξέρεις, καμιά φορά, θαυμάζοντας, ξεχνάς ό,τι θαυμάζεις,
σου φθάνει ο θαυμασμός σου -
_____________________________________
ΥΓ. Κι είναι η σκάλα του Αϊ Νικόλα (τα σκαλιά της Αγίου Νικολάου, που λένε οι πατρινοί) στο κέντρο της πόλης που μου θύμισε τους στίχους από τη Σονάτα του Ρίτσου. Περπατούσα στην Άνω Πόλη κι ο δρόμος με έφερε στα σκαλιά αυτά, με ένα συναίσθημα ανάμεικτο, σαν κι αυτό που σου αφήνει η Σονάτα του Μπετόβεν. Η παλιά πόλη με τους ήσυχους ρυθμούς της, την αρχοντιά κ την ιστορία της σε πλήρη αντίθεση με τη νέα Πόλη... Όπως ο νέος κι η ηλικιωμένη μαυροντυμένη της Σονάτας του Σεληνόφωτος. Η φωτογραφία δική μου, τραβηγμένη τρία χρόνια πριν, αρχές άνοιξης...σκαλιά Αγίου Νικολάου. Οι στίχοι ανήκουν στον Γιάννη Ρίτσο, από το έργο Σονάτα του Σεληνόφωτος.
Πολλές φορές εγκλωβιζόμαστε και στο θαυμασμό που νιώθουμε ε? "Ψηλώνουμε" κάτι παραπάνω απο αυτό που είναι...
ΑπάντησηΔιαγραφή*ωραία φωτό...
@ kovo voltes...
ΑπάντησηΔιαγραφήΌντως κάποιες φορές πέφτουμε σε τούτη την πλάνη, άλλοτε (ελαφρώς) ηθελημένα κι όχι...Πάντα έτσι πορεύεται ο άνθρωπος...θέλει να φαντάζεται ή να βλέπει πέρα από όσα η λογική του δίνει! Το ζήτημα είναι να κρατάς το κοντρόλ...
*όχι ότι είναι δική μου η φώτο αλλά το χρώμα της κουτσουπιάς, αυτό το μωβ /ροζ είναι καθόλα γοητευτικό!
Φιλώ σε!