Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι "ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό!". Αυτό το κλισέ έχει κάποια βάση τελικά... πριν από μερικούς ήμουν σε τέτοια εσωτερική καμπή που είχε περάσει από το μυαλό μου να τα εγκαταλείψω όλα! Να δώσω μια και να γκρεμίσω ό,τι με κόπο έφτιαξα τα τελευταία τρία χρόνια. Ευτυχώς δεν το έπραξα...
Η ηλικία μας φαίνεται στα μάτια, στο βλέμμα, στον τρόπο που κοιτάμε. Έπιασα και κοίταζα μια φωτογραφία του 2005, αποκριές με συμφοιτητές, στην Άνω Πόλη. Μιλάμε για ξεγνοιασιά όχι αστεία!!! Παρέες που έχουν αλλάξει πολύ από τότε, εκτός από δυο τρεις σταθερές στη ζωή μου. Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε!
Η Αθήνα έχει ομορφιές, έχει χρώματα, ποικιλομορφία, επιλογές για κάθε γούστο, αποστάσεις, γωνιές μαγικές... δεν έχει θάλασσα κι αρμύρα όμως!
Κάποιες στιγμές νιώθω ότι η πατρική μου πόλη γίνεται ξένη, ότι σιγά σιγά δεν αναγνωρίζω πράγματα τα οποία ήξερα με κλειστά μάτια. Με έχει προβληματίσει αρκετά. Ξένος στην πόλη μου;
Γράφω, γράφω στα αμέτρητα σημειωματάρια μου, στα εισιτήρια, στους σελιδοδείκτες... αν τα μαζέψω όλα αυτά εκδίδω βιβλία. Με πλήγωσε πολύ ένας δικός μου άνθρωπος... εξακολουθώ να τον σκέφτομαι... θα συνεχίσω δεν τίθεται ζήτημα! Είναι η συνήθεια που γίνεται αγάπη, είναι το δόσιμο, ο θαυμασμός στο άλλο πρόσωπο; Ο έρωτας τελειώνει τόσο γρήγορα, αυτό το είχα πάρει χαμπάρι από μικρός.
&
Άσχετο,
έχω κολλήσει με το Spotify! Το έχω σε όλες τις συσκευές κι ακούω διαρκώς
μουσικές λίστες. Δεν πίστευα ότι θα κολλήσω έτσι με κάτι τόσο μαζικό.
Εξακολουθώ να μην έχω fb.
Να που ύστερα από τέτοια αποχή γραφής εδώ, στο μεγάλο σημειωματάριο μου επιστρεφω σιγά σιγά. Επιστρέφω με ανάρτηση "πέντε & ένα" αγαπημένη συνήθεια από το παρελθόν. καλή παρέα να ξανακάνουμε, με όσους ακόμα με διαβάζουν εδώ ή θα έρθουν.
Η φωτογραφία είναι δική μου. Άνοιξη του 2012 Αρχαία Ολυμπία, Αφή Ολυμπιακής Φλόγας... τότε που όλα ακόμα ήταν αλλιώς!
*το τόσο αγαπημένο "Λευκό μου Γιασεμί", εδώ τραγουδισμένο από τον πολυτάλαντο Άγγελο Παπαδημητρίου. Έχω κολλήσει με τη διασκευή αυτή. Κάποιες φορές τα αγαπημένα μου ακούσματα γίνονται πιότερα αγαπημένα ύστερα από χρόνια. Ταξίδι στη βροχή, μολονότι το ημερολόγια δείχνει Ιούνιο. Καλό μήνα σε όλους. Το λακωνίζειν εστίν φιλοσοφείν, για ποιον άραγε; Εμένα μου μοιάζει περισσότερο με εσωστρέφεια. Τι Σαββατοκύριακο κι αυτό! Βροχή, υγρασία... ζυγώνει καλοκαίρι, ζυγώνει ένας ολάκερος χρόνος. Γρήγορα που περνάει ο καιρός! Γρήγορα που όλα περνούν, γρήγορα τα δάκρυα στεγνώνουν(!?), γιατί το τραύμα στην ψυχή δεν κλείνει το ίδιο γρήγορα...
**από το ανοιχτό παράθυρο τρυπώνει η ψύχρα της βραδιάς. Τόση ώστε να σε κάνει να κάθεσαι οκλαδόν στην καρέκλα, προσπαθώντας να ζεστάνεις τα γυμνά σου πόδια, γράφοντας τούτες τις αράδες. Για μια στιγμή ξεχνάς ότι είσαι σε μεγάλη πόλη, δεν ακούγεται τίποτε. Όλα γυρίζουν στην προτέρα κατάσταση. Η ησυχία σπάζει στον επίμονο ήχο της σειρήνας που περνά τη λεωφόρο.
*** Ο παλμός χτυπάει ΕΔΩ τις τελευταίες μέρες. όχι πως θα αλλάξει τίποτε, αλλά βρε αδερφέ είναι μιαν ελπίδα πως κάποιες στιγμές ο κόσμος μαζικά ξεσηκώνεται. Για λίγο... όλα για λίγο κρατούν. Τόσο που να φουσκώσεις ελπίδα. Κι έπειτα "οι σειρήνες, τα μεταγωγικά" θα επιβάλλουν την τάξη... Ξέρεις εκείνη την τάξη, της απόλυτης αταξίας των πάντων.
**** όμορφη που είναι η Πόλη (Ινσταμπούλ). Μένω με την ελπίδα πως θα ξαναπάω κάποτε. Θα έχω μεγαλώσει αρκετά, αλλά θα ξαναπάω στο Αξαράι, στην Ταξίμ, στην Αγιά Σοφιά... θα είναι σούρουπο, ο ήλιος θα δύει και εγώ πάνω σε ένα βαρκάκι θα διασχίζω το Βόσπορο.
***** εδώ που φτάσαμε -κι ενώ δεν είχα σκοπό να κάνω ανάρτηση- θα συνεχίσω με τις σκέψεις μου. Μόλις σκέφτηκα τον τίτλο της ανάρτησης. Τον συμπλήρωσα ευθύς. Η βδομάδα δεν άρχισε καλά καλά κι εγώ σκέφτομαι το επόμενο σαββατοκύριακο, τι θα μαγειρέψω αύριο, τι δουλειές πρέπει να κάνω μέσα στη βδομάδα, τι λογαριασμούς έχω να πληρώσω, αν θα με φτάσουν τα λεφτά αυτό το μήνα... σκέφτομαι πως θέλω να χαθώ στο όμορφο αστικό Κολωνάκι. Εξόν από τους εμπορικούς δρόμους, έχει κάτι όμορφες γειτονιές...
&
****** είχα χρόνια να κάνω ανάρτηση 5 & 1 σκόρπιες σκέψεις. Έτσι λοιπόν, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη ή μελέτη βγήκε αυτή η ανάρτηση. Όπως θα έλεγε κι ο Άσωτος, δεν είχα τίποτε να π(ω)στ αλλά βρέθηκα να γράφω με αφορμή το τραγούδι που παρέθεσα. Και τώρα ακούω αυτό, από την Ξανθίππη Καραθανάση. Τι υπέροχη φωνή... Με τις δεύτερες, τρίτες εκτελέσεις δεν έχω κλείσει ακόμη τους λογαριασμούς μου. Κάποια αγαπημένα μου ακούσματα αποκτούν άλλη διάσταση μέσα μου. Γρήγορα που πέρασεν η ώρα, γρήγορα που πέρασαν τα χρόνια...
- Δε θέλω κάτι... κάτσε κάτω... μην αναστατώνεσαι δεν είμαι κανένας ξένος... αν θελήσω θα σηκωθώ να βάλω ένα ποτήρι νερό μόνος μου.
- Να σου φτιάξω ένα καφεδάκι, να το πιούμε μαζί;
- Κάτσε σου λέω...
- Να σου κάνω μια βυσσινάδα που σ' αρέσει;
- Μπααα... δε θέλω κάτι! Να μείνεις κοντά μου θέλω, να σου κρατάω το χέρι και να μιλάμε χαζεύοντας τη δύση του ήλιου.
[...]
- Πως είσαι;
- Πως να είμαι... στιγμές στιγμές έχω την αίσθηση ότι είναι πολύ μακρυνό το γεγονός κι άλλες πως είναι τώρα γινομένο το κακό. Εσύ;
- Βουβή, περιμένω να δω τι άλλο θα μου φέρει η ζωή... Να προσπαθείς να μη στεναχωριέσαι και να κοιτάς λίγο περισσότερο τον εαυτό σου.
- Το κάνω γιαγιά μου...
- Δε το κάνεις επιμελώς... Διάλεξε έναν άνθρωπο και βάλ' τον πιο ψηλά από σένα. Μη σκέφτεσαι την οικογένεια, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καμωμένοι να φτιάξουν οικογένεια... Η συντροφικότητα είναι το μυστικό...
-
[...]
- Στάσου ένα λεπτό, πάω μέσα.
- Είναι κάτι, θες βοήθεια;
- Όχι, όχι... θα δεις.
Από μέσα ακούγονται ήχοι παράξενοι, μεταλλικοί όπως κάνουν τα κουταλοπίρουνα πάνω στον μαρμάρινο πάγκο. Κι ύστερα προβάλει η μαυροφορεμένη φιγούρα της, βαστώντας γερά στα δυο της χέρια τον μεγάλο ασημένιο δίσκο, με το πλεκτό στο βελονάκι, δυο κρυστάλλινα ποτήρια από τα καλά της, τη γυάλινη καράφα γεμισμένη με παγωμένο νερό κι από μια κουταλιά βανίλια (υποβρύχιο) στα ποτήρια. Τη βλέπω κι απορώ πως μεταφέρει τον βαρύ εκείνο δίσκο γεμάτο. Τα χέρια της μισοτρέμουν...
- Περίμενε να σε βοηθήσω.
- Μπορώ ακόμη, με δυσκολία αλλά μπορώ... έτσι να κάνεις κι εσύ!
- Γιατί τόσες ετοιμασίες, λες κι είμαι ξένος;
- Να τους περιποιείσαι εκείνους που αγαπάς... πάρε το ποτήρι σου κι έλα να φάμε το γλυκό μας...
[...]
- Για λέγε τι σε απασχολεί, εκτός από τα γνωστά.
- Τίποτε άλλο...
- Κι όμως σε απασχολεί, το βλέπω στα μάτια σου.
- Δεν είναι σπουδαίο, ούτε έχει σημασία ύστερα από όλα τούτα που μας βρήκαν.
[...]
- Να πας παιδί μου, να πας! Και το κεφάλι ψηλά...
[...]
Σχεδόν βουβούς μας βρήκε η νύχτα, εκεί στο μπαλκονάκι ατενίζοντας τον ορίζοντα με του ουρανού την απλωσιά. Για μια στιγμή εκείνο σούρουπο έγινα ο Seiriakos παιδί, τότε που σκαρφάλωνα στην καρέκλα για να πιάσω το βάζο με τη Βανίλια και να βουτήξω το κουτάλι του γλυκού μέσα...
Ποστ μεσα στο ποστ δλδ τοστ
Κι εκεί που είχα αποφασίσει να κάμνω ένα διάλειμμα από το θαυμαστό κόσμο της μπλογκόσφαιρας, εκεί ακριβώς ήρθε η ίδια η ζωή να τα ανατρέψει όλα. Κι έτσι το διάλειμμα που αυτοβούλως είχε μετατραπεί σε στάση εργασίας παύει κι ίσως να αρχίσω πάλι τις αναρτήσεις. Διότι για όποιον δεν το είχε καταλάβει με έμμεσο τρόπο δυο αναρτήσεις πριν, σας αποχαιρετούσα. Όμως είπαμε η ζωή είναι γεμάτη από ανατροπές. Θέλω χρόνο... χρόνο εσωτερικό... η αποδοχή θέλει χρόνο...
Και να που αγαπημένος μου Άσωτος με κάλεσε να του πω πέντε αλήθειες μου για το καλοκαίρι. Αντιγράφω ακριβώς από μιαν σχετική ανάρτηση μου (22-6-2008). Πέντε και μια αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας, σχετικές με το καλοκαίρι
1. Τα καλοκαίρια στα Νιφορέικα, τότε που η θάλασσα ήταν
πεντακάθαρη, τότε που δεν υπήρχαν τα ξενοδοχεία, οι πισίνες και οι
τουριστικοί πράκτορες δεν είχαν ανακαλύψει αυτόν τον μικρό παράδεισο.
Τότε που η μεγάλη αλάνα, δίπλα από το μικρό σπιτάκι που νοικιάζαμε,
μάζευε όλα τα παιδιά του χωριού και κάναμε παρέα παίζοντας αυτοσχέδια
παιχνίδια!
2. Το παγωτό ξυλάκι “Brazilian”
της ΕΒΓΑ όπου μετέπειτα το αντικατέστησε με το MegaByte αλλάζοντας
ελαφρώς τη γεύση! Άραγε να το θυμάται κανένας αυτό το παγωτό;
Brazilian…με το κίτρινο χαρτί περιτυλίγματος και το μια βραζιλιάνα να
κρατεί μαράκες…
3. Η χαρά με την οποία πήγαινα να αγοράσω με τη μαμά μου τις «Χαρούμενες Διακοπές»
από ένα βιβλιοπωλείο κοντά στο λύκειο της γειτονιάς μου καθώς και ένα
αντίστοιχο βιβλίο με δημιουργικές ενασχολήσεις της Αγγελικής Βαρελά!
Πρέπει να είμαι από τα λιγοστά παιδιά που δεν μου άρεσε να χαζεύω στην
τηλεόραση…και που είχα αγαπήσει τα (ομολογουμένως ξεπερασμένης για την
εποχή τους συγγραφικής δομής) βιβλία της Βαρελά.
4.
Ο διακαής μου πόθος να αποκτήσω μια φουσκωτή βάρκα…που τελικά δεν έγινε
ποτέ πραγματικότητα. Το τι ψηστήρι έκανα στους γονείς μου δεν
λέγεται…Τελικά κάποτε μου χάρισαν ένα υφασμάτινο καρό στρώμα θαλάσσης το
οποίο μου το έσκασε μια χοντρή κυρία που δεν ήθελε να κάτσει στα
πετραδάκια της αμμουδιάς (τι να σου κάνει και το στρώμα…όση ελαστικότητα είχε την προσέφερε κι ύστερα έκανα ένα ηρωικό μπούμ!)
5.
Τον πατέρα μου να μας πηγαίνει με την αδερφή μου στα Ψηλά Αλώνια, να
μας παίζει στην παιδική χαρά και να είναι πάντα γελαστός! Να μας κερνάει
καλαμπόκι και συχνά να μας πηγαίνει στο Λαϊκό Θεατράκι να δούμε Καραγκιόζη
από το Γιάνναρο.
6.
Την αθωότητα της παιδικής ηλικίας. Τότε που ξάπλωνα στο γρασίδι, στον
κηπάκο του σπιτιού όπου νοικιάζαμε για παραθέρισμα, κι έβλεπα τα αστέρια
και τους σχηματισμούς τους κάνοντας όνειρα για το μέλλον! Τότε που
στόχος ήταν το «πόσο θα’μαι το 2000;»… (και
τώρα ξαπλώνω στο γρασίδι του κήπου μας, μόλο που έχω χάσει την παιδική
αφέλεια και έχω αλλάξει θέση παρατήρησης των αστεριών! Ωστόσο,
εξακολουθώ να ονειρεύομαι…)
Δεν ξέρω ποιοι έχετε παίξει το παιχνίδι τούτο, δεδομένου ότι έχω χάσει πολλά από τα αγαπημένα μου αναγνώσματα στα μπλογκς σας. Θα καλέσω με τη σειρά μου τη Sunnefoula , την Παρισινή Φίλη (μήνυμα ελήφθη) και την αγαπημένη μου Marimar (ξέρω πως δεν έχετε μπλογκ, να παίξετε στα σχόλια), τον Καρκίνο, την Dee Dee, την Voltitsa μου κι όποιον/α άλλο επιθυμεί.
Τα λατρεμένα μου '80s είναι ήδη πολύ μακρινό παρελθόν αν αναλογιστείς ότι πήγα σε πάρτυ που έπαιζε '90s, τα οποία ειρήσθω εν παρόδω, δεν μπορούν να συγκριθούν με τα κομμάτια της δεκαετίας που προηγήθηκε αυτών.
Όλα στη ζωή είναι συγκυρίες! Αν την κατάλληλη στιγμή βρεθείς στο σωστό μέρος, με την κατάλληλη παρέα, και την ανάλογη διάθεση (το ζάλισα μου φαίνεται!) μπορείς να περάσεις υπέροχα!
Ο κόσμος είναι μικρός! Δε το ανακάλυψα τώρα, αλλά επιβεβαιώθηκε ο κανών για πολλοστή φορά!
Η κρίση "χτύπησε" και τις ηχητικές εγκαταστάσεις του Καρναβαλιού! Τι είδους οικονομία είναι αυτή, δεν κατάλαβα... η μισή διαδρομή βγήκε χωρίς ηχεία... κι όπως είπε κι ένας φίλος "του χρόνου θα έρθετε ο καθένας [στην παρέλαση] με τα walkman του" . "Φαντάσου, είμαστε της εποχής του walkman κι όχι του mp3", ανταπάντησα κι αρχίσαμε να γελάμε...
Προς τους καταστηματάρχες που ευφήβραν την πατέντα με το καρτελάκι του no limits drink να την καταργήσετε γιατί σας βλέπω να κλείνετε σύντομα! Εμείς με 15 ευρώ που κόστιζε κάθε τέτοιο καρτελάκι, ήπιαμε όλη η παρέα με το ίδιο καρτελάκι!!! Αγοράσαμε ένα κ κάθε τρεις κ λίγο, εκ περιτροπής πηγαίναμε στο μπαρ... Και δεν ήπιαμε ένα ποτό ο καθένας...ούτε δυο... ούτε τρία.... (σταματάω!). Το έκαναν κι άλλοι...
&
Μένω με την ελπίδα ότι δε θα κυκλοφορήσουν φωτογραφίες από το τριήμερο που πέρασε! Δε με συμφέρει, σου λέω!
ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
Γυρίζουμε στην καθημερινότητα κ στους πρότερους ρυθμούς μας από σήμερα!
Στη φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης βλέπουμε ένα κολλάζ της αγαπημένης μου Σ.Τ., δώρο της για την Αποκριά του 2005! Κάθε έργο της έχει περίοπτη θέση στο σπιτικό τηςμου.
Τα μπλογκπαίχνιδα δεν είναι η αδυναμία μου, αλλά όταν σε καλούν σε αυτό δυο όμορφα κορίτσια όπως το Φαούδι και η Vanilla δεν μπορείς να τους αρνηθείς τη συμμετοχή σου! Για να είμαι ειλικρινής δεν κατάλαβα αν έπρεπε τα παραθέσω δέκα αγαπημένα μου για το 2011 ή να απαντήσω γενικότερα, όπως δεν κατάλαβα πόσους πρέπει να καλέσω. Παρόλα ταύτα είμαι έτοιμος να παίξω…
1. Αγαπημένη στιγμή:
Όταν βλέπω τον ήλιο να δύει γρήγορα, να βυθίζεται στα νερά του πατραϊκού... ακόμη και τώρα που έχω μεγαλώσει δεν έχω "χωνέψει" αυτή τη βιασύνη της στιγμής... κι εκείνο το σαπφείρινο μαβί του ουρανού που έχουν οι παράκτιες πόλεις. Αλήθεια το έχετε παρατηρήσει ποτέ;
2. Αγαπημένο άρωμα:
Clinique Happy Δεν έχω αλλάξει ποτέ άρωμα, κάθε κύτταρό μου έχει ποτίσει… είμαι παράξενος άνθρωπος, περισσότερα επί του θέματος ΕΔΩ
3. Αγαπημένο Φαγητό:
Χταπόδι με μακαροτσίνι (κι αν δεν έχεις καταγωγή από την Πάτρα άντε να καταλάβεις τι είναι το μακαροτσίνι… το κοφτό μακαρόνι)
4. Αγαπημένο Γλυκό:
Μιλφέιγ (της μαμάς) και Παγωτό μηχανής από τον Γκίτση. Πόσες ταινίες είχα δει στο θερινό που δεν υπάρχει πια κι έτρεχα στο διάλλειμα να προλάβω να πάρω παγωτό από τον Γκίτση… εδώ στο Breakfast at Tiffany's μίλησα για όλα αυτά
5. Αγαπημένο Ποτό:
Βότκα Τόσο διαυγές αυτό το ποτό και τόσο μυστήρια δυνατό… (γενικά δεν πίνω... παλιότερα περισσότερο)
6. Αγαπημένο Βιβλίο:
Ο Μικρός Πρίγκιπας Κάτι σαν ιερό βιβλίο για μένα! Γυρίζω πολλές φορές σε αυτό... όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο.
7. Αγαπημένο Τραγούδι:
Άρχισαν τα δύσκολα… γιατί μουσική ακούω αδιάλειπτα και είναι πολλάααα τα αγαπημένα μου! Ας πω αυτό που μου έχει κολλήσει τις τελευταίες μέρες. «Αν μ’ αγαπάς» της Τάνιας Τσανακλίδου.
8. Αγαπημένη Σειρά:
Χμμμ, άντε να βρεις τώρα σειρά και μάλιστα αγαπημένη σε έναν άνθρωπο που δεν κοιτάει τηλεόραση… Κάτι σκέφτηκα! Σειρά με τίτλο «504 km Βόρεια της Αθήνας», έπαιξε στον Alpha το 2003, κι είχα πράγματι ταυτιστεί με εκείνη την ομάδα παιδιών… ήμουν βλέπετε στην ίδια ηλικία με εκείνα τα παιδιά τότε, με ανάλογα όνειρα...
9. Αγαπημένη Έξοδος:
Μέρα ηλιόλουστη (χειμώνας είτε καλοκαίρι) πλάι στη θάλασσα, με μουσική στα αφτιά. Κάθισμα σε σταθερό σημείο και ατένισμα του ορίζοντα.Χωρίς πολλά λόγια, μόνο μουσική κι ο ήλιος να πυρώνει το κορμί μου, να καίει τα μάγουλά μου...
Αυτό ήταν! Έβαλα και δυο δικές μου ερωτήσεις, στο τέλος... μπορείτε να πέξετε κι εσείς με αυτές. Ώρα να καλέσω κι άλλους στο παιχνίδι αυτό! Με τη σειρά μου προσκαλώ σε τούτο τους
Sunnefoula , Kovo Voltes..., Ginger, Dee Dee Αυτή που ήταν κάποτε, Άσωτος Γιος & Karkinos7
______ Αρχές του 2008, σαν τούτες τις μέρες, άρχισα να γράφω εδώ τις σκέψεις μου, τις ανησυχίες, τις χαρές και τις λύπες. Τα χρόνια πέρασαν και φτάσαμε στο 2012. Τέσσερα χρόνια γεμάτα κείμενα, γεμάτα από τη ζωή μου. Γυρίζω πολλές φορές πίσω, στο 2010 και βλέπω κείμενα ολάκερες σελίδες... σελίδες από τη ζωή μου... μεγαλώνω, μεγαλώνουμε παρέα... και σας νιώθω παρέα μου! ευχαριστώ σας, απλά! Με εκτίμηση Σείριος
Θυμάστε έναν δίσκο που είχε βγάλει η Χ. Αλεξίου κάπου στα 1987, με τίτλο "Η Χάρις Αλεξίου σε απρόβλεπτα τραγούδια"; Τον χάζευα σήμερα (και τελικά έβαλα να τον ακούσω) καθώς τακτοποιούσα μια σειρά πραγμάτων μου. Παραφράζοντας τον τίτλο σκέφτηκα πόσες πολλές αντιφατικές μουσικές παντρεύουμε μέσα μας! Δεν ξέρω για σας, αλλά στο σπιτικό μου το ραδιόφωνο δε σταματά να παίζει! Δυο κλικ αριστερά η ροδέλα των FM και από το Δεύτερο Πρόγραμμα, στον Μελωδία... κι έπειτα Τρίτο Πρόγραμμα και μετά πολλά κλικ δεξιά στάση σε... ανάλαφρο πρόγραμμα... μα στο τέλος της μέρας η ροδέλα ξαναγυρίζει στο Δεύτερο Πρόγραμμα! Κι ενώ έχω πολλές μουσικές σταθερές κι αγάπες τις οποίες κατά καιρούς βλέπετε εδώ, υπάρχουν και κάποια κομμάτια "καλλιτεχνών" τα οποία μου αρέσουν άλλοτε για το στίχο τους, άλλοτε για τη μουσική τους κι άλλοτε μόνο και μόνο γιατί με κάνουν να χαμογελάω σκεπτόμενος κάποιο πρόσωπο με το οποίο τα έχω συνδυάσει. Για παράδειγμα, μπουζουκοτράγουδα λαϊκά τραγούδια (sic) δεν άκουγα ποτέ ούτε ακούω, αλλά στη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας, τις νύχτες των ατελείωτων σκοπιών, άκουγα διάφορα πράγματα και έχει βρεθεί και αγαπημένο άκουσμα... διότι αν δε έχεις βάλει ραδιόφωνο κατά τις τέσσερις το χάραμα δεν ξέρεις τι σου λέω! Αλλά ας μη σε πάω από τώρα στα βαριά! Δεν ξέρω αν σε έχω προϊδεάσει για το τι θα ακολουθήσει αλλά τώρα είναι η πιο σωστή στιγμή για να φύγεις, αν το κρίνεις σκόπιμο! χε χε χε
Η σχέση μου με τη μουσική της "Απόλυτης" έχει περάσει διάφορα στάδια, μέχρι την οριστική διαγραφή των σχέσεών μας κάπου στα δεκατέσσερα έτη μου! Λοιπόν, προτιμώ να κρατάω στην ανάμνησή μου την Αννούλα της δεκαετίας του εβδομήντα, πότε που το ταλέντο της ξεχείλιζε! Από εκείνη την περίοδο ξεχωρίζω το "δίψασα στην πόρτα σου" και σχεδόν κλαίω κάθε φορά που το ακούω! Μου θυμίζει μια φίλη καλή, που ζει μακρυά πια... Αλλά δεν είναι απρόβλεπτο κομμάτι! Είναι στα πλαίσια των μουσικών που αγαπώ! Το απρόβλεπτο είναι ότι μου αρέσει ένα κομμάτι της Βίσση με τίτλο "Κόντρα", κυρίως για τους στίχους
Υπάρχει πάντα μια απόσταση μικρή
Από τον έρωτα ως την καταστροφή
Υπάρχει κόντρα στο μυαλό και στην ψυχή
Μα εμείς πετάμε, γκρεμιζόμαστε
Ξανά ερωτευόμαστε και πάμε απ’ την αρχή
2. Όπως είχα γράψει σε μια από τις πρώτες αναρτήσεις (τρία χρόνια πίσω) αγαπώ καθετί που είναι αυθεντικό στο είδος του! Κι επόμενη κυρία είναι εξαιρετική στο είδος που εκπροσωπεί! Η Κατερίνα Στανίση είναι γνήσια στο είδος, λαϊκή, χωρίς να προσποιείται κάτι περισσότερο από εκείνο που είναι στα αλήθεια. Και παραδέχομαι δημόσια ότι έχω πάει στα μπουζούκια (μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού) κι έχω περάσει τέλεια σε πρόγραμμά της, και λολούδια έχω πετάξει για πάρτη της και έχω τραγουδήσει! Γιατί καλή η ποιότητα αλλά ο νταλκάς θέλει το λαϊκό του (κόπηκες; περίμενε να πάω παρακάτω)
3. Σας λέει κάτι το όνομα Φίλιππος Νικολάου; Για μένα δε λέει σχεδόν τίποτε... πάντως ο τύπος σε αλλοτινές εποχές πρέπει να είχε κάνει σουξεδάκια. Θα έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε που κάποιος μου είχε στείλει μια κάρτα μαζί με τους στίχους από ένα τραγούδι που λεγόταν "τόση καρδιά"... Φυσικά είχα καταλάβει το λόγο που είχαν οι στίχοι αλλά εγώ με διακριτικότητα είχα αποστείλει πεσκέσι τη χυλόπιτά μου και σαν καλό παιδί φρόντισα να μην πληγώσω τον άλλο! Μετά από αναζήτηση ανακάλυψα ότι το παραπάνω κομμάτι είναι ελληνοποίηση (παραποίηση θα έλεγα) του Bitakat Hob της Samira Said, συμμετοχή στη Eurovision του 1980... Τούτη ήταν η αφορμή για να ανακαλύψω μια φωνή που μετέπειτα αγάπησα! Ασχοληθείτε μαζί της αξίζει!
4. Λιγοστοί είναι εκείνοι που γνωρίζουν ότι αγαπώ τους παραδοσιακούς χορούς και την παραδοσιακή μουσική. Πελοποννήσιος γαρ, αλλά οι χοροί της Θράκης είναι μέσα στην ψυχή μου! Μου αρέσουν οι ρυθμοί, τα λόγια κι οι ιστορίες που υμνούν. Χορεύω σε διάφορα χορευτικά σχεδόν δέκα πέντε χρόνια κι είναι από εκείνα τα πράγματα που με ξεκουράζουν. Από όλους τους παραδοσιακούς οργανοπαίχτες - καλλιτέχνες ξεχωρίζω το Θύμιο Γκογκίδη κι είναι κρυφή μου ελπίδα να βρεθώ σε εκείνα τα μέρη σε κάποιο γλέντι που θα παίζει μουσική! Για ακούστε πως "πιάνεται η αγάπη" ...
5. Μου αρέσει πολύ, η μουσική από ένα "σκοτεινό" συγκρότημα... Οι Βlackmore's Night μπήκαν στη ζωή μου όταν ήμουν μαθητής της Β' Λυκείου από ένα cd που μου είχε δανείσει ένας συμμαθητής μου! Νομίζω ότι κόλλησα με το κομμάτι που σας παραθέτω... τελικά το συγκρότημα δεν είναι τόσο "μαύρο" όσο πίστευα τότε. Οι μουσικές του με συνοδεύουν σε διάφορα στάδια της ζωής μου!
ΚΑΙ
6. Κι ενώ έχεις αντέξει ίσαμε εδώ, θα αντέξεις ακόμη ένα! Μου αρέσει το "Πριν χαθεί το όνειρό" μας. Το τραγούδι του Τ. Βοσκόπουλου που έχω συνδυάσει με ένα γλέντι που είχαμε κάνει στο στρατό.... μου προξενεί ένα συναίσθημα χαρμολύπης...
"άσε με να σε αγαπάω κι όπου φτάσουμε..."
Αυτάααα! Ως εδώ ήταν τα απρόβλεπτα τραγούδια. Όμορφο υπόλοιπο Κυριακής σε όλους σας! Κλείστε τις τηλεοράσεις. Μας κούρασαν οι ψευτοσωτήρες! Αλήθεια εσείς έχετε απρόβλεπτα τραγούδια;
Όμορφη βδομάδα σε όλους κι όσο μπορείτε να σκέφτεστε αισιόδοξα!
Υπάρχουν πράγματα που αγαπώ κι ανατρέχω σε αυτά κάθε
φορά που νιώθω πως το μαύρο υπερτερεί μέσα μου σε σχέση με το λευκό. Είναι κάτι,
σα να λέμε, σωσίβια τα οποία στέκουν σε κάποιο ντουλάπι της μνήμης και την
κατάλληλη στιγμή βγαίνουν και σου δίνουν σωτηρία. Τα πράγματα που αγαπώ τα φροντίζω
με διπλή επιμέλεια κι υπάρχουν κάποια πράγματα που παρότι θα μπορούσα να τα
είχα αντικαταστήσει με νεότερα δε το πράττω μη θέλοντας να χάσω όσα με συνδέουν
με αυτά. Για παράδειγμα, το μακρινό 1995 το δώρο Χριστουγέννων που είχα λάβει
ήταν μια βιντεοκασέτα με τον παράξενο τίτλο «Η μελωδία της ευτυχίας».
Δεν ήξερα τίποτε ίσαμε τότε για την υπόθεση της ταινίας, για την οικογένεια Φον
Τραπ, ούτε για το Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Περιεργαζόμουν το κουτί της ταινίας,
διάβαζα την υπόθεση και ότι είχε κερδίσει πέντε Όσκαρ… στην ηλικία των δέκα δεν
μπορούσα να καταλάβω τι σήμαιναν όλες αυτές οι διακρίσεις για μια ταινία.
Τελειώσαμε το γεύμα των Χριστουγέννων και την ώρα που όλοι σκόρπισαν για να
ξεκουραστούν εγώ έβαλα να δω την ταινία…
Από τότε πέρασαν δεκαέξι χρόνια κι εγώ μπήκα σε ένα
ιδιότυπο φαν κλαμπ που θα μπορούσε να ονομάζεται «οι φανατικοί λάτρεις της “μελωδίας
της ευτυχίας”». Στην αρχή δείλιαζα να μιλάω για τούτο! Έλεγα μέσα μου, «δεν
είσαι καλά παιδάκι μου, κοτζάμ άνδρας και έχεις κολλήσει με ένα μιούζικαλ!»
αλλά με τον καιρό ανακάλυπτα ότι ανήκουν αρκετοί σε αυτό το ιδιότυπο φαν
κλαμπ. Σε αυτά τα χρόνια που έχουν
μεσολαβήσει έχω δει το φιλμ, από εκείνη την κασέτα, εκατοντάδες φορές… έχω
τραγουδήσει τα μουσικά θέματα και δε σας κρύβω ότι εξακολουθεί να με ενθουσιάζει
αυτή η ταινία… ίσως είναι το φιλμ που έχω δει σε πολλοστή επανάληψη κι ακόμη δε
το έχω βαρεθεί…
Τι θα λέγατε να παίξουμε ένα παιχνιδάκι (μπας κι
αλλάξει λίγο η διάθεσή μου/σας) βασισμένο σε μια σειρά ερωτήσεων αναφορικά με
το φιλμ; Πέντε & μια ερωτήσεις βασισμένες στη Μελωδία της Ευτυχίας:
1.Στην έναρξη του
φιλμ πόσες κ ποιες μοναχές συζητούν με την ηγουμένη για τη συμπεριφορά της δόκιμης
Μαρίας;
2.Πόσα παιδιά είχε ο
πλοίαρχος Φον Τραπ και πoιο είναι το μικρό του όνομα;
3.Τη βραδιά της δεξίωσης
τι χορεύουν ο πλοίαρχος Φον Τραπ με τη Μαρία; (Κλικ εδώ για να δείτε την εικόνα της σκηνής)
4.Στο τέλος της
σκηνής όπου η Βαρόνη παίζει με τα παιδία μπάλα, έχει αποχωρήσει η Μαρία, τι
πίνει ο Μαξ (κι έπειτα η Βαρόνη).
5.Όταν η Μαρία
μαθαίνει τις νότες στα παιδιά, μέσα από το κομμάτι DOREMI, φτάνοντας στη νότα FAτι λέει;
&
6.Τι λουλούδια χαρίζει
η μικρούλα υποδεχόμενη τη Βαρόνη;
*
Οι ερωτήσεις είναι εύκολες, τα θέματα βατά! Όλοι οι μαθητές μπορούν να γράψουν
άνετα παραπάνω από μέτρια. Μην ακούσω φασαρία κ δω κανέναν να αντιγράφει από το
διπλανό του…
**
Για να δεις πόσο κόλλημα είχα (έχω) με την ταινία, είχα βρει κι είχα αγοράσει από τις
εκδόσεις Άγκυρα, τη συνέχεια της Μελωδίας της ευτυχίας. «Η οικογένεια Φον Τραπ
στην Αμερική».
***
Λατρεμένη σκηνή στο φιλμ η «αναμέτρηση» Βαρόνης – Μαρίας, τη βραδιά της δεξίωσης.
Πέντε κι ένα τραγούδια που μιλούν για τις ελληνικές Κυριακές, για τις Κυριακές που αγαπήσαμε... Οι Κυριακές είναι αλλόκοτες! Μέχρι το μεσημέρι σε γεμίζουν υπέρμετρη ευτυχία κι από την έλευση του απογεύματος σε πνίγουν με τη μελαγχολία τους... είναι εκείνο το συναίσθημα που σε ακολουθεί από παιδί όταν έπρεπε να μαζευτείς για να διαβάσεις κι έπειτα που μεγάλωσες είναι το κάλεσμα για να μαζευτείς σπίτι, να ετοιμαστείς για την εβδομάδα που έρχεται... είναι το συναίσθημα της "κυριακίτιδας" που δε λέει να σε αφήσει.
Οι παιδικές μου οικογενειακές Κυριακές είχαν ελληνικές ταινίες. Μια από αυτή ήταν κι "Η κόρη μου η σοσιαλίστρια" με την Αλίκη. Παρότι οι ταινίες της, ήταν εκτός τόπου και χρόνου, της συγχωρείς τα πάντα γιατί ήταν η ΜΙΑ, η μοναδική Αλίκη που χάριζε το γέλιο σε όλους μας. Ίσως όταν θες να σκεφτείς κάτι αθώο να σκέφτεσαι την Αλίκη σε μια από τις πρώτες ταινίες της...
Τώρα τι να πω για αυτό το κομμάτι του Χατζιδάκι, σε στίχους του Γκάτσου; Ότι είναι από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια, ότι πρόκειται για το πιο φιλοσοφημένο ποίημα που έχω διαβάσει ή για την απόλυτη ερμηνεία της Καγιαλόγλου; Ακούστε το...
5. Συννεφιασμένη Κυριακή - Βασίλης Τσιτσάνης / Μαρίκα Νίνου
Γιατί το κλασικό είναι και σίγουρο... γιατί η Νίνου είναι από τις αγαπημένες μου, γιατί οι στίχοι σε αυτό το κομμάτι είναι τόσο ελληνικοί που χάνουν το νόημα τους σε κάθε πιθανή μετάφραση, γιατί από παιδί (όταν δεν καταλάβαινα καλά τους στίχους) με μάγευε στίχος "που έχει πάντα συννεφιά, Χριστέ κ Παναγιά μου".
Έβγαλα τα χειμερινά ρούχα! Τέλος τα ψέματα...τέλος τα καλοκαιρινά μπλουζάκια και το μπουφάν πάνω. Μακρύ μανίκι, φανελίτσα για τις κρύες βραδιές, παντόφλες και κάλτσες ζεστές. Τα αγαπημένα μου καρό στις επάλξεις. Τέρμα οι βόλτες με τη βέσπα (όπου δεν έχω αλλά έχουν άλλοι...χι χι χι)
Άργησα αλλά άρπαξα την πρώτη μου ίωση για τη νέα χειμερινή σεζόν. Λίγο συνάχι, λίγος πονόλαιμος και υπνηλία χαρακτηρίζουν την ίωση που με κυριεύει, αλλά δεν πτοούμε ιδιαίτερα. Τα όρη τα άγρια βουνά πήρα το τρίμερο που πέρασε.
Τα πρώτα μαγαζιά με χριστουγεννιάτικο διάκοσμο κάνουν δειλά δειλά την εμφάνισή τους στην πόλη. (Μισώ τα Χριστούγεννα, το ψεύτικο "ενωτικό" τους μήνυμα μου προκαλεί αποστροφή)
Όλο και πιο συχνά αποζητώ "ζεστά" φαγητά και ροφήματα. Σούπες, τσάι, ζεστές σοκολάτες και καυτό καφέ. Σταθερή εξαίρεση σε όλα τούτα το ποτήρι με το γάλα. Δε μπορώ να διανοηθώ ότι θα πιο ζεσταμένο γάλα. (μην ψάχνεις αν βρεις λογική σε τούτο!)
Πραγματοποιήθηκε η ετήσια (προ χειμώνος) Γενική Συνέλευση της πολυκατοικίας που μένω με τα πάγια (και κατ' επανάληψη) θέματα. ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΟ - ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ - ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΛΟΡΙΦΕΡ. Ειπώθηκαν κι επικράτησαν οι γνωστές απόψεις... (πρέπει να γράψω κάποια στιγμή τα τραγελαφικά όσων συμβαίνει στις γενικές συνελεύσεις).
&
Άλλαξε η ώρα, νυχτώνει σαφώς πιο νωρίς. Αύριο αλλάζει κι ο μήνας. Έφτασε ο Νοέμβρης με άλλα λόγια έφτασε μαζί του ο χειμώνας. Πόσο να βαστάξει εκείνο το γλυκό φθινόπωρο...
"Φεγγάρια σκοτεινά θερίζουνε ξανά
τους έρωτες των δρόμων"
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
ΥΓ. Νομίζω ότι αυτό το τραγούδι της Αρλέτας το αγαπώ ιδιαίτερα διότι ταυτίζομαι με εκείνον το στίχο που λέει "κι αν κάθομαι ακόμη και σου γράφω είναι γιατί σε αγάπησα πολύ". Ανήμερα την 28η πήγα στη Ναύπακτο ύστερα από εκείνη την εκδρομή που είχαμε πάει μαζί. Δύο μήνες πέρασαν από τότε. Αλλού εσύ κι εγώ αλλού...
Μια αγαπημένη μας καφετέρια, στην οποία συχνάζαμε λεγόταν "Σαν παλιό Σινεμά". Σε εκείνο το καφέ, το γεμάτο κάδρα ηθοποιών, διάσπαρτες ατάκες από ταινίες και το πολύ φιλικό / ζεστό περιβάλλον περνούσαμε τα μεσημέρια μας παίζοντας ταμπού κι άλλα επιτραπέζια παιχνίδια πριν η παρέα "σοβαρέψει"... Είχαμε καιρό να την επισκεφτούμε με τα φιλαράκια μου, περισσότερο από έναν χρόνο. Την τελευταία φορά που είχαμε πάει η παρέα είχε ολότελα διαφορετική σύνθεση, λείπουν αγόρια και κορίτσια από εκείνη την περίοδο, φίλες/οι κι εραστές. Αλλά έτσι είναι η ζωή ,γεμάτη εναλλαγές! Λοιπόν, αυτό το μαγαζί μαζί με το λογαριασμό σου φέρνει κι ένα μεγάλο βιβλίο "υποχρεώνοντάς" σε να γράψεις μιαν ατάκα από κάποια ελληνική ταινία. Στην αρχή μου ξένιζε κι ομολογώ δε μου άρεσε αυτή η υποχρέωση που είχα σαν πελάτης. Με το καιρό όμως είχε αρχίσει να γίνεται ένα από τα "παιχνίδια" της παρέας...
Ορίστε, λοιπόν, οι πέντε συν μία αγαπημένες μου ατάκες (ever) από τον ελληνικό κινηματογράφο που εννοείται ότι έχω γράψει.
Γεωργία Βασιλειάδου: Τι κάνεις βρε στο ξένο δωμάτιο;
Βασίλης Αυλωνίτης: Λάθος στην πόρτα.
Γεωργία Βασιλειάδου: Λάθος κάνουνε στην ορθογραφία, όχι στις πόρτες!
Ο θησαυρός του μακαρίτη
Αθηνόδωρος Προύσαλης [Μάγκικα]: [Είμαι από το] Κατάστημα «Το παλουκάκι».
Γιώργος Γαβριηλίδης: Δεν το ξέρω. Αθηνόδωρος Προύσαλης: Καθ΄ όσον δε συχνάζουν φιόγκοι... Μαδάμ! [Της δίνει ένα χαρτί]
Κατερίνα Γιουλάκη: Τι ΄ν΄ αυτό;
Αθηνόδωρος Προύσαλης: Η λυπημένη θλίψη...
Κατερίνα Γιουλάκη: Λογαριασμός;
Αθηνόδωρος Προύσαλης: Πώπω, μαδάμ, δουλεύεις με διπλό καρμπιρατέρ!
Μια Ιταλίδα απ΄ την Κυψέλη
Γιώργος Κωσταντίνου: Τι είπαμε ότι θα πει «excuse me»;
Νίκη Λινάρδου: Με το μπαρδόν που λέμε ελληνικά.
Γιώργος Κωσταντίνου: Όχι, αυτό είναι γαλλικά...
Καλώς ήρθε το δολάριο
Ελλη Λαμπέτη: Σ' αγαπώ Παύλο...Σ' αγαπώ...
Κάλπικη Λίρα
Γιώργος Κωσταντίνου: Δε μου λες σωφέρ; Άκουσα καλά; Είπε σκασμός Αντωνάκη;
Γιώργος Τζιφός: Όχι, είπε σκασμός Αντωνάκη «μου»!... Έτσι είναι κύριε... Τώρα μπήκε η κουλούρα... Τώρα σταματάνε οι γλύκες κι αρχίζει η παντόφλα...
Γιώργος Κωσταντίνου: Δε μου λες; Παθώς είσαι;
Γιώργος Τζιφός (κουνάει το κεφάλι με ύφος απελπισίας): Παθώς και μαθώς...
Η δε γυνή να φοβάται τον άνδρα
&
Υπάρχει μια ταινία η οποία για την εποχή της (έχω την αίσθηση) ήταν αρκετά τολμηρή. Λοιπόν στην ταινία "Αναζήτησις" μεταξύ της Ναθαναήλ και της φίλης της (αγνοώ το όνομα της ηθοποιού) ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος. Μακράν ο πιο αγαπημένος μου...(μα για όνομα του θεού...ποιος τα σκέφτεται αυτά ????? πολλά γέλια αυτή η ταινία...)
Ίρις (φίλη Έλενας): Μα εσύ την άλλη μέρα ξαναπήγες! Γιατί;
Έλενα : Για εντελώς διαφορετικό λόγο. Τον αντιπαθούσα και πήγα γυρεύοντας να βρω τρόο να τον εξευτελίσω ή δεν ξέρω τι άλλο...
Ίρις : Μα γιατί; Δε σε καταλαβαίνω...
Έλενα : Γιατί είχε όλη εκείνη την εκλεπτυσμένη χυδαιότητα που έχουν όλοι όσοι μπορούν με τα λεφτά τους να αγοράσουν ό,τι θέλουν!
Ίρις (γεμάτη αγανάκτηση!) : Μα για όνομα του Θεού Έλενα. Κι εμείς είμαστε πάρα πολύ πλούσιες...
Έλενα : Κι εμείς το ίδιο δεν είμαστε Ίρις; Γι' αυτό κατά βάθος δεν είμαστε ευτυχισμένες...Τα λεφτά μας τα μεταχειριζόμαστε για να βάζουμε τους άλλους να κάνουν το κέφι μας.
Ίρις :Αχ Έλενα! Σε παρακαλώ, όχι τόσες ειλικρίνειες...
Αυτά...τι παίζει τώρα μου λέτε; Περιμένω να διαβάσω σχόλια σας, γιατί μου έχετε λείψει. Αλήθεια εσείς ποιες ατάκες αγαπάτε από τον παλιό κινηματογράφο; Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται εξημισίας στη Χρονοστιβάδα και τον Rena - Fan.
Ὑπῆρξε μίαν ἐποχή ὅπου τό ἑλληνικό τραγούδι ταξίδευε ἔξω ἀπό τά σύνορά της χώρας μας κι οἱ μελωδίες ντύνονταν μέ στίχους ἄλλων γλωσσῶν. (τό ἀκριβῶς ἀντίθετο συμβαίνει στίς μέρες μας). Σήμερα, λοιπόν, ἀποφάσισα νά μοιραστῶ μαζί σας ἐκεῖνα τά τραγούδια πού ἔκαναν μία «δεύτερη» πορεία στήν ἀλλοδαπή καί τά ξεχωρίζω ἀπό πολλά κυρίως γιατί μου ἀρέσουν κι ἐπειδή κάποια ἱστορία μου κρύβεται πίσω ἀπό αὐτά.
