Μιαν ολόκληρη δεκαετία πέρασε και μαζί της μεγάλωσα! Αν κλείσω τα μάτια μου (στιγμές στιγμές) νομίζω ότι είμαι ακόμη μαθητής στην τελευταία τάξη του γυμνασίου και πως θα υποδεχτώ γεμάτος εφηβική αισιοδοξία το 2000. Αλήθεια, πόσο ενθουσιασμό με είχε γεμίσει εκείνη η Πρωτοχρονιά... Δεν παραπονιέμαι, καλά μου τα έχει φέρει η ζωή ίσαμε τώρα. Δε λέω, δυσκολίες έχω βρει (και θα συνεχίσω να βρίσκω) αλλά η τύχη μου έχει χαρίσει απλόχερα ΥΓΕΙΑ. Κι είναι πράγματι η μοναδική ευχή που κάνω για το νέο χρόνο. Να έχει υγεία όλος ο κόσμος και να μη βασανίζεται πονώντας σε κάποιο κρεβάτι ή περιμένοντας τη λύτρωση.
Δέκα χρόνια πέρασαν από τότε που ήμουν μαθητής και κάνοντας "σούμα" έχω να θυμάμαι άπειρα χαμόγελα, στιγμές απελπισίας, τρυφερά χάδια και ματιές που έχουν μείνει ανεξίτηλα ζωγραφισμένες στη μνήμη μου... Να κάτι που δε θέλω να μου φέρει ο χρόνος και το πέρασμά του. Δε θέλω να χάσω το μνημονικό μου. Δε θέλω να ξεχάσω στιγμές και πράγματα που αγάπησα, λάθεψα κι ό,τι στα αλήθεια με καθόρισε και με έφερε ίσαμε εδώ...
Σε αυτά τα πολύτιμα δέκα χρόνια της ζήσης μου, διάβασα αμέτρητες φορές τον Μικρό Πρίγκιπα (μα και το Μικρό Νικόλα) κι αλήθεια κάθε του ανάγνωση μου αποκαλύπτει και κάτι που δεν είχα "δει" τις προηγούμενες φορές. Ακόμη, στα ίδια αυτά χρόνια, αγάπησα και αγαπήθηκα πολύ (όχι πάντοτε με την ίδια επιτυχία και θέρμη!!). Ξέρετε, η αγάπη είναι περίεργο συναίσθημα. Εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως και ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Κι ο έρωτας έτσι είναι ανεπάντεχος κι ιδιότροπος... εκεί που λες "δεν την ξαναπατάω" εκεί σου εμφανίζεται και σε κάνει άλλον άνθρωπο...και το μαγικό του φίλτρο όταν τελειώσει σε αφήνει ζαλισμένο και καραβοτσακισμένο... (κάτι τέτοια κι άλλα πολλά είχα παλιότερα γράψει εδώ. ~ξαναδιαβάζω εκείνα τα γραφόμενα μου και μου φαίνονται πολύ πολύ παλιά... έχουν αλλάξει πολύ τα πρόσωπα... ~)
Το κούρασα πάλι, ε? Καλά καλά θα σας αφήσω...τις πιο ζεστές κι εγκάρδιες ευχές μου σε όλους & όλες σας.
=============================================
ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ 2010 ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ...
Κι άλλα πολλά θέλω να πω, όσα δε λένε οι στίχοι...
ΥΓ. Το πρώτο ποίημα γράφτηκε σε εποχή εντελώς διαφορετική από την παρούσα κι όμως κατά έναν παράξενο τρόπο είναι επίκαιρο.Τρία ποιήματα που τα συνδέει κάτι αόρατο...(μην αποζητάτε τους αποδέκτες των ποιημάτων, ας τα εκλάβει ο καθένας όπως νομίζει! Ας πούμε ότι "τα λέω εγώ για να τα ακούω εγώ"...
Πριν λίγο καιρό η Sunnefoula σε μιαν ανάρτησή της είχε γράψει για μένα "εμένα οι φίλοι μου είναι υπέροχοι! Ο Σείριος, που δεν ξέρει πόσο υπέροχος άνθρωπος είναι και υποτιμά τον χαρακτήρα και τον εαυτό του, πάει στη μαμά πατρίδα από Δευτέρα..."
Δεν απάντησα ποτέ σε εκείνο το κείμενο! Τι να γράψεις και τι να πεις...; Στα αλήθεια δεν ξέρω πόσο κάλος άνθρωπος (μπορεί να είμαι)ή αν είμαι υπέροχος άνθρωπος. Σίγουρα είμαι ένας απλός θνητός, με τα πάθη και τα λάθη μου να με συνοδεύουν κάθε στιγμή και να με καθορίζουν. Είμαι , όμως, τυχερός γιατί έχω κάνει καλούς φίλους και δέχομαι την αγάπη τους κι αυτό με κάνει να αισθάνομαι πλήρης.
Υπό περίεργες συνθήκες (σε προσωπικό επίπεδο) ήρθα σε επαφή με όλη την μπλογκοπαρέα (κι όχι μόνο!) κι αισθάνθηκα το θερμό αγκάλιασμα τους. Για τον καθένα από όλους εσάς θέλω να μιλάω για ώρες... Μακάρι το "ευχαριστώ" μου, να ακουστεί βαθιά μέσα στις καρδιές σας και να αισθανθείτε το ίδιο ζεστά όσο με κάνατε να νιώσω. Νιώθω υπόχρεος από την αγάπη που απλόχερα μου χαρίζετε...
Θερμές ευχές για υγεία σε όλους σας!
Καλά Χριστούγεννα, με ομόνοια στις καρδιές και στις ψυχές μας.
Κι αν θέλετε την ταπεινή μου γνώμη, ας γίνει η αυριανή μέρα η αφορμή να συγχωρέσετε κάποιον που σας έχει πικράνει.
Έφυγες νωρίς...βλέπεις όταν θέλω να σιωπώ το κάνω...Έφυγες νωρίς και όλα μείνανε στη μέση...Έφυγες νωρίς, μα είχα κι άλλα να σου πω...Ποιος φωνάζει, ποιος πληγώνει τη σιωπή; Καλά Χριστούγεννα...
Στιγμές ελευθερίας σε μια εποχή που η ελευθερία θεωρείται δεδομένη...όσο δεδομένη μπορεί να είναι η ελευθερία, η αγάπη, τα συναισθήματά μας έναντι των άλλων, το καθετί που ορίζεται και παραμένει απροσδιόριστο!
Στιγμές ελευθερίας σε μια πόλη που το κλίμα της είναι ψυχρό μα τα πρόσωπα των ανθρώπων χαμογελαστά. Στην πόλη που είκοσι λεπτών περπάτημα είναι αρκετό για να τη δεις ολάκερη, που έχει ζωή και κόσμο (καθώς λεν οι ντόπιοι) μονάχα στις επίσημες εξόδους των στρατοπέδων.
Στιγμές ελευθερίας στις οποίες επιτρέπω στον ίδιο μου τον εαυτό να σκέφτεται, να πονά και να συλλογιέται. Η Πάτρα φαντάζει πολύ μακρυά από εδώ που βρίσκομαι...σαν αστραπή πήγα και γύρισα. Δε μου λείπει τίποτε άλλο από τον τόπο μου, όσο η αύρα της θάλασσας. Εδώ βραδιάζει νωρίς κι ο ήλιος χάνεται πίσω από τα βουνά...δε δύει ομαλά κάνοντας τον ουρανό να παίρνει μαβί απόχρωση. (όποιος έχει ζήσει σε παράκτια πόλη θα καταλαβαίνει τι θέλω να πω)
Στιγμές ελευθερίας που αναλώνονται σε ένα ρυπαρό νετ καφέ της πόλης που υπηρετώ. Όσο βασανιστικά αργά περνούν οι ώρες μέσα στη μονάδα, τόσο πιο γρήγορα περνούν οι ώρες της εξόδου. Σε λίγο πάλι θα είμαι μέσα, το κουδούνι για το βραδινό προσκλητήριο θα μου υπενθυμίσει ότι είμαι ο Σμηνίτης Σείριος...
Στιγμές ελευθερίας, όπως κι οι στιγμές εκείνες που νιώθεις πιο δυνατό το κάλεσμα του εαυτό σου να αποτινάξεις ό,τι σε πίκρανε, σε πλάνεψε και σε γέλασε... στιγμές που νιώθεις "το κορμί σου να λυγάει, να γελάει" και να εκλιπαρεί για να έρθεις να το πάρεις και να το ταξιδέψεις μες στο βυθό σου, ώστε να αγαπηθεί και να λυτρωθεί...
Καλές γιορτές, με υγεία σε όλους σας! Κάπως πρόωρες οι ευχές μου μα στα αλήθεια ουσιαστικές... δεν ξέρω πότε θα ξαναπάρω άδεια, ούτε που θα μετατεθώ. Ευχαριστώ από βάθος καρδίας όσους αφήσατε ένα μήνυμα "εμψυχωτικό" διότι μου δίνετε δύναμη (πολύτιμη). Να χαμογελάτε όσο μπορείτε κι αφήστε μακρυά σας τα "ψεύτικα ενωτικά Χριστούγεννα". Κοιτάξτε στις ψυχές των αγαπημένων σας, χαρίστε τους ένα αληθινό χάδι κι ένα φιλί...αν το πράξετε στα αλήθεια θα τους κάνετε να αισθανθούν πάμπλουτοι.
Την αγάπη μου και την βαθιά μου εκτίμηση στο πρόσωπο όλων σας! φιλώ σας!
Let's stop all the fight A very merry Christmas And a happy New Year Let's hope it's a good one Without any fear And so this is Christmas And what have we done
Γυρίζω σε σένα, όπως κάνω πάντα γιατί ξέρω ότι με ακούς...γιατί έχω πάντα να σου πω πράγματα και σκέψεις που το μυαλό μου κάμνει και ποτέ δε μαρτυρά....γιατί πέραν από αυτό που επί είκοσι τρεις μέρες έδειχνα προς τα έξω δεν έπαψα ούτε για μια στιγμή να είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Εκείνος που ήμουν πριν περάσω την πύλη της 124 ΠΒΕ στην Τρίπολη.
Θυμάμαι εκείνη την ηλιόλουστη μέρα στις 9 Νοέμβρη που ξεκίνησα με το σάκο μου για την Τρίπολη. Περίεργη μέρα....διακατεχόμουν από μια περίεργη νευρικότητα κι από ένα συναίσθημα που με καλούσε να φτάσω μια ώρα αρχύτερα στη μονάδα για να τελειώσω με κάτι που εκείνη ακριβώς τη μέρα θα άρχιζε. Μπήκα στο αυτοκίνητο, έκανα μια βόλτα στην πόλη και στα μέρη που αγαπώ κι έφυγα για την εθνική...αμίλητος μα όχι κακόκεφος. Όλη η διαδρομή αναλώθηκε σε κουβέντα "ελαφριάς θεματολογίας", με τους γονείς μου να αφουγκράζονται περισσότερο από τον καθένα τις ανησυχίες μου. Στη μισή διαδρομή άκουγα ραδιόφωνο και τα κομμάτια ήταν λες και τα είχα παραγγείλει...στο υπόλοιπο μισό της διαδρομής άκουγα το δίσκο PIXELS της Δ. Γαλάνη και την Πτήση 201.
Φτάνοντας στην Πύλη, χαιρέτισα τους γονείς μου και μόλις που πρόλαβα να διακρίνω τα βλέμματα τους υγρά. Παραδόξως δε δάκρυσα...ωστόσο ένιωσα ότι η αγάπη μου για αυτούς είναι αστείρευτη. Σήκωσα βιαστικά το σάκο, την ώρα που στο άλλο χέρι είχα τα χαρτιά της κατάταξης. Από κείνη τη στιγμή δε γύρισα να κοιτάξω προς τα πίσω. Άρχισα να περπατάω σε ένα δρόμο που δεν ήξερα που οδηγούσε, διακρίνοντας σιωπηλούς άνδρες να βαδίζουν βυθισμένοι σε σκέψεις.
"Τώρα αρχίζουν όλα Σείριε", μονολόγησα φτάνοντας στο τέρμα του μακρινού δρόμου που είχα διανύσει. Μόνο τότε κοίταξα πίσω και διαπίστωσα ότι η πύλη είχε χαθεί από το οπτικό μου πεδίο. Η ώρα σχεδόν μία το μεσημέρι κι ο ήλιος να καίει βασανιστικά. Οι πρώτες γνωριμίες σπάσανε την αμηχανία και σιγά σιγά στην απόλυτη σιωπή άκουγες κάποιες κουβέντες. Όλα αυτά ίσαμε τη στιγμή που ο ήχος από μια σφυρίχτρας "διέταξε"την απόλυτη σιωπή. Χωριστήκαμε σε ομάδες κι έκτοτε άρχισε μια σειρά γραφειοκρατικών διαδικασιών που δεν βάζει ο νους σας. Χαρτιά, γιατροί, εμβόλια, ιματισμός, στρατιωτικά ρούχα κι ένα τρέξιμο που ανάλογό του δεν είχα βιώσει.
Με τα πολλά βρέθηκα περί τις 11 τη νύχτα να είμαι φορτωμένος με έναν τεράστιο γεμάτο στρατιωτικό σάκο, μιαν ασφυκτικά γεμάτη στρατιωτική σακούλα, τον πολιτικό μου σάκο, τα στρατιωτικά κλινοσκεπάσματα και τα άρβυλα κρεμασμένα από το λαιμό. Τότε μας διέταξαν να πάμε στο θάλαμο...Νομίζω ότι εκείνη η διαδρομή, με εκείνο το συγκεκριμένο φορτίο, με την κούραση και την ένταση της ημέρας ήταν ό,τι δυσκολότερο αντιμετώπισα στις 23 μέρες.
Κι εκείνη ακριβώς η δυσκολία ήταν που με έκανε να πω δυνατά μέσα μου "ΣΕΙΡΙΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΥΠΟΜΕΙΝΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΤΩΡΑ!!!" . Κι όσο κι αν σας ακουστεί περίεργο σε όλη εκείνη τη διαδρομή με το υπερφορτίο που κουβαλούσα μόνο μια σκέψη έκανα. Το Χριστό στο δρόμο για το Γολγοθά...(αυτή η σκέψη είχε καρφωθεί βασανιστικά μέσα μου!). Μας μοίρασαν στο θάλαμο και το μόνο που έκανα ήταν να σκεπαστώ με τη ρυπαρή κουβέρτα που μας έδωσαν. Κοιμήθηκα τόσο κουρασμένος όσο και τις υπόλοιπες 22 μέρες. Ούτε όνειρα, ούτε δεύτερη σκέψη...
Ξύπνησα το επόμενο πρωινό με την αναγγελία, στις 6.00 κι άρχισα να ντύνομαι με τα στρατιωτικά. Χτύπησε το κουδούνι για το πρωινό προσκλητήριο κι βγαίνοντας στην πίστα αντίκρισα ολάκερη τη μοίρα ντυμένη στα χρώματα της παραλλαγής. Έξι και μισή το πρωί κι ο ουρανός μαύρος... πάλι το επίμονο σφύριγμα του Σμηνία έσπασε το σούσουρο. Από εκείνη τη στιγμή άρχισα να μαθαίνω...κι έχοντας δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου έβλεπα τα πάντα σα να ήταν "μισογεμάτα ποτήρια". Σε όλα έβρισκα την ύπαρξη ενός νοήματος το οποίο με κρατούσε και με έκανε να μη σπάζω...
Και μέσα σε όλα όσα συνέβαιναν και με βασάνιζαν, τα μηνύματα, οι ευχές και τα τηλέφωνα φίλων, γνωστών και συναδέλφων με γέμιζαν κουράγιο και με έκαναν να χαμογελάω πιότερο. Μια φατσούλα χαμογελαστή σε ένα SMS της Συννεφούλας ήρθε σαν από μηχανής θεός σε μια στιγμή που παραλίγο να λυγίσω. (να κάτι που δεν το έμαθε και το λέω εδώ!) Ώρες ατελείωτες η κάθε μέρα στο στρατό. Μα η νύχτα στη σκοπιά δεν περνάει με τίποτα. Τα ελάχιστα βήματα πέρα δώθε απ΄το φυλάκιο δεν φτάνουν για να σε ζεστάνουν. Το χαρακτηριστικό κρύο της Τρίπολης ήρθε να συμπληρώσει η βαριά ομίχλη που κάθε βράδυ σκέπαζε τα πάντα και δε σε άφηνε να δεις απολύτως τίποτα σε απόσταση ενός μέτρου.
Ένα τέτοιο παγερό κι ομιχλώδες βράδυ πάγωσα ίσαμε την ψυχή μου. Ήμουν στη σκοπιά με το όπλο παραπόδα και περίμενα όσο τίποτα να χτυπήσει το κινητό μου, να ακούσω στην άλλη άκρη της γραμμής μια φωνή οικεία που πολλά υποσχόμενη που είχε πει "θα σε πάρω να σου κάνω παρεούλα απόψε...".Έμεινα να περιμένω...γιατί εκείνο το τηλέφωνο δεν έγινε ποτέ...κάποιοι άλλοι είχα "κλέψει" την παρέα μου. Η ψυχή μου πάγωσε εκείνο το βράδυ, πάγωσε όσο δε βάζει ο νους σας. Είχε σημασία για μένα εκείνο το τηλέφωνο που δεν έγινε ποτέ. Δε μου φταίει κανείς βέβαια...εγώ δε βάζω μυαλό και παραμένω αδιόρθωτος...την πάτησα που λεν αλλά δε πειράζει! Ακόμη κι αυτό το σκηνικό έμαθα...για μένα όλα είναι σχολείο...
Κάπως έτσι κύλησαν οι μέρες με πολλές δύσκολες στιγμές μα κι ακόμα περισσότερες στιγμές γέλιου κι ομόνοιας με παιδιά το καθένα εκ των οποίων κουβαλούσε το "σταυρό" του άλλοτε μοιραζόμενοι το φορτίο μας κι άλλοτε όχι.
Ο Σμηνίτης Σείριος σας φιλά γλυκά και θα επανέλθει ίσαμε να ξαναφύγει! Να χαμογελάτε!
Λοιπόν, εν τάχει, έχουμε και λέμε! Η (εικοσιτριών ημερών) εκπαίδευση του Νεοσύλλεκτου Σμηνίτη Σείριου ολοκληρώθηκε επιτυχώς! Από σήμερα με δόξα και τιμή είμαι Σμηνίτης (κι ουχί κ. Κοκοβίκου! ~αγαπημένη ταινία!~) και μπορείτε να κοιμάστε ήσυχα για το υπόλοιπο ενδεκάμηνο της θητείας μου. Ό,τι και να σας πω θα είναι λίγο... στρατιωτικές κι αντιαεροπορικές γνώσεις ξεχειλίζουν από το μικρό μου μυαλουδάκι!
Τι να σας πω..για τη λύση κι άρμοση που έμαθα; Για τις βολές (στο γάμο του καραγκιόζη) που έριξα, για τις σκοπιές και το ότι ήμουν θαλαμοφύλακας; Μα τι να σας πρωτοπώ...; Κι επειδή είμαι και χωρίς "βύσμα" σας παρακαλώ δείτε το ακόλουθο βίντεο και "συντρέξτε" με....
Λοιπόν, πάω για ένα μπανάκι γιατί στα ελληνικά στρατά το ζεστό νερό είναι ό,τι κι ο τουρίστας στην Αλάσκα! Θα επανέλθω άμεσα με νέα μου! φιλώ σας! (τι κουβαρντάδες που είναι αυτοί στο ΓΕΑ; άδεια ορκωμοσίας 6 ολόκληρες μέρες...μιλάμε φεύγω για ταξίδι στας Ευρώπας...)
Καμιά φορά σκέφτομαι πόσα δε πρόφτασα να σου πω και πόσα δε θα ακούσεις ποτέ από τα χείλη μου ή το αντίστροφο. Τρέχουμε σαν τους τρελούς, λογαριάζουμε, τακτοποιούμε υποχρεώσεις μα λησμονούμε να μιλήσουμε για απλά πράγματα. Δε πρόλαβα ποτέ να σου πω ότι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες είναι το GoodBye Lenin, ότι αγαπώ τις μουσικές του Yann Tiersen, ότι ένα μόνο χάδι στο μάγουλο μου είναι αρκετό, ότι έχω έρθει ίσαμε την εξώπορτα σου κλαίγοντας, ότι κάθε φορά που δεν απαντούσες στα μηνύματά μου ήταν σα να με ράπιζες κι όταν έστελνες κολλούσε στα χείλη μου το μεγαλύτερο χαμόγελο... κι είναι κι άλλα που δεν πρόφτασα να σου πω...
Δυο τραγούδια για σένα με δυο διαφορετικές αφιερώσεις το καθένα! Δε πρόλαβα να σου πω το Σ' αγαπώ όσο κι όπως θα ήθελα, ελπίζω να το εισέπραξες τουλάχιστον...Κανένας δε με έχει φωνάξει όπως εσύ, να ακούω το κοινότυπο όνομά μου υποκοριστικά ειπωμένο και να μου αρέσει...Να προσέχεις...
Το επόμενο είναι "Το Αίνιγμα" , από τη βραδιά εκείνη...για τη μετέπειτα μεταμεσονύχτια βόλτα στην πόλη, για την αφίσα που ξεκρέμασες και μου χάρισες, για το παγωτό ώρα τρεις παρά το ξημέρωμα, για την μετέπειτα "καληνύχτα", για την επιμονή μου να βιντεοσκοπήσεις το κομμάτι... (το βίντεο από εκείνη τη βραδιά, όχι το δικό σου...το δικό σου είναι ότι μου έχει απομείνει!)
2.
- Που λέτε να πάτε να το γιορτάσετε;
- Στο Vinum, εκεί που σε μύησα... - Βαρετή θα είναι η συντροφιά...δε με κάλεσες...!
- Τι θα ωφελούσε να σε καλέσω αφού δε θα είσαι εδώ; Θα είσαι γεμάτος χαρά που φεύγεις, φαντάζομαι!
- Όχι!
- Είναι, όμως, ένα σπουδαίο βήμα για την καριέρα σου και για την εξέλιξή σου....Δε είναι έτσι;
- Το πιστεύεις στα αλήθεια πως θέλω να φύγω; Μου είναι ανυπόφορη ιδέα...
- Γιατί;
- Γιατί ήμουν ευχαριστημένος με την εδώ ζωή μου!
- Ήξερες, όμως, ότι η ζωή σου εδώ είναι ολότελα διαφορετική από αυτή που είχες μάθει κι ότι θα επέστρεφες σπίτι σου κάποια στιγμή...
....
- Θα αισθανθείς καθόλου την απουσία μου;
- Στην αρχή σίγουρα!
- Δεν είναι και πολύ κολακευτικό αυτό που μου λες;
- Έτσι νομίζεις...;
- Είμαι τόσο δυστυχισμένος...
- Ας αλλάξουμε κουβέντα...
- Κλαις, μικρέ μου κλαις...;
- Όχι...ναι...δεν έχει σημασία! Ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα σε έχανα τόσο γρήγορα...ήσουν καλό φίλος για μένα!
- Το ήξερες πως σε αγαπώ;
- Πως μπορούσα να το ξέρω; Ποτέ δε σε είδα με άλλα μάτια εκτός από φίλο. Πάντοτε ήσουν το μεγάλο σκυλί που με μάθαινες και με συμβούλευες...
- Τώρα, λοιπόν, μπορώ να στο πω μικρέ μου. Τώρα που φεύγω κι όλα τελειώνουν. Δεν ήθελα να φύγω χωρίς να στο πω...Σ' αγαπώ Σείριε, σ' αγαπώ...
Το ακόλουθο, για σένα κι ας γνωρίζω προκαταβολικά ότι δε θα διαβάσεις ποτέ αυτή την αφιέρωση! Μαζί είχαμε πάει σε εκείνη τη συναυλία στο συνεδριακό κέντρο του πανεπιστημίου. Εκείνη τη μέρα που οι ουρανοί άνοιξαν, εγώ δεν είχα ομπρέλα (κλασικά!) και στο μικρό αυτοκινητάκι είχαμε βάλει στο φουλ το καλοριφέρ για να στεγνώσουμε! Δικό σου...canzone arrabiata!
3. Λίγο πολύ τα έχω καταφέρει με την "αποχή" της γραφής... θα μου πείτε σήμερα γράφω για όσες μέρες δεν άπλωσα τα δαχτυλάκια μου το πληκτρολόγιο αλλά δε πειράζει...μου το συγχωρώ! Έρχονται δύσκολες μέρες, εκεί στα στρατά! Το βασικό σακίδιο του στρατεύσιμου είναι κομπλέ! (πως λέμε πλήρες σετ, έξι βαθιά, έξι ρηχά κι έξι πιατέλα πάστας...?) Ξυριστικά, μυριστικά, σατέν πυτζάμες (πυτζζζάμες, δώσε βάση στη σωστή προφορά! πάμε ξανά! πυτζζζάμες...), γυαλιά Rayban, μάσκες ομορφιάς και τα σχετικά! Κατάλαβες φίλε αναγνώστη...τίποτα από τα παραπάνω! Μόνο τα ξυριστικά , κάλτσες, πάτους για τα άρβυλα και "σωβρακοφανέλες" έχω πάρει. (πεθαίνω με αυτή τη λέξη! έχω πάει να αγοράσω μια ισοθερμική μπλούζα και με ρωτάει ο πωλητής "σωβρακοφανέλες αγόρασες?" μα καλά υπάρχει τέτοια λέξη?)
4. Έχει και τα καλά του το γεγονός ότι στρατεύομαι... θα γλιτώσω από εκείνο το ενοχλητικό "καλημέρισμα" της δουλειάς ....(για όσους δεν κατάλαβαν τι εννοώ, περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ). Πόσο δίκιο είχες e-ξαδέρφη μου (Χρονοστιβάδα)... η σιχαμένη το λέει...ξέρεις πια...εκείνη που διαφημίζει σεντόνια Αιγαίον...καλέ αυτή ΕΔΩ...με τη σπαστική φωνή, που φούσκωσαν τα μυαλά της αέρα και έπειτα πήγε να μας διδάξει σολφέζ στη Eurovision...Ξέρεις δε θέλω να πω το όνομα της γιατί θα αρχίζω να παραληρώ και δεν κάνει....Το άσμα μου το βρήκε κάποιο "σαΐνι" συνάδελφος...επιχειρήστε να το ακούσετε δυο φορές απανωτά.... αλλά να είστε μακρυά από το laptop σας, γιατί δε είμαι να σας πληρώνω σπασμένα μηχανήματα....καλέ ο στρατός έχει έξοδα....δεν είμαι για σπατάλες....
5. Άπαντες να προσέχετε τους εαυτού σας και να μην ξεχνάτε να δίνετε απλόχερα κι όχι με σταγονόμετρο! Θα ξαναβρεθούμε είναι το μόνο βέβαιο...Να χαμογελάτε στη ζωή και στους περαστικούς! Το χαμόγελο είναι δωρεάν κι απόλυτα ευεργετικό για όλους μας! Θα μου λείψουν άτομα και συνήθειες είμαι βέβαιος... να περνάτε από το σπιτικό μου...είναι μια καλή ευκαιρία να κάνετε ενδοσκόπηση στο Σείριο, διαβάζοντας τούτο το μπλογκ από την αρχή....αλλάζουμε, μαθαίνουμε από τα παλιά ή απλά μας συνοδεύουν....
Τρίτο και τελευταίο μέρος (για την ώρα....) από τα ορφανά κείμενα, που υπάρχουν στα αρχεία μου. Δυο επιστολές με συγκεκριμένους αποδέκτες, οι οποίες ποτέ δεν επιδόθηκαν στους παραλήπτες τους.
Οι επιστολές...
ΟΡΦΑΝΟ 6
Μάνα και Πατέρα μου, που δεύτερους δεν έχω, σας αγαπώ κι είστε για μένα φωτοδέκτες στο διάβα της ζωής μου. Δεν ξέρω τι χαρά νιώσατε όταν με πρωτοπήρατε στην αγκαλιά σας μα και πόσες προσδοκίες αποθέσατε στο πρόσωπο μου. Νιώθω στα αλήθεια τυχερός γιατί με μεγαλώσατε με αγάπη, χαρίζοντας μου το προνόμιο να σκέφτομαι, να κρίνω, μα το σπουδαιότερο να μη ντρέπομαι για τίποτα όταν αυτό δε γίνεται εις βάρος τρίτων. Σάρκα της σάρκας σας καθώς είμαι αποφάσισα (κι επιβαλλόταν!) να είμαι ειλικρινής και ξεκάθαρος μαζί σας. Σας μίλησα, σας εξήγησα, σας άνοιξα σε βάθος την ψυχή μου. Δεν ήθελα να ζείτε στην άγνοια ή "παρατρεχάμενοι καλοθελητές" να σας προφτάσουν όσα από μένα έπρεπε να μάθετε. Τις αγωνίες, σκέψεις, ανασφάλειες και τα χίλια δυο άλλα που σκέφτεστε κι ίσως σας προβληματίζουν τα κατανοώ με το παραπάνω... άλλωστε πριν από εσάς (και με λιγότερη πείρα για τη ζωή!) κλήθηκα να τα αντιμετωπίσω! Αυτός, είναι άλλωστε κι λόγος που δε κρατώ καμιά κακία μέσα μου, αλλά από την άλλη σας δικαιολογώ μέχρι τέλους. Θα καταλάβετε με τον καιρό...η αγάπη μου είναι δεδομένη κι αστείρευτη! Να θυμάστε ότι ο Σείριος που ήμουν ίσαμε χτες, είμαι και σήμερα...ο ίδιος άνθρωπος, με τις ίδιες αρχές κι αξίες....
Το παραπάνω γράφτηκε, τη "Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου"...όταν έπαυσαν τα πυρά κι επικράτησε μια απερίγραπτη σιγή. Σιγή που όσο τη σκέφτομαι δεν έχω καταλάβει αν ήταν αμηχανία, θλίψη, περισυλλογή ή όλα τα παραπάνω! Τις παραπάνω σκέψεις τις έγραψα σε ένα χαρτί και το άφησα στο γραφείο μου, εκείνο το βουβό πρωινό που ξημέρωσε. Έπειτα, σκορπίσαμε για τις δουλειές μας χωρίς να ανταλλάξουμε κουβέντες. Το βράδυ που γύρισα συνειδητοποίησα ότι κανείς δεν είχε μπει στο δωμάτιο μου κι επομένως δε διάβασαν όσα έγραψα. Από τότε πέρασαν αρκετοί μήνες, πολλά άλλαξαν (κι ευτυχώς όχι μόνο φαινομενικά) αλλά υπάρχει δρόμος ακόμα που πρέπει να διανυθεί.
ΟΡΦΑΝΟ 7
Ξέρεις κάτι; Δε ζητάω πολλά, να με κοιτάς στα μάτια θέλω και να μην ξεχνάς...Άλλωστε το πρώτο που σου ζήτησα ήταν να βγάλεις εκείνα τα τεράστια γυαλιά, για να μπορώ να κοιτάω ευθεία μέσα στα μάτια σου. Τα μεσάνυχτα που σμίγουνε οι ώρες, που η νύχτα φλερτάρει με το ξημέρωμα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή της μέρας σε συλλογιέμαι πιότερο και σε καρτερώ...Ξέρω δε θα έρθεις, όπως και την πρωτη φορά. Άλλωστε ο πόνος μονάχα τη πρώτη φορά είναι άγνωστος. Κάθε επόμενη είναι ίδιος, επαναλαμβανόμενος... [...πετσοκόβω τα γραφόμενα μου, αυτολογοκρίνομαι...] Ψιτ, μην μπεις στον κόπο να απαντήσεις, διότι απαντήσεις περιτυλιγμένες με το σελοφάν των τύψεων δεν τις γουστάρω!
Αυτά......καλά τις τελευταίες μέρες τρέχουν γεγονότα σε παράλληλα σύμπαντα. Κρατάω γερά όμως! Τα κείμενα είναι παλιά, ίσως και να μην έχουν καμία αξία στον παρόντα χρόνο.
Έξι και σήμερα.... Φιλάκια!
Αχ, χτες πήγα εκδρομή! Ναι, ναι τα κάνω αυτά! Μπορεί να δούλευα στις τέσσερις το μεσημέρι, αλλά χόρτασα εξοχή, πεζοπορία μέσα στα δέντρα, ήλιο που έκαιγε και τίποτα δεν άφηνε στα σκοτεινά! Πήρα δύναμη κι ενέργεια που την είχα ανάγκη. Στα αλήθεια θα τη θυμάμαι καιρό τη χτεσινή πεζοπορία, τις κουβέντες, τα γέλια, τα πειράγματα και τις αδιάκοπες μιμήσεις (ναι κάνω και μιμήσεις!τρέχει κάτι?δε στο βγάζω ε? δε πειράζει...χαχα).Ορίστε μερικές εικόνες από τη χτεσινή βόλτα...
Αν στα αλήθεια θες να μπερδευτείς κάτσε να σου πω τα όνειρα που βλέπω! Υπερπαραγωγές δράσης και φαντασίας…με κυνηγάνε, κυνηγάω κόσμο και τέλος ξυπνάω κουρασμένος από το κυνηγητό. Κείνο που με σώζει είναι ότι σπάνια θυμάμαι τι έχω δει, διότι όταν πέφτω να κοιμηθώ πέφτω ξερός από την κούραση. Είμαι κι άνθρωπος που έχω τον ύπνο στο τσεπάκι. Λίγο κουρασμένος να είμαι, αν τύχει να μπω σε κανένα αστικό λεωφορείο και με ταρακουνήσει (νανουρίσει), αν έχω έναν ώμο να γύρω θα τον ξεκλέψω…
Μάλλον τα όνειρα που θυμάμαι είναι όσα μου έχουν κάνει εντύπωση ή όσα με έχουν κάνει να ξυπνήσω λαχανιασμένος…
ΟΡΦΑΝΟ 3
Είμαστε μαζεμένοι στην αυλή ενός παλιού σπιτιού, κατακαλόκαιρο, καθήμενοι κάτω από μια μεγάλη μουριά σε ένα στρωμένο τραπέζι με λινό τραπεζομάντιλο. Ζωντανά και πεθαμένα οικεία άτομα. Επικρατεί ευχάριστο κλίμα, γελάμε και κάπου εκεί μες στον ύπνο μου, συνειδητοποιώ ότι έχω πιάσει κουβέντα με τον έναν πεθαμένο παππού μου. Μου λέει ότι δεν περνάει καλά εκεί απάνω, δεν έχει παρέα και ότι δεν έχει βρει κανέναν από τους δικούς του. Με προσκαλεί να πάω όποτε θέλω να μου δείξει τον κόσμο από ψηλά! Μένω σαστισμένος να τον κοιτάζω και ευθύς τον ρωτάω πως μπορώ να έρθω; Α, μη σε νοιάζει έχει φθηνό εισιτήριο, μου λέει! Γυρίζω το κεφάλι μου να πω τα καθέκαστα στη μάνα μου, όπου ήταν κι εκείνη στο ίδιο τραπέζι, και δεν βλέπω κανέναν! (κάπου εκεί ξύπνησα λουσμένος στον ιδρώτα)
ΟΡΦΑΝΟ 4
Είναι σούρουπο, οδηγώ για το σπίτι στας εξοχάς. Στη μεγάλη κατηφόρα της εθνικής, στο παρκινγκ, σταθμεύω και χαζεύω το ηλιοβασίλεμα. Ο ήλιος χάνεται μέσα στη θάλασσα κι εγώ ρεμβάζω. Όταν ο ήλιος έχει δύσει για τα καλά, βάζει ξαφνικά έναν δυνατό αέρα. Έχει σκοτιδιάσει για τα καλά, ξεκινάω να μπω στο αυτοκίνητο κι εκεί βλέπω «εσένα» να καμαρώνεις που με είχες βρει. Σε ρωτάω, πως βρέθηκες εδώ με αυτοκίνητο ενώ δεν οδηγείς; Αρχίζεις να γελάς…ένα γέλιο δυνατό, εκκωφαντικό που με εκνευρίζει. Κάνω να φύγω μα δε μπορώ, με προλαβαίνεις. Κάθεσαι στο κάθισμα του συνοδηγού κι αρχίζω να οδηγώ προς την τελική πορεία. Φτάνουμε έξω από το σπίτι μας, ξεκλειδώνω και βλέπω το σπίτι μας να κατοικείται από άλλους. Άλλα έπιπλα, άλλα αντικείμενα…οι τωρινοί ένοικοι μου ζητούν το λόγο… προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι αυτό είναι το σπίτι των γονιών μου αλλά τίποτα. Τους δείχνω σημάδια που μαρτυρούν ότι εγώ έμενα εκεί αλλά δε γίνονται πιστευτά…δε βρίσκω το δίκιο μου! Εν τω μεταξύ «εσύ» δεν έχει άλλη συμμετοχή στο όνειρο! Χάθηκες το ίδιο ξαφνικά, όσο ξαφνικά μπήκες στο όνειρο.
ΟΡΦΑΝΟ 5
Είμαι λέει πιτσιρίκος, μαθητής δημοτικού, και ζω με την οικογένειά μου σε μια πόλη (απροσδιόριστα άγνωστη). Χαίρομαι που κάνω ποδήλατο ελεύθερος, μέχρι τη στιγμή που με παίρνουν στο κυνήγι ένα τσούρμο γάτες. Άγριες, βρώμικες γάτες. Βρίσκω καταφύγιο σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων όπου το έχει ένας αρλεκίνος (!!!!!!!!!). Μου φωνάζει «Από δω έλα, εσύ με το ποδήλατο!». Μου ανοίγει μια πόρτα και μπαίνω στη σκηνή ενός τσίρκο. Προσπαθώ να κάνω όσα κι υπόλοιποι. Ένας θείος μου όπου είναι θεατής με αναγνωρίζει… κι όταν τελειώνει το νούμερο με φωνάζει. «ξέρουν οι δικοί σου ότι είσαι εδώ!?», «όχι θείε!», «τι δουλειά έχεις εσύ εδώ?», «με κυνηγούσαν κάτι γάτες…», «αυτά να τα πεις αλλού!»… (μέχρι εκεί θυμάμαι, τι αγωνία αυτό το όνειρο!)
Κι ύστερα όλοι μαζί πήγανε στην ακροθαλασσιά!
Άμα σας λέω, τα όνειρα μου είναι περίεργα…να με ακούτε! Βγάζετε καμιά άκρη…;
Εθνική επέτειος σήμερα…Ακούστε το ακόλουθο, σπάνιο κομμάτι με τη φωνή της Βέμπο…διότι ο Έλληνας εύκολα ενθουσιάζεται αλλά πίσω από κάθε «θρίαμβο» υπάρχουν κι οι πάμπολλες δυσκολίες…αφήστε που το μεγαλύτερο θαύμα διαρκεί τρεις μέρες…(και στο «ένδοξο» έπος του Σαράντα το θαύμα δεν κράτησε ούτε τρεις μέρες…για να διαβάζουμε και κανένα βιβλίο ιστορίας…)
Τα ορφανά", έτσι σκέφτηκα να ονομάσω μια σειρά από ημιτελή κείμενα τα οποία αποφάσισα να δημοσιεύσω. Κείμενα που για διαφορετικούς λόγους δεν ολοκληρώθηκαν, αποθηκεύτηκαν με σκοπό να επιστρέψω σε αυτά (μα ποτέ δεν επανήλθα!) και για έναν αδιευκρίνιστο λόγο δεν διαγράφηκαν από τα αρχεία μου παρά τις συχνές εκκαθαρίσεις. Δυσκολεύομαι τούτες τις μέρες όπου συνειδητά απέχω από τη συνήθη τακτική της γραφής. Ανθίσταμαι όσο μπορώ από το "επίμονο κάλεσμα" του πληκτρολογίου (αν κι ομολογώ παιδεύομαι!).
ΟΡΦΑΝΟ 1
Λοιπόν,από την πρώτη μέρα που έσκασα μύτη στη δουλειά, μου έκανε εντύπωση η γραμματέας! Ίδια με το φίκο που έχει πίσω της....μυαλό στρουθοκαμήλου, λεξιλόγιο εμβρύου κι πληκτρολόγηση με το ένα χέρι (και μάλιστα με το ένα δάχτυλο!τα υπόλοιπα εννιά της είναι περιττά!). Πριν κανά δυο βδομάδες, της τηλεφωνώ ενημερώνοντας την πως θα ήθελα να μου παραδώσει το χαρτί της μισθοδοσίας μου. Περνούσαν οι ώρες κι η Ράνια (τυχαίο όνομα) δεν πέρασε από το γραφείο μου να το παραδώσει. Τελειώνει η βάρδια μου κι αποφασίζω να περάσω ο ίδιος να πάρω το έγγραφο. Φτάνω στο γραφείο κι ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος:
- Τι κάνεις εκεί Ράνια, τι ψάχνεις να βρεις κι έχεις αναστατώσει όλο το σύμπαν;
- Άσε με Σείριε, γιατί έχω βασανιστεί! Δεν μπορώ να βρω το τέτοιο μου...Μόλις το πήρα το έβαλα στο "απ' αυτό" μου... Όταν το προώθησα στον "αποτέτοιο" , για να το υπογράψει ο "απ' αυτός", η αποτέτοια το πήρε και το έβαλε σε ένα απ' αυτό. Τελικά, τσακώθηκα με την αποτέτοια διότι ξαφνικά μου τηλεφώνησε ο απ' αυτός κι ήθελε να του δώσω την αποτέτοια μου. Τσακώθηκα με την αποτέτοια γιατί ήθελε να μου πάρει την απ' αυτή... Ποια είσαι εσύ μωρή απ' αυτή που θα μου πάρεις την αποτέτοια; Να κι απ' αυτή να κι από τέτοια!!! Έμεινα μόνη στο γραφείο μου κι άρχισα να ψάχνω για το απ' αυτό μου... Δε το βρίσκω ούτε στ' απ' αυτό ούτε στο αποτέτοιο! Λες να' ναι στο αποτέτοιο του απ' αυτού ή στ' απ' αυτό του από τέτοιου; Ε, δε θα σκάσω κιόλας...αν το βρω το βρήκα! Στα απ' αυτά μου και στα από τέτοια μου!
- (Σιωπή από μέρους μου....τα είπε όλα το κορίτσι!)
Τα συμπεράσματα δικά σας! Μου ήρθε να το δημοσιεύσω διότι σήμερα έτυχε να της τηλεφωνήσω για να της ζητήσω να βάλει πιο τον κλιματισμό σε πιο υψηλή θερμοκρασία κι εκείνη άρχισε να μου λέει ότι "ο κωδικούς του απ' αυτού, είναι μυστικός και τον έχει ο αποτέτοιος που λείπει με διήμερη άδεια!". Συμπέρασμα δεύτερο! Θα ξυλιάσουμε κι αύριο!
Για όποιον πιστεύει ότι είμαι άνθρωπος (μονάχα) της βαριάς νόησης πλανάται πλάνην οικτράν! Ναι ναι, πίσω από τα γαλλικά, την κλασική μουσική και παιδεία κρύβονται διάφορες λεπτομέρειες που με διαμορφώνουν...τρελαίνομαι να ακούω το ακόλουθο! (αν υπάρχουν ανήλικοι αναγνώστες θα παρακαλούσα να μην το ακούσουν!)
Γιατί το sex είναι μια άλλη ιστορία Για άγρια θηρία μια τρελή ταλαιπωρία Θέλει κότσια αντοχή και φασαρία Και προετοιμασία για να γίνει το κακό Κι είναι εκείνο που σε άγει και σε φέρει Την ώρα που γουστάρεις κάποιος να σου βάλει χέρι Κι όποιος κάνει, ότι πολύ καλά το ξέρει Δε τα 'χει καταφέρει ποτέ στο τελικό
Διότι όπως έχει λέει κι ένας φίλος , "Αν το καλοσκεφτείς η μια άκρη με την άλλη είναι δίπλα δίπλα...εξαρτάται προς τα που κοιτάς...". Μου πήρε καιρό να καταλάβω τι ήθελε να πει...μη βιαστείτε, ξανασκεφτείτε το...
Τα υπόλοιπα, αύριο, μεθαύριο...βλέπουμε....
φιλάκια
(σας αφήνω να πάθετε το εγκεφαλικό σας με την ηρεμία σας!)
Με έπιασε πάλι το παράπονο κι έτρεξα σε εσένα, όπου μοιράζομαι τις πιο ενδόμυχες σκέψεις μου κι όπου επιμελώς σε αποφεύγω τις τελευταίες μέρες. Τόσα γεγονότα συμβαίνουν κι εγώ σιωπώ σε μια προσπάθεια να μάθω να ζω μακρυά σου. Με έπιασε το παράπονο μέσα στη νύχτα, καθώς γύριζα από τη δουλειά μου. Οκτώ ώρες δουλειάς κι όταν σχόλασα ένιωσα πιο μόνος από ποτέ. Πήρα το δρόμο της επιστροφής κάνοντας μια μικρή παράκαμψη. Σαββατόβραδο απόψε, ο κόσμος έβγαινε από εστιατόρια κι άλλοι πήγαιναν να συνεχίσουν. Για μια στιγμή ένιωσα κατάμονος κι επιτάχυνα το βήμα μου περνώντας έξω από το "στέκι" της γειτονιάς. Δεν είχα διάθεση να δω κανέναν γνωστό και να αρχίσω τις τυπικές χαιρετούρες.
Όμως κι εσύ έχεις χαθεί τις τελευταίες μέρες... με πονάει η αυτή σιωπή...Τη βραδιά που με πήραν τα κλάματα με ρώταγες "γιατί βασανίζομαι;". Δε σου απάντησα, σου είπα απλά πως "κάποτε θα καταλάβεις...". Αλήθεια δεν έχεις καταλάβει ή "κλείνεις τα μάτια μα δεν κοιμάσαι";
Θα φύγω πριν από σένα κι όταν επιστρέψω ήδη θα βρίσκεσαι μακρυά...απόψε με έπιασε το παράπονο τη στιγμή ακριβώς που μιλήσαμε στο τηλέφωνο...καληνύχτα...
Η ώρα κοντεύει δυο το πρωί, έχω μπερδέψει συναισθήματα και μουσικές. Ακούω μουσικές εξαίσιες κι αγαπημένες.. Οι μελωδίες μπλέκονται αλλά ο Χατζιδάκις για ακόμη μια βραδιά με συντροφεύει και σχεδόν μονοπωλεί τα ακούσματα μου. Οι πάντες ησυχάζουν τούτες τις ώρες. Τις τελευταίες μέρες τακτοποιώ επιμελώς κάποια ζητήματα ώστε να μην αφήσω υποχρεώσεις που θα αναγκάσουν τους οικείους μου να τρέχουν κατά την απουσία μου. Από τις 9 -11- 2009 δε θα είμαι ελεύθερος πολίτης (ναι ναι καταδικάστηκα σε φυλάκιση δώδεκα μηνών χωρίς αναστολή) αλλά καθώς λένε της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες...πάντα πίστευα ότι από όλες τις καταστάσεις που βιώνουμε στο τέλος αποκομίζουμε κάτι. Βάζουμε ένα λιθαράκι στο τοιχίο που λέγεται πείρα ζωής.
Αν εξαιρέσεις τον τόπο στον οποίο παρουσιάζομαι, δεν ξέρω τίποτα άλλο για το που θα με ρίξει η τύχη μου. Κοντά, μακρυά από το σπίτι μου πραγματικά δεν ξέρω κι ούτε πιστεύω έχει μεγάλη σημασία. Με λυπεί μονάχα το γεγονός ότι για ποικίλους λόγους, που δεν είναι της παρούσης, θα στερηθώ την καταγραφή των σκέψεων μου. Είναι στα αλήθεια δύσκολο για μένα να μη γράφω. Ξέρω πως δε θα είναι όλα ρόδινα ή εύκολα αλλά αισιοδοξώ ότι όλα θα πάνε καλά. Τούτη εδώ λογαριάζω να είναι η προτελευταία ανάρτηση μέχρι την ημέρα που θα σας αποχαιρετήσω επίσημα, όπερ και θα επακολουθήσει οριστική σιγή. (Μη νομίζετε, τις αντιστάσεις μου επιχειρώ να ελέγξω...με κόβω μέχρι τότε να μη βαστάξω και να πιάσω να γράφω σαν τρελός!)
Όποτε έγραφα ένα κείμενα ένιωθα ότι σχεδόν ποτέ δεν είχα μιλήσει για όσα είχα προσχεδιάσει ή ήταν στις προθέσεις μου. Αφηνόμουν πάντοτε στα συναισθήματα μου και το ίδιο ακριβώς συμβαίνει κι απόψε. Εκείνο που μονάχα είχα σα στόχο ήταν να μοιράζομαι τις μικρές αλήθειες μου. Αλήθειες που καμιά φορά δεν είχαν τη διάθεση να τις ακούσουν οικεία πρόσωπα ή άλλοτε εγώ ο ίδιος δεν ήθελα να μοιραστώ μαζί τους.
Βρέχει καταρρακτωδώς τούτη την ώρα. Ο λογισμός μου τρέχει σε πρόσωπα που αγαπώ ιδιαίτερα και τα οποία έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Να κάτι που θα μου λείψει στα σίγουρα αυτό το δωδεκάμηνο. Η αγάπη κι ζεστή αγκαλιά ατόμων δικών μου. Θα μου λείψετε κι όλοι εσείς...Η γλυκιά μανούλα (50FM) που πάντα με την αισιόδοξη ματιά της και τον προσηνή της λόγο με εμψύχωνε, η ευαίσθητη Ξαδέρφη (Χρονοστιβάδα) που σε κάθε σχόλιο της είχε τον τρόπο να λέει όσα εγώ δεν κατόρθωνα να εκφράσω. Ακόμη, θα μου λείψουν τα συνθηματικά πειράγματα της καλής μου Sunnefoulas και κι ο ακούραστος και πάντα με τον καλό λόγο Musicbug. Το χωρατατζή JD έχω καιρό να τον πετύχω αλλά οι δρόμοι ίσως να σμίξουν στα "κελιά" μας. Ο Radio Theatre θα μου κρατάει συντροφιά στο σκοτεινό κελί μου, τα κρύα χειμωνιάτικα βράδια καθώς με ΄χει προικίσει με το θησαυρό του. Εκείνος που (ίσως) θα μου λείψει λίγο παραπάνω είναι ο "Επώνυμος - Ανώνυμος" σχολιαστής....
Δε τα πάω καλά με τους αποχαιρετισμούς, ολοένα βουρκώνω, παίρνουν τα κλάματα και κάνω σα μωρό παιδί...ε, λοιπόν, μια από τα ίδια και τώρα!
Σουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ (ήσυχα τώρα!)
ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΒΑΘΟΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!
Αν στα αλήθεια βαριέμαι κάτι είναι η αλλαγή σεζόν και κατά συνέπεια γκαρνταρόμπας... μάζεψε, πλύνε, ξεχώρισε, τακτοποίησε, ξεπακετάρισε, πακετάρισε αυτά που μάζεψες και στο τέλος πέσε ξερός από την κούραση! Ζαλίζεσαι όταν διαβάζεις την παραπάνω διαδικασία φαντάσου να την πραγματοποιείς κιόλας! Αναγκαίο κακό θα μου πείτε και πως να ξεφύγω από αυτό? (κάτι τέτοιες ώρες που βαρυγκωμάς...και κάνεις την αγγαρεία της σεζόν χτυπάνε τηλέφωνα για καφέ, σινεμά, κουβέντα....όλα τα καλά που μπορούν να σε αποπροσανατολίσουν! "Εσύ στο στόχο σου!" κάτι τέτοια χαζά δε λένε οι γονείς στα παιδιά για να τα "ξεγελάσουν" όταν έχουν διαβάσματα αλλά θέλουν να βγουν?")
Το καθυστερούσα όσο μπορούσα, είχα σύμμαχο βλέπετε τον αίθριο ζεστό καιρό. Όμως ξυπνάω το πρωί της Δευτέρας και συνειδητοποιώ ότι η κατάσταση άλλαξε απότομα. Κρύο, υγρασία και βροχή σηματοδότησαν την επίσημη μετάβαση από το "φθινοπωράκι" στο φθινόπωρο. Με έπιασε μιαν αδιόρατη αγωνία του τύπου "Κοίτα τι θα πάθεις τεμπελάκο Σείριε, θα πλακώσουν τα κρύα και δε θα έχεις ρούχα να ντυθείς!". Όσο περνούσαν οι ώρες της Δευτέρας ο καιρός χαλούσε ολοένα και περισσότερο. Με έπιασε μια φούρια το απόγευμα κι άρχισα να βγάζω τα χειμωνιάτικα. Αλλά όπως συμβαίνει πάντα με αυτού του είδους τις πρωτοβουλίες μου, πελαγώνω, βαριέμαι γρήγορα και στο τέλος μένω με το ΧΑΟΣ που δημιούργησα!
Μη θαρρείτε ότι άλλαξε τίποτα τούτη τη φορά! Έφτασε το βράδυ της Δευτέρας κι απλά κοιμήθηκα σε ένα δωμάτιο αχούρι, με ανάκατα ρούχα και μια ντουλάπα που έμοιαζε με πάγκο λαϊκής! Χτες Τρίτη ξύπνησα για τη δουλειά κι έκανα ολάκερη σκαπάνη να βρω ρούχα να ντυθώ σαν άνθρωπος! Ανασκαφές κανονικά...είχα τη μια κάλτσα και πέντε λεπτά έψαχνα να βρω την άλλη...πάρε και κατάλαβε! Γυρίζω από τη δουλειά, ανοίγω την πόρτα του δωματίου, ρίχνω μια ματιά αδιαφορίας (και καλά είμαι υπεράνω... σιγά μην ασχοληθώ μαζί σας!) και λέω στον εαυτό μου "Αύριο, αύριο θα ασχοληθείς που έχεις και ρεπάκι...". Σήμερα που είχα το ρεπό μου, είπα να ασχοληθώ μεταξύ των άλλων και με αυτό! Έπρεπε να φανώ αντάξιος της εμπιστοσύνης που μου έδειξε ο εαυτός μου...(Η προηγούμενη περίοδος λόγου έχει μπει σκόπιμα. Τη λέει ένας οικείο μου και θεωρώ ότι είναι μεγάλη κοτσάνα...μην ακούσω να τη λέει κανένας σας...! Γιατί βάζω τέτοιους στόχους όταν έχω ρεπό???Μετάνιωσα! Χάθηκε ο κόσμος να έχω θέσει σα στόχο να πάω σινεμά?)
Ξεκίνησα στις τέσσερις το μεσημέρι για να τελειώσω στις εννιά και μισή κατάκοπος. Δεν ήξερα από που να αρχίσω και που να τελειώσω...γράφω τούτες τις γραμμές και συλλογιέμαι πως έχει αρχίσει να με κουράζει η ίδια μου η τακτικότητα. Σίγουρα οι άνθρωποι που "βολεύονται" με την αταξία των προσωπικών τους αντικειμένων θα είναι περισσότερο κερδισμένοι σε σχέση με μένα. Και πρακτικά να το δεις, δεν έχουν χάσει πέντε ώρες από τη ζωή τους. Βολεύονται με την αταξία τους και βρίσκουν άκρη όπως κι εγώ που παιδεύομαι.
Δε θες να ξέρεις τι τρέλα με δέρνει! Έξω από κάθε κουτί αποθήκευσης κολλημένο post-it σου υπενθυμίζει το ακριβές περιεχόμενο...Σήμερα έκανα συστηματική δουλειά διότι αν σταματούσα για διάλειμμα μεγαλύτερο των δέκα λεπτών θα το μετέτρεπα αυτοβούλως σε στάση εργασία και για ακόμη μια φορά θα έμενα ασυμμάζευτος.
Και δε θέλω γελάκια...τι νομίζετε κοτζάμ ποστ το γράφω για δεκαπέντε κρεμάστρες; ε?ε? Η ντουλάπα έχει και συρτάρια...
(δεν έχετε παράπονο έτσι? το μπλογκ τους τελευταίους μήνες έχει αποκτήσει ποικίλη ύλη...κάντε λίγο υπομονή, σε λίγο καιρό (έτσι όπως πάω) θα γίνουμε κάτι ανάλογο του yupi.gr. Άσχετο, θέλω χαλβά σιμιγδαλένιο αλλά βαριέμαι να φτιάξω...Άσχετο (2), είχα διάθεση για ένα χιουμοριστικό κείμενο γιατί παρά την κούραση μου έχω κέφια...αλλά μάλλον δεν τα κατάφερα! Δεν είμαι του ευθυμογραφήματος...της κλάψας είμαι...Άσχετο (3) τι μπορεί να περιείχε η τσάντα "ταχυδρόμου" με την οποία κατέβηκα το πρωί στο κέντρο της πόλης για δουλειές? α. Έγγραφα, ομπρέλα, πορτοφόλι β.μπουφάν, ομπρέλα, τσίχλες γ.Laptop, ομπρέλα, μπουφάν δ.όλα τα παραπάνω (και τον ζουρλομανδύα!)
(*) ... ποιος θα βρει να μου το στείλει;(γιατί ο Ελύτης υπάρχει πάντα μέσα μου! Άσχετο (4, έχω χάσει και το μέτρημα...) τούτο εδώ το ποίημα, η Μάγια κι η Ποδηλάτισσα από τα πολύ αγαπημένα μου ακούσματα...
Ήταν ένας κύριος με ένα πολύ παράξενο όνομα, ο κύριος Ούτε Κιχ. Με αυτό το όνομα γεννήθηκε, με αυτό μεγάλωσε, με αυτό συνέχισε τη ζωή του. Ο κύριος Ούτε Κιχ δεν έκανε καθόλου θόρυβο, η φασαρία ήταν άγνωστο πράγμα κι όπου άκουγε ότι κάποιος σαματάς γινότανε ή κάτι τέτοιο ο κύριος ούτε Κιχ έφευγε τρομοκρατημένος. Δε μίλαγε, δε φώναζε, δε γελούσε, δε χαχάνιζε, δε στρίγκλιζε, δε χτύπαγε, δεν ανάσαινε καν γιατί ο κύριος Ούτε Κιχ ήταν ένας πάρα πολύ σιωπηλός άνθρωπος!
Αχ, ο κύριος αυτός ήταν τόσο σιωπηλός, τόσο ανύπαρκτος, ώσπου μια μέρα χάθηκε. Ήτανε τόσος ο θόρυβος που να…έτσι όπως ήρθε χάθηκε! Φυσικά οι πάντες ξεσηκώθηκαν να τον βρουν γιατί η εξαφάνισή του έκανε απίστευτο θόρυβο. Ήταν ο μόνος θόρυβος που έκανε ο κύριος ούτε Κιχ...
Μπαρ Μπαρ
Αυτό το μικρό παραμυθάκι σκεφτόμουν χτες, καθώς οι δρόμοι μας χώρισαν. Η πόλη ήσυχη (ανεξήγητα) όπως εκείνη την καλοκαιρινή βραδιά. Κι αλήθεια ήθελα τόσα πολλά να σου πω, μα στο τέλος δε σου είπα τίποτα από αυτά που λογάριαζα. Ούτε σε φίλησα κι ας έλιωνα να φέρω τα χείλη μου στα δικά σου. Γύρισα σπίτι και έπεσα με τα ρούχα στο κρεβάτι, κουλουριάστηκα αγκαλιά με το μαξιλάρι κι έμεινα έτσι να σε σκέφτομαι...να σκέφτομαι εσένα κι όλα όσα ήθελα να σου πω μα δε βρήκα το κουράγιο...κάπως έτσι με πήρε ο ύπνος και το πρωί, ξυπνώντας για τη δουλειά είδα το μήνυμα:
"Δε σε ξεχνάω και ποτέ δε σε κοίταξα με τη λογική!!! Σ' αγαπάω ρε Σειριάκο... Όνειρα γλυκά!"
Αγουροξυπνημένος έμεινα να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω το μήνυμα. Πρώτη φορά μου ΄λεγες κάτι το οποίο με τις πράξεις σου με άφηνες να καταλαβαίνω. Δεν ήξερα τι να σου απαντήσω εκείνη τη στιγμή... κάποια λόγια δε θέλουν απαντήσεις διότι βεβηλώνονται και χάνεται η αξία τους. Άργησα να σε βρω... σιγά σιγά σε ανακαλύπτω...
Οι μουσικές επιλογές εκ διαμέτρου αντίθετες αλλά για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο μπλέκουν μέσα μου.
1. "Κι η καρδιά μου σκιρτά, Κι όλη ζήλια ζητά Να σου γίνει ως αυτά Προσκεφάλι!
Ω, μελίσσι μου! πιες Απ' αυτόν τις γλυκές, Τις αγνές ευωδιές Της ψυχής μου!"
2."για το χαμένο μου αγώνα που τ' αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν"
----------------------------------------
Βρήκα πατέντα και μπορώ να μπαίνω στο Blog κι από τη δουλειά! Βέβαια για να γράψω το παρόν κείμενο μου πήρε τρεις ώρες... (ελπίζω να μην διαβάζει κανένας από τους εργοδότες μου). Ας είναι καλά τα Portable Programmes που έχω φορτώσει στο φλασάκι...
Στο Σείριο, (παιδί, έφηβο, άνδρα) που όσο μεγαλώνει παθαίνει, μαθαίνει κι αγαπά όλο και περισσότερο όσους του έδειξαν στοργή και μια ζεστή αγκαλιά. Σε εκείνους που θέλησαν να ακούσουν έστω για λίγο τις σκέψεις μου αλλά (το σπουδαιότερο!) τις φοβίες μου.
Κοιμήθηκα όπως μόνον μπορεί να κοιμηθεί κανείς πάνω σ' ένα κρεβάτι που το ζέσταναν οι ράχες άλλων· βάδιζα λέει σε παραλία ερημική οπού η σελήνη αιμορραγούσε και δεν άκουγες παρά του ανέμου τα πατήματα πάνω στα σάπια ξύλα.
Ως το γόνατο μες στα νερά πήρα να φέγγω από μέσα μου μεράκι αλλόκοτο άνοιξα τα πόδια σιγά-σιγά τα σπλάχνα μου άρχισαν μώβ κυανά πορτοκαλιά να πέφτουν· με στοργή σκύβοντας τα 'πλενα ένα-ένα προσεχτικά προ πάντων στα σημεία που έβλεπα να 'χουν αφήσει ουλές οι δαγκωνιές του Αόρατου.
Ώσπου τα μάζεψα όλα στην ποδιά μου δίχως να βηματίσω προχωρούσα φυσούσε η μουσική και μ' έσπρωχνε κομμάτια θάλασσες εδώ — κομμάτια θάλασσες πιο πέρα. Θεέ μου πού πάει κανείς όταν δεν έχει μοίρα πού πάει κανείς όταν δεν έχει αστέρι άδειος ο ουρανός άδειο το σώμα και μόνο η πίκρα στρογγυλή γεμάτη μες στη σελήνη τη μισή σαλεύοντας τ’ αγκάθια της ένας ακόμη που δε γίνεται ποτέ να πιάσεις θηλυκός αχινός.
Επάνω κει ξύπνησα μες στο ξένο σπίτι· πασπατεύοντας μέσα στα σκοτεινά το χέρι μου πάνω στο ψαλιδάκι των νυχιών έβρισκε την αιχμή. Λύση της συνεχείας του δέρματος η αιχμή λύση της συνεχείας του κόσμου. Εδώθε ο χαμός — εκείθε η σωτηρία. Εδώθε το mercurochrome το tensoplast εκείθε το θηρίο λυμαίνοντας τις ερημιές ουρλιάζοντας δαγκώνοντας σούρνοντας μέσα στους καπνούς τον ήλιο.
Οδυσσέας Ελύτης
ποιητική συλλογή "Μαρία - Νεφέλη"
____________________________________________
Από τους πιο αγαπημένους μου στίχους του Ο. Ελύτη. Με τον Οδυσσέα Ελύτη έχω ανοιχτούς λογαριασμούς. Πάντα καταφεύγω στην ποίησή του κι ολοένα περισσότερο τον αγαπώ! Η Έλλη Λαμπέτη διαβάζει παρακάτω ολόκληρο το ποίημα... εγώ εξακολουθώ να αγαπώ το κομμάτι που παρέθεσα. Ο δρόμος δεν έχει τέλος...
Το ότι δουλεύω σε μια εταιρία κολοσσό στον τομέα της αλλά σε άσχετο πόστο από τη σπουδή μου δεν χωρά αμφιβολία! Το ότι ο όμιλος στον οποίο εργάζομαι είναι για τα μπάζα κι αυτό δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση. Ωστόσο, το πόσο γελοίοι είναι εκείνοι που μανατζάρουν τον όμιλο σίγουρα δεν μπορείτε να το υποψιαστείτε!
Πάω ο δύσμοιρος να χτυπήσω την κάρτα μου κι από τα ηχεία ακούγεται άσμα υπό ρυθμικών χειροκροτημάτων τα οποίο λέει τα κάτωθι:
Πάμε για δουλειά, πάμε για δουλειά (χέι!)
Ό,τι και να κάνεις μην αναστενάζεις
Ξύπνα και με κέφι πάμε για δουλειά!
Λέει και κάτι άλλα χαζόλογα, αλλά το παραπάνω τρίστιχο επαναλαμβάνεται με συχνότητα δυο δευτερολέπτων! Το άκουσα την πρώτη μέρα, λέω μέσα μου, κόψαμε τα ΠΟΠ (αν ακόμα δεν κατάλαβες που δουλεύω τι να πω?) το ρίξαμε στα καμένα. Μπαίνω στο ασανσέρ, πάλι τα ίδια… “Πάμε για δουλειά, πάμε για δουλειά”. Πάω στο γραφείο μου, κάθομαι στην καρέκλα μου και μόλις αρχίζει η βάρδια το μουσικό πανηγύρι τελειώνει! Σκέφτομαι, Σείριε σωθήκαμε!
Αμ δε! Τρίτη εργάσιμη σήμερα και πάλι ίδια! Τα νεύρα μου έχουν γίνει…να μην πω καλύτερα! Θερμή παράκληση προς την εταιρία ας αλλάξει ρεπερτόριο διότι μου σπάει το νευρικό σύστημα, με κάνει εριστικό και μη παραγωγικό! Κι όχι τίποτα άλλο εγώ είμαι φιλήσυχο ανθρωπάκι…
(Αν παίξει κι αύριο το άσμα «λίμπα θα τα κάνω», όπως έλεγε κι η αείμνηστη Νοταρά με τη χαρακτηριστικά επιτηδευμένη ομιλία της! Έχεις κανείς σας κατά του το άσμα, που το ξέθαψαν μου λέτε?)
_______________________________________________
ΣΧΟΛΙΑ της τελευταίας στιγμής.
Σαΐνια μάνατζερ, αν θέλετε να αυξήσετε την παραγωγικότητα των υπαλλήλων σας αλλάχτε ρεπερτόριο. Επίσης προτείνω να αρχίσετε τις αφιερώσεις από τα μικρόφωνα. Πχ. «Η Ελισάβετ από το εμπορικό τμήμα χαρίζει στο Μάκη από το λογιστήριο και τον ευχαριστεί για την υπέροχη βραδιά». Τουλάχιστον έτσι θα έχει ένα σασπένς το όλο πανηγύρι.
Τι θυμήθηκα τώρα! Στο λύκειο που φοιτούσα σε κάθε διαλείμματα ακούγαμε από την ηχητική εγκατάσταση του σχολείου τραγούδια. Κανονικά! Τα χιτς της εποχής! Βίσση, Βανδή, Ρουβά κι ότι βάζει ο νους σας! Έχουμε χορέψει και τραγουδήσει τα «Χριστούγεννα» της Δέσποινας μέχρι ξελαρυγγιάσματος. Σκοτωμός ποιος θα έχει σειρά την επομένη για δώσει την κασέτα του. αυτό ήταν Λύκειο… κι όπως καταλαβαίνετε αποκαλύπτομαι σιγά σιγά…χα χα χα!
Ξαδέρφη, μη χάνεσαι...(μην κάνεις τα ίδια που κάνω κι εγώ...τα λέω σε σένα να τα ακούω εγώ!).Ααααα, αυτή όπως κι η προηγούμενη ανάρτηση αφιερώνεται σε σένα...Φιλάκι!
Little darling, the smiles returning to the faces little darling,
it seems like years since its been here here comes the sun,
here comes the sun and I say its all right...
ΥΓ. Η παρούσα ανάρτηση μαζί με την καλημέρα μου, φεύγει για την καλή μου Χρονοστιβάδα. Όταν έλεγες πριν λίγο καιρό (σε σχόλιο που είχες αφήσει) ότι τα "κοινά" στοιχεία του βίου μας σε αφήνουν έκπληκτη μου είχε φανεί εντυπωσιακό. Έλεγα μέσα μου, μα είναι δυνατόν; Κι όμως είναι...είναι...
Το κομμάτι της Simone για σένα. Ξαδέρφη.. μαζί με τα λόγια του "Μικρού Πρίγκιπα". Ο Μικρός Πρίγκιπας κι η φίλη του η αλεπού πάντα ξέρουν...
Αχ, μικρέ μου πρίγκιπα! Έτσι, σιγά σιγά, κατάλαβα τη μελαγχολική σου ζωούλα. Για πολύν καιρό, δεν είχες τίποτα να σε διασκεδάσει παρά μονάχα τα απαλά ηλιοβασιλέματα. Την καινούργια αυτή λεπτομέρεια την έμαθα την τέταρτη μέρα το πρωί, όταν μου είπες:
«Πολύ μ' αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα. Πάμε να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα...» «Μα πρέπει να περιμένουμε...»
«Να περιμένουμε τι;»
«Να περιμένουμε τον ήλιο να βασιλέψει».
Φάνηκες να ξαφνιάστηκες στην αρχή κι ύστερα γέλασες με τον εαυτό σου. Και μου είπες:
«Όλο νομίζω πως είμαι στον τόπο μου!»
Είναι γεγονός. Όλοι το ξέρουν πως όταν είναι μεσημέρι στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο ήλιος στη Γαλλία βασιλεύει. Θα 'φτανε να μπορούσαμε να πάμε στη Γαλλία μέσα σ' ένα λεπτό και θα βλέπαμε τον ήλιο να βασιλεύει. Δυστυχώς όμως, η Γαλλία είναι πολύ μακριά. Αλλά στον τόσο δα μικρό πλανήτη σου, έφτανε να τραβήξεις την καρέκλα σου δυο βήματα πιο κάτω. Κι έβλεπες το δειλινό όποτε το ήθελες...
«Μια μέρα, είδα τον ήλιο να βασιλεύει σαράντα τρεις φορές!»
Και μετά από λίγο συνέχισες:
«Ξέρεις... όταν είσαι λυπημένος σ' αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα...»
«Κείνη τη μέρα με τις σαράντα τρεις φορές ήσουν τόσο λυπημένος λοιπόν;»
Ο μικρός πρίγκιπας όμως δεν απάντησε.
Στα λόγια του Μικρού Πρίγκιπα ας ψάξει να βρει κι ο ήρωας της Λιλιπούπολης τις δικές μου σκέψεις...
Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο για να κρύβομαι εκεί από τη ζωή όταν λείπω Όταν ήμουν παιδί είχα κάψει ένα ήλιο Νά 'χει ο δρόμος μου φως κ η σιωπή μου ένα φίλο...
Ό,τι έχει απομείνει από την παιδική μου ηλικία είναι ό,τι κουβαλάω μέσα μου σαν άνθρωπος! Πολλές φορές προσπαθώ να θυμηθώ τον εαυτό μου στην πρώτη τάξη του δημοτικού, αλλά μονάχα κάποια αστεία περιστατικά έχουν καρφωθεί στη μνήμη μου. Πηγαίνοντας στην πρώτη τάξη, λοιπόν, ήξερα τη βασική ανάγνωση λέξεων και γραφή. Άλλοι είχαν φροντίσει γι' αυτό κι εγώ τότε ούτε μπορούσα να διανοηθώ πως συνομήλικα παιδιά δεν κατείχαν τούτη τη γνώση (κι εγώ που την είχα τι κέρδισα?) ... οπότε τα πρώτα μαθήματα ήταν κάπως βαρετά! Από εκείνες τις μέρες, θυμάμαι πολύ έντονα την αγωνία μου μήπως η δασκάλα με σηκώσει στο αριθμητήριο (εκείνο τον παλιό ψηλό άβακα! τον θυμάται κανείς?) και με βάλει να της υπολογίσω κάτι! Τρόμος για ένα μικροσκοπικό παιδάκι...κι ήρθε που λέτε η σειρά μου και με σήκωσε! Με έβαλε να υπολογίσω κάποιες προσθαφαιρέσεις. Εγώ μέχρι την δεύτερη αράδα του άβακα έφτανα...κι έτσι έλυσα τις μισές ασκήσεις....
Άλλες φορές προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου την προσπάθεια που κάνουν τα παιδιά συλλαβίζοντας μια λέξη, αλλά αυτή η μνήμη έχει χαθεί οριστικά από το μυαλό μου. ΚΑααα - ΡΕεεε - ΚΛΑ, ΚαρΕΕκλα. Το μόνο που θυμάμαι είναι οι (χαζοί) συγγενείς που με έβαζαν να τους πω το αλφάβητο. Δεν υπάρχει πιο κουραστικό πράγμα απ' το να σε βάζουν κάτω χαζοχαρούμενοι συγγενείς και να σε "υποχρεώνουν" να τους πεις κάτι. πχ. ένα ποίημα, τα κάλαντα και δεν ξέρω τι άλλο!
Το πρώτο μου λογοτεχνικό βιβλίο το διάβασα στη δευτέρα δημοτικού, στις διακοπές των Χριστουγέννων. Ήταν ένα κλασικό παραμύθι κι ήταν το δώρο των γονιών μου. Το έχω ακόμα στη μικρή βιβλιοθήκη του παιδικού μου δωματίου. Θυμάμαι ακόμα τη μάνα μου να μαγειρεύει στη κουζίνα κι εγώ να της περιγράφω πόσο πολύ με είχε εντυπωσιάσει το βιβλίο τους. (δεν ήμουν φυσιολογικό παιδί... τα βλέπετε? από τότε είχα ενδείξεις!).
Εκείνη τη χρονιά ή την προηγούμενη (δεν έχει σημασία, ύστερα από τόσα χρόνια!) έκανα και το πρώτο (και τελευταίο) παιδικό αποκριάτικο πάρτυ, με καλεσμένους όλους τους συμμαθητές μου. Κι από αυτό το σκηνικό θυμάμαι την Αποστολία ντυμένη κουφέτο (!!!), τη νεόφερτη στο σπίτι μας Γιολάντα, το κασετόφωνο να παίζει "τα παπάκια", το "χορεύουμε σκα-σκα-σου-σου" και ατελείωτη "Λαμπάντα". Επίσης, θυμάμαι τη μάνα μου να λέει ότι αποκριάτικο πάρτυ με τόσον πολύ κόσμο δεν έχει δεύετρη φορά.... κι όντως δεν ξαναείχε.... διότι τι πάρτυ να κάνεις με δέκα άτομα; Στα γενέθλιά μου δεν έχω παράπονο, πάντα τα γιορτάζαμε με πάρτυ σπίτι! Ξέρεις από εκείνα τα πάρτυ με φίλους, ξαδέρφια και παιδιά συναδέλφων των γονιών μου που δε τα πολυχώνευα....
Παράλληλα, μεγάλωνα... τι πιο φυσιολογικό; Βέβαια όσο μεγάλωνα γινόμουν κι αρκετά κοινωνικός, αλλά πάντα με ελάχιστους φίλους (έναν δυο φίλους αδερφικούς ίσαμε τις μέρες μας) Φίρμα στο Δημοτικό ο Σείριος... πως γινόταν αυτό ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω! Στη Πέμπτη τάξη, όλοι μαζί βγάλαμε την πρώτη σχολική μας εφημερίδα. Μιλάμε για άλλα χρόνια, βέβαια... όλα τα παιδιά είχαμε μερίδιο. Κι αν έχει κάτι πραγματικό ενδιαφέρον ήταν ότι σε εκείνη τη χειρόγραφη μηναία εφημεριδούλα (διότι οι Η/Υ δεν ήταν διαδεδομένοι (!!!) είμαι κομματάκι παλιός!) βάζαμε κριτικές μας για λογοτεχνικά βιβλία που είχαμε διαβάσει, καθώς κι από ένα ποίημα που αγαπούσαμε. Εγώ είχα διαλέξει να δώσω το "Παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο" , του Ελύτη. Μου άρεσε, ταυτιζόμουν με εκείνο το παιδί του ποιήματος...
(χρονικό μεσοδιάστημα. Το παραπάνω γράφτηκε το μεσημέρι λίγο μετά την άσκηση του εκλογικού μου δικαιώματος. Αφορμή στάθηκε ένα πιτσιρικάκι που ζητούσε επίμονα να μπει στο παραβάν με τον πατέρα του. Εμένα ποτέ δε μου γεννήθηκε η τάση να μπω στο παραβάν με κάποιον από τους γονείς μου. Ανεξήγητα πως, ανέκαθεν θεωρούσα ότι εκεί (στο παραβάν ντε!) πάμε μονάχοι! Μετά από ένα οχτάωρο εργασίας, το αίσθημα αναπόλησης έχει χαθεί...Συνεχίζω με τις τρέχουσες σκέψεις μου, όπως αυτές "μπλέκουν" δυο παρά τη νύχτα.!)
Αφού σχόλασα, περπάτησα μια βόλτα στην πόλη. Σε έξαλλη κατάσταση κόσμος πανηγύριζε, γελούσε, φώναζε κι έχω την αίσθηση ότι ούτε καταλάβαινε τι του γινόταν. Λες και τους είχε ποτίσει LSD, καθένας έκανε του κεφαλιού του. Πάντοτε αυτού του είδους οι ανεξέλεγκτοι πανηγυρισμοί λειτουργούν μέσα μου με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο... άρχισα να περπατάω με γρήγορο βηματισμό για να επιστρέψω σπίτι μου. Στα μισά, άλλαξα λίγο την πορεία μου. Πήγα για εκείνο το παγωτό που σκεφτόμουν από τις εννιά. Τι κι αν ήταν περασμένα μεσάνυχτα! Στην Πάτρα πάντα θα βρεις ένα περίπτερο να αγοράσεις Cornetto ή παγωτό μηχανής από τον Γκίτση. Ακούμπησα τους αγκώνες μου στα κάγκελα του μπαλκονιού πάνω από την Τριών Ναυάρχων κι άφησα το δροσερό αεράκι να κλέψει τη σκέψη μου. Αλήθεια, σα να είσαι στο πιο ακριβό υπερωκεάνιο είναι αυτό το σημείο της πόλης! Πιο δίπλα ένας νεαρός με αγωνία και κάπως νευρικά κοιτούσε το ρολόι του. Σκέφτηκα ότι το ραντεβού του θα τον είχε στήσει... μετά από λίγο μια κοπέλα ήρθε, του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο κι όλα βρήκαν τους ρυθμούς τους.
Τα υπόλοιπα, δέκα λεπτά που στάθηκα εκεί δεν ήρθε κανένας! Ακουμπισμένος σαν σε κουπαστή πλοίου, έκλεισα για λίγο τα μάτια μου κ έφερα την όψη σου στο μυαλό μου. Για ακόμη μια φορά σε έφερα στο νου μου...αμέσως μετά σκέφτηκα πως θα ήθελα να ήμουν για μια στιγμή ξανά παιδί... Να γίνω για μια ώρα ο Σειριάκος. Ένιωσα τα μάτια μου να βουρκώνουν. Σχεδόν ανεξήγητα έπιασα τον εαυτό μου να σιγοτραγουδά
"κι αν είμαι χάρτινο καράβι, κι αν είμαι εγώ ένα παιχνιδάκι..."
Τραγούδι που με διακτινίσει ίσαμε την ηλικία της πέμπτης δημοτικού. Τότε που μου είχα ζητήσει να μου αγοράσουν το δίσκο που περιείχε το κομμάτι τούτο. Οι παιδικές εκείνες φωνές της χορωδίας Τυπάλδου, είναι οι παιδικές φωνές των συμμαθητών μου μα κι η δική μου... είναι το "διαβατήριο" που με πήγε με μιας πίσω! (Ακούστε το παραπάνω κομμάτι Ε Δ Ω ).
(Όσο γράφω τούτες τις σκέψεις ακούω την Πορνογραφία του Μ. Χατζιδάκι κι έχω "σκαλώσει" στην οδό του Μπλαμαντώ. Η μοναδική Σαπφώ Νοταρά είναι εξαιρετική! Ακούστε τη!)
Δυο πράγματα σκέφτηκα αντικρίζοντας την παραπάνω εικόνα. Ένα πρόσωπο και σχεδόν αυτόματα το ποίημα του Ελύτη... κρατάω τη μια θύμηση για μένα και την άλλη τη μοιράζομαι μαζί σας... Το Σαββατοκύριακο ήθελα να πάω σε εκείνη την παραλία που άρχισα το φετινό καλοκαίρι, αλλά θα δουλεύω. Έτσι δε θα πάω... ίσως να είναι καλύτερα! Όλα τα πήρε το καλοκαίρι...
