Ούτε Κιχ...

Ήταν ένας κύριος με ένα πολύ παράξενο όνομα, ο κύριος Ούτε Κιχ. Με αυτό το όνομα γεννήθηκε, με αυτό μεγάλωσε, με αυτό συνέχισε τη ζωή του. Ο κύριος Ούτε Κιχ δεν έκανε καθόλου θόρυβο, η φασαρία ήταν άγνωστο πράγμα κι όπου άκουγε ότι κάποιος σαματάς γινότανε ή κάτι τέτοιο ο κύριος ούτε Κιχ έφευγε τρομοκρατημένος. Δε μίλαγε, δε φώναζε, δε γελούσε, δε χαχάνιζε, δε στρίγκλιζε, δε χτύπαγε, δεν ανάσαινε καν γιατί ο κύριος Ούτε Κιχ ήταν ένας πάρα πολύ σιωπηλός άνθρωπος! 

Αχ, ο κύριος αυτός ήταν τόσο σιωπηλός, τόσο ανύπαρκτος, ώσπου μια μέρα χάθηκε. Ήτανε τόσος ο θόρυβος που να…έτσι όπως ήρθε χάθηκε! Φυσικά οι πάντες ξεσηκώθηκαν να τον βρουν γιατί η εξαφάνισή του έκανε απίστευτο θόρυβο. Ήταν ο μόνος θόρυβος που έκανε ο κύριος ούτε Κιχ...

Μπαρ Μπαρ

Αυτό το μικρό παραμυθάκι σκεφτόμουν χτες, καθώς οι δρόμοι μας χώρισαν. Η πόλη ήσυχη (ανεξήγητα) όπως εκείνη την καλοκαιρινή βραδιά. Κι αλήθεια ήθελα τόσα πολλά να σου πω, μα στο τέλος δε σου είπα τίποτα από αυτά που λογάριαζα. Ούτε σε φίλησα κι ας έλιωνα να φέρω τα χείλη μου στα δικά σου. Γύρισα σπίτι και έπεσα με τα ρούχα στο κρεβάτι, κουλουριάστηκα αγκαλιά με το μαξιλάρι κι έμεινα έτσι να σε σκέφτομαι...να σκέφτομαι εσένα κι όλα όσα ήθελα να σου πω μα δε βρήκα το κουράγιο...κάπως έτσι με πήρε ο ύπνος και το πρωί, ξυπνώντας για τη δουλειά είδα το μήνυμα:

"Δε σε ξεχνάω και ποτέ δε σε κοίταξα με τη λογική!!! Σ' αγαπάω ρε Σειριάκο... Όνειρα γλυκά!"

Αγουροξυπνημένος έμεινα να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω το μήνυμα. Πρώτη φορά μου ΄λεγες κάτι το οποίο με τις πράξεις σου με άφηνες να καταλαβαίνω. Δεν ήξερα τι να σου απαντήσω εκείνη τη στιγμή... κάποια λόγια δε θέλουν απαντήσεις διότι βεβηλώνονται και χάνεται η αξία τους. Άργησα να σε βρω... σιγά σιγά σε ανακαλύπτω...

Οι μουσικές επιλογές εκ διαμέτρου αντίθετες αλλά για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο μπλέκουν μέσα μου.

1. "Κι η καρδιά μου σκιρτά,
Κι όλη ζήλια ζητά
Να σου γίνει ως αυτά
Προσκεφάλι!

Ω, μελίσσι μου! πιες
Απ' αυτόν τις γλυκές,
Τις αγνές ευωδιές
Της ψυχής μου!"

2."για το χαμένο μου αγώνα
που τ' αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν"

 ----------------------------------------

 Βρήκα πατέντα και μπορώ να μπαίνω στο Blog κι από τη δουλειά! Βέβαια για να γράψω το παρόν κείμενο μου πήρε τρεις ώρες... (ελπίζω να μην διαβάζει κανένας από τους εργοδότες μου). Ας είναι καλά τα Portable Programmes που έχω φορτώσει στο φλασάκι...