Μίαν ἐκδρομή ὅπως παλιά! (ποστ μαμούθ)

Τελευταία Κυριακή του καλοκαιριοῦ ἦταν τούτη ἐδῶ. Κι ὅμως, ἦταν σάν νά μήν ἤθελε νά μᾶς ἀφήσει τό καλοκαίρι. Τό ξέρει πώς εἶναι στά τελευταῖα του τό καλοκαίρι, ὅτι ὅπου νά’ ναί ξεψυχάει! Κι ὅμως ἐπιμένει νά ζήσει μία ἑβδομάδα, λίγες μέρες ἀκόμη. Εἶναι γλυκιά ἡ ζωή! Μοναδική καί ἀναντικατάστατη! Δέν ξέρω ἄν εἶχε συνείδηση αὐτό τό καλοκαίρι ὅτι ὁ κύκλος τῆς ζωῆς τοῦ διαρκεῖ τρεῖς μῆνες. Πῶς αὐτό ἦταν ὅλο κι ὅλο. Γιά νά ἔρθουν ἄλλες ἐποχές, πιό ψυχρές, πιό ἀνήσυχες! Καί τοῦ χρόνου τόν Ἰούνιο ὅσοι ποῦμε πάλι “ἦρθε τό καλοκαίρι!” δέ θά’ ναί τό ἴδιο, ἀλλά κάποιο ἄλλο, πού μπορεῖ ἴσως νά τοῦ μοιάζει, ἴσως κι ὄχι: κανείς δέν ξέρει, δέν μπορεῖ νά φανταστεῖ τί θά ἔχει ὡς τότε συμβεῖ. Τί τοῦ ἐπιφυλάσσει ἡ ζωή. Κανείς μας δέν θά’ θέλε νά εἶναι στή θέση πού βρίσκεται τό καλοκαίρι. Νά τοῦ δίνουν μόνο τρεῖς μῆνες ζωή, ἐνῶ ἔχει τόση ζεστασιά, τόση χαρά νά σού προσφέρει. Ὁ χειμώνας εἶναι ἀλλιῶς, εἶναι ἀπό τή φύση τοῦ ψυχρός, παγωμένος. Δέν γνωρίζει, ποτέ δέ θά μάθει τί θά πεῖ ζεστασιά, ὅτι μπορεῖ νά εἶναι ὅλα πιό ἤρεμα, ἥσυχα καί χαλαρά, ἀνθρώπινα. Καί τό φθινόπωρο εἶναι σκέτη μελαγχολία. Μία ἐποχή προσαρμογῆς. Σέ τί; Μία προετοιμασία μόνο, γιά τή μάχη, τόν ἄγνωστο πόλεμο πού θά ἀκολουθήσει. Καί ἡ ἄνοιξη, μία ἀνησυχία εἶναι! Μίαν ἀναστάτωση, ὅτι κάτι θά συμβεῖ. Πῶς θέλουμε κάτι ἄλλο, ἀλλά δέν ξέρουμε οὔτε ἐμεῖς τί ψάχνουμε νά βροῦμε καί θέλουμε νά λύσουμε τή σύμβαση αὐτή! (Ὁλόκληρο τό κείμενο ΕΔΩ)

Χτές ξενύχτησα ὑπερβολικά (ὅπως ἄλλωστε συμβαίνει τήν τελευταία τούτη βδομάδα!). Κατεβήκαμε στή θάλασσα βράδυ καί μείναμε ἐκεῖ ἴσαμε τό χάραμα, ὅπως παλιά. Πόσον καιρό εἴχαμε νά τό κάνουμε αὐτό…στό εἶχα ζητήσει σά χάρη «Πᾶμε μία βόλτα, ὅπως παλιά…» καί δέ μοῦ τήν ἀρνήθηκες. Ξαπλώσαμε στήν ἀμμουδιά κι ἦταν σά νά ξεχάσαμε ὅτι τό κέντρο τῆς πόλης ἦταν ἐλάχιστα χιλιόμετρα κοντά μας. Κουβεντιάζαμε ἥσυχα, ἤρεμα κι ἁπλά. Χαζεύαμε τά ἀστέρια κι ἤμασταν ὅπως παλιά. Νομίζω ὅτι γιά μία στιγμή ὑπῆρξα τόσο ξέγνοιαστος ἐπειδή ἤμουν κοντά σου, πού ἐνίωθα πώς ἡ εὐτυχία μέ πλημμυρίζει. Φεύγεις τό ξέρω…ἦταν τό τελευταῖο βράδυ πού σέ ἔβλεπα… ἦταν οἱ τελευταῖες στιγμές μας. Χαζεύαμε πότε τά καράβια πού ἀδιάκοπα πᾶνε κι ἔρχονται στήν Ἰταλία, πότε τά ἀεικίνητα αὐτοκίνητα πάνω στή γέφυρα καί πότε τά ἀργοκίνητα φέρυ μπόουτ (σχεδόν βαριεστημένα) νά διασχίζουν τό στενό. Σέ μία στιγμή μου εἶπες «Θές νά κάνουμε μίαν ἐκδρομή ὅπως παλιά; Πᾶμε αὔριο στή Ναύπακτο; Θά εἶναι ἡ δική μας ἐκδρομή!». Δέν ἀπάντησα ἀμέσως…λίγο ἀργότερά σου εἶπα «πᾶμε, ἀλλά ὅπως παλιά…μέ τό καραβάκι. Ἐγώ κι ἐσύ στή δική μας ἐκδρομή». Κι ἄρχισες νά μοῦ τραγουδᾶς τήν "ἐκδρομή" τῆς Ἀρλέτας.

Κυριακή σήμερα κι οἱ Κυριακές ἀπό παιδί μέ γεμίζουν μέ μίαν ἀδιόρατη μελαγχολία. Ἐγώ κι ἐσύ στήν ἐκδρομή μας, ἐγώ στίς μελαγχολίες μου κι ἐσύ στίς δικές σου. Κι ὅμως τι μέ ἐπίασέ μου λές; Σά νά μήν ἤθελα νά δεῖς τι πραγματικά ἐνίωθα σκέπαζα τή θλίψη μου μέ τήν ἀκατάπαυστη φλυαρία μου. Γελοῦσα, σέ πείραζα… καί ξεχάστηκες! Μόνο πού στήν ἐπιστροφή δέν ἄντεξα. Ἔτσι ὅπως ἤμασταν στό κατάστρωμα καθισμένοι σιωπηλοί ὁ ἕνας δίπλα ἀπό τόν ἄλλο σηκώθηκα ἀπότομα. Πῆγα στή πλώρη κι ὅπως μέ χτυποῦσε ὁ δυνατός ἀέρας κι ὁ ἥλιος ἔδυε, ἄφησα τά δάκρυά μου νά τρέξουν. Ὄχι κλάματα, ἕνα βουβό παράπονο… κι ἦρθες σιωπηλά καί στάθηκες πλάι μου. «Ἐγώ κι ἐσύ μαζί στή δική μας ἐκδρομή, ὅπως παλιά μή τό ξεχνᾶς Σειριάκο».

Δέ σέ ξανακοίταξα σέ ὅλη τή διαδρομή. Κοίταζα πότε τή γέφυρα καί πότε τό Παναχαϊκό. Κατεβήκαμε σχεδόν βουβοί, ἐπιβιβαστήκαμε στό αὐτοκίνητο τό ἴδιο σιωπηλοί… ἐμένα μέ ἔπνιγε τό παράπονο. Δέν ἤθελα νά ξεσπάσω μπροστά σου. Κι ἐκεῖ, στή σιωπή μας πού τίποτε δέ τήν ἔσπαζε ἀνοίγεις τό ραδιόφωνο χαμηλόφωνα. Ἡ βραχνή φωνή τῆς Καρέζη στό «Μήν τόν ρωτᾶς τόν Οὐρανό». Δέν μίλησα καθόλου, δέν εἶχα τή δύναμη νά ἀρθρώσω καμιά λέξη. Ἐνίωθα τά μάτια μου νά βουρκώνουν κι ἔκανα ἀπέλπιδες προσπάθειες νά κρατηθῶ. Σταματήσαμε στό φανάρι καί γύρισα νά σέ κοιτάξω…

Αὐτό ἦταν! Λές κι εἴχαμε δώσει σύνθημα. Πρῶτα ἐσύ κι ὕστερα ἐγώ (ἀκαριαία). Τά πρόσωπα μᾶς γέμισαν δάκρυα. Συνεχίσαμε ἴσαμε τά σπίτια μας τό ἴδιο σιωπηλοί…χαιρετηθήκαμε κι ἡ ἐκδρομή μᾶς ἔλαβε τέλος. «Νά χαμογελᾶς καί νά μή στεναχωριέσαι» μου φώναξες καθώς τό φανάρι, λίγα μέτρα ἀπό τό σπίτι σου, μέ εἶχε ἀκινητοποιήσει. Ἔριξα μία κλεφτῆ ματιά ἀπό τόν καθρέπτη, ἔμπαινες στήν πολυκατοικία σου..

____________________________________________________________________

"Η εκδρομή" ποίηση: Γιώργος Χρονάς, μουσική και ερμηνεία: Μάνος Χατζιδάκις.

Από τον ΚΟΙΝΟ ΒΙΟ (έργο 33, 1977). Βρίσκεται στο άλμπουμ "Μάνος Χατζιδάκις 2000 Μ. Χ."

Και τι μ' αυτό
δεν είναι λόγος ν' αναβληθεί η εκδρομή.
Τι κι αν υπάρχει μονάχα ένας οπαδός
Εμείς απ' άλλους τόπους, χωρίς δουλειά
μπορούμε ν' αποκλείσουμε
Αυτούς
που σ' άλλους συλλόγους ξενυχτάνε.

Και τι νομίζετε
εμείς δεν βλέπουμε τα γυμναστήρια ρημαγμένα;
τα καφενεία με παράγοντες πολιτικούς;
και τα χωράφια μας με ξένους.

Καλώ τους οπαδούς ν' ακολουθήσουν.
Δεν μας φοβίζουν τα κύματα.
Οι εθνικόφρονες είναι χαζοί.
Τα πούλμαν ας μείνουνε ακίνητα.

Την όχθη θα την περάσουμε
πεζοί...

Ραδιο-φ(ο)νικά…

Τόν περασμένο Ἰούνιο ἕνας φίλος καί ραδιοφωνικός παραγωγός μου εἶχε προτείνει τή συμμετοχή μου σέ κάποιο ραδιοφωνικό ἀφιέρωμα γιά τό Μ. Χατζιδάκι. Ἐγώ εἶχα ὅλη τήν καλή διάθεση νά τόν βοηθήσω, μά σέ καμιά περίπτωση δέν ἤθελα νά βγῶ «στόν ἀέρα τῶν ἐρτζιανῶν». Σέ μία ἀπό τίς συναντήσεις μας, μεσημέρι λίγο πρίν ὁ Μάης τελειώσει, εἴχαμε βρεθεῖ γιά νά τοῦ παραδώσω μία λίστα μέ τραγούδια μέ ἀφορμή τό ἐπικείμενο ἀφιέρωμα. Ἐγώ ἀνένδοτος ὡς πρός τή συμμετοχή μου, ἐκεῖνος νά ἐπιμένει…

Ἐκεῖνο, λοιπόν, τό ἀπομεσήμερο μέ τή λίστα στό χέρι καθόμουν καί τοῦ σχολίαζα τά κομμάτια κι ὅσα γεννοῦσε τό ἄκουσμα καθενός. Κάποια στιγμή ἀντιλήφθηκα ὅτι ἡ κουβέντα μᾶς ἠχογραφοῦνταν. Κάναμε καί μία δοκιμαστική ἠχογράφηση ἔτσι γιά νά μείνει σάν ἐνθύμιο ἀπό ἐκείνη τή συνεύρεσή μας, ἀλλά μέ ρητή ἐντολή νά μηβγεῖ ποτέ στόν «ἀέρα». Καί πράγματι ἔγινε σεβαστή ἡ ἐπιθυμία μου Τελικά, δέν κατόρθωσα νά παρευρεθῶ στήν ἐκπομπή διότι δέ μοῦ ἔδωσαν ἔξοδο ἀπό τή στρατιωτική μονάδα. Δέ μέ πείραξε… ἔτσι κι ἀλλιῶς δέν ἤθελα νά βγῶ στό ραδιόφωνο. Ἤθελα στά ἀλήθεια, νά βοηθήσω τό φίλο μου καί τό εἶχα πετύχει. Τοῦ εἶχα μιλήσει γιά τό Χατζιδάκι ὅπως ἐγώ τόν εἶχα βιώσει.

Τήν ἔκανε τήν ἐκπομπή, τήν ἄκουσα ἀπό τό ραδιόφωνο κι ἐγώ ὅπως ἀρκετοί ἄλλοι. Πέρασε ὁ καιρός, εἶχα σχεδόν ξεχάσει ὅλα τοῦτα ἴσαμε προχτές πού συναντηθήκαμε ξανά. Μοῦ εἶχε φέρει ἕνα «μοντάζ» ἀπό ἐκείνη τήν ἠχογράφηση. Εἶχε ἀπομονώσει κάποιες ἀπό τίς σκέψεις μου καί τίς εἶχε «καθαρογράψει» δίπλα στά τραγούδια πού τίς συνόδευαν.

Δέν εἶναι κάτι σπουδαῖο ἀλλά μου ἄρεσε γιατί εἶναι αὐθόρμητο, ἀληθινό.

Φιλῶ καί χαιρετῶ σας

Καλή ἀκρόαση!

    

5 & 1 ἑλληνικά κομμάτια πού ἔκαναν «καριέρα» στό ἐξωτερικό

Ὑπῆρξε μίαν ἐποχή ὅπου τό ἑλληνικό τραγούδι ταξίδευε ἔξω ἀπό τά σύνορά της χώρας μας κι οἱ μελωδίες ντύνονταν μέ στίχους ἄλλων γλωσσῶν. (τό ἀκριβῶς ἀντίθετο συμβαίνει στίς μέρες μας). Σήμερα, λοιπόν, ἀποφάσισα νά μοιραστῶ μαζί σας ἐκεῖνα τά τραγούδια πού ἔκαναν μία «δεύτερη» πορεία στήν ἀλλοδαπή καί τά ξεχωρίζω ἀπό πολλά  κυρίως γιατί μου ἀρέσουν κι ἐπειδή κάποια ἱστορία μου κρύβεται πίσω ἀπό αὐτά.

1. Τό ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ εἶναι ἴσως ἕνα ἀπό τά γνωστά  τραγούδια τοῦ Νέου Κύματος. Τό ἀγάπησα σάν τό ἄκουσα τυχαία στά δεκαέξι μου, μέ τή φωνή τοῦ Γ. Ζωγράφου. Ἐκ τότε τό ἄκουσα πολλές φορές μέχρι πού στά εἰκοστά μου γενέθλια, ἕνας ἱσπανόφωνος φίλος μου χάρισε ἕναν δίσκο τοῦ ALFREDO μέ τήν Ἱσπανική ἐκδοχή τοῦ κομματιοῦ, τήν ὁποία ἀγνοοῦσα. Νομίζω ὅτι τό λάτρεψα σέ αὐτή τοῦ τήν ἐκδοχή τοῦτο τό κομμάτι.

MI VIEJA BARCA 

(κλίκ πάνω στόν τίτλο τοῦ κομματιοῦ γιά νά τό ἀκούσετε)

 

2. Ο ΚΑΗΜΟΣ εἶναι ἕνα ἀπό τά πιό γνωστά τραγούδια τοῦ Μ. Θεοδωράκη. Ἔχω τήν αἴσθηση ὅτι ὅταν κλείνεις τά μάτια σου καί κατακλύζεσαι ἀπό τό αἴσθημα τοῦ νόστου, ἡ φωνή τοῦ Μπιθικώτση σέ αὐτό τό κομμάτι εἶναι ἡ μόνη παρηγοριά. Ἐκεῖνος ὁ στίχος «δέν ξέρεις τί εἶναι παγωνιά, βράδυ χωρίς φεγγάρι» πολλές φορές ἐρχόταν στά χείλη μου τίς νύχτες τοῦ χειμώνα στίς ἀτελείωτες ὧρες σκοπιᾶς. Περί τά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 60, ὁ Θεοδωράκης ἦταν ἀπαγορευμένος ἀπό τό στρατιωτικό καθεστώς. Τήν ἐποχή ἐκείνη εἶναι πού ἡ IVA ZANICCHI τραγουδᾶ τό ἴδιο τραγούδι στήν ἰταλική γλώσσα.

UN FIUME AMARO 

3. Τό ΜΗ ΛΕΣ ΤΙΠΟΤΑ μέ τή φωνή τῆς Ζ. Κουρούκλη εἶναι ἕνα ἀπό ἐκεῖνα τά τραγούδια πού τό ἄκουσα πρῶτα στά Ἱσπανικά, δηλαδή στή δεύτερη ἐκτέλεσή του ἀπό τήν ἴδια. Δέν ξέρω πώς καί γιατί τό ἀγάπησα, ἔμεινε μέσα μου καί μόλις πρίν ἕναν χρόνο ἀσχολήθηκα ξανά μαζί του. Λοιπόν, τό συγκεκριμένο τραγούδι ἦταν ἡ συμμετοχή μας ἐν ἔτει 1966 στό φεστιβάλ τραγουδιοῦ τῆς Βαρκελώνης. Νομίζω ὅτι βραβευτήκαμε μέ αὐτή τήν συμμετοχή κι αὐτός ἦταν ὁ λόγος πού τό κομμάτι ἠχογραφήθηκε καί στά Ἱσπανικά. Νομίζω ὅτι τό παρόν τραγούδι ἀξίζει λίγο περισσότερο τήν προσοχή. Ἔχω βρεῖ τήν τηλεοπτική μετάδοση ἐκείνης τῆς βραδιᾶς.

ΜΗ ΛΕΣ ΤΙΠΟΤΑ (ἐδῶ ἡ συμμετοχή τῆς Ἑλλάδας ἀπό τήν ἐν ἔτει 1966 τηλεοπτική μετάδοση) 

NON DIGAS NADA (ἡ μεταγραφή τοῦ κομματιοῦ στήν Ἱσπανική)

4. Παλιότερα εἶχα ἀκούσει τή Ρένα Βλαχοπούλου στό τραγούδι τοῦ Σπάρτακου ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΩ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ κι ἔχω τήν αἴσθηση ὅτι αὐτή ἡ σπουδαία τραγουδίστρια (καί μετέπειτα ἠθοποιός) τό ἔχει ἑρμηνεύσει μέ τό δικό της μοναδικό τρόπο, ἔχοντας τό κλειδώσει καί κάνει παντοτινά δικό της. Κάθε πού τό ἀκούω, στό μυαλό ἐκείνη φέρνω κι ἴσως μερικές στιγμές πραγματικῆς εὐτυχίας μέ ἕνα πρόσωπο ἰδιαίτερα ἀγαπημένο μου. Ο JAN AUGUST ἠχογράφησε τό κομμάτι μέ μίαν ἀνάλαφρη (καί μέ μίαν μελαγχολικά ὑποβόσκουσα) διάθεση. Ἐλπίζω νά εἶχε τήν τύχη νά ἀκούσει τή Βλαχοπούλου σέ αὐτό τό τραγούδι.

GREEK BOLERO

5. Τό ΜΑΓΓΑΝΟΠΗΓΑΔΟ σέ στίχους τοῦ Πυθαγόρα τραγούδησε ἡ Α. Κανελλίδου τό 1976 καί σέ μένα θά ἦταν παντελῶς ἄγνωστο ἄν δέν εἶχε συμβεῖ ἡ ἱστορία πού θά σᾶς πῶ. Λοιπόν, ὅταν μέ πιάνουν κάτι «τρέλες περίεργες» ἔχω μία σειρά κομματιῶν πού τά ἀκούω δυνατά (πρός ταλαιπωρία ὅσων μέ ὑποφέρουν!), συνήθως τήν ἄνοιξη ἔχω κάτι τέτοιες ἐξάρσεις. Μία ἀπό ἐκεῖνες τίς φορές, λοιπόν, ἔτυχε νά εἶναι σπίτι ἡ Π. κι ἐγώ νά ἀκούω διαπασών τό DEMAIN ON VERA Α, τό τραγούδι τῆς ANGELA πού γνώριζα ὅτι ἦταν τοῦ Γ. Σπανοῦ. Μέ πληροφόρησε γιά τήν ὕπαρξη ἑλληνικῆς διασκευῆς.    

DEMAIN ON VERA Α

ΜΑΓΓΑΝΟΠΗΓΑΔΟ

&

6. Τό ΓΕΛΑΣΤΟ ΠΑΙΔΙ εἶναι ἀπό ἐκεῖνα τά τραγούδια πού θυμᾶμαι πιό ἔντονα ἀπό τά σχολικά μου χρόνια, τίς σχολικές ἑορτές τοῦ γυμνασίου. Ποτέ δέ μοῦ ἄρεσε μέ τήν ἐπική φωνή τῆς Φαραντούρη. Πάντοτε γιά μένα τό τραγούδι αὐτό θέλει χορωδία ἀπό ἐφηβικές δροσερές φωνές. Εἶναι ἀπό ἐκεῖνα τά τραγούδια τοῦ Θεοδωράκη πού ἔχει γνωρίσει ἑκατοντάδες ἐπανεκτελέσεις. Ξεχωρίζω ἐκείνη τῆς IVA ZANICCHI τοῦ 1970. Ἴσως ἄν ποτέ ὡρίμασαν ἐκεῖνες οἱ φωνές τῶν ἐφηβικῶν χρόνων νά παρέδωσαν τό τραγούδι στά χείλη τῆς Zanicchi.

IL RAGAZZO CHE SORRIDE

Σημεῖο ἀναφορᾶς

- Μάλιστα κ. Σείριε! Ἐπιστρέψατε στή θέση σᾶς ἔπειτα ἀπό ἐννιά μῆνες φαντάζομαι πιό ὥριμος ἀπό πρίν κι ἔχοντας ἀποκομίσει ἐμπειρίες ἀπό ἕνα κεφάλαιο τῆς ζωῆς σας πού δέν θά ἐπαναλάβετε.

- Ἐμπειρίες πολλές δέν ξέρω ἄν ἀποκόμισα κύριε διευθυντά. Θαρρῶ πώς ἔγινα λίγο πιό καλός ἄνθρωπος, ἀλλά κι αὐτό εἶναι σχετικό.

- Καλύτερος ἤ χειρότερος εἶναι κάτι ἐντελῶς προσωπικό σου παιδί μου. Ἐμεῖς σέ θέλουμε παραγωγικό, πά ρά γῶ γί κό ! Δέν εἴχαμε παράπονο μέ τήν μέχρι τώρα ἀπόδοσή σου, ἀλλά οἱ καιροί ἄλλαξαν. Μή μᾶς ἀπογοητεύσεις…

- Μάλιστα κ. διευθυντά, μήνυμα ἐλήφθη!

Αὐτός ἦταν ἕνας τυπικός διάλογος μέ τόν διευθυντή μου, ὁ ὁποῖος μέ τό καλωσόρισμα τῆς ἐπανόδου μου φρόντισε νά μέ κατατοπίσει γιά τή νέα τάξη πραγμάτων. Κι ἐπειδή (φίλε ἀναγνώστη) πιθανό εἶναι νά ἔχεις χάσει μερικά ἐπεισόδια τῆς ζωῆς μου, σού λέγω ὅτι ἀπολύθηκα πρό μερικῶν ἡμερῶν καί μή ἔχοντας κάτι ἄλλο νά μέ περιμένει ἐπέστρεψα στή δουλειά ὅπου ἀναπάντεχα εἶχα βρεῖ πέρυσι τέτοιον καιρό. 

Ἡ κατάσταση ἐκεῖ μέσα ὅλο κι ἀγριεύει. Ἄν πρίν ἦταν πιεστικά τά πράγματα τώρα τό κακό ἔχει παραγίνει. Ἄσε πού ἔχω τήν αἴσθηση ὅτι ἔχουν πολλαπλασιαστεῖ τά «καρφιά» - συνάδελφοι. Ξέρεις ἐκείνη ἡ κατηγορία συναδέλφων πού ἄλλα λένε μπροστά σου κι ἄν μόλις στρίψεις. Εἶναι ἕνας τύπος ἐκεῖ μέσα πού ἀσχολεῖται μέ τά πάντα ἐκτός ἀπό τή δουλειά του, τήν ὁποία ἐντέχνως φορτώνει στούς νεότερους συναδέλφους. Κι ἀπό τήν μία ὑπάρχουν αὐτοί οἱ ἀντιπαθητικά ἐκνευριστικοί συνάδελφοι κι ἀπ’ τήν ἄλλη συνάδελφοι σάν τή Ράνια οἱ ὁποῖοι σου φτιάχνουν τό κέφι ὅταν ἔχεις τή διάθεση νά τούς ὑπομείνεις. Τί θυμάστε τή Ράνια μέ τό «ἀπ’ αὐτό κι ἀπό κεῖνο» της;

Ἔτσι κυλάει ἡ ματαστρατιωτική μου καθημερινότητα. Ἁπλά, ἥσυχα καί συνετά. Ἔχετε ἀκούσει τήν «ὄμορφη μέρα» τοῦ Σαββόπουλου; Τίς πάπιες ταΐσαμε, σινεμά καί σπιτάκι μετά… κάπως ἔτσι! Καμιά φορᾶ ὅταν θέλω νά σέ φέρω κοντά μου, ἀνοίγω τό μπουκάλι τῆς κολόνιας σου. Ψεκάζω μία μόνο φορᾶ κι ἔτσι αἰσθάνομαι παροῦσα τή μορφή σου. Δέν ὠφελεῖ τό ξέρω…θά τελειώσει τό μπουκάλι καί ὕστερα τί θά γίνει…; Τίποτα!

Ἔσβησα τό πάθος πού δέν ἔζησα

μές στό δάκρυ αὐτό τῆς ἐνοχῆς

Ἐνίωσα τό τέλος μά δέν ἔδυσα

μέ τούς ἥλιους κάποιας ἐποχῆς

Σέ ζητῶ, σέ θέλω. σέ ποθῶ

σάν ἀνάσα μου καί σάν λυγμό

Σέ ζητῶ, σέ θέλω, θά σέ βρῶ

μέ τόν τρόπο μου τόν ἀκριβό

Ἔσβησα τό πάθος πού δέν ἔζησα

μές στό δάκρυ μου τῆς ἐνοχῆς

Σύννεφα θά ρίξω πάλι σήμερα

μές στίς φλογερές τίς ἀγκαλιές

(Στίχοι Ἀγαθή Δημητρούκα)

Περπατάω στό δρόμο καί χαζεύω τά ζευγαράκια πού πιασμένα χέρι – χέρι διαβαίνουν. Ἔχουν μίαν ὀμορφιά αὐτά τά ζευγάρια, κυρίως γιατί στά πρόσωπά τους διακρίνεις τήν ἀφέλεια καί τήν ἀμάθεια στά τοῦ ἔρωτα. Δέν ὑποψιάζονται…δέν ὑποψιάζονται πολλά ἀπό ἐκεῖνα πού στά εἰκοσιπέντε μου ἔχω τό περιθώριο νά διακρίνω. Ὅπως κι ἐγώ δέν τά ὑποψιαζόμουν στήν ἡλικία τους ἤ μέ τή σειρά μου δέν ὑποψιάζομαι κάποια ἄλλα τά ὁποία δέ μοῦ ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ ἀκόμα. 

Εὐλόγα, λοιπόν, διερωτᾶσαι πῶς ἄν ὁ ἔρωτας εἶναι τυραννία, τότε ποιά ἡ πραγματική του ἀξία κι ἡ εὐχαρίστηση; Ἄν τό ἀποτέλεσμα τοῦ εἶναι ἡ ἀπόρριψη, γιατί τόν ἐπιδιώκει ὁ ἄνθρωπος; Ἐκτός κι ἄν βέβαια ὑπάρχει τό ἐνδεχόμενο τῆς θετικῆς κατάληξης, ἀλλά κι αὐτό νά συμβεῖ, πόση θά εἶναι ἡ διάρκειά του καί ποιός ἀντέχει στήν αἴσθηση τοῦ τέλους καί τοῦ ἀποχωρισμοῦ;

Αὐτό, τελικά, εἶναι ἔρωτας; Μία κατάσταση ποῦ τυραννία;

____________________________________________________________________________

Διαβάζουμε (καί γελᾶμε) τά κωμικοτραγικά της δουλειᾶς μου ἐδῶ!

Ἀκοῦμε τούς στίχους τῆς Ἄγ. Δημητρούκας μελοποιημένους ἐδῶ.

*^*

Γαλάζια πεῦκα τρέχουν στό μυαλό μου

σέ τούτη τήν ἀξέχαστη ἐκδρομή,

τά σύνεργα σκουριάσαν στό γυλιό μου,

βαρέθηκα νά εἶμαι στή γραμμή.

Στή γραμμή σάν στρατιῶτες πού πηγαίνουν

στόν ἄλλο κόσμο, πού γυρνοῦν καί δέν πεθαίνουν.

Γυναῖκες μαῦρες κι εἶναι τρομαγμένες,

τσιγκέλι ὁ κόσμος δίχως οὐρανό.

Στραγγίζει τό κορμί μου στούς μπαξέδες,

μέ γδέρνουν σάν μοσχάρι καί πονῶ.

Δέν εἴμ' ἐδῶ γι' αὐτούς πού μέ ζητᾶνε

εἶναι κλειστό τό μαγαζί καί δέν πουλᾶμε.

Ἀράζουν οἱ χωριάτες στά βαγόνια

καί τρῶνε τό κασέρι μέ ψωμί,

στά μάτια τούς τά τρομαγμένα χρόνια,

χάρτινα χρόνια, χάρτινη ζωή.

Δέν εἶμαι 'γω αὐτός πού κυνηγᾶτε

λάθος ἡ πόρτα καί ὁ ἀριθμός μή μέ ρωτᾶτε.

Πικρός ἀέρας μέσα στή ζωή μου

παραμονεύει ὁ θάνατος κρυφά

μή μοῦ χαλᾶς αὐτή τήν ἐκδρομή μου

μή μέ γυρίζεις πίσω στά στενά.

Αὐτά πού θέλω νά σού πῶ δέν τά θυμᾶσαι

κλείνεις τά μάτια, μά τό ξέρω δέν κοιμᾶσαι.

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου

Μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλιας

Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Γκαϊφύλιας & Μαρίζα Κωχ

"Ο άλλος κόσμος"

Τη μέρα που σε κοίταξα γεννήθηκε μέσα μου ένα άλλο συναίσθημα...

Τη μέρα που σε πλησίασα γεννήθηκε ο άλλος κόσμος...

Τη μέρα που σου μίλησα φωτίστηκε ο άλλος κόσμος...

Τη μέρα που σε φίλησα απ' τα παράθυρα έσκυβαν γελώντας υποσχέσεις κι όνειρα...

Κι όταν γύρισα μια στιγμή το κεφάλι σε έχασα...

Μονάχος έμεινα μαζί με τον άλλο κόσμο, τον ξένο...

Σείριος
9-08-10

"τῆς καρδιᾶς"

Ὅταν ἡ νύχτα τῆς καρδιᾶς μου κατεβεῖ στά χέρια σου

ὅταν τά χέρια σου ἀνασύρουν ἀπό τῆς μνήμης τούς βυθούς

τίς πιό λαμπερές εἰκόνες

Ἐγώ θά' μαι μία δέσμη ἀστέρια φλογερά

Ἐγώ μέ μία φωνή ἀπό θλίψη πού γαλήνεψε

θά σού χαρίσω ὅλους τους σπόρους τ' οὐρανοῦ

τούς ἴσκιους τῶν πραγμάτων

κι ἐσύ μονάχος κί  αἰνιγματικός θά ξέρεις

ποιός ἄνεμος κοιμήθηκε σέ δροσερά σεντόνια.

Σείριος

Άνοιξη  του...

(δεν έχει σημασία ποιαν άνοιξη γράφτηκε, το θυμήθηκα πρόσφατα όταν ανταλλάσσοντας μουσικές με έναν φίλο εκλεκτό, σκόνταψα πάνω σε μια σειρά ηχογραφήσεων που είχαν γίνει σε περασμένες εποχές.)

Venceremos (πολυpost όπως πολυbag)

Ἀνταπόκριση ἀπό τόν ἀστερισμό τοῦ Σείριου.

Τώρα πώς καί γιατί ἔχω κολλήσει μέ αὐτό τό τραγούδι τοῦ Ν. Ἄσιμου ἕνας θεός ξέρει... τρώω πετριές κατά καιρούς μέ τή μουσική ἀλλά εἶναι κάμποσες μέρες πού δέ λένε νά βγοῦν ἀπό τό λογισμό μου οἱ στίχοι κι ἡ μελωδία του.

ὕγ.  ἤθελα νά γράψω κι ἄλλα...δλδ τά εἶχα κάνει καί προσχέδιο σέ ἕνα ἀπό τά πολλά χαρτιά μου ἀλλά βά ριέ μαί! Ἡ ζέστη νά φταίει...;  Σιγά τήν ἀνταπόκριση πού ἔκανα τελικά...ἅμα σᾶς λέω πώς μέ ἔχει πιάσει ἡ τεμπελιά μου...

Τρώω καραμέλες (παστίλιες) μανιωδῶς! Δέν κατάλαβες ποιές καραμέλες ἐννοῶ? Εἶναι ἐκεῖνες οἱ πολύχρωμες μαλακές καραμέλες ποῦ τρῶνε οἱ παπποῦδες, ἐκεῖνες ποῦ ἔχουν ζάχαρη κολλημένη γύρω γύρω…συνήθως τίς πουλᾶνε σέ πάγκους οἱ πλανόδιοι μικροπωλητές. Ἄν δέν κατάλαβες ἀκόμη, τι νά σού κάνω…

Ντροπή ποῦ τό λέω ἐ? Ἔχω κι ἐγώ τίς γλυκές ἀδυναμίες μου… καί νά πεῖς ὅτι εἶμαι γλυκατζής…δέν εἶμαι…

ΚΑΛΟ 

ΥΠΟΛΟΙΠΟ 

ΘΕΡΟΥΣ