Πάσχα στην πόλη...

Μερικές από τις αγαπημένες μου αναρτήσεις, είναι η σειρά των περσινών αναρτήσεων κατά την πασχαλινή περίοδο. Όχι πως είμαι κανένας βαθιά θρησκευόμενος, αλλά με το Πάσχα τρέφω σχέση παράξενη. Οι συμβολισμοί του, τα βαθύτερα νοήματα τόσο των "απλοϊκών" παραβολών όσο και των λόγων των Ευαγγελίων με κάνουν να στέκομαι πάντα με προσοχή. Με κάνουν να βλέπω και να σκέφτομαι πως και τα πιο απλά πράγματα δεν είναι ποσό τόσο απλοϊκά όσο προβάλουν.

Ο Σείριος που σαν ήταν παιδί πήγαινε μπροστά στην περιφορά του Επιταφίου με εξαπτέρυγο έχει μεγαλώσει πολύ, δεν είναι ολότελα καθάριος στην ψυχή -όπως επιτάσσει ο ρόλος εκείνος- όμως πάντα θυμάται με την ίδια νοσταλγίες όλες εκείνες τις Μ. Παρασκευές. Τώρα κουβαλάει το δικό του σταυρό, ελπίζει στην Ανάσταση (όχι την κυριολεκτική) την οποία ύστερα από έναν χρόνο σχεδόν άρχισε να βιώνει. Αλλά πως να γίνει, όλα θέλουν το χρόνο και τον πόνο τους....

Έλεγα λίγο πιο πάνω για τις περσινές αναρτήσεις της Πασχαλινής περίοδο τις οποίες αγαπώ ιδιαίτερα γιατί στις περισσότερες είχα γράψει όσα με συνδέουν με τη Λαμπρή και κάθε μέρα από τη Μεγάλη Δευτέρα ίσαμε την Μεγάλη Παρασκευή η Έλλη Λαμπέτη διαβάζει για όλους μας (με τον μοναδικό εκείνο τρόπο που τη χαρακτήριζε) τις περικοπές από τα Ευαγγέλια. Σας παροτρύνω το δίχως άλλο να ανατρέχετε καθημερινά στο σχετικό σύνδεσμο που θα παραθέσω. Έτσι για δέκα λεπτά (το πολύ δεκαπέντε διαρκούν τα σχετικά βίντεο) θα νιώσετε κάτι διαφορετικό.

Κυριακή των Βαΐων (Με Παπαδιαμάντη)

Μεγάλη Δευτέρα

ΜεγάληΤρίτη - Τροπάριο της Κασσιανής

Μεγάλη  Τετάρτη - Το μύρο της Βηθανίας

Μεγάλη Πέμπτη - Ο Μυστικός Δείπνος

Μεγάλη  Παρασκευή - Επιτάφιος Θρήνος

Μεγάλο Σάββατο - Ανάστασις Ψυχής

~~~~~~~~~~~ /// ~~~~~~~~~~~

*** ίσαμε την στιγμή που η αναπνοή τους Θα ενωθεί με τ' ανοιξιάτικο αεράκι του επιταφίου και θα χαθεί...
*** κόκκινες παπαρούνες που έλεγες θα στάξουν αίμα... ακόμη μιαν ανάμνηση από εκείνες τις παιδικές... αγροί ολόγιομοι με κατακόκκινες παπαρούνες κι εγώ να τρέχω ανάμεσά τους χωρίς να φοβάμαι τίποτε. Πόσο θα ήθελα να μοιάζει το φετινό Πάσχα με αλλοτινά. Είναι μεγάλες οι απουσίες πια... αναντικατάστατες. 

Θα επανέλθω, με τις ευχές μου... 

για την ώρα καλή Μεγάλη Βδομάδα

(Υ)περαστικοί έρωτες...

ένα καλοκαίρι μερικά χρόνια πριν...

Με έπιασε απόψε που "συμμαζεύω" τον εαυτό μου να θυμηθώ να "συμμαζέψω" το κουτί της μνήμης μου. Άνθρωποι - έρωτες - περάσματα από την μιαν όχθη στην άλλη. Από τον έρωτα στην αγάπη αν τα καταφέρεις είναι σπουδαίο. Αγών ενάντια στην ορμή ενός ποταμού, προσπάθεια κοπιαστική που επιφέρει πόνο και μόνο όταν έχεις πάρει μιαν ανάσα μπορείς να δεις πόσο πολύ σε δυνάμωσε αυτή η προσπάθεια. Πως γίνεται πράγματα που ειπώθηκαν μιαν Κυριακή να σε βρίσκουν βράδυ Πέμπτης και να έρχονται να συμπληρωθούν από λόγια ξεστομισμένα από ολότελα διαφορετικά άτομα; Τι συμπτώσεις μας παίζει η ζωή, μου λέτε; Κόσμοι παράλληλοι που τέμνονται. Μαθηματικά άτοπον. Τόσο λάθος μας τα έμαθαν; Ίσως... 

Κι η μουσική σε διαρκή επανάληψη. Big in Japan... κι αν το έχουμε χορέψει κάποτε στο DiscoRoom...τότε που γνωρίζαμε στην πρότυπη εκτέλεσή του, τότε που δεν είχαμε περάσει την όχθη, τότε που ζούσαμε την αφέλεια ενός έρωτα. Γιατί ο έρωτας εμπεριέχει όλες τις εκφάνσεις της αφέλειας... γιατί μόνο αν είσαι ανυποψίαστος ζεις έναν έρωτα. Οι άλλοι που έρχονται μοιάζουν αλλά δεν είναι.

Μου τα έλεγες και δεν τα καταλάβαινα. Μου τα έλεγες και πέρασαν χρόνια για να καταλάβω πόσο μόνος ή τελοσπάντων πόση απόσταση χώριζε το "μαζί" που πίστευα ότι ήμασταν. Στους χώρους μας πια, στα κουτάκια της μνήμης και στα μεγάλα κουτιά των αισθημάτων υπάρχουν αποστάγματα μόνον. Αρώματα έντονα, κλεισμένα σε σκουρόχρωμα φιαλίδια για να μη τα χαλάσει ο εκτυφλωτικός ήλιος.

Τι μένει από τα λόγια; Τι μένει από τα φιλιά; Τι μένει από τα μάτια σου;

Λέξεις. Αγγίγματα. Βλέμματα.

Αυτά μόνο... 

Η μουσική να εναλλάσσεται διαρκώς ανάμεσα στα δύο αυτά ακούσματα. Ασύνδετα μεταξύ τους, όσο ασύνδετες είναι οι ζωές των ανθρώπων όταν πρωτοσυναντιούνται και αμέσως καταλαβαίνουν ότι αυτός ο άνθρωπος λαμβάνει ξεχωριστή θέση στην καρδιά τους.

Φιλώ και χαιρετώ σας

Σείριος

Είναι φορές που χωρίς αφορμή...

Απρίλης! Έχει περάσει ο μισός ήδη, κι εγώ μήτε που γράφω πια εδώ. Έλλειψη ανάγκης, πνίξιμο από μιαν αλλιώτικη καθημερινότητα ή έλλειψη πραγματικού χρόνου; Σαν να άλλαξε κάτι μέσα σου, είπε μια φίλη σε κατ’ ιδίαν συζήτησή μας. Ίσως να έχει δίκιο, η καθημερινότητά μου άλλαξε, οι αλυσίδες που με κρατούσαν πίσω σα να έσπασαν και το μέλλον προβάλει προκλητικά μπροστά μου. Όχι δεν είναι πως έχω φύγει τρέχοντας μπροστά, αλλά νιώθω ξέγνοιαστος πως ορίζω μιαν καθημερινότητα δική μου με χίλιες δυο δυσκολίες αλλά και με άλλες τόσες ομορφιές.

Δεν ξέρω πως περνά τόσο γρήγορα ο χρόνος, φρενήρης ο ρυθμός του και κάθε τικ – τακ του ρολογιού σηματοδοτεί την πάροδο δυο χρονικών στιγμών που δε θα υπάρξουν ξανά.  Τώρα τελευταία ανακαλύπτω πόσο πολύ μου αρέσει η γειτονιά στην οποία έχω νοικιάσει σπίτι. Έχει ανοίξει ο καιρός είναι ωραία… όμως ωραίο είναι και το «δύσκολο» κέντρο της πόλης. Κόσμος φερτός σεργιανίζει και τη γεμίζει με τα χρώματα και τα αρώματά του. Εκεί γύρω στου Ψυρρή, στην Αθηνάς, στη Βικτώρια, στην Κυψέλη με τα «ρεμάλια της στη Φωκίωνος», στα Εξάρχεια όλα είναι ποικιλόμορφα… και για να είμαι ειλικρινής χαίρομαι πολύ τους κατοίκους των περιοχών αυτών που κάνουν την αντίστασή τους και δεν εγκαταλείπουν τα σπίτια τους. Μόνο έτσι κερδίζονται οι αγώνες, εκ των έσω κι όχι από την άνεση των βορείων γειτονιών…

Ζυγώνει η Λαμπρή κι έχει τη χάρη και την τιμητική της. Διάσπαρτες εκκλησιές στο κέντρο της πόλης που θα έλεγες πως ξεπηδούν από τις διηγήσεις του Παπαδιαμάντη. Εκκλησάκια μικρά δίπλα σε ψηλά κτήρια, δίπλα από ρυπαρές πολυκατοικίες και «ύποπτα» σπίτια με πόρνες, δίπλα σε καταστήματα μπαχαρικών, δερμάτινων ειδών, εργαλείων. Όλα τους από άλλη εποχή, με γλάστρες όμορφες και κάποιον που τις φροντίζει κι άλλες από αυτές με προαύλια που έχουν δέντρα που μοσχοβολούν. Γεμάτη αντιφάσεις αυτή η πόλη… αλλά σίγουρα αυτό είναι που την κάτι μοναδική και αξιαγάπητη. 

Τα πρωινά καθώς πίνω τον καφέ μου, χαζεύω από το παραθύρι την κίνηση στην αντικρινή λεωφόρο μέσα από τα ολάνθιστα γεράνια μου και δεν κάνω καμιά απολύτως σκέψη. Είναι το πεντάλεπτο του εαυτό μου, όπως το έχω ονομάσει. Έπειτα ξεχύνομαι στο ρου της καθημερινότητάς η οποία έχει μπει σε μια νόρμα αρεστή εκ μέρους μου. Ζω μόνος σημαίνει πως για όλα πρέπει να φροντίζω μονάχος αλλά για την ώρα δε με πειράζει. Με κουράζει αλλά δε με ενοχλεί.

Παραπονιούνται οι φίλοι πως λείπω αισθητά από τις γραφές. Δεν έχω μιαν πειστική απάντηση για αυτή την αποχή. Γράφω όπως πάντα τις σκέψεις μου στα σημειωματάρια αλλά εδώ δε γράφω. Ίσως να φταίει ότι ποτέ δε με φτάνει η ώρα κι όταν έχω λίγο χρόνο νιώθω το κορμί μου να βαραίνει από την κούραση. Έκλεισα τα εικοσιοκτώ τις προάλλες και σκεφτόμουν πως το λογοπαίγνιο που έλεγα «λίγο μετά τα εικοσιπέντε, λίγο πριν τα τριάντα» θα πρέπει να γίνει «μετά τα εικοσιπέντε, λίγο πιο κοντά στα τριάντα». Νομίζω ότι όσοι γεννηθήκαμε ίσαμε τα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα είμαστε τυχεροί (και άτυχοι για όσα δεινά βιώνουμε ένεκα της οικονομικής κρίσης, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα). Προλάβαμε και ζήσαμε μιαν εποχή ραγδαίων εξελίξεων στην καθημερινότητά μας που όμοιά της δε θα υπάρξει. Με έβαλε σε σκέψεις μια διαφήμιση της SONY, που δείχνει την τεχνολογική εξέλιξη των τριών τελευταίων δεκαετιών. Σε ποιον εικοσάρι, να μιλήσεις για walkman, κασέτες, για την Αλέξια ή τη Μαντώ και να σε καταλάβει; 

Με έχει πιάσει που λέτε μια στροφή παράξενη σε εκείνη την εποχή. Ακούω τελευταία ξανά και ξανά Βόσσου, Μαντώ και Αλέξια! Τι υπέροχες φωνές κι οι τρεις τους… υπηρέτησαν το είδος τους αλλά δεν έμειναν εκεί προχώρησαν. Στοιχηματίζω ότι έχεις ακόμη εκείνο το κόκκινο πουκάμισο που λέρωσες κάποτε με τις νερομπογιές σου τις οποίες κρατάς καλά φυλαγμένες μαζί με το walkman και τα ακουστικά τύπου στέκα. Ξέρεις άλλωστε πως μόνο εκείνα μπορούν να σε πάνε πίσω… ύστερα θα έρθουν οι υπόλοιπες μνήμες, αλυσιδωτά.

Τώρα είμαι χαδάκι που κάνω ταξιδάκι παρθενικό

πάνω στου κορμιού σου το μικρό, ωκεανό.

Ύστερα από τόσο καιρό, χωρίς καμιά σειρά αυτό το κείμενο, με τη γνωστή μου φλυαρία. Σα να καθόμασταν αντίκρυ σε ένα τραπέζι ενός καφέ και να λέγαμε τα νέα μας. Καλήν παρέα να ξανακάνουμε και να αρχίσουμε να λέμε τα μικρά και μεγάλα μας. 

Φιλώ και Χαιρετώ σας

Σείριος

*** Άσωτε, Βολτίτσα, Μαριμάρ ευχαριστώ σας από βάθος καρδίας. ***

> 1^η φωτογραφία: ήλιος λαμπρός, άνοιξη στην πόλη, ένα σαββατιάτικο πρωινό

> 2^η φωτογραφία: η πόλη από ψηλά, το αιώνιο σύμβολο, η πλατεία Μοναστηρίου με τα ανάμεικτα πλακάκια της όπως οι ανάμεικτες εθνότητες της αυτής της πόλης.

> Λες και κάποια τραγούδια γράφτηκαν μόνο για μας, μόνο και μόνο για να περιγράψουν όλα εκείνα που νιώθουμε μα δε βρίσκουμε τα λόγια. Λευκό μου γιασεμί...

Είναι φορές που χωρίς αφορμή, μέσα μου τρέμει μια ξένη φωνή,

που μου θυμίζει στιγμές από παλιές μου ζωές

και ένας αέρας ζεστός γιασεμιά φορτωμένος

φυσάει βουρκωμένος.

Λευκό μου γιασεμί, μη νυχτώσεις!