Χρώματα κι Αρώματα

Μες του Μαγιού τις μυρωδιές...
29-04-2011 σε ένα χωριουδάκι της ορεινής Ναυπακτίας...
χαμένος στα χρώματα κ τα αρώματα

ΚΑΛΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ, ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ, ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ  ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

*Ακόμη μιαν εκδρομή έτσι χωρίς πρόγραμμα αλλά με διάθεση αναζήτησης – περιπλάνησης στην ορεινή Ναυπακτία πραγματοποιήθηκε χτες. Συντροφιά μου η μουσική κ καλή παρέα. Αυτά μένουν τελικά, τα απλά, τα αφτιασίδωτα. Καλά να περάσετε ό,τι κι αν κάνετε το Σαββατοκύριακο σας.
**Η φωτογραφία είναι δική μου, μια από τις πολλές! Τραβήχτηκε ειδικά για την παρούσα ανάρτηση, για να υποδεχτώ το Μάη. Φιλώ σας

Ξενοδοχείον "Κέκρωψ"

Περπατούσαμε σιωπηλοί χαζεύοντας τον ήλιο που έδυε. Ξαφνικά με ρώτησες τι θα ήθελα περισσότερο αν είχα μονάχα πέντε λεπτά να ζήσω. Σου απάντησα σχεδόν ακαριαία, χωρίς να καλοσκεφτώ "Να φύγω χωρίς να πονέσω, με το μενεξεδί του ουρανού στα μάτια."

Μείναμε βουβοί κοιτάζοντας τον ήλιο να βασιλεύει. Μου έβαλες να ακούσω στο MP3 το Ξενοδοχείον "Κέκρωψ". Το ρούφηξα στίχο στίχο! Οι ζωές μας σε τραγούδι, μου είπες...και τότε κατάλαβα γιατί ήσουν μελαγχολικός. 

Νύχτωνε όταν σηκωθήκαμε από το παγκάκι. Ήθελα να σε πάρω στην αγκαλιά μου, δε το έκανα...έβαλα τον κόσμο, τα πρέπει πάνω από εκείνο που ένιωθα. Πόσο δίκιο είχες! Το Ξενοδοχείον "Κέκρωψ" με το δωμάτιο 202 είναι οι ζωές μας...

Σε γύριζα με το αυτοκίνητο σπίτι σου, σε κάθε σταμάτημα στο φανάρι σε χάζευα λες και σε αντίκριζα πρώτη φορά. Κοίταζες μελαγχολικός έξω από το παράθυρο. Ήταν η σειρά μου να σου βάλω να ακούσεις το "Κόκκινο Πουκάμισο".

Κι εκεί που οδηγούσα, άπλωσες το χέρι σου μου χάιδεψες τον ώμο και μου έδωσες ένα φιλί στο μάγουλου. Κι ήταν το πιο ερωτικό φιλί που έχω νιώσει ίσαμε τώρα. Ήταν τόσο αληθινό... 

Δε γυρίσαμε σπίτια μας τελικά, συνεχίσαμε τη βόλτα μας κι ας είχαμε άλλα σχέδια...γιατί στη ζωή δεν προγραμματίζονται όλα. Κι έτσι βρεθήκαμε να κοιτάμε την πόλη από το Κάστρο, με το ραδιόφωνο χαμηλόφωνα να είναι συνοδοιπόρος μας στο ταξίδι των ψυχών μας.

Επιστρέψαμε...η ψυχή όμως...;

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΑΣΤΗ

Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι,

προσκυνήσωμεν άγιον Κύριον, Ιησούν

τόν μόνον αναμάρτητον…

[…]

Σταυρόν γαρ υπομείνας δι ημάς,

θανάτω θάνατον ώλεσεν

Της αγάπης αίματα * με πορφύρισαν

Και χαρές ανείδωτες * με σκιάσανε

Οξειδώθηκα μες στην * νοτιά των ανθρώπων

Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο

Τούτη η Λαμπρή ήταν ξεχωριστή για μένα. Πέρασα όμορφα, γέμισε η ψυχή μου φύση, αρώματα κι εικόνες. Ένιωσα τους δικούς μου ανθρώπους κοντά. Ζεστάθηκε η ψυχή μου βρε αδερφέ... η φύση στα πιο όμορφα χρώματα ντυμένη κι ο ουρανός καθάριος. Οικογενειακά πέρασα τις μέρες και δε σας κρύβω με λύπη επέστρεψα στην πόλη.  Ελπίζω να είστε όλοι κι όλες γερές και να μην ξεχάσατε όλους εκείνους που περιμένουν κάτι από εμάς που η ζωή μας τα έφερε λίγο καλύτερα. Καλή δύναμη σε όλους κι ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς για τις ευχές όλων σας. 

*γράφοντας τούτες τις δυο αράδες νιώθω ξανά μαθητής του δημοτικού που γράφει «Σκέφτομαι κ γράφω». Κάθε Τρίτη του Πάσχα ο πατέρας έβαζε εμένα κ την αδερφή μου να γράψουμε μιαν έκθεση με τις εντυπώσεις μας από τις μέρες των Πασχαλινών διακοπών…  

** Το κομμάτι των Polls που δεν μπορώ να βγάλω από το νου μου τρεις ολάκερες μέρες. Μα τι αληθινοί στίχοι...πόσο μπροστά από την εποχή που γράφτηκαν...πόσο επίκαιροι... 

Ανάσταση ψυχής...

Η κάθε ανάσταση προϋποθέτει την απώλεια… κι η κάθε απώλεια πόνο ψυχής και καρδίας. Όμως σαν έρθει η Ανάσταση η ψυχή βρίσκει την πληρότητά της. 

Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα με υγεία στα σπίτια σας!

Φιλώ κ χαιρετώ σε

*στο πικάπ η Φλέρυ Νταντωνάκη σε μια αποκαλυπτική ερμηνεία, του πιο όμορφου εγκωμίου. Το είχα ακούσει στην ΕΡΤ δύο χρόνια πριν, το βρήκα σήμερα στον Μπόσκο. Το δανείζομαι...

Μια προσευχή...

«Ὁ Χριστός» του Κωνσταντίνου Παρθένη. Λάδι σε μουσαμά. 

Ίσως από τα πιο επιβλητικά έργα της Εθνικής Πινακοθήκης.

KYPIE
Κύριε,
είχα μια ζεστή καρδιά
σκεπασμένη με κεραμίδια
στην άλλη άκρη της πολιτείας
Κύριε,
αγαπούσα τα πουλιά
χαιρετούσα τους ανέμους
και μεγάλωνα.
Κύριε,
τα βράδια που άναβες τ΄ αστέρια σου
κι εγώ τη μικρή μου λάμπα,
άνοιγε όλα μου τα όνειρα βεντάλια.
Κι είχα πολλά όνειρα Κύριε,
τόσα πολλά που γέμισε η κάμαρά μου
Και δεν χωρούσαν τα έπιπλα
και τα παπούτσια μου,
έπειτα
δεν χωρούσε κι εμένα.

Βαγγέλη Ροζακέα

*στο πικάπ ο Μ. Χατζιδάκις σε μια από τις τελευταίες του ηχογραφήσεις. Ο πίνακας του κ. Παρθένη είναι φωτογραφία μου κ χαρίζεται σε όλους εσάς που πιθανόν να μη γνωρίζετε την ύπαρξη του παρόντος έργου. Δεν εύχομαι ακόμη καλή Ανάσταση...εδώ θα είμαστε...

Φιλώ κ χαιρετώ σας 

Εβδομάδα γεμάτη!

Ανάμεσα στην τελευταία ανάρτηση ίσαμε τη σημερινή έχει μεσολαβήσει μιαν ολόκληρη εβδομάδα με τα πάνω και τα κάτω της. Το laptop μου ηλικίας έξι ετών (σχεδόν αρχαιολογικό απολίθωμα) βάλθηκε να με στεναχωρήσει το περασμένο Σάββατο!  Ύστερα από μια υπέροχη, ηλιόλουστη μέρα, γεμάτη χαμόγελα και βόλτες (κατόπιν της απρόσμενης επίσκεψης που δέχτηκα από την καλή μου Συννεφούλα) γύρισα σπίτι και σχεδόν μηχανικά πάτησα το κουμπί για να ανοίξει ο υπολογιστής... όμως αυτός δεν άνοιξε… κάτι για boot και reboot μου έγραφε κι άρχισε να με λούζει κρύος ιδρώτας. Η αλήθεια είναι ότι το μυαλό μου δεν πήγε στο μεγάλο κακό… έτσι, λοιπόν, συνέχισα το σαββατόβραδό μου  με τη Συννεφούλα παρέα. Ειρήσθω εν παρόδω,  έχω κολλήσει με ένα επιτραπέζιο ονόματι “Phases 10”, όπου δε χάνω ευκαιρία να μυώ όσους γνωστούς έχω σε αυτό το παιχνίδι.  Με τα πολλά η γνωμάτευση των τεχνικών ήταν η εξής «Κύριε Σειριόπολις, λυπούμαστε βαθύτατα αλλά ο σκληρός χτύπησε. Περιμένουμε απόκρισή σας». Τώρα τι περίμεναν…; Να αρχίσω να κλαίω ή να κάνω τα τρίμερα στο σκληρό…; Για να μη σας κουράζω η όλη ιστορία μου κόστισε 70€ και μερικά αρχεία χαμένα, γιατί δεν είχα κάνει πρόσφατο backup. 

Αλλαγή θέματος και κλίματος… για να μη σου πω και χρονολογίας… 

Καλάβρυτα, 15-8-'87...έχουν περάσει μερικά χρονάκια από τότε!
Μεγαλώσαμε...

Το μακρινό 1985 είχαμε Πάσχα 14 Απριλίου. Ο καιρός ήταν αίθριος κι η μητέρα μου στο μήνα της. Το μωρό είχε πάρει "θέση", το βαλιτσάκι με τα ρούχα ήταν έτοιμο για το μαιευτήριο κι όλοι περίμεναν τη μεγάλη στιγμή. Σε εκείνη τη μακρινή χρονολογία τα υπερηχογραφήματα δεν ήταν διαδεδομένα κι έτσι κανείς δεν γνώριζε το φύλο του μωρού. Τα χρώματα στα ρούχα που προορίζονταν για το μωρό ήταν ουδέτερα. Είπαμε άλλες εποχές...Τα μεγαλύτερα συνονόματα ξαδέρφια (τι κακό αυτό με την παραδοσιακή ονοματολογία) είχαν στοιχηματίσει την έλευση αγοριού. Του είχαν ετοιμάσει και μια ζωγραφιά, δείγμα των καλών προθέσεων που είχαν για τον ερχομό τους. Ήταν πια Μεγαλοβδόμαδο κι η κοιλιά δύσκολα κουμανταριζόταν από τη μάνα μου. Μετρούσε και ξαναμετρούσε τις μέρες, δεν ήταν πρωτάρα πια. Είχε προηγηθεί η έλευση ενός ακόμη παιδιού στην οικογένεια. Την είχε βεβαιώσει κι ο γιατρός της ότι ίσαμε την Κυριακή του Θωμά θα έχει γεννήσει... Έλα μου όμως που εκείνο το μωρό βάλθηκε να έρθει στο μάταιο τούτο κόσμο την ώρα που ο κόσμος πήγαινε στην ακολουθία του επιταφίου… Έτσι λοιπόν, στις 12-04-1985 και ώρα 7:45μμ το μωρό γεννήθηκε κι ήταν αγόρι. Το αγόρι εκείνο μεγάλωσε κατά έναν ολόκληρο χρόνο την περασμένη Τρίτη και τώρα κάθεται και σας γράφει όλα τούτα. 

Την επομένη των γενεθλίων μου έκανα δώρο στον εαυτό μου ένα διπλό εισιτήριο για τη συναυλία της Νατάσσας Μποφίλιου, η οποία για καλή μου τύχη εμφανιζόταν σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι μου. Πήρα την παρέα μου και θαρρώ πως ήταν από τα πιο ωραία live που έχω παρακολουθήσει στη ζωή μου. Σίγουρα βοήθησε ο χώρος, μια μικρή σκηνή σε ένα χώρο που παλιότερα φιλοξενούσε ένα Λιθογραφείο. 

Το κείμενο της ανάρτησης ακαταλαβίστικο κι ελαφρώς μπερδεμένο! Το έγραφα ενώ παράλληλα «συμμάζευα» και νοικοκύρευα τα αρχεία μου που περνάω σταδιακά στο νέο σκληρό δίσκο. Ήθελα να δώσω ένα στίγμα μου, να γράψω δυο αράδες με σκέψεις μου. Κατά τ’ άλλα η καθημερινότητα μου είναι (ας πούμε) σε τάξη.  Καλή δύναμη σε όλους. Από αύριο αρχίζω πάλι της βόλτες στα στέκια όλων σας. Μου έχετε λείψει.

Τι περίεργο πράγμα κι αυτό με το blogging. Ελάχιστους από εσάς γνωρίζω (ίσως δυο ή τρεις) κι όμως επειδή σας παρακολουθώ καιρό μέσα από όσα γράφετε σας νιώθω οικείους και δε σας κρύβω ότι έχουν υπάρξει κάποιες στιγμές με σκέψεις όπως «Τι να κάνει άραγε ο «ταδε μπλόγκερ», να είναι καλά;». Αν μου έλεγες πριν τρεισήμισι χρόνια, τέσσερα χρόνια που άρχισα να στο μπλογκ πως οι άνθρωποι επικοινωνούν κι έρχονται πιο κοντά με αυτόν τον τρόπο θα γελάσου. Κι όμως για μένα τούτη ήταν η μεγαλύτερη αποκάλυψη.

Φιλώ κ χαιρετώ σας

Σείριος

Το κλειδί σου ξεχασμένο…

Σου έχει τύχει ποτέ ν’ ακούς ένα τραγούδι κι αυτό πραγματικά να μιλάει στην καρδιά σου;
Σαν το κλειδί του σολ ή του φα που χρησιμοποιήθηκε στην αρχή κάθε πενταγράμμου του τραγουδιού, είναι το κλειδί που ταιριάζει ακριβώς στην κλειδαριά της ψυχής μας.
Και μπορεί να την ανοίγει με εκπληκτική ευκολία... πολύ απλά γιατί ταιριάζει ακριβώς...
Πιστεύω, λοιπόν, ότι πολλά τραγούδια μπορούν να χαρακτηριστούν "κλειδιά πασπαρτού"…

Απλά γιατί ανοίγουν τις πόρτες της καρδιάς...
Όχι μόνο της δικής μου ή της δικής σου, αλλά πολλών άλλων...
Ο ήχος... η μελωδία... μπαίνει κατευθείαν μέσα μας… γεμίζοντας κάθε κομμάτι μας...
Γεμίζει κάθε μικρό συρτάρι, κάθε γωνιά του μυαλού...
Και τότε αφηνόμαστε απόλυτα στην μελωδία αυτή..
Παραδινόμαστε...
Γιατί η μουσική έχει αυτή την, πραγματικά, μαγική ιδιότητα να μιλεί στην καρδιά μας…
Μπορεί ένα τραγούδι ως ένα μεγάλο βαθμό να καθορίσει την ψυχική μας κατάσταση...
Μπορεί να μας κάνει να γελάσουμε με την ψυχή μας, να δακρύσουμε, να φέρει χαμόγελο στα χείλη μας, να ανασύρει και να φέρει στην επιφάνεια αναμνήσεις κι εικόνες από το βυθό της μνήμης μας…
Έτσι όταν το ακούμε μας κατακλύζει κυριολεκτικά αυτός ο χείμαρρος συναισθημάτων...
Αναμνήσεις ξανάρχονται στο νου...
Η μουσική πάντα μιλούσε στους ανθρώπους...
Πάντα είναι εκεί για εμάς...

Κι άξαφνα αγγίζεις τον ήχο της σιωπής. Άνθρωποι αρχίζουν να μιλούν χωρίς ομιλία,

άνθρωποι ακούνε χωρίς να ακούν, άνθρωποι γράφουν τραγούδια που οι φωνές δεν μοιράζονται ποτέ…

Μα κανένας δεν τολμά να διαταράξει τον ήχο της σιωπής τους…

* Με διακριτική πλάγια γραφή ελεύθερη απόδοση στίχων από το Sound Of Silence. Το “πάμε στοίχημα στον έρωτα” με «κατέστρεψε» απόψε. Φιλώ κ χαιρετώ σας! Που έχετε χαθεί…ελπίζω να είστε όλοι/ες γεροί και να αντιμετωπίζετε με αισιοδοξία κάθετι που σας συμβαίνει.

Ξεγέλασέ με, αγάπη, σαν μωρό

6-4-2010

Είχε νυχτώσει έξω για καλά. Ένιωθα πως ήμουν μόνος, κατάμονος μέσα σε τόσους φίλους. Πήρα βαθιά ανάσα κι άρχισα να βαδίζω το δρόμο της επιστροφής. Για μια στιγμή σκέφτηκα πως έπρεπε να γυρίσω πίσω, να τρέξω κοντά σου. Δε το έκανα…Ήμουν αποφασισμένος να τα καταφέρω, κι αυτό, παρά τη μελαγχολία της στιγμής, με γέμισε αισιοδοξία.

Φτάνοντας πίσω, σε βρήκα στο πλατύσκαλο της απέναντι πολυκατοικίας. Χαμογέλασα και το μόνο που είπες ψιθυριστά, ερχόμενος κοντά μου, ήταν «Αυτό το βράδυ μη μ' αφήνεις μόνο…»

Ανεβήκαμε από τη σκάλα…πρώτα στο σπίτι μου κι έπειτα στα σύννεφα. Και πως κατεβαίνεις από εκεί χωρίς να γκρεμοτσακιστείς…;  

Ακόμη ένα κείμενο από τη σειρά "στρατιωτικά κείμενα".  Στο τελευταίο ερώτημα έχω δώσει απάντηση. Έρχεται μόνη της μαζί με το χρόνο. Άλλη τη λένε πείρα, εγώ την λέω υποψία για όσα συμβαίνουν. Πόσο μελαγχολικά ωραίο είναι τραγούδι του Δ. Θεοδόση!

Και μπήκαμε στα χρόνια που όλα εξηγούνται...

3-5-2010

Είναι η τρίτη φορά που επιχειρώ τούτη την επιστολή. Έχω προλάβει να αλλάξω ήδη δυο λευκές σελίδες.  Σου γράφω κι αισθάνομαι ήρεμη, φιλική (πια) κι απόλυτα αρμονική ταραχή. Την έχω συνηθίσει, γιατί νιώθω ότι με συνοδεύει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. […]

Νιώθω φιλοξενούμενος σε αυτόν τον κόσμο, ήρθα, όχι για να μείνω για πάντα, αλλά για να εκπληρώσω ένα γραμμάτιο, να μάθω και να φύγω. Μήπως κάπως έτσι δεν είναι κι η ίδια η ζωή; Και σε τούτη την πορεία αιωρούμαι διαρκώς, όπως τώρα που νιώθω ότι τα πόδια μου κρέμονται στο κενό, ενώ το κεφάλι μου έχει μαξιλάρι τον ουρανό.  Εγώ ο ρεαλιστής κι ο ορμώμενος από τη λογική έχω αρχίσει να αφήνομαι. Πότε σέρνομαι και πότε πετάω κι αυτή τη ροπή τείνουν να έχουν οι επιθυμίες μου. Δεν ξέρω από πού έρχονται και προς τα πού πάνε και τούτο δεν μπορώ να το ελέγξω, μήτε θέλω κιόλας. Οι επιθυμίες μου δεν συναντώνται μεταξύ τους.

Δε σε ρωτάω τι κάνεις, πως είσαι και πως τα περνάς… έχουμε τόσον καιρό να μιλήσουμε. Τις γιορτές κατεβαίνεις στην Πάτρα, δεν κάναμε όμως καμιά προσπάθεια να βρεθούμε. Να υποθέσω πως αυτό είναι τυχαίο, ψέματα θα πω μιλώντας για λογαριασμό μου. Και να με ρωτήσεις γιατί το κάνω αυτό, γιατί δε σε ψάχνω, δε θα σου δώσω απάντηση, γιατί δεν είναι καθόλου απλή. Αισθάνομαι ότι το ίδιο συμβαίνει και με σένα. Πόσο καλά γνωριζόμαστε εμείς οι δυο; Όλα εκείνα που ειπώθηκαν μεταξύ μας, όταν εγώ ήμουν είκοσι κι εσύ είκοσι οκτώ, ήταν αρκετά για να καταλάβει ο ένας τον άλλο; Σίγουρα εσύ καταλάβαινες πολλά περισσότερα από όσα μου φανερώθηκαν πολύ αργότερα[…] Η παρουσία σου ήταν σπουδή για μένα.

Με έμαθες κάθε μέρα να προσπαθώ να χωρέσω μέσα στην απεραντοσύνη, να είμαι κάτι μέσα σ’ αυτήν, μπορεί και τίποτα – κι αυτό όμως κάτι είναι – μια θέση που σημαίνει ότι υπάρχει αποδοχή. Σημαίνει ότι εξακολουθώ να έχω παρουσία. Κι έτσι μπορώ να διεκδικήσω κάτι καλύτερο για μένα ή το σύνολο. Έτσι συμπεριφέρομαι και στις επιθυμίες μου, προσπαθώ να ταιριάξω τις αντίθετες άκρες τους, αλλά διαφέρουν τόσο πολύ μεταξύ τους. Παλεύει η μια κατά της άλλης, πολεμούν ερήμην μου κι έπειτα μου παίρνει μέρες να βρω ποια ζει και ποια πέθανε.    

[…]
[…]

Είχα μάθει πως στη ζωή αυτό που ενδιαφέρει τους άλλους είναι αυτό που προβάλλουμε προς τα έξω, με βάση αυτό μας κρίνουν και μας αποδέχονται ή μας απορρίπτουν. Γι’ αυτό όταν ήμουν πιτσιρικάς, διαισθητικά πορευόμουν με ασπίδα την ομορφιά μου κι όχι το μυαλό μου. Κι ας άργησα να το παραδεχτώ. Κι όλα πήγαιναν μια χαρά μέχρι που στο δρόμο μου βρέθηκες (για καλό) εσύ, όταν κόντευα τα είκοσι. Κατάλαβες το παιχνίδι που έπαιζα. Το όμορφο, χαζό, καλοβαλμένο πιτσιρίκι έπαιζα θέλοντας να κρύψω τις αδυναμίες και τις ευαισθησίες μου. Σαν τάχα να ήμουν άλλος από εκείνον που στα αλήθεια είμαι… και σταμάτησες το παιχνίδι μου απότομα.

[…]

Πιστεύω πως οι άνθρωποι που κάτι τους συνδέει μεταξύ τους και είναι σημαντικό, ό,τι κι αν γίνει, δε μπορεί, κάποτε θα συναντηθούν. Οφείλαμε αυτή τη συνάντηση στον εαυτό μας κι όπως αποδείχτηκε, η πρωτοβουλία που πήρες ήταν κοινή πρωτοβουλία, απλώς σ’ εσένα αντιστοιχούσε ο ρόλος να κάνεις το πρώτο βήμα.

Σ’ εκείνη την περίοδο σου μίλησα για όλα όσα είχα στο μυαλό μου, για την οικογένειά μου, για τις ανασφάλειες και τις φοβίες που είχα. Σου μιλούσα σα να μιλούσα στον καθρέπτη μου, έβλεπα το είδωλό μου σε σένα και μετά αυτό μου το επέστρεφε, αλλά περισσότερο φιλικό, γαληνεμένο, περισσότερο δικό μου. Κι έτσι τα πράγματα, με τα μάτια και το μυαλό εκείνης της περιόδου, άρχισα να τα βλέπω πιο καθαρά. Βούταγα στον εαυτό μου μέσα από τη δική σου θάλασσα. Δεν μου την είχες δανείσει, μου την είχες παραχωρήσει απλόχερα κι εγώ την απολάμβανα. Απόλαυσα χιλιάδες βουτιές κι ερχόμουν πάντα στην επιφάνειά της χαρούμενος, χαμογελαστός…

Κάποια στιγμή δεν έχει αξία να σου πω πότε, άρχισαν μέσα μου αυτές οι διαδικασίες, έψαξα να βρω πως γινόταν αυτό, μέσα από μια παράξενη διαδρομή. Ήταν η αγάπη σου για μένα. Δυνατή, απέραντη. Γέμιζε τα μάτια σου, όταν με κοιτούσες, το άγγιγμα των χεριών σου πάνω μου ήταν φωτιά κι εγώ δεν καιγόμουν, αλλά διαρκώς ξαναγεννιόμουν κι ανέβαινα. Δε μου μίλησες γι’ αυτήν, αλλά εγώ την είσπραττα. Διότι το πιο έμπρακτο σημάδι της αγάπη που εισέπραξα ήταν ότι θέλησες να με κάνεις καλύτερο άνθρωπο, άνθρωπο σε αρμονία με το είναι του κι εντέλει ευτυχή με τα μικρά της ζωής. Άλλος ίσως να είχε εκμεταλλευτεί προς όφελός του τον εύπλαστο πηλό της παρουσίας μου. Γι’ αυτό εξακολουθώ να πιστεύω ότι ήσουν ένας άγγελος θεόσταλτος που θέλησες να μου διδάξεις την αγάπη.

[…]
[…]

            Μπορεί να ήμουν μικρός, συναισθηματικά ανώριμος, όμως είχα την ανάγκη να ισορροπήσω και να εναλλάξω το πάθος με την κανονικότητα, την ένταση με τη δόση εκείνη που δίνει συνέχεια στην ύπαρξη. Το πάθος δεν έχει συνέχεια, οδηγεί απευθείας στο χάος. Αυτός ήταν εν τέλει κι ο λόγος για τον οποίο έφυγα από κοντά σου. Ίσως ακόμη μια φοβία μου…

            Ξέρω πως δε θα με συγχωρέσεις ποτέ κι εγώ δε θα με συγχωρούσα. Όμως σε έχω τόσο κοντά μου κάθε μέρα. Είσαι το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο σχολείο που πέρασα. Σου έγραψα αυτές τις είκοσι τρεις σελίδες για να βρω γαλήνη, για να συνεχίσω πάλι το δρόμο μου…

Καλή τύχη

Σείριος    

           

Θαρρώ πως την περίοδο της στρατιωτικής μου θητείας έγραψα κείμενα ακραίας ειλικρίνειας. Τόσης που διαβάζοντας τα ύστερα από καιρό με γεμίζουν εκπλήξεις. Η παρούσα επιστολή, μαζί με κάποια άλλη που είχε γραφτεί πέρσι ανήμερα των γενεθλίων μου, είναι τα μοναδικά κείμενα που έχω δημοσιεύσει από τις «στρατιωτικές σημειώσεις μου». Δεν ξέρω ποιος μύχιος λόγος με έσπρωξε να μοιραστώ μαζί σας μιαν τέτοια επιστολή. Ίσως στο βάθος του χρόνου να μου αποκαλυφθεί ο λόγος, όπως και τόσα άλλα...

Και μπήκαμε στα χρόνια
που όλα εξηγούνται

Και μπήκαμε στα χρόνια
που όλα έχουν γίνει.
Τι τάχα να 'χει μείνει
που ακόμα να μας καίει;

    

Ένας ευαίσθητος Απρίλης...

Φέρνει μια ζάλη στους ανέμους

Ανατριχίλα στο νερό

Με την καρδιά στήνει πολέμους

Και με τον έρωτα χορό

 

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

1. Ήταν γεμάτο παπαρούνες κόκκινες που έλεγες θα στάξουν αίμα...ήταν εκεί με όλα της τα χρώματα, ήταν η φύση ντυμένη στα καλά της.
2. Ο αγαπημένος μου μήνας έφτασε!

3. Μην πείτε ψέματα σήμερα! Κάθε μέρα λέμε...ας πούμε την πιο γερή αλήθεια μας σήμερα. Τόσο γερή που να μην μπορέσουν να τη δεχτούν οι άλλοι και να νομίζουν ότι είναι ψέμα! 

Φιλώ και χαιρετώ σας!