Τούτος εδώ, είναι ο μήνας με τη μικρότερη εμφάνισή μου στο θαυμαστό κόσμο της blogσφιαρας! Γενικότερα έχω περιορίσει τις σχέσεις μου με το πληκτρολόγιο και το ιντερνετ τόσο ώστε έπαψα σχεδόν να διαβάζω – παρακολουθώ ακόμα και τα αγαπημένα μου blogs.
Όχι, δεν μου συμβαίνει κάτι! Σπεύδω να σε προλάβω, αν σκέφτηκες κάτι τέτοιο. Είμαι καλά, ίσως καλύτερα από αλλοτινές εποχές που σου έγραφα. Ωστόσο, έχω «αδειάσει» από συναισθήματα. Τραγικό αυτό που λέω (το ξέρω…) αλλά απηχεί την κατάσταση. Αν με ρωτήσεις τι μου συμβαίνει κι έχω υποστεί αυτό το άδειασμα δεν είναι βέβαιο ότι θα λάβεις ξεκάθαρη απάντηση. Ύστερα από μια παρελθούσα εποχή διογκωμένων συναισθημάτων βιώνω την ύφεση…
Εποχή μπερδεμένη για όλους τους ανθρώπους που είναι γύρω μου αλλά και για μένα τον ίδιο! Κι ομολογώ ότι δεν μπορώ να προσφέρω πολλά ακόμα και στα αγαπημένα μου άτομα. Ορισμένους τους νιώθω απόμακρους κι σ’ άλλους ίσως να φαντάζω εγώ απόμακρος. Μπερδεμένα είναι όλα… ακόμα κι αυτά που γράφω τούτη την ώρα!
Τον περασμένο Απρίλιο γνώρισα εσένα Κ.Π. κι «ούτε μια στιγμή δε μ’ άφησες να παίξω, ούτε μια στιγμή τα χείλη μου να βρέξω… άρχισα μετά να στέλνω ποιηματάκια με τα κινητά ατάκες και στιχάκια»! Έκτοτε αρχίσαμε εκείνο το παιχνίδι που τους όρους έβαζες πότε εσύ και πότε εγώ… παροτρύνοντας με «αν βρεις αγάπη χτύπα»! Κι είναι αλήθεια ότι η καρδιά μου χτύπησε δυνατά τη δική σου κι από τότε το παιχνίδι μας άρχισε να γίνεται δυσκολότερο για μένα. Δε σου κρύβω ότι το διασκέδαζα όσο ένιωθα ότι μετέχω ενεργά στο ιδιότυπο παιχνίδι μας, αλλά τελευταία νιώθω ότι χάνω…άρα θα έρθει το τέλος της παρτίδας.
Αυτά ξεκίνησα να πω στο «καλαμαράκι» το πρωί γιατί δεν ήθελα να τα πω σε σένα. Καθότι αν δεν τα ξέρεις ήδη δεν έχουν νόημα κανένα! Θα’ θέλα να κάνεις ή να πεις κάτι που θα μου χαρίσουν τον ενθουσιασμό που είχαν μέχρι πριν λίγο καιρό. Αλλά δε βαριέσαι… ίσως ποτέ να μην μιλήσαμε αληθινά…
Τελικά ούτε στο «καλαμαράκι» τα είπα. Έχει κι εκείνη τα δικά της… όλοι έχουμε τα δικά μας! Παραδόξως, αυτά τα στενάχωρα είναι το ένα μέρος της καθημερινότητας καθότι το άλλο κρύβει ταχείς ρυθμούς κι αστεία περιστατικά τα οποία ομορφαίνουν κι αλαφραίνουν τις μέρες μας. Την περασμένη βδομάδα συνάντησα το «νερόφιδο» ύστερα από την επάνοδο στην πόλη μας! Δεν ξέρω πόσα πολλά συναισθήματα εναλλάχτηκαν μέσα μου! Φόβος, ανακούφιση, χαρά, λύτρωση, ευγνωμοσύνη, ζεστασιά, ανθρωπιά, Αγάπη αδερφική…
Έπειτα ήρθε η ζάλη, η παραζάλη και το κλείσιμο μας στο ανσασέρ της πολυκατοικίας μου. Τα γέλια των φίλων μας οι οποίοι ήταν έξω από την πολυκατοικία κι ακούγονταν μέσα στη γαλήνη της νύχτας ίσαμε το φρέαρ του ανελκυστήρα. Όμορφα μικρά περιστατικά άλλα φασαριόζικα κι άλλα μελαγχολικά χτίζουν τις μέρες μας…
Θαρρώ πως άξια τούτο το κείμενο τιτλοφορείται «Σκόρπιες σκέψεις…». Σας φιλώ γλυκά αναγνωστάκια μου!
