5 + 1 Αλυσιδωτές Σκέψεις...

- Πόσο καιρό έχεις να γράψεις;
- Πολύ!
-Τι θα πει πολύ; Γιατί δε γράφεις; Έχω βαρεθεί να τσεκάρω το blog σου και να πέφτω πάνω στο κείμενο για κείνη τη Βέρα… το οποίο παρεμπίπτοντος ούτε που το έχω διαβάσει ακόμα! Είναι πολύ μεγάλο!
-Εντάξει, εντάξει… δεν θα μπω σε δικαιολογίες του τύπου «πολλές υποχρεώσεις…τρεξίματα…κτλ». Δεν είχα όρεξη να γράψω και δεν έγραψα! Εσύ που με ρωτάς θα έπρεπε να ξέρεις ότι εγώ γράφω όταν θέλω να μοιραστώ τα συναισθήματα μου παρά για να κοινοποιήσω τι μου συμβαίνει στην καθημερινότητα μου. Άσε που την καθημερινότητα μου την μαθαίνεις πρώτος από όλους.
-Έχεις κάτι; Αυτό το «εντάξει» όλο παράπονο το είπες!
-Όχι δεν έχω κάτι…κι ενώ δεν αξιώθηκες να διαβάσει στο κείμενο για τη Βέρα Ζαβιτσιάνου άκουσε τουλάχιστον το τραγούδι που έχω βάλει! Αξίζει τον κόπο σου λέω…
-Καλά…
[…]
-Έλα, κατεβαίνουμε. Η επόμενη στάση είναι η αυτή που πρέπει να κατεβούμε…
-Εντάξει!
-Τι σκέφτεσαι τόση ώρα και δε μιλάς, δείχνεις κάπως μελαγχολικός…
-Μια χαρά είμαι! Ιδέα σου είναι! Δεν έχω μελαγχολήσει, απλά από το πρωί μου έχει κολλήσει ένα τραγούδι στο μυαλό το οποίο μου έφερε αλυσιδωτές εικόνες στη μνήμη!
-Μπα!? Και ποιες είναι αυτές οι αλυσιδωτές όπως λες εικόνες…
-Θυμήθηκα, πρόσωπα και καταστάσεις που έχω συνδέσει με διάφορα τραγούδια.
-Ενδιαφέρον ακούγεται. Θες να μοιραστείς τις σκέψεις σου μαζί μου;
-Γιατί όχι…

Ας ξεκινήσω με το τραγούδι που έκανε τη ζημιά…

[γέλια]

1. «Το Μηδέν» με την Ε. Αρβανιτάκη. Λοιπόν, αυτό το τραγούδι είναι από τα αγαπημένα μου. Το είχα πρωτακούσει μαθητής και είχα ξελαρυγγιαστεί τραγουδώντας το με τη «Μεσοτοιχία» στη συναυλία της Αρβανιτάκη, στο κάστρο του Ρίου! Το άκουσα σήμερα, με το που άνοιξα το ραδιόφωνο κι όπως πάντα πήρα δύναμη από εκείνο «τη ζωή μου μηδενίζω πάει να πει πως ξαναρχίζω!». Ακόμα και στην άλλη άκρη του κόσμου να πάω, έχω την αίσθηση ότι από κάπου θα ακούσω τη «Μεσοτοιχία» να το σιγοτραγουδά κι εγώ να το συνεχίζω…

2. Στο καπάκι μου ήρθε το έτερο φιλαράκι μου, το «Νερόφιδο» κι η «Σωτηρία της Ψυχής». Το έχω αναλύσει και σε παλιότερο post, αλλά το τραγούδι αυτό μονοπώλησε το ταξίδι μου στο Λονδίνο. Εκεί μας κρατούσε συντροφιά από μια πρόχειρη ηχογράφηση αλλά με ιδιαίτερη ζεστασιά… «μια παραλία ερημική και να απλώναμε εκεί της ζωής μας το βήμα…»

3. Και πώς να βγάλεις από τη σκέψη σου τον «Κιθαριστή» της παραπάνω ηχογράφησης; Κι ευθύς το άτιμο μυαλό ανατρέχει σε άλλη ηχογράφηση, άλλο τραγούδι, άλλες χρονικές στιγμές σε χώρους μυστικούς…όπως λέει κι «Ο ξαφνικός Έρωτας».

4. Κι επειδή την ομότιτλη ταινία με το προηγούμενο τραγούδι την είχα δει, κατόπιν παροτρύνσεως μιας συμμαθήτριας μου, θυμήθηκα την ταινία Casablanca. Μαζί την είχαμε δει στην κινηματογραφική λέσχη και μαζί τραγουδούσαμε το “As time goes by” … You must remember this A kiss is just a kiss, a sigh is just a sigh…


5. Κι επειδή η Casablanca είναι η αγαπημένη ταινία της μητέρα μου, μου ήρθε στο νου ένα τραγούδι του Μ. Χατζιδάκι με την απόλυτη ερμηνεία της Φλέρυς Νταντωνάκη το οποίο είναι απόλυτα συνδεδεμένο με τη μητέρα μου. «κι απ’ τα άγρια βάθη εγώ που κοιτάω δεν τα χωράει ανθρώπου νους…τα χτυποπούλια κάτω από τα’ άστρα με λεν τρελή του φεγγαριού» άργησα να καταλάβω γιατί η μητέρα μου έδινε τόση σημασία σε τούτους τους στίχους! Η μάνα πάντα κοιτάει πολύ πιο βαθιά από όσο υποψιαζόμαστε…

6. Κι φωνή της Φλέρυς μου θύμισε την απίθανη μουσική του Χατζιδάκι η οποία με συνοδεύει πάντοτε σα δεύτερη φύση μου! Κι έτσι θυμήθηκα το τραγούδι που σημαίνει για μένα «Σ’ αγαπώ», που δηλώνει το αίσθημα της αγάπης ερωτικής, φιλικής ή όποιας άλλης μορφής μπορεί να εκλάβει η λέξη αγάπη… Dedication… κι αφιερώνεται σε όλους όσους αγαπώ κι έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου!

Ακούστε αν θέλετε τα τραγούδια των αλυσιδωτών αναμνήσεων μου από την ακόλουθη playlist! Σας φιλώ γλυκά…

Powered by eSnips.com