Μιαν επιστολή - Παράξενος Χειμώνας

   
   Κοιτάω και ξανακοιτάω τη φωτογραφία σου, που έχω βάλει αντίκρυ στο κρεβάτι μου κι όλο απορώ. Πέρασαν τρεις μήνες; Ξέρεις, τώρα έχεις αρχίσει να μου λείπεις πιότερο από την αρχή. Στην αρχή ήταν το ξάφνιασμα. Το τηλέφωνο εκείνο που χτύπησε επίμονα, οι άναρθρες κραυγές και κλάματα της άλλης γραμμής, η έκπληξη που διαδέχτηκε το ηλεκτρικό ρεύμα που διαπέρασε το κορμί μου, η τελεία οργανωτικότητα μου ίσαμε να βρω το μάνα σου στο χώρο εργασίας της, η αποκοτιά μου να της ξεστομίσω την αλήθεια, η οδήγηση ίσαμε το Ε.Σ.Υ. Εκείνα τα 22 χιλιόμετρα που δεν ξέρω πως τα διήνυσα βουβός με όλο το βάρος στις πλάτες μου μιας και δεν είχα το θάρρος να το πω τελεσίδικα ούτε στη μάνα μου. Η θεία και η αδερφή σου στο πίσω κάθισμα, η μάνα μου στη θέση του συνοδηγού. Ένα διαρκές "πρόσεχε παιδί μου, να φτάσουμε καλά"... "καλά θα φτάσουμε μάνα, σιώπα". Κατεβήκαμε αλαφιασμένοι και κατευθυνθήκαμε στην είσοδο. Έσφιξα από το χέρι τη μάνα μου και από το άλλο τη θεία. Κάτι νοσοκόμες μέριασαν, ψιθυρίζοντας κάτι μισόλογα. Κατάλαβα για σένα έλεγαν. Τρέξαμε ασυναίσθητα προς ένα μέρος κι αντίκρισα τον θείο και τον πατέρα μου. Κλαίγανε πάνω σου, πάνω από το λευκό σεντόνι που σε σκέπαζε. Ένα λευκό καθάριο μπρος στο μαύρο που πλάκωνε τις ζωές μας. Τι να σου πω για το πως ένιωσα, μόνο εκείνη τη στιγμή - τη μία- άφησα τον εαυτό μου να φέρει όλες τις εικόνες του βίου μας να περάσουν σαν βίντεο που τρέχει. Κι έπειτα γραφειοκρατίες και διαδικαστικά κι εγώ όπως με ξέρεις. Στην τετράγωνη λογική μου υπάκουος. Πέρασε κάπως η ώρα, πήρα τον πατέρα μου να τον γυρίσω σπίτι και σε όλο το δρόμο οδηγούσα σιωπηλός. Καυτά δάκρυα κυλούσαν ήσυχα  από τα μάτια μου, βουβά δάκρυα, καυτά με την αρμύρα τους να βρέχει τα χείλη μου. Γύρισα στη μεριά του πατέρα μου, αλλάζοντας ταχύτητα, όταν είχαμε φτάσει σχεδόν κάτω από το σπίτι μας και το μόνο που ξεστόμισα ήταν "πατέρα, πατέρα σε αγαπώ και σου ζητώ συγγνώμη. Καμιά φορά δεν είναι καλό παιδί αλλά ξέρεις κάτι; Είστε ό,τι σπουδαιότερο έχω". Με σταμάτησε. "Έχε δύναμη και να θυμάσαι ότι αυτή η δυστυχία θα πρέπει να μας κάνεις όλους καλύτερους σαν ανθρώπους". Αυτά θυμάμαι από κείνες τις στιγμές. Μετά μόνο διαδικαστικά ζητήματα. Κι έπειτα σε ντύσαμε γαμβρό, διάλεξα την τελευταία σου γραβάτα και μόνο εικόνες από τις ζωές μας έρχονταν στο νου μου καθώς σε ετοιμάζαμε στο γραφείο τελετών. Δεν ξέρω που βρήκα τόση δύναμη, ίσως να έχουμε αποθέματα που δε τα γνωρίζουμε. Δε μετάνιωσα λεπτό που ήμουν εκεί, κοντά σου, παρά τον πόνο που ένιωθα εκείνες τις στιγμές. [...]

[...] Ξέρεις, περνάω κάποια πρωινά πηγαίνοντας στη δουλειά. Αφήνω κανά κερί αναμμένο και ποτίζω το βασιλικό. Σκέφτομαι όλο πιο έντονα, τώρα που ο καιρός έχει περάσει κάπως, τα μυστικά μας που έμειναν σε μένα τώρα που έχεις φύγει. Τι να τα κάνω; Εσύ τι θα έκανες σε ανάλογη θέση; Θέλω να ελπίζω ότι θα σεβόσουν τα μυστικά μας. Έτσι έχω αποφασίσει να μην πω τίποτε, τουλάχιστον δε θα εξυπηρετούσε κάτι μιαν αναφορά σε πράγματα που θα αναστάτωναν τους δικούς μας. Κι έπειτα τα μυστικά που θέλω να μοιραστώ και δεν έχω κανέναν πια; 

[...] Καμιά φορά αφήνω τον εαυτό μου να πιστεύει ότι λείπεις σε ένα μεγάλο ταξίδι κάπου στην άκρη της γης, θα περάσουν τα χρόνια και θα επιστρέψεις. Θα έχουμε μεγαλώσει κι άλλο, αλλά θα γυρίσεις... έτσι "κρατιέμαι" γιατί αλλιώς δε χωνεύεται καμιά σκέψη από όλες εκείνες που κάμνω κάθε βράδυ που ξαπλώνω. Να φανταστείς δεν έχω σβήσει από το κινητό μου, την επαφή του τηλεφώνου σου. Πρώτο όνομα φιγουράρεις στον τηλεφωνικό κατάλογο. Έκανα να τη σβήσω μια από τις πρώτες νύχτες αλλά το μετάνιωσα τελευταία ώρα. Υπάρχουν μέρες που θέλω να μιλήσω, να μοιραστώ τόσα και σκέφτομαι τι καλά που θα τα λέγαμε αν πηγαίναμε για ένα καφεδάκι... ξέρεις ένα "εσπρεσσάκι" στα όρθια σχεδόν εσύ κι εγώ το νες μου, "με πολύ γάλα" όπως θα έλεγες πειράζοντάς με στη σερβιτόρα! Κι εγώ παρά την ηλικία μας, θα κατέβαζα τα μάτια μου και θα σου έλεγα "Σοβαρέψου επιτέλους!". 
____________________________________________________

[Ποστ μέσα στο ποστ, δλδ τοστ!]

Ότι κι αν πείτε θα έχετε δίκιο, έχω χαθεί στην καθημερινότητα και σε μιαν σειρά καταστάσεων που πρέπει να ολοκληρωθούν άμεσα πριν καλά καλά ο μήνας τούτος βγει. Εργαζόμενος πια (για λίγο ακόμη στην υπάρχουσα θέση) αναλώνω σχεδόν τη μισή μου μέρα και αμείβομαι για ελάχιστα, εννοείται (μα που ζεις Σείριε!?) χωρίς πληρωμή των υπερωριών. Άσχετο, η λέξη υπερωρία μου θυμίζει τη λέξη υπεραξία... και τα διάφορα άλλα τσιτάτα αριστερών οπαδών ή διαδηλωτών. Καμιά μέρα που θα έχω διάθεση θα σας πω κανένα από τα τραγελαφικά που συμβαίνουν εκεί μέσα. Καλά δε το συζητώ ότι η σημερινή ημέρα ήταν από τις πιο δύσκολες (εργασιακά) του τελευταίου τριμήνου. Αν μου είχε τύχει αυτός ο χαμός - πανικός τις πρώτες μέρες ίσως να τα είχα παρατήσει, από την άλλη δε σου κρύβω πως με διασκεδάζει κάποιες στιγμές αυτές το ανακάτεμα της τράπουλας! Αλλά μόνο κάποιες στιγμές (ελάχιστες)...

   Έχει δροσίσει στα μέρη μας, είναι ο καιρός αμιγώς φθινοπωρινός. Το πρωί (εκεί γύρω στις έξι και κάτι που βγαίνω από το σπιτικό μου) έχει δροσιά, αποζητάς ένα πανωφόρι. Έχει τόση δροσιά που αν ρίξεις το πανωφόρι απάνω σου χάνεις αυτή την ιδιαίτερη αίσθηση του φθινοπώρου αλλά και χωρίς αυτό το βάδισμα έχει μιαν ολότελα αφύσικη επιτάχυνση. Αργά το μεσημέρι που σχολάω, ο ήλιος καίει όμως οι αχτίδες του δε βασιλεύουν ψηλά αλλά έχουν ήδη αρχίσει να γέρνουν. Σήμερα αν δεν ήμουν κουρασμένος ή τέλος πάντων αν είχα τα μαγιώ στο αυτοκίνητο θα είχα πάει να κάνω μια (τελευταία;) βουτιά. Ανταυτού, μπήκα στο αυτοκίνητο και πήρα το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι μου...

Χίλια δυο με περιμένουν κι εδώ, ρούχα για σίδερο κι ένα δωμάτιο που καρτερεί να συμμαζευτεί, ένα πλυντήριο που πρέπει να μπει, οι γλάστρες μου που θέλουν περιποίηση, κάποια βιβλία που άτακτα παραμένουν να μπουν στα ράφια τους στοιβαγμένα στο κομοδίνο και στο γραφείο, δίσκοι μουσικής ανακατεμένοι, η σκόνη, τι κακό κι αυτό! , τρυπώνει παντού... Τελικά βαρέθηκα δεν έκανα σχεδόν τίποτε από όλα αυτά. 

Επιστρέφοντας, στο ραδιόφωνο άκουσα τη Γλυκιά Ίρμα, τραγούδι σε ερμηνευτική απόδοση της Έλλης Λαμπέτη και μόνο τότε θυμήθηκα πως κάπου εδώ έχει φύγει η Λαμπέτη. Τρεις του Σεπτέμβρη 1983. Πως το ξέχασα εγώ, που κάθε χρόνο όλο και κάτι αφιέρωνα στη μνήμη της; Στο youtube κυκλοφορούν δυο υπέροχα Αφιερώματα του Φρέντυ Γερμανού σε συνέχειες, όπου αποκαλυπτικές είναι σε πολλά σημεία οι μαρτυρίες της ίδιας της Λαμπέτη για το πως βίωνε η ίδια την ασθένεια της ή τα μεγάλα γεγονότα της ζωής της. Ξέρω πως όσο κι αν προσπαθήσω να σταθώ με κριτική ματιά έναντι σε αυτή τη σπουδαία ηθοποιό αργά ή γρήγορα θα πάψω να είμαι αντικειμενικός κι ίσως αρχίσω να ρέπω υπέρ της. Βλέπετε είναι από εκείνες τις γυναίκες που ασκούν ακόμη και τώρα όλη τη γυναικεία επιρροή τους απάνω μου.

1. ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ - AΦΙΕΡΩΜΑ ΓΕΡΜΑΝΟΣ 1ο. 
2. ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ - AΦΙΕΡΩΜΑ ΓΕΡΜΑΝΟΣ 2ο.

Καλή Συνέχεια και Πολλά Χαιρετίσματα σε όλους σας!

Με αγάπη Σείριος Σειριόπολις

*Φωτογραφία, Πάτρα Μόλος Αγ. Νικολάου, εκεί που άλλοτε έστεκε ο Φάρος, σήμα κατατεθέν αυτής της πόλης. Σαν να εξαφανίστηκε ο κόσμος από το πιο κεντρικό και πολύβουο σημείο του κέντρου της Πόλης.  


** Καλή σχολική Χρονιά σε όλους τους μαθητές, με υγεία και κουράγιο στο στόχο τους. Πάντα η μέρα αυτή είναι μιαν νέα αφετηρία ακόμη και τώρα για μένα. Σαν να είναι η αυριανή μέρα πρωτοχρονιά κι όχι η άλλη του Γενάρη.

***Εναλλακτικός τίτλος ανάρτησης "Λίγο από όλα και τίποτε!" ή "Μιαν ανάρτηση, έτσι χωρίς πρόγραμμα". Ο δεύτερος τίτλος δανειζόμενος από την εκπομπή της μάχιμης Δημοσιογράφου Μαρίας Ρεζάν, που λείπει η χαρακτηριστική φωνή και σκέψη της από την εποχή μας, από τους καιρούς μας. Άντε σας αφήνω, γιατί σας κούρασα και μπορεί εσείς να μη μου το πείτε αυτό. από ευγένεια, αλλά εγώ ξέρω...

Για ακούστε κι αυτό (πολύ homework βάζω, όπως θα έλεγε η αγαπημένη Marimar)

Φιλώ κ χαιρετώ σας

εις το επανιδείν 

Πάσχα με την Έλλη Λαμπέτη

Όταν ρώτησαν το Δημήτρη Χορν, δέκα χρόνια μετά το θάνατο της Έλλης Λαμπέτη, σε μιαν συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης για το τι θυμάται απ’ τις τρεις γυναίκες που σημάδεψαν τη ζωή του αναφερόμενος στην Έλλη Λαμπέτη είχε πει:

«Θαύμαζα τον τρόπο με τον οποίο διάβαζε τα κείμενα των ιερών βιβλίων… ήταν εξαιρετική!»

Δε σας κρύβω ότι με είχε γεμίσει ιδιαίτερη απορία εκείνη η δήλωσή του. Πως μπορούσε κάποιος που είχε ζήσει τόσα πολλά με έναν άνθρωπο να θυμάται και να στέκεται μόνο σε αυτή τη λεπτομέρεια (;!). Κι η απάντηση δεν άργησε να έρθει μερικά χρόνια αργότερα, όταν σε ένα δισκοπωλείο βρήκα το δίσκο που είχε ηχογραφήσει η Ε. Λαμπέτη με τα αποσπάσματα από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Για μένα, τότε, ήταν μια πρώτη επαφή με τα ιερά κείμενα. Για πρώτη φορά ενέσκηψα σε αυτά κι αφορμή για τούτο είχε σταθεί ο τρόπος που διάβαζε η Λαμπέτη. Το cd τούτο μοίρασε (θαρρώ) το 2010μιαν ημερήσια εφημερίδα κι ελπίζω να το έχετε στη συλλογή σας.

Ο ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο προσέγγιζε η Λαμπέτη τα κείμενα της εκκλησίας, ήταν κι η αιτία που την οδήγησε ίσαμε τα στούντιο της ΥΕΝΕΔ το 1978 όπου και γύρισε έξι τηλεοπτικά επεισόδια για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Αυτή ήταν η μοναδική καλλιτεχνικής της εμφάνιση στην ελληνική τηλεόραση, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Παντελή Βούλγαρη. 

Στη σημερινή ανάρτηση, σας χαρίζω τις έξι αυτές συλλεκτικές εκπομπές μόνο το ηχητικό μέρος, ενώ την παρούσα συνοδεύει το βίντεο της Μ. Δευτέρας. Στόχος μου κάθε μέρα να ανεβάζω το αντίστοιχο βίντεο.

Ηχητικό: 

https://rapidshare.com/files/2312683626/Lampeti_Megali_Bdomada__ixitiko_.rar

*Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι οι περισσότεροι από εσάς βρίσκετε γραφικές αυτές τις αναρτήσεις μου κι ίσως να μην σας αρέσουν ιδιαίτερα. Όμως όπως έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση παρότι δεν είμαι "πιστός" με το Πάσχα με συνδέουν δεσμοί παράξενα ισχυροί. Υπομονή, λοιπόν, θα μου περάσει...
** Πάσχα των Καθολικών σήμερα, τις ευχές μου στον Κλαύδιο, στον εξ Ιταλίας ορμώμενο. 
*** Η σημερινή ανάρτηση αφιερώνεται τόσο στην Μαριμάρ όσο και στην Kovo Voltes. Να είναι πάντοτε καλά κι οι δυο τους. Καιρό τώρα κι οι δυο έχουν βρει θέση στις ιδιότυπες προσευχές μου.
**** Δε θα μπορούσα να είμαι ακριβοδίκαιος με την Έλλη Λαμπέτη εξαιτίας της αγάπης μου στο πρόσωπό της, αλλά χωρίς αμφιβολία είναι μοναδικός ο τρόπος που διαβάζει το Ευαγγέλιο.
***** Αυτό που από σήμερα ξεκίνησε η νηστεία και θα παχύνουμε τρώγοντας ψωμιά, κουλούρια κι άλλες αηδίες καθόλου δε μου αρέσει! χε χε χε (άντε για να ελαφρύνει λίγο το κλίμα, γιατί με έχει πάρει από κάτω!)

Καλή Μεγάλη Βδομάδα

προς Μελίνα Μερκούρη (ενταύθα)

Μελίνα, άραγε μας βλέπεις από εκεί ψηλά; Γελάς με το βροντερό σου γέλιο με την κατάσταση εδώ, είμαι βέβαιος. Αλήθεια, βρήκες τον παππού σου που τόση αδυναμία είχατε ο ένας στον άλλο, τον Τάκη τον παιδικό σου φίλο, τον Τζούλη που τόσο αγάπησες, το Μιχάλη που ήρθε τις προάλλες, τον Γιώργο τον πρώτο σου έρωτα, το Ροντήρη το Δασκαλό σου… Η Δέσπω, η Αλίκη, η Έλλη, η Τζένη είναι καλά οι φίλες σου… Δε φαντάζομαι να έχεις βαρεθεί εκεί πάνω, όλο και κάτι θα σκαρώνετε… Έτσι δεν είναι;

Το μουσείο της Ακρόπολης το καμαρώνεις τα βράδια από εκεί; Δεν είναι πανέμορφο; Κάθε φορά που παίρνω το μετρό και σε βλέπω στο σταθμό ξέρω πως σεργιανίζεις κάπου εκεί έξω, ξέρω πως δεν έχεις ξεχαστεί από τους Έλληνες και πως κάθε που αντικρίζουν την Ακρόπολη θυμούνται τον αγώνα σου και ξέρουν πως αν γυρίσουν τα Μάρμαρα με έναν μαγικό τρόπο θα είσαι παρούσα.

Είναι περιττό να σου γράψω ότι ακόμη ασκείς πάνω μου τη γυναικεία επιρροή σου κάθε φορά σε βλέπω στο TopKapi. Ίσως σε εκείνο το φιλμ να υπήρξες περισσότερο γοητευτική παρά οποιαδήποτε άλλη φορά. Θα στο έχει πει κι ο Μάνος, το δίχως άλλο… τι κάνεις εκείνος ο υπναράς; 

Να τους δώσεις ένα φιλάκι κι από μένα κι έπειτα «να πάτε όλοι μαζί στην ακρογιαλιά»… Πάλι γελάς Μελίνα...(;) ίσαμε εδώ κάτω σε ακούσαμε. 

Δε σε ξεχάσαμε Μελινάκι!

κι εδώ σε μιαν ανεπανάληπτη ερμηνεία η Μελίνα Μερκούρη

"Αχ σεβντά μου, δε σε χόρτασε η καρδιά μου" λέει ένας στίχος... και το λατρεύω!

(ονόματα ανάρτησης με τη σειρά που τα παρέθεσα. Τάκης (Δημήτρης) Χορν, Ζυλ (Τζούλη) Ντασσέν, Μιχάλης Κακογγιάννης, Γιώργος Παππάς, Δημήτρης Ροντήρης, Δέσπω Διαμαντίδου, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Έλλη Λαμπέτη, Τζένη Καρέζη, Μάνος Χατζιδάκις)

Μια αγάπη μου - Σαπφώ Νοταρά

Υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες που δεν τους δίνονται οι ίδιες ευκαιρίες σε σχέση με άλλους υποδεέστερης (ίσως) στόφας και ταλέντου. Σε άλλους πάλι κόλλησαν μια «ταμπέλα», τους ταύτισαν με έναν χαρακτήρα κι εγκλώβισαν εκεί τα όνειρα και το ταλέντο τους. Μια τέτοια περίπτωση, θαρρώ πως είναι η ξεχωριστή Σαπφώ Νοταρά. 

Από παιδί με γοήτευε η χροιά της φωνής της. Βραχνή – πνιχτή φωνή, με κάτι αρχέγονο και πέρα για πέρα ελληνικό. Μέσα από τις εμφανίσεις στις ταινίες της, τη γνώρισα όπως οι περισσότεροι της γενιάς μου. Ανεξήγητα πως, από πολύ μικρός, ένιωθα ότι οι σκηνοθέτες «εκμεταλλεύονταν» την παρουσία της. Κι ίσως αυτός να ήταν ο λόγος για τον οποίο δε γελούσα με τις σκηνές της, την ώρα που οι υπόλοιποι κρέμονταν από τα χείλη της για να ακούσουν εκείνο το χιλιοειπωμένο «Σόδομα και Γόμορρα».

Μεγάλωνα κι ενώ είχα αρχίσει να ασχολούμαι με το ραδιοθέατρο, να συλλέγω σπάνια αρχεία κτλ ουδέποτε με απασχόλησε η Νοταρά. Την έβρισκα μπροστά μου πότε με τον έναν τρόπο και πότε με τον άλλο. Θαρρώ πως την πρωτοάκουσα θεατρικά σε έναν δίσκο από τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο» με την Έλλη Λαμπέτη, ύστερα στην «Πορνογραφία» του Μ. Χατζιδάκι, μετά στα «Σαντέ της Σαπφώς» του Μανιώτη… εκείνο το βιβλίο του Μανιώτη με έκανε να ψάξω περισσότερο για τη Νοταρά. Έμαθα πράγματα για εκείνη που με εντυπωσίασαν αλλά πιο πολύ συγκινήθηκα με τη μοναχικότητα της. (Διότι αν μου ισχυριστείς φίλε αναγνώστη ότι δε σε έχει φοβίσει / προβληματίσει το ενδεχόμενο να μείνεις μόνος στο διάβα της ζωής, δε θα σε πιστέψω!!!). Περνούσε ο καιρός και πάντα με την ίδια θλίψη έβλεπα τις ταινίες της, ενώ παράλληλα σε κάθε ευκαιρία συνέλεγα τους «θησαυρούς» της όπως έκανα και με τους άλλους «αγαπημένους» μου.

Πότε έβρισκα τη Σαπφώ μπροστά μου και πότε την έχανα, χαμένος στην καθημερινότητα μου. Αλλά τον τελευταίο χρόνο (ναι αυτόν που έκανα τη θητεία μου) συνέβησαν τρία γεγονότα που με τον τρόπο τους έφεραν τη Νοταρά και πάλι στο προσκήνιό μου. Τα περασμένα Χριστούγεννα οι φίλοι και συνδιαχειριστές στο RADIO – THEATRE μου χάρισαν τις Τρωάδες (παράσταση του ’79 σε διδασκαλία Γ. Τσαρούχη) με τη Νοταρά στο ρόλο της πρώτης κορυφαίας, αυτό στάθηκε η αφορμή να διαβάσω ξανά το βιβλίο του Μανιώτη κι αποκορύφωμα όλων το δημοσίευμα των ΝΕΩΝ με ημερομηνία 15-06-1985 που βρέθηκε μπροστά μου όλως τυχαία. Το εν λόγω φύλλο της εφημερίδας σκέπαζε επιμελώς μια κούτα φοιτητικών συγγραμμάτων της μητέρας μου (ναι τα έχει κρατήσει!) την οποία ανοίξαμε κατά τη μεταφορά της από το πατάρι του σπιτιού μας στην αποθήκη.

Κι είναι που έχω την πετριά και μου αρέσει να ξεφυλλίζω ή να διαβάζω παλιά περιοδικά γιατί έχω την ψευδαίσθηση ότι ταξιδεύω στο χρόνο. Ξεκοκαλίζοντας εκείνο το κιτρινισμένο φύλλο λοιπόν, έπεσα πάνω σε ένα ρεπορτάζ για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε νεκρή η Νοταρά και μερικές λεπτομέρειες από την «ήσυχη» κηδεία που είχε. Από τότε μου καρφώθηκε στο μυαλό πως πρέπει να κάνω κάτι για να τιμήσω τη μνήμη της. Βρήκα, λοιπόν, την ευκαιρία και στο Radio Theatre ετοιμάσαμε ένα μικρό αφιέρωμα στο πρόσωπό της. 

Τρέξτε όλοι ε δ ώ  κι ανακαλύψτε τη Σαπφώ Νοταρά.

Χαιρετώ σας

" Η παράσταση είναι κάτι ζωντανό, δεν είναι ίδιο πάντα!" - 'Ελλη Λαμπέτη

Σαν αύριο (3-9-1983) πριν είκοσι έξι χρόνια, στις 7.30 το πρωί (ώρα Νέας Υόρκης) πέθανε στο Mount Sinai Hospital η Έλλη Λαμπέτη! Αυτή η μεγάλη και σπουδαία ηθοποιός που λίγο πριν πεθάνει, χτυπημένη για δεύτερη φορά από τον καρκίνο, δήλωνε πως: 

"... είμαι φυγόπονη κι αναβλητική, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία γι' αυτό! Δεν έκανα στη ζωή μου πράγματα που έπρεπε να ξέρω ότι δε θα τα κάνω ποτέ, αν δε τα κάνω τώρα. Στη δουλειά μου είχα πολλά να κάνω και δεν τα έκανα... Πέντε ταλέντα μου έδωσε ο Θεός και τα πέντε του τα επιστρέφω. Δε τα αξιοποίησα. Δε καλλιέργησα το ταλέντο μου για να καρποφορήσει όπως έπρεπε..."

Για την Έλλη Λαμπέτη κι ό,τι με συνδέει μαζί της έχω μιλήσει σε δύο παλιότερες αναρτήσεις μου. Στα αλήθεια λυπάμαι που δεν την έχω δει επί σκηνής όσο και την άλλη αγαπημένη μου, Φλέρυ Νταντωνάκη (σε άλλο μετερίζι εκείνη). Πριν κάμποσο καιρό στο youtube, ανακάλυψα κάποια ανέκδοτα αρχειακά βίντεο, στα οποία η Έλλη Λαμπέτη σχολιάζει δύο από τις τελευταίες τις μεγάλες θεατρικές επιτυχίες. Πρόκειται για μια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στη Σούλα Αλεξανδροπούλου (μέρος της οποίας έχω στην κατοχή μου) για το έργο "Φιλουμένα Μαρτουράνο". Στο δεύτερο βίντεο βλέπουμε τη Λαμπέτη να συνομιλεί με το κοινό, μετά την τελευταία παράσταση της "Δεσποινίδος Μαργαρίτας". Χρονολογικά η δεύτερη παράσταση προηγείται της πρώτης...

Αν αγαπάτε την Έλλη Λαμπέτη δείτε τα βίντεο που ακολουθούν! Έχω την αίσθηση ότι θα την αγαπήσουν κι οι πιο δύσπιστοι...

"κοίτα πόσες μαργαρίτες μου έριξαν οι καλοί άνθρωποι..."

__________________________________

Για την Έλλη Λαμπέτη έχω μιλήσει πρώτη φορά  Ε Δ Ω αλλά κι  Ε Δ Ω (υπάρχει κι ένα δωράκι στο τέλος της ανάρτησης!)

«Ανθρώπινη Φωνή»

"Παρουσιάζω το πρόγραμμα μονόπρακτων – μονολόγων για να χαρώ σαν ηθοποιός και για να παίξω κάτι δύσκολο. Σ’ αυτή την ηλικία έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον εαυτό μου. Τα μονόπρακτα είναι μεγάλη πρόκληση. Τα θεωρώ ακροβατισμούς κι έχω επίγνωση ότι μπορώ να πέσω, αλλά το τολμώ. Θα προσπαθήσω να ισορροπήσω."

Αυτά είπε η Έλλη Λαμπέτη στους δημοσιογράφους τον Απρίλιο του 1978, λίγες μέρες πριν παρουσιάσει μια σειρά από έξι μονόπρακτα σε ενιαία παράσταση, στο θέατρο «Κάππα». (το γνωστό στην Κυψέλη!). Έξι μονόπρακτα, έξι ευκαιρίες για για μεγάλη ερμηνεία.

Όμως ποια είναι η ηλικία της Έλλης Λαμπέτη το 1978 ώστε να θέτει μεγαλύτερες απαιτήσεις στον εαυτό της; Είναι μόλις 52 ετών και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανιζόταν μόνη στη σκηνή ερμηνεύοντας μονόπρακτα. Ήδη το 1950, έχει πρωτοπαίξει την «Ανθρώπινη Φωνή» του Κοκτώ στο θέατρο Μουσούρη και στα 1971 στο Δημοτικό Πειραιώς παρουσίασε 5 μονόπρακτα μεταξύ των οποίων την «Ανθρώπινη Φωνή» και την Μις Μπριλ. (πληροφορίες για το δεύτερο έργο ε δ ώ ).

Η παράσταση του 1978 ήταν χωρισμένη σε δύο μέρη. Το πρώτο περιελάμβανε την «Εβραία» του Μπρεχτ, την «Πιο Δυνατή» του Στρίντμπεργκ και την «Όλυα – μια ψυχούλα» του Τσέχωφ. Το δεύτερο μέρος εκείνης της παράστασης ήταν αφιερωμένο στον Κοκτώ. Παρουσιάζονταν με την ακόλουθη σειρά τα μονόπρακτα «Ανθρώπινη Φωνή», «Η ψεύτρα» και «Την έχασα – ο πιερότος».

Η «Ανθρώπινη Φωνή», ένα από τα σημαντικότερα μονόπρακτα έργα του καιρού μας, που ο πολυσχιδής Γάλλος καλλιτέχνης έγραψε στα 1930 για να παρουσιαστεί από την Κομεντί Φρανσαίζ με την Μπερτ Μποβύ. Έργο γραμμένο από τον Κοκτώ για να σοκάρει την οποιαδήποτε ελίτ, η «Ανθρώπινη Φωνή» είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια τηλεφωνικής επικοινωνίας μιας γυναίκας με τον εραστή της που την εγκαταλείπει.

Η Έλλη Λαμπέτη έδωσε στη «Φωνή» ιδιαίτερη τραγικότητα, βρίσκοντας σπαρακτικούς

τόνους κι ανάγοντας το έργο σε σφραγίδα του υποκριτικού της ταλέντου. Αξίζει να σημειωθεί πως στα 1978 ήταν η πρώτη φορά που η καλλιτέχνις αντιμετώπισε ολόκληρο το μονόπρακτο. Χωρίς να το ξέρει, σε παλιότερες της εμφανίσεις, η μετάφραση που της είχε δοθεί περιελάμβανε μονάχα ένα μέρος του έργου.

Το ίδιο έργο ηχογραφήθηκε για την ελληνική ραδιοφωνία από την Μ. Αρώνη στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Εκείνη το ερμήνευσε σε μετάφραση Ροντήρη, ενώ η Λαμπέτη σε απόδοση Μάριου Πλωρίτη. Οι λεκτικές διαφορές ανάμεσα στα κείμενα ελάχιστες, οι ερμηνείες ολότελα διαφορετικές. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποια από τις δύο είναι η καλύτερη. Η Λαμπέτη ξεχειλίζει από λεπτές αποχρώσεις ευαισθησίας κι η μεγάλη Αρώνη από μια εκπληκτική διαχείριση των εκφραστικών της μέσων. Μεγάλες κυρίες κι οι δυο τους, με εξαιρετικό θεατρικό ρεπερτόριο στο ενεργιτικό τους.

*********************************************

Κατεβάζουμε εδώ την ερμηνεία της Έλλης Λαμπέτη

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΩΝΗ – ΖΑΝ ΚΟΚΤΩ // ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ

*********************************************

________________________________________

ΥΓ 1. Επιχείρησα να είμαι όσο το δυνατό αντικειμενικός στα γραφόμενα μου για την Έλλη Λαμπέτη, παραμερίζοντας την αγάπη που έχω γι’ αυτή!

ΥΓ 2. Αφιερώνεται στον αγαπητό συνblogger RADIO – THEATRE και σε όλους εσάς που έχετε νιώσει την αγάπη όταν αυτή γίνεται απαγορευμένος καρπός...

Έλλη Λαμπέτη - "Βουτιά στις Αναμνήσεις"

UPDATE: Ανανέωση συνδέσμου για κατέβασμα αρχείου 28-11-10

Πως γίνεται κάτι που αγαπάμε πολύ, με το οποίο παθιαζόμαστε, να μην μπορούμε να θυμηθούμε πως μας προέκυψε (!?). Από που και πως μας ήρθε η πετριά που μας έκανε να κολλήσουμε με κάτι; Αν ρωτήσεις κάποιον, θα σου απαντήσει με κάθε λεπτομέρεια για το μεγάλο του έρωτα και πως του προέκυψε.

Αν με τη σειρά σας με ρωτήσετε πως προέκυψε η αγάπη μου στην Έλλη Λαμπέτη θα σας αποκαρδιώσω! Δεν θυμάμαι πότε άκουσα / είδα την Έλλη Λαμπέτη για πρώτη φορά. Όσο κι αν έχω προσπαθήσει να βάλω σε μια τάξη τις αναμνήσεις μου πάντα μπερδεύονται κι αδυνατώ να θυμηθώ ποιο γεγονός προηγείται τού άλλου. Είδα για πρώτη φορά την Ε. Λαμπέτη στην «Κάλπικη Λίρα» ή την άκουσα να διαβάζει ποιήματα του Κ.Π Καβάφη; Πραγματικά δε μπορώ να θυμηθώ...

Το μόνο βέβαιο είναι πως τελειώνοντας το Λύκειο, είχα αρχίσει να «ερωτεύομαι» μια αλλόκοτη προσωπικότητα. Κι άρχισε να με κερδίζει σαν άνθρωπο εκείνη ακριβώς τη χρονική στιγμή όπου έπεσε στα χέρια μου το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Τελευταία Παράσταση» (εκείνο που αργότερα έγινε Σήριαλ). Λοιπόν το καλοκαίρι εκείνο, το πρώτο χωρίς έγνοιες (πόσο αφελής ήμουν, πίστευα ότι οι έγνοιες τελειώνουν με το πέρας του σχολείου! Αγνοούσα ότι τότε άρχιζαν οι ουσιαστικές έγνοιες! Μικρό παιδί ήμουν...) διάβαζα όσα η ίδια η Έλλη Λαμπέτη ιστορούσε με τόλμη και θάρρος για την ίδια και το βίο της. Κι αυτό που με εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή ήταν πως μιλούσε ανοιχτά, χωρίς να κρύβει πράγματα τα οποία πιθανόν κάποιος άλλος να απέφευγε να αναφέρει ενδιαφερόμενος για την υστεροφημία του. Αλήθειες ειπωμένες χωρίς «στολίδια» που θα χρύσωναν το χάπι. Αλήθειες ειπωμένες από έναν άνθρωπο χορτασμένο από ζωή, συναισθήματα, εικόνες, πίκρες κι αρρώστιες. Αλήθειες από έναν άνθρωπο σαν όλους εμάς κι όχι με το «τουπέ» της μεγάλης σταρ.

Ίσως αυτό το τελευταίο με έκανε να τη δω με συμπάθεια πρώτα σαν άνθρωπο κι έπειτα σα τη μεγάλου βεληνεκούς ηθοποιό! Ανορθόδοξα ως προς τα πιστεύω μου την ανακάλυψα. Την προσέγγισα πρώτα σαν άνθρωπο κι έπειτα σαν καλλιτέχνη. Όμως οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες σου επιβάλλονται χωρίς πολλά λόγια για το έργο τους κι όχι για το βίο τους. Αναμφισβήτητα η Έλλη Λαμπέτη δεν ήταν η αγία στην προσωπική της ζωή. Ούτε η ίδια θα το ήθελε! Ήταν θνητή, έκανε τα λάθη της και εισέπραττε τις συνέπειές τους.

Εκείνη την περίοδο ήταν που άρχισα να ψάχνω επίμονα να ανακαλύψω τι είχε απομείνει από το ταλέντο κι το έργο μιας μεγάλης ηθοποιού. Μόνο εμπόδια είχε εκείνη η σκαπάνη! Ελάχιστα σωζόμενα θεατρικά ντοκουμέντα, ελάχιστα βιβλία με τεκμηριωμένη γραφή για ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο και πολύ λιγότερα από αυτά ήταν διαθέσιμα στο κοινό! Έπρεπε να μπω στη ψυχολογία της κάστας του συλλέκτη. Κι αν νομίζετε ότι η κάστα αυτή είναι κάτι το περίεργο, έχει μυστικιστικό χαρακτήρα κτλ. Κάνετε λάθος! Για να γίνεις μέλος σε μια τέτοια κάστα χρειάζεται να έχετε υπομονή, ελπίδα ότι θα βρείτε και το πιο σπάνιο, όρεξη για ψάξιμο και χρήμα για να αγοράσετε το θησαυρό! Διότι οι θησαυροί μόνο στα παραμύθια σε γεμίζουν χρήματα!

Στο διάβα μιας εξαετούς επίπονης έρευνας (κι ό,τι άλλο αυτό συνεπάγεται!) με καμάρι μπορώ να δηλώσω ότι η συλλογή έχει αρκετά πράγματα και μια τραγική απώλεια! Στον εορτασμό για τα 50 χρόνια του Τρίτου Προγράμματος, είχε μεταδοθεί μια εξαιρετική δουλειά διάρκειας είκοσι λεπτών από την εποχή όπου τη διεύθυνση του σταθμού κατείχε ο Μ. Χατζιδάκις. Η Έλλη Λαμπέτη διάβαζε ποιήματα Καβάφη κι ο Μάνος έπαιζε αυλό... είχα ηχογραφήσει εκείνη την μετάδοση σε μια κασέτα η οποία δυστυχώς δεν υπάρχει πια! Το μόνο που έχει απομείνει είναι η ανάμνηση από εκείνη την εξαιρετική δουλειά, με τη συνύπαρξη δυο μεγάλων μορφών. Τα ποιήματα που διάβασε η Ε. Λαμπέτη σε εκείνη την εκπομπή συμπεριλήφθηκαν αργότερα σε επανέκδοση που έκανε η Λύρα του δίσκου «Η Έλλη Λαμπέτη διαβάζει Καβάφη». Δυστυχώς, η επανέκδοση δεν περιέχει τη μουσική συνοδεία του αυλού...

Μια συνήθεια, που είχε η Λαμπέτη, τα τελευταία χρόνια της ζωής της, ήταν να ηχογραφεί σε κασέτες, ποιήματα που αγαπούσε, μονολόγους από το θέατρο, σκέψεις της... Υπάρχουν ντοκουμέντα όπου έχει ηχογραφήσει δύο και τρεις φορές το ίδιο πράγμα… Αυτός ήταν ένας αρκετά μακάβριος τρόπος ώστε να δοκιμάζει η ίδια τη φωνή της, που αρρώστια σιγά-σιγά διέβρωνε. Από την άλλη θα μπορούσε κανείς να το δει σαν ένα προσωπικό ημερολόγιο, μια και πολλές φορές η ίδια σχολίαζε την κατάσταση της και τα λάθη της.

Ένα τέτοιο σπάνιο ντοκουμέντο αποφάσισα να σας χαρίσω. Πρόκειται για μια ιδιωτική ηχογράφηση που έχει γίνει για προσωπική χρήση της ιδίας ή για φίλους της, δεδομένου ότι συχνά τους αφιέρωνε ηχογραφήσεις της. Η Έλλη Λαμπέτη ερμηνεύει μια διασκευή της νουβέλας Miss Brill, της Κάθρην Μανσφηλντ. Ο τρόπος που ερμηνεύει είναι απλός, λιτός, χωρίς ίχνος εξωστρέφειας. Πρόκειται για μιαν ηχογράφηση που χρονικά τοποθετείται στα τέλη του 1981, όταν ακόμα η φωνή της παρά τις αλλοιώσεις που είχε υποστεί «είχε ψυχή» (όπως αρέσκετο να λέει η ίδια!).

****************************************
****************************************
Κατεβάζουμε ΕΔΩ:

Μις Μπριλ – Έλλη Λαμπέτη 1981
****************************************
****************************************

Θεάτρου λόγος...

Η αγάπη μου για το θέατρο αδιαφιλονίκητη κι αξεπέραστη! Με ταξιδεύει σε κόσμους, λαούς κι ανθρώπους που ίσως να μην είχα άλλο τρόπο να τους «συναντήσω» στο διάβα μου. Σε κάνει να βλέπεις τις πτυχές της ανθρώπινης υπόστασης και σε κάνει να συνειδητοποιείς πόσο ουσιαστική είναι η φράση «ποτέ μην λες ποτέ, γιατί μόνος σου θα το αναιρέσεις!».

Σχετικά με την αγάπη μου για το θέατρο στο ραδιόφωνο, τα έχω γράψει σε παλιότερη δημοσίευση. (ΕΔΩ). Είναι μια μικρή ιεροτελεστία που αγαπάω να ακολουθώ ευλαβικά.

Σήμερα, αποφάσισα να σας χαρίσω δύο θεατρικά έργα τα οποία είναι αρκετά σπάνια.

Α] Το νυφικό κρεβάτι (Jan de Hartog, ηχογράφηση 1966) με την Αλίκη Βουγιουκλάκη & τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Για την υποκριτική ικανότητα του Δ. Παπαμιχαήλ ποτέ δεν αμφέβαλα, τον έχω ακούσει να παίζει και πάντοτε είναι άψογος. Η Βουγιουκλάκη ολοένα και μου αποκαλύπτεται. Την είχα δει και στο θέατρο. Δεν μου άρεσε! Στο συγκεκριμένο έργο είναι πολύ καλή!!! Και σε κάποια άλλα πράγματα που την έχω ακούσει ήταν εξίσου καλή.

Το κατεβάζουμε εδώ Το νυφικό κρεβάτι

[πολύ θα ήθελα να είχα ακούσει την Έλλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χόρν στους δυο σπουδαίους ρόλους! Όποιος έχει κάτι σχετικό ας βοηθήσει... έι, RADIO – THEATRE σε σένα το λέω ή τέλοσπάντων σε όποιον μπορεί να βοηθήσει]

Β] Φίλησε και πες το (Χιού Χέρμπερτ, Ηχογράφηση 1967, Κωμωδία) Το συγκεκριμένο έργο αξίζει να το ακούσετε για την εισαγωγή του και μόνο. Δώστε βάση στα σπουδαία ονόματα που μετέχουν τούτης της σύμπράξης.

UPDATE: Ανανέωση συνδέσμου για κατέβασμα αρχείου 28-11-10

Το κατεβάζουμε εδώ Φίλησε και πες το

____________________________________________________

Στο σημείο αυτό θα ήθελα, να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως το RADIO – THEATRE. Όσοι αγαπάτε το «ραδιο θέατρο» στο blog του θα βρείτε πολλά ενδιαφέροντα σπάνια ηχητικά ντοκουμέντα.

"Έρωτας στα χιόνια..."

Η αγάπη μου για τον Παπαδιαμάντη είναι ακλόνητη κι ομολογώ ότι η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με την πεζογραφία του ήταν στην τελευταία τάξη του δημοτικού, δηλαδή πριν πολλά χρόνια... απαρχής ξεκίνησα να τον διαβάζω στην δική του γραφή κι ομολογώ ότι κάθε που ολοκλήρωνα ένα διήγημά του ένιωθα ότι είχα ζήσει κι εγώ όσα οι ήρωές του. Απλός στη γραφή, γεμάτος εικόνες ο λόγος του, θέματα παρμένα από την καθημερινότητα κι οι ήρωες απλοί άνθρωποι με τα πάθη που έχουμε όλοι μας!

Ίσως αυτή να είναι η μεγάλοι επιτυχία του Παπαδιαμάντη, δεν αναζήτησε ποτέ τον εξιδανικευμένο ήρωα. Στα σύντομα διηγήματα του έχουν χώρο όλοι μα το δίχως άλλο έχουν χώρο τα συναισθήματα των ανθρώπων, η αγωνία τους για την επιβίωση και φυσικά ο έρωτας! (Το «όνειρο στο κύμα» ένας ύμνος στον έρωτα...). Ο Παπαδιαμάντης είναι μάστορας στο να περιγράφει τον εσωτερικό κόσμο των ηρώων του κι αναμφισβήτητα αυτή του η μαεστρία μπορεί να συγκριθεί μ’ αυτή του Ντοστογιέφσκι.

Δεν είμαι ο πλέον αρμόδιος να μιλήσω για τον Παπαδιαμάντη ίσως γιατί δεν έχω τη φιλολογική κατάρτιση, όμως μιλάω για κάτι που αγαπώ που είναι ολωσδιόλου συνυφασμένο με την ελληνική γλώσσα. Διότι ο Παπαδιαμάντης πως είναι δυνατόν να μεταφραστεί σε άλλη γλώσσα χωρίς να «χάσει» την γεμάτη ιδιότυπες λέξεις γραφή του, οι οποίες γεννούν παραστατικές εικόνες;

Είχα την τύχει να ακούσω αρκετούς να «διαβάζουν» έργα του Παπαδιαμάντη. Ξεχωρίζω και κρατώ κλειδωμένη στη μνήμη μου, την ανάγνωση της «Φόνισσας» από την Α.Β. φιλόλογο μας στην Τρίτη Λυκείου. Από τις καλύτερες στιγμές μου ως μαθητής κι ίσως η καλύτερη ώρα για μια τάξη τελειόφοιτων. Από τα Παπαδιαμαντικά μου ακούσματα, δεσπόζουσα θέση έχει η ανάγνωση της Σαπφούς Νοταρά. Το Τρίτο πρόγραμμα του Μ. Χατζιδάκι είχε την πρόνοια να ηχογραφήσει την Σαπφώ Νοταρά σε τρία διηγήματα του Παπαδιαμάντη!

Ένα από αυτά τα τρία σπάνια ηχητικά ντοκουμέντα έχω τη χαρά να σας το «χαρίσω». Είναι ο «Έρωτας στα χιόνα», ένα όχι τόσο γνωστό διήγημα του Α. Παπαδιαμάντη αλλά πολύ τρυφερό... η Νοταρά αποδεικνύοντας ότι είναι σπουδαία ηθοποιός (αδικημένη από το θεατρικό στερέωμα) διαβάζει με μια εσωτερικότητα ανεπανάληπτη! Χωρίς υπερβολές, αξίζει να χαρίσετε ένα δεκαπεντάλεπτο διάλειμμα στον εαυτό σας και να ακούσετε το διήγημα. Καλή ακρόαση σε όλους!

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ Ε Δ Ω

"Χάρτινο το φεγγαράκι..."

Ακούστε την Μελίνα Μερκούρη, στο ρόλο που σφράγισε την καριέρα της! Ακούστε την ως Μπλανς Ντιμπουά. Μοναδική…. Δυναμώστε τα ηχεία και χαρείτε το! Όποιος έχει δει την ταινία με την εύθραυστη Βίβιαν Λι σίγουρα θα ενθουσιαστεί από την εσωτερικότητα της ερμηνείας που έχει η Μελίνα…

Δώστε προσοχή στην ερμηνεία από το «χάρτινο το φεγγαράκι» όπως αυτό ακουγόταν στην παράσταση… "χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη η ακρογιαλιά. Αν με πίστευες λιγάκι όνειρο δε θα ‘ταν πια…"

Το θέατρο στο ραδιόφωνο…

Ίσως σας ξένισε λίγο ο τίτλος και να σκεφτήκατε ότι κάτι δεν πάει καλά… δε σας αδικώ! Ο λόγος σήμερα για μια συνήθεια μου, την οποία πασχίζω να διαδώσω, σε όσους περισσότερους μπορώ! Κι επειδή οι τίτλοι στα κείμενα τίθενται για να προϊδεάζουν τον αναγνώστη πιθανόν να καταλάβατε ότι θα μιλήσουμε για θέατρο… όμως το ραδιόφωνο πως έρχεται να «κολλήσει» σε κάτι το οποίο είναι οπτικό θέαμα κι ουδόλως ακουστικό;

Κι όμως δένουν υπέροχα το θέατρο με το ραδιόφωνο! Αρκεί να αναλογιστεί καθένας μας ότι τα θεατρικά έργα είναι γραμμένα σε βιβλία πριν ανέβουν σε παραστάσεις. Κι όπως όλα τα βιβλία του κόσμου, όταν τα διαβάζουμε, εμείς είμαστε που φτιάχνουμε τις εικόνες, που τοποθετούμε τους ήρωες σε κουστούμια, χώρους, τους δίνουμε μορφή… πάντα κατά τα πρότυπα και τα βιώματα μας. (Μεταξύ μας, αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του βιβλίου, κατά την ταπεινή μου άποψη! Δέκα άτομα διαβάζουν το ίδιο βιβλίο κι ο καθένας έχει κεντήσει ένα διαφορετικό πλαίσιο δράσεις για τους ήρωες!).

Ήμουν μαθητής της Γ΄ Λυκείου όταν ανακάλυψα το θέατρο στο ραδιόφωνο! Χρονιά ζόρικη για κάθε παιδί, με αρκετό τρέξιμο κι ελάχιστο ελεύθερο χρόνο. Δυστυχώς, η Πάτρα όσο μεγάλη κι αν είναι δεν παύει να είναι μια επαρχιακή πόλη όπου το θέατρο είναι πολυτέλεια. Με δυο θεατρικές παραστάσεις τη σεζόν από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. πολύ σύντομα παύεις να έχεις θεατρικές επιλογές. Λοιπόν, η πρώτη ραδιοφωνική παράσταση που άκουσα ήταν το «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς με τη Μελίνα Μερκούρη, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Μαγεύτηκα από την πρώτη στιγμή!

Ένιωθα σα να είχα ανακαλύψει την πυρίτιδα! Είχα την πολυτέλεια να ακούω θέατρο μέσα στο σπίτι μου και μάλιστα με τα μεγαλύτερα υποκριτικά ταλέντα που είχε βγάλει ο τόπος μας! Ειλικρινά, θαρρώ πως δε θα ξεχάσω ποτέ την χαρά που είχα νιώσει ανακαλύπτοντας πως το τρίτο πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας αναμετέδιδε κάθε Κυριακή στις 22:00 μια νέα θεατρική παράσταση (κάτι που ισχύει μέχρι και σήμερα!). Κι έτσι άρχισα να γίνομαι ο πιο φανατικός ακροατής – θεατής και να πλάθω εικόνες…

Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο κι αρχίζοντας να έχω τα πρώτα μου έσοδα (από την εργασία μου) άρχισα να ψάχνω μανιωδώς θεατρικούς δίσκους ενώ παράλληλα το ραντεβού με το θέατρο τις Κυριακές γινόταν ολοένα και πιο πιστό! Άρχισα να έχω και τις «παραξενιές» μου σιγά σιγά! Πάντοτε, λοιπόν, ακούω μια θεατρική παράσταση καθούμενος σε μια πολυθρόνα, με ημίφως και τον ήχο σε μια σχετική ένταση παρόμοια με αυτή του θεάτρου! Μαγεία… έτσι χωρίς να είμαι σύγχρονος της Λαμπέτη, του Νέζερ ή της Κυβέλης έχω εκπλαγεί από το ταλέντο τους και την αμεσότητά τους! Τους έχω ακούσει σε σπουδαίους ρόλους, τους έχω σκηνοθετήσει… και τους έχω «ντύσει» με τα κουστούμια που η φαντασία μου έχει θεωρήσει ως τα καταλληλότερα για αυτούς!

Αυτά τα ολίγα περί ραδιοφωνικού θεάτρου. Όσοι πιστοί αγαπάτε το θέατρο, προσέλθετε σε αυτό το ανέξοδο ταξίδι. Κάθε Κυριακή από τις συχνότητες του Τρίτου κι ένας νέος προορισμός…

*Η κατάστασή μου στο διάβα των χρόνων χειροτερεύει (θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος!)… Συλλέγω φανατικά πλέον εδώ και τρία χρόνια θεατρικές παραστάσεις… κι συλλογή έχει από Παξινού μέχρι Σαπφώ Νοταρά…(η οποία πέραν της εμφάνισης υποκριτικά είναι πολύ καλή!!!)