«Ανθρώπινη Φωνή»

"Παρουσιάζω το πρόγραμμα μονόπρακτων – μονολόγων για να χαρώ σαν ηθοποιός και για να παίξω κάτι δύσκολο. Σ’ αυτή την ηλικία έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον εαυτό μου. Τα μονόπρακτα είναι μεγάλη πρόκληση. Τα θεωρώ ακροβατισμούς κι έχω επίγνωση ότι μπορώ να πέσω, αλλά το τολμώ. Θα προσπαθήσω να ισορροπήσω."

Αυτά είπε η Έλλη Λαμπέτη στους δημοσιογράφους τον Απρίλιο του 1978, λίγες μέρες πριν παρουσιάσει μια σειρά από έξι μονόπρακτα σε ενιαία παράσταση, στο θέατρο «Κάππα». (το γνωστό στην Κυψέλη!). Έξι μονόπρακτα, έξι ευκαιρίες για για μεγάλη ερμηνεία.

Όμως ποια είναι η ηλικία της Έλλης Λαμπέτη το 1978 ώστε να θέτει μεγαλύτερες απαιτήσεις στον εαυτό της; Είναι μόλις 52 ετών και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανιζόταν μόνη στη σκηνή ερμηνεύοντας μονόπρακτα. Ήδη το 1950, έχει πρωτοπαίξει την «Ανθρώπινη Φωνή» του Κοκτώ στο θέατρο Μουσούρη και στα 1971 στο Δημοτικό Πειραιώς παρουσίασε 5 μονόπρακτα μεταξύ των οποίων την «Ανθρώπινη Φωνή» και την Μις Μπριλ. (πληροφορίες για το δεύτερο έργο ε δ ώ ).

Η παράσταση του 1978 ήταν χωρισμένη σε δύο μέρη. Το πρώτο περιελάμβανε την «Εβραία» του Μπρεχτ, την «Πιο Δυνατή» του Στρίντμπεργκ και την «Όλυα – μια ψυχούλα» του Τσέχωφ. Το δεύτερο μέρος εκείνης της παράστασης ήταν αφιερωμένο στον Κοκτώ. Παρουσιάζονταν με την ακόλουθη σειρά τα μονόπρακτα «Ανθρώπινη Φωνή», «Η ψεύτρα» και «Την έχασα – ο πιερότος».

Η «Ανθρώπινη Φωνή», ένα από τα σημαντικότερα μονόπρακτα έργα του καιρού μας, που ο πολυσχιδής Γάλλος καλλιτέχνης έγραψε στα 1930 για να παρουσιαστεί από την Κομεντί Φρανσαίζ με την Μπερτ Μποβύ. Έργο γραμμένο από τον Κοκτώ για να σοκάρει την οποιαδήποτε ελίτ, η «Ανθρώπινη Φωνή» είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια τηλεφωνικής επικοινωνίας μιας γυναίκας με τον εραστή της που την εγκαταλείπει.

Η Έλλη Λαμπέτη έδωσε στη «Φωνή» ιδιαίτερη τραγικότητα, βρίσκοντας σπαρακτικούς

τόνους κι ανάγοντας το έργο σε σφραγίδα του υποκριτικού της ταλέντου. Αξίζει να σημειωθεί πως στα 1978 ήταν η πρώτη φορά που η καλλιτέχνις αντιμετώπισε ολόκληρο το μονόπρακτο. Χωρίς να το ξέρει, σε παλιότερες της εμφανίσεις, η μετάφραση που της είχε δοθεί περιελάμβανε μονάχα ένα μέρος του έργου.

Το ίδιο έργο ηχογραφήθηκε για την ελληνική ραδιοφωνία από την Μ. Αρώνη στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Εκείνη το ερμήνευσε σε μετάφραση Ροντήρη, ενώ η Λαμπέτη σε απόδοση Μάριου Πλωρίτη. Οι λεκτικές διαφορές ανάμεσα στα κείμενα ελάχιστες, οι ερμηνείες ολότελα διαφορετικές. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποια από τις δύο είναι η καλύτερη. Η Λαμπέτη ξεχειλίζει από λεπτές αποχρώσεις ευαισθησίας κι η μεγάλη Αρώνη από μια εκπληκτική διαχείριση των εκφραστικών της μέσων. Μεγάλες κυρίες κι οι δυο τους, με εξαιρετικό θεατρικό ρεπερτόριο στο ενεργιτικό τους.

*********************************************

Κατεβάζουμε εδώ την ερμηνεία της Έλλης Λαμπέτη

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΩΝΗ – ΖΑΝ ΚΟΚΤΩ // ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ

*********************************************

________________________________________

ΥΓ 1. Επιχείρησα να είμαι όσο το δυνατό αντικειμενικός στα γραφόμενα μου για την Έλλη Λαμπέτη, παραμερίζοντας την αγάπη που έχω γι’ αυτή!

ΥΓ 2. Αφιερώνεται στον αγαπητό συνblogger RADIO – THEATRE και σε όλους εσάς που έχετε νιώσει την αγάπη όταν αυτή γίνεται απαγορευμένος καρπός...