«Στο Σείριο Υπάρχουνε Παιδιά»

Υπάρχει ένας χρυσός κανόνας οποίος επαληθεύεται πάντοτε και θαρρώ δεν έχει καμιά εξαίρεση!

«όταν βιάζεσαι θα σου συμβεί ό,τι θεωρείς το άκρο άωτον της ατυχίας!!!»

Ετοιμάζομαι να φύγω από το σπίτι κάπως αργοπορημένος, αλλά μέσα στα χρονικά όρια ώστε να είμαι έγκαιρα στη δουλειά μου («υποχρέωσή μου»...). Έχω φτάσει στην πόρτα κι αναλογίζομαι ότι δεν έχω πάρει πορτοφόλι, γυρίζω πίσω μπαίνω στο δωμάτιο και παίρνω το πορτοφόλι! Κάνω να φύγω... κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή γκρεμίζω την δισκοθήκη! ! ! Πρόλαβα να διακρίνω την ταλάντωσή της και την αποφυγή του ό,τι ακολούθησε, κάνοντας μια απονενοημένη προσπάθεια να τη συγκρατήσω... ματαίως!

Μέσα στα επόμενα τρία δευτερόλεπτα, περί τα εκατόν πενήντα άρτια τακτοποιημένα cds βρίσκονταν περίχαρα διάσπαρτα στο πάτωμα! Άρχισα να οικτίρω την «ατσουμπαλοσύνη» μου και απλά έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Είχα αφήσει ένα χάος το οποίο θα με καρτερούσε ίσαμε το βράδυ να το βάλλω σε τάξη. Το υπόλοιπο της μέρας εξελίχθηκε ομαλά. Τι άλλο να ήθελα να μου συμβεί;

Όταν κάποια στιγμή αναλογίστηκα το σκηνικό άρχισε να με λούζει κρύος ιδρώτας. Τι απώλειες θα είχε αυτή η πτώση; Τι θα αντίκριζα σηκώνοντας τη σκαλιέρα; Θα είχαν σπάσει θήκες ή ακόμα χειρότερα θα είχε χτυπηθεί κανένα Cd; Η ιδέα ότι η τάξη κι αρχειοθέτηση είχαν πάει περίπατο, μου προκαλούσε πονοκέφαλο. Ποιος είχε όρεξη για μια τέτοια κοπιώδη δουλειά...;

Εγώ πάντως όχι! Ήταν το τελευταίο που θα έπραττα επιστρέφοντας στο σπίτι. Κι έτσι έγινε! Επιστρέφοντας σήκωσα την σκαλιέρα κι άρχισα να μαζεύω τα δισκάκια μου τα οποία είχαν εκσφενδονιστεί στα πιο απίθανα μέρη! Αναμενόμενο όπως ήταν, βρέθηκαν σπασμένες θήκες (γκριιιιιιιιιιιιιιιιι θέλω τα cds μου να έχουν τις αυθεντικές τους θήκες!) αλλά ευτυχώς αλώβητοι οι δίσκοι...

Βαριόμουν τρελά! Άρχισα να στοιβάζω τα cds περιεργαζόμενος τους τίτλους τους. Είχα ξεχάσει ότι βρίσκονταν στην κατοχή μου ορισμένα cds οι τίτλοι των οποίων με παρέπεμπαν σε άλλες εποχές, όχι τόσο μακρινές αλλά σίγουρα σε περιόδους της ζωής μου που έχουν κλείσει οριστικά! Κόλλησα αντικρίζοντας το δίσκο «Στο Σείριο Υπάρχουνε Παιδιά». Εκείνο βαθύ κόκκινο του εξώφυλλου (έχω την παλιά έκδοση, όχι αυτή που φαίνεται στο σύνδεσμο!) με μαγνήτισε. Έβαλα να ακούσω το πρώτο από τα δυο δισκάκια κι έπειτα το άλλο...

... σκεφτόμουν, αναλογιζόμουν κι έψαχνα να βρω με το νου μου μια ματιά που με είχε κερδίσει... τα τραγούδια εναλλάσσονταν μέχρι που η σκέψη μου βρήκε τη φωνή της Αφροδίτης Μάνου!

«Βασιλιά της καρδιάς μου κι απ’ το τατουάζ μου
εσύ με πονάς και με καις πιο πολύ.»

Σήμερα πάλι ακούω τον ίδιο δίσκο... η σκέψη σκοντάφτει στη φωνή της Μ. Τανάγρη...

«Σε κάθε βήμα φαίνεται ανοίγονται δυο δρόμοι,
τον έναν δεν τον ξέρω, ο άλλος είναι της φωτιάς.
Κι άμα περάσεις από 'κει είναι σκληροί οι νόμοι,
μαζεύεις τα κομμάτια σου κι ύστερα προχωράς.
Μαζί σου δεν μπορούσα να κρατήσω πισινή,
καλούσα και το πείσμα και την τρέλα μου απ' τα βάθη.
Κι ισορροπούσα πάνω στο δικό σου το σχοινί,
ζητούσα το ρόδο, ζητούσα και τ' αγκάθι.»