Χάθηκε στα σύννεφα το μικρό αστέρι!

Βοουυυυυυυυ, βοουυυυυυυυ

-          Σήκω, φτάνει το πλοίο μας!

-          Έχουμε καιρό… άσε να δύσει πρώτα ο ήλιος…

Βοουυυυυυυυ, βοουυυυυυυυ

-          Σήκω σου λέωωω, βιάσου, δε θα προφτάσουμε. θα το χάσουμε το πλοίο κι ύστερα θα χάσουμε τόσα όνειρα που κάναμε γι’ αυτό το ταξίδι…

-          […] εκκωφαντική σιωπή

Βοουυυυυυυυ, βοουυυυυυυυ

Στην προκυμαία καθήμενοι, στο καφενεδάκι με τα μικρά στρόγγυλα μεταλλικά του τραπέζια, δυο νέοι όχι συνομήλικοι, υποδέχονται το πλοίο που μονότονα πάντα κάμνει την ίδια διαδρομή. Τεργέστη – Μπρίντιζι – Πάτραι – Κύθηρα – Ερμούπολις. Στο τραπέζι αντίκρυ τους δυο καφέδες τούρκικοι μισοτελειωμένοι κι ένα περίτεχνο γυάλινο πιατάκι με λουκουμαδόσκονη που ξέμεινε από το γλύκισμα που έφαγαν τελειώνοντας τη γουλιά του καφέ. Μοιάζουν να μην έχουν πολλά να μοιραστούν αυτοί οι δυο νέοι, όμως τους συνδέει το κοινό όνειρο, το ταξίδι του τελικού προορισμού. Το εφηβικό ονειροπόλημα του ενός κι η ελπίδα για οριστική μετοίκιση της κοπέλας μπλέκονται παράξενα, όπως κι οι παράλληλες ιστορίες των δύο αυτών πόλεων. Κοινά χτίσματα από τον ίδιο αρχιτέκτονα, αρχοντιά και κουλτούρα, εμπόριο και θάλασσα, νεώρια και λιμάνι,  ηδύποτα και λουκούμια…

Βοουυυυυυυυ, βοουυυυυυυυ 

Σηκώθηκα και έφυγα αφήνοντας πίσω, καθήμενους, τους δυο νέους ανθρώπους. Σεργιάνισα αργά την προκυμαία. Είδα την «Πριμανόλια» να φορτώνει τα εκλεκτά εδέσματα που θα πρόσφερε στους επιβάτες της, τους αχθοφόρους που με προσοχή ξεφόρτωναν τα μπαγκάζια των αστών επιβατών του και την επιβίβαση των νέων ταξιδευτών. Μια κυρία με το καπέλο και τη λευκή της ομπρέλα βγαλμένη από μιαν άλλη εποχή, τόσο μακρινή που θα έλεγες πως τότε δεν υπήρχαν έγνοιες. Έψαχνα μέσα στους επιβιβαζόμενους μήπως αντικρύσω εκείνα τα παιδιά, αλλά μάλλον δε θα σηκώθηκαν από το τραπέζι…

Βοουυυυυυυυ, βοουυυυυυυυ

Απόπλους!

Βοουυυυυυυυ, βοουυυυυυυυ 

Ολόφωτη η γιρλάντα με τις λάμπες του καταστρώματος χάνεται από τα μάτια μας καθώς το πλοίο ξεμακραίνει.

Βοουυυυυυυυ, βοουυυυυυυυ

Πιο κοντά ή πιο μακρυά από το όνειρό τους, με τις ίδιες ή με άλλες συντεταγμένες εκείνα τα παιδιά επειδή τα έμαθαν να κουβαλούν πάσης φύσεως βάρη, θα συνεχίσουν να ονειρεύονται και κάποτε αργά ή γρήγορα θα επιβιβαστούν στο πλοίο με προορισμό την Ερμούπολη.

Βοουυυυυυυυ, βοουυυυυυυυ

Προχωράμε...

Πέρασε ο χρόνος, πέρασε κιόλας ένας ολάκερος χρόνος από εκείνο το επίμονο χτύπημα του τηλεφώνου, από τις άναρθρες κραυγές της άλλης γραμμής, από το γέλιο που κόπηκε απότομα. Μεσημέρι, δώδεκα παρά, μόνος να παλεύω να τελειώσω όσες δουλειές είχα ανοίξει από νωρίς το πρωί. Μήτε που τις τέλειωσα... βουρκώνουν ακόμη τα μάτια μου όσο τα συλλογιέμαι! Κι όλα μετά γίνηκαν γρήγορα, μηχανικά σχεδόν. Αδηφάγος που είναι ο χρόνος. Στη χοάνη του  παρασύρει τα πάντα, τα στρογγυλεύει και στο τέλος στα επιστρέφει εξομαλύνοντας τα. Οι δικές μου στιγμές, εικόνες φαίνεται ότι δεν έχω μπει καλά σε αυτή τη χοάνη. Δεν εξηγείται αλλιώς πως τα πάντα παραμένουν μέσα μου το ίδιο ζωντανά. Κι ας έχει αλλάξει τόσο πολύ η καθημερινότητα κι ο μικρόκοσμός μου. "Η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει"... μήτε μπόρεσα να το ακούσω ξανά αυτό το κομμάτι από εκείνη την ημέρα που επιστρέφοντας βουβοί στο αμάξι σε είχαμε αφήσει να αναπάευσαι "εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως, ένθα απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός". Θολώνουν τα μάτια μου και τώρα ακόμη. Έναν χρόνο μετά και δεν έσβησα ακόμη το τηλέφωνό σου από το κινητό... Δεν ξέρω γιατί στα γράφω, είμαι βλέπεις φορτισμένος κι είναι που ακούω μόνο δυσάρεστα σε φίλους. Άραγε γίναμε καλύτεροι άνθρωποι;

14-06-2012 ~ 14-06-2013

Βάλε το ΔΕΥΤΕΡΟ, σε χρόνο ελεύθερο!

Άλλο και τούτο! Ζήσαμε για το ακούσουμε... και πόσα άλλα θα ακούσουμε!

Κλείνει λέει η ΕΡΤ, κλείνει η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, για να ανοίξει εις τρίμηνον (κατόπιν εντατικών θερινών μαθημάτων Διαφάνειας) αμιγώς ανανεωμένη! Ρε τι ακούμε... 

Και σε ρωτώ! Η διαφθορά στην κρατική ραδιοτηλεόραση από ποιους ξεκίνησε; Από μένα και σένα; Και σε ρωτώ, φίλε Αθηναίε που θα αδιαφορήσεις για τούτη την είδηση! Ξέρεις ότι για μας στην επαρχία η κρατική Ραδιοφωνία - Τηλεόραση είναι συντροφιά εκεί που τα "αθηναϊκά" δεν πιάνουν; 

Τι στα λέω... αφού θα αλλάξεις κανάλι και θα βάλεις τα άλλα...

Τα είχε πει ο Μ. Χατζιδάκις στα Σχόλια του Τρίτου, έβλεπε ο άνθρωπος μπροστά... αυτά τα χαϊβάνια που κοιτούν μόνο τα καρεκλάκια τους δεν ακούνε τίποτε! 

Άντε ξεπουλάμε! Πωλείται όπως είναι επιπλωμένη, με χιλιάδες αναμνήσεις φορτωμένη! Τιμή ευκαιρίας! (Που είστε, τα κέρδη να τα μοιράσετε σε όλους μας... όλοι εμείς πληρώναμε. Σωστά; Μην ακούσω πως το ξεχάσατε... μόνο κάτι συγγενείς του κ. Παπακωνσταντίνου ξεχνούνε να δηλώσουν 3,5 εκατ. ευρώ. ε, τώρα κι εσείς...σκέψεις που κάμνετε!)

 

*τα έχω πάρει κρανίο, είναι φανερό!

Θυμήσου, σώμα...

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στη φωνή -- και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες -- πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1918)

*σαν είδα για πρώτη φορά τον άνδρα τούτο, έργο του εικαστικού Νίκου Κυρίτση,  "έτσι την ομορφιάν πολύ ατένισα" . Εκφραστικά όμορφος ο νέος άνδρας, με μιαν γήινη ομορφιά κι ένα σώμα η πλαστικότητα του οποίου έχει την χαρακτηριστική ιδιότητα να το κάνει οικείο και συνάμα απόκοσμο. Ο νέος τούτος άνδρας, μοιάζει σα να διαβάζει τις σκέψεις μου. Σκέψεις που έρχονται και ξανάρχονται όσο κι αν προσπαθώ να τις αποφύγω. Κι οι αντιθέσεις κι οι φωτεινές ταμπέλες από νέον να αναβοσβήνουν μέσα μου, θυμίζοντάς μου πως ο δρόμος που διαλέγουμε δεν είναι εύκολος, πως θέλει κότσια, πως δε θα είμαστε πάντα νέοι, πως ποτέ δε θα συμβιβαστείς με τη φοβία της μοναξιάς... κι άλλα κι άλλα πολλά φωνάζει ο εαυτός μου στο είναι μου... Ξεγελάς πρόσκαιρα τον ίδιο σου τον εαυτό, χαμογελάς, δεν αφήνεις τον εαυτό σου ούτε μια στιγμή να φανεί αδύναμος ή έστω να καταλάβει κάποιος άλλος τις σκέψεις τούτες. Η ζωή είναι στιγμές, στιγμές από όσα έχουμε ζήσει, στιγμές που έρχονται στη μνήμη όσο να ανάψει το φανάρι και να ακουστεί το επόμενο τραγούδι. Το φανάρι γίνεται πράσινο, ξεκινάς πάλι. Αφήνεις πίσω όσα δεν πρόλαβες να τακτοποιήσεις, όσα άτσαλα ξεπήδησαν. "Είσαι το Σειριάκι μου, λίγο πιο μεγάλο, λίγο πιο ταλαιπωρημένο, περισσότερο προβληματισμένο, αλλά το ίδιο θαρραλέο με μία μικρή δόση μελαγχολίας και με μια μεγαλύτερη αισιοδοξίας.  Ήλιος δηλαδή μισοκρυμμένος πίσω από ένα μικρό συννεφάκι."

Πίσω από τις τριανταφυλλιές, λοιπόν, πίσω από την ομορφιά υπάρχει κι η ακεφιά...

Καλή βδομάδα σε όλους

Με αγάπη Σείριος

Ασχέτως, σχετικά!

Καλή βδομάδα σε όλους...

*το τόσο αγαπημένο "Λευκό μου Γιασεμί", εδώ τραγουδισμένο από τον πολυτάλαντο Άγγελο Παπαδημητρίου. Έχω κολλήσει με τη διασκευή αυτή. Κάποιες φορές τα αγαπημένα μου ακούσματα γίνονται πιότερα αγαπημένα ύστερα από χρόνια. Ταξίδι στη βροχή, μολονότι το ημερολόγια δείχνει Ιούνιο. Καλό μήνα σε όλους. Το λακωνίζειν εστίν φιλοσοφείν, για ποιον άραγε; Εμένα μου μοιάζει περισσότερο με εσωστρέφεια. Τι Σαββατοκύριακο κι αυτό! Βροχή, υγρασία... ζυγώνει καλοκαίρι, ζυγώνει ένας ολάκερος χρόνος. Γρήγορα που περνάει ο καιρός! Γρήγορα που όλα περνούν, γρήγορα τα δάκρυα στεγνώνουν(!?), γιατί το τραύμα στην ψυχή δεν κλείνει το ίδιο γρήγορα... 

**από το ανοιχτό παράθυρο τρυπώνει η ψύχρα της βραδιάς. Τόση ώστε να σε κάνει να κάθεσαι οκλαδόν στην καρέκλα, προσπαθώντας να ζεστάνεις τα γυμνά σου πόδια, γράφοντας τούτες τις αράδες. Για μια στιγμή ξεχνάς ότι είσαι σε μεγάλη πόλη, δεν ακούγεται τίποτε. Όλα γυρίζουν στην προτέρα κατάσταση. Η ησυχία σπάζει στον επίμονο ήχο της σειρήνας που περνά τη λεωφόρο.

*** Ο παλμός χτυπάει ΕΔΩ τις τελευταίες μέρες. όχι πως θα αλλάξει τίποτε, αλλά βρε αδερφέ είναι μιαν ελπίδα πως κάποιες στιγμές ο κόσμος μαζικά ξεσηκώνεται. Για λίγο... όλα για λίγο κρατούν. Τόσο που να φουσκώσεις ελπίδα. Κι έπειτα "οι σειρήνες, τα μεταγωγικά" θα επιβάλλουν την τάξη... Ξέρεις εκείνη την τάξη, της απόλυτης αταξίας των πάντων.

**** όμορφη που είναι η Πόλη (Ινσταμπούλ). Μένω με την ελπίδα πως θα ξαναπάω κάποτε. Θα έχω μεγαλώσει αρκετά, αλλά θα ξαναπάω στο Αξαράι, στην Ταξίμ, στην Αγιά Σοφιά... θα είναι σούρουπο, ο ήλιος θα δύει και εγώ πάνω σε ένα βαρκάκι θα διασχίζω το Βόσπορο.

***** εδώ που φτάσαμε -κι ενώ δεν είχα σκοπό να κάνω ανάρτηση- θα συνεχίσω με τις σκέψεις μου. Μόλις σκέφτηκα τον τίτλο της ανάρτησης. Τον συμπλήρωσα ευθύς. Η βδομάδα δεν άρχισε καλά καλά κι εγώ σκέφτομαι το επόμενο σαββατοκύριακο, τι θα μαγειρέψω αύριο, τι δουλειές πρέπει να κάνω μέσα στη βδομάδα, τι λογαριασμούς έχω να πληρώσω, αν θα με φτάσουν τα λεφτά αυτό το μήνα... σκέφτομαι πως θέλω να χαθώ στο όμορφο αστικό Κολωνάκι. Εξόν από τους εμπορικούς δρόμους, έχει κάτι όμορφες γειτονιές...

&

****** είχα χρόνια να κάνω ανάρτηση 5 & 1 σκόρπιες σκέψεις. Έτσι λοιπόν, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη ή μελέτη βγήκε αυτή η ανάρτηση. Όπως θα έλεγε κι ο Άσωτος, δεν είχα τίποτε να π(ω)στ αλλά βρέθηκα να γράφω με αφορμή το τραγούδι που παρέθεσα. Και τώρα ακούω αυτό, από την Ξανθίππη Καραθανάση. Τι υπέροχη φωνή... Με τις δεύτερες, τρίτες εκτελέσεις δεν έχω κλείσει ακόμη τους λογαριασμούς μου. Κάποια αγαπημένα μου ακούσματα αποκτούν άλλη διάσταση μέσα μου. Γρήγορα που πέρασεν η ώρα, γρήγορα που πέρασαν τα χρόνια...