Προχωράμε...

Πέρασε ο χρόνος, πέρασε κιόλας ένας ολάκερος χρόνος από εκείνο το επίμονο χτύπημα του τηλεφώνου, από τις άναρθρες κραυγές της άλλης γραμμής, από το γέλιο που κόπηκε απότομα. Μεσημέρι, δώδεκα παρά, μόνος να παλεύω να τελειώσω όσες δουλειές είχα ανοίξει από νωρίς το πρωί. Μήτε που τις τέλειωσα... βουρκώνουν ακόμη τα μάτια μου όσο τα συλλογιέμαι! Κι όλα μετά γίνηκαν γρήγορα, μηχανικά σχεδόν. Αδηφάγος που είναι ο χρόνος. Στη χοάνη του  παρασύρει τα πάντα, τα στρογγυλεύει και στο τέλος στα επιστρέφει εξομαλύνοντας τα. Οι δικές μου στιγμές, εικόνες φαίνεται ότι δεν έχω μπει καλά σε αυτή τη χοάνη. Δεν εξηγείται αλλιώς πως τα πάντα παραμένουν μέσα μου το ίδιο ζωντανά. Κι ας έχει αλλάξει τόσο πολύ η καθημερινότητα κι ο μικρόκοσμός μου. "Η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει"... μήτε μπόρεσα να το ακούσω ξανά αυτό το κομμάτι από εκείνη την ημέρα που επιστρέφοντας βουβοί στο αμάξι σε είχαμε αφήσει να αναπάευσαι "εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως, ένθα απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός". Θολώνουν τα μάτια μου και τώρα ακόμη. Έναν χρόνο μετά και δεν έσβησα ακόμη το τηλέφωνό σου από το κινητό... Δεν ξέρω γιατί στα γράφω, είμαι βλέπεις φορτισμένος κι είναι που ακούω μόνο δυσάρεστα σε φίλους. Άραγε γίναμε καλύτεροι άνθρωποι;

14-06-2012 ~ 14-06-2013