"Εικόνες Αποκριάς ΙΙ..." (Νυχτερινή Ποδαράτη)

Οι προετοιμασίες για την αποψινή Νυχτερινή Ποδαράτη παρέλαση! Τα άρματα, οι καρναβαλιστές κι ένα κέφι που δε στερεύει επειδή πηγάζει από τις καρδιές όλων μας!

"Εικόνες Αποκριάς..."

Μια εικόνα από Πατρινό Καρναβάλι… αυτά στο κέντρο της πόλης μας! Για να ζηλέψουν όσοι είναι μακρυά… (Πάω να φορέσω το κουστούμι μου, έχω να πάω σε μπαλ μασκέ!)

(έχω αρκετό υλικό... αλλά αυτά για την ώρα!)

Κ Α Λ Η    Α Π Ο Κ Ρ Ι Α ! ! !

______________________________________________

** Ετοιμάζομαι για το χορό, την ώρα που στο ραδιόφωνο ακούω την Αρλέτα να δίνει μιαν εξαιρετική συναυλία ύστερα από πολλά χρόνια!!! Ας είναι καλά το Δεύτερο Πρόγραμμα της ελληνικής Ραδιοφωνίας που μας ταξιδεύει όλους εμάς που είμαστε μακρυά απ' τα δρώμενα της Αθήνας!

"Χάρτινο το φεγγαράκι..."

Ακούστε την Μελίνα Μερκούρη, στο ρόλο που σφράγισε την καριέρα της! Ακούστε την ως Μπλανς Ντιμπουά. Μοναδική…. Δυναμώστε τα ηχεία και χαρείτε το! Όποιος έχει δει την ταινία με την εύθραυστη Βίβιαν Λι σίγουρα θα ενθουσιαστεί από την εσωτερικότητα της ερμηνείας που έχει η Μελίνα…

Δώστε προσοχή στην ερμηνεία από το «χάρτινο το φεγγαράκι» όπως αυτό ακουγόταν στην παράσταση… "χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη η ακρογιαλιά. Αν με πίστευες λιγάκι όνειρο δε θα ‘ταν πια…"

"Πάμε Χαβάυ..."

Κάτι το οποίο για ους περισσότερους θεωρείται εφιάλτης είναι η επίσκεψή τους στο σούπερ μαρκετ. Για το μόνο που τους δικαιολογώ και τους δίνω ένα ελαφρυντικό, είναι την τελική στιγμή στο ταμείο καθώς αντικρίζουν το εξωφρενικό νούμερο της ταμιακής μηχανής.

Κατ’ άλλα η επίσκεψη σαν μιαν υπεραγορά είναι μια θαυμάσια εκδρομή. Ναι καλά διαβάσατε! Ε Κ Δ Ρ Ο Μ Η ! ! ! Μάλιστα, σε εξωτικό μέρος τους χειμερινούς μήνες κι ελβετικό θέρετρο τους   θερινούς μήνες. Όταν έξω η θερμοκρασία είναι +2^οC  μέσα έχει +27 ^οC ενώ όταν έξω καίγεται ο τόπος μέσα έχει 20 ^οC. [κάτι ανάλογο γίνεται και στα σινεμά αλλά εκεί λόγω της ακινησίας θες κουβέρτα]. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πως ο ρουχισμός σας πρέπει να προσαρμοστεί κατάλληλα. Τουτέστιν, το χειμώνα φορέστε το T-shirt σας και πάνω το παλτό σας. Όταν φτάσετε αποθέστε το παλτό σας στο καλάθι και φορέστε το πάλι φεύγοντας. Αν πάλι είναι καλοκαίρι ξεκινώντας από το σπίτι πάρτε μια ζακέτα… θα σας χρειαστεί!

Είστε αθλητικός τύπος; Τότε είστε στο σωστό μέρος. Η πεζοπορία, η ορθοστασία και το περπάτημα που ρίχνεις σε μιαν υπεραγορά είναι ανάλογη μ εαυτή των μουσείων… Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι στα μουσεία περιδιαβαίνεις χαζεύοντας και μαθαίνοντας την ιστορία των εκθεμάτων ενώ στα σούπερ μάρκετ μαθαίνεις την ιστορία χιλιάδων πολύχρωμων προϊόντων. Μια ακόμη βασική διαφορά μεταξύ μουσείων κι υπεραγορών είναι ότι στα μουσεία το “μην αγγίζετε” δεσπόζει επιβλητικά παντού, σ’ αντίθεση με τις υπεραγορές όπου κυριαρχεί το αόρατο “απλώστε το χέρι σας, βάλτε το στο καλάθι”. Τέλος, στα μουσεία βλέπεις αραιά και που στασίδια για να ξεκουράζεσαι, πράγμα αδιανόητο για τις υπεραγορές.

Αν είσαι άνθρωπος της δράσης, που σου αρέσει να ανακαλύπτεις τα όρια και τις αντοχές του εαυτού σου, τότε αυτή η εκδρομή είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου. Ένα πέρασμα από τους διαδρόμους των ψυγείων θα σου χαρίσει την εμπειρία της Ανταρκτικής και της πνευμονίας… [τα δε σαγόνια σου θα τρίζουν ρυθμικότατα σε λάτιν σκοπούν όπου είναι κι επίκαιροι!]. Αν πάλι έχεις μια διαολεμένη διάθεση να ελέγξεις τα νεύρα και την υπομονή σου κατευθύνσου στα τυροκομικά και τρέξε να πάρεις ένα χαρτάκι προτεραιότητας. Αν κατορθώσεις να μην εκνευριστείς τότε είσαι έτοιμος για παντρειά…[τρέξε να κλείσεις εκκλησία ή το δήμαρχο της Τήλου].

Έχετε διάθεση για νέες γνωριμίες ή βελτίωση των γνώσεων σας επί των προϊόντων; Τότε σίγουρα κάποια κοπέλα (ενίοτε νεαρός) θα είναι πρόθυμος να σας δειγματίσει – προωθήσει κάτι. Οτιδήποτε, από τάπερ μέχρι το «νέο τεπαγιάνκι, το βαθύ!». Αν είναι να αγοράσετε το προϊόν μόνο και μόνο επειδή σας γυάλισε ο/η ντίλερ και θέλετε να ζητήσετε το τηλέφωνο, τολμήστε το χωρίς να αγοράσετε το προϊόν. Τις ίδιες πιθανότητες έχετε να πάρετε τιν πολυπόθητο αριθμό.

Ξεχάσατε το ΜP3 σας κι έχετε στεναχώρια τι θα ακούτε στην εκδρομή σας; Μη μου αγχώνεστε! Έχει φροντίσει για τη διασκέδασή σας η υπεραγορά. Θα χορτάσετε να ακούτε διαφημίσεις, αναγγελίες για παράνομα σταθμευμένα οχήματα, για «εξαφανισμένες» ταμίες κι αποθηκάριους…[αυτοί οι τελευταίοι κάπου λουφάρουν ή βγάζουν τα μάτια τους!]. Κι αν όλα αυτά δε σας ικανοποιούν, οι υπεραγορές προσφάτως έχουν εξοπλιστεί με τεράστιες οθόνες που προβάλλουν (τι άλλο;) διαφημίσεις!

Με ή χωρίς παρέα θα περάσετε υπέροχα σε αυτή την εκδρομή! Εμπιστευτείτε με! Όταν με το καλό πληρώσετε, (και γλιτώσετε το εγκεφαλικό) θα κατευθυνθείτε προς το όχημα σας. Καθήμενοι στο κάθισμα θα νιώσετε την κούραση και τα πόδια σας βαριά, την ίδια ώρα που η τσέπη σας θα είναι ελαφρύτερη…

 ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ! (δλδ τοστ!)

Tips:

1] όλες οι εκδρομές θέλουν καλή παρέα. Προτιμήστε έναν καλό φίλο/η. Εγώ συνήθως σούπερ μάρκετ πάω με το «καλαμαράκι». Γελάμε ατελείωτα…

2] σκηνικό απείρου κάλλους, μεταξύ εμού και «καλαμαρακίου». Θέλει να αγοράσει προφυλακτικά αλλά ντρέπεται, οπότε βάζει εμένα να τα πάρω και να τα βάλω στο καλάθι μου. Ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος στην αρχή χαμηλόφωνα:

Σείριος:  Ποια μάρκα θες;

Καλαμαράκι:  Πάρε μια, όποια να’ ναι… όποια παίρνεις εσύ!

Σ:  Θες κάτι ιδιαίτερο; (θέλοντας να την πειράξω της απαριθμώ τα είδη που βλέπω στο ράφι)

Κ:  Τελείωνε, κάνε τη δουλειά αθόρυβα…

Σ: …..(παρατεταμένη σιωπή από μέρους μου)

Κ:  Τελείωνε πάρε ένα κουτί να φύγουμε… τι χαζεύεις;;;;;;;;;;;

Εγώ μεγαλόφωνα και γεμάτος θαυμασμό!

Σ:  Αυτά είναι!!! Τώρα και XL προφυλακτικά! Κι ύστερα σου λένε οι γυναίκες ότι είναι μύθος. Ορίστε κοτζάμ Durex έχει επενδύσει στην παραγωγή ειδικών προφυλακτικών!

Κ: ….Θα με θυμηθείς λίγα τα ψωμιά γι’ αυτό το προϊόν, δοκιμαστική είναι η παρτίδα!

3] «Καλαμαράκι» πότε θα πάμε για σαρακοστιανά? Όνομα και πράγμα είσαι … χα χα χα

"Μύθοι Γυναικών..."

Σάββατο επιτέλους! Μέρα αποκλειστικής διάθεσης στον εαυτό μου και στα γούστα μου! Κι ένας ήλιος λαμπερός εκεί έξω να σε καλεί να βγεις να «λιαστείς», να αψηφήσεις το δριμύ κρύο και να με μια κούπα καυτό καφέ να χαζεύεις από τη μια θάλασσα κι από την άλλη τα χιόνια του Παναχαϊκού, όπου έχουν «κατέβει» ίσαμε τα Σελλά. Σε απόσταση αναπνοής από την καταστροφική κι απειλητική γι’ αυτά θάλασσα του Αγίου Βασιλείου.

Ανήκω σε μια περίεργη κάστα ανθρώπων! Σε εποχές που η μουσική κι η δισκογραφική βιομηχανία περνάνε μια από τις βαθύτερες κρίσεις τους εγώ συνεχίζω να αγοράζω δίσκους. Κυνηγάω τα μικρά διαμάντια που έχουν ξεμείνει στα δισκάδικα ή αγοράζω περιορισμένες επανεκδόσεις. Κι όλα αυτά συμβαίνουν διότι κάθε φορά που αγοράζω ένα δίσκο η μουσική του οποίου μιλάει μέσα μου νιώθω μια αίσθηση περίεργη! Μιαν ιδιότυπη κάθαρση, ανακούφιση κι ένα ταξίδεμα της ψυχής που αντίστοιχό του δεν υπάρχει…

Ένα τέτοιο ταξίδι μου χάρισε ο δίσκος “Μύθοι Γυναικών” της Μαρίας Φαραντούρη και της Λυδίας Κονιόρδου! Συνήθως μια ζωντανή παράσταση δύσκολα την ανακαλύπτεις μέσα από ένα cd, ακόμα κι αν ήσουν μεταξύ των θεατών στο συγκεκριμένο χώρο την ώρα που δινόταν αυτή. Είναι πολύ δύσκολο να μεταφερθούν τα συναισθήματα μιας τέτοιας βραδιάς στο σαλόνι του σπιτιού σου. Ελάχιστα "ζωντανά" cd σε καλύπτουν όπως κι ελάχιστες δισκογραφημένες συναυλίες σε κάνουν να μετανιώσεις που δεν ήσουν εκεί.

Ακούγοντας, λοιπόν, αυτό το CD ζήλεψα που δεν ήμουν στο «Παλλάς» τον περασμένο Μάιο για να χαρώ από κοντά αυτές τις δυο μεγάλες κυρίες σε μιαν ανεπανάληπτη συνύπαρξη. Εκείνο που κάνει τούτη τη δουλεία τόσο διαφορετική (πέραν της παρουσίας των δυο μεγάλων μορφών) είναι η εκπληκτική ορχήστρα και η εξαιρετική μουσική επιμέλεια της Ιρίνα Βαλεντίνοβα, που είναι ό,τι καλύτερο άκουσα εδώ και χρόνια, από απόψεως μέτρου. Δηλαδή, κατάφερε να προσεγγίσει με σεβασμό, ακρίβεια και φρεσκάδα τα τραγούδια της παράστασης, που τολμώ να πω ότι ξέχασα πώς ήταν οι αυθεντικές ερμηνείες.

Η μουσική κυλά μέσα από την απλότητα των ενορχηστρώσεων, με αποτέλεσμα ν' αναδεικνύεται ο λόγος κι η σκηνική παρουσία των δύο γυναικών ενώ ταυτόχρονα το τραγούδι παίζει σημαίνοντα ρόλο στην παράσταση. Τώρα, πώς το κατάφερε αυτό, μόνο μεγάλοι μουσικοί μπορούν να μας το εξηγήσουν… κι εγώ δεν είμαι μουσικός! Γεύομαι το αποτέλεσμα…το οποίο είναι ανεπανάληπτο.

Όσον αφορά στην επιλογή των τραγουδιών και των κειμένων, ένα έχω να πω: είναι εξαιρετική και τολμηρή. Διότι, ελάχιστοι θα τολμούσαν να παρουσιάσουν επί σκηνής ένα πρόγραμμα τέτοιας φύσεως και να μην κάνει "κοιλιά", να μην βαρεθείς. Ένα πρόγραμμα δομημένο, που στηρίζεται πάνω στις δημιουργίες μεγάλων προσωπικοτήτων της μουσικής και της ποίησης, όπως είναι ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Τσιτσάνης, η Καραΐνδρου, ο Μικρούτσικος, η Πλάτωνος, η Σαπφώ, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης, ο Ρίτσος, ο Γκάτσος, ο Μπρεχτ κτλ.

Δεν υπήρξα ποτέ φανατικός ακροατής της Φαραντούρη, ούτε και "τρελαίνομαι" με τους δίσκους που έκανε στη σόλο καριέρα της, μετά την καταπληκτική παρουσία της στην πρωτόλεια δισκογραφία του Θεοδωράκη. Παρακολουθώντας τη όμως τα τελευταία χρόνια νομίζω ότι ακούγεται πάρα πολύ ώριμη, μεστή, λιτή και ταπεινή που σε συγκλονίζει. Δε θυμίζει σε τίποτα εκείνη τη δωρική φωνή του παρελθόντος. Ο λυρισμός της είναι τόσο προσγειωμένος, όσο χρειάζεται για να ενταχθεί η φωνή της μες στην ορχήστρα.

Από την άλλη η Κονιόρδου με το απαράμιλλο ταλέντο της σε καθηλώνει καθώς ερμηνεύει κι σου αποκαλύπτεται όταν τραγουδά, αφήνοντας σε να δεις όλο το ταλέντο της. Ακούγοντας τη στο απόσπασμα του «Κατακόκκινου Ουρανού» της Λούλας Αναγνστάκη θαρρείς πως έχεις μιαν ισάξια θεατρίνα με τη Βέρα Ζαβιτσιάνου που σφράγισε με την ερμηνεία της τούτο το ρόλο.

Αγοράστε τούτο το δίσκο, χαρίστε τον σε αγαπημένα σας πρόσωπα ή στον εαυτό σας! Καλό Σαββατοκύριακο και καλές ακροάσεις…

Ακούστε ένα εξαιρετικό κομμάτι από το δίσκο…

«Λόξες & Κουσούρια...»

Δέχτηκα πρόσκληση από τον JD να του αποκαλύψω (μαζί και σε όλους εσάς) τις «λόξες και τα κουσούρια μου». Μάλιστα έπρεπε να απαριθμήσω την τοπ δεκάδα με τις παραξενιές μου, αλλά μια και τούτο το blog έχει τη στήλη «Πέντε & ένα» αποφάσισα να τροποποιήσω λίγο το blogπαίγνιο. Έτσι θα σας παρουσιάσω την δεκάδα μου και δυο ακόμα παραξενιές μου. Όπως θα έγραφε κι ο JD 2 (δυο) επί «Πέντε & ένα» μας κάνουν δώδεκα…

 

1.      αγαπώ να ταξιδεύω μόνος μου, μέχρι να φτάσω στον τελικό προορισμό. Εκεί θέλω να συναντήσω καλή παρέα για να συνεχίσω να περνάω καλά! Το να ταξιδεύεις μόνος σου χαρίζει την πολυτέλεια να μείνεις με τον εαυτό σου και να βυθιστείς σε σκέψεις…

 

2.      για έναν απροσδιόριστο λόγο, μου αρέσουν οι διαδρομές με τραίνο. (στην Ελλάδα δεν συνίσταται απ’ απόψεως χρόνων… μόνο για τα τοπία αξίζει τον κόπο.)

 

3.      με εκνευρίζουν τα «ψηλά» μαξιλάρια, ενώ έχω κόλλημα μ’ ένα που είχα αγοράσει παλιότερα από το ΙΚΕΑ. Δεν πρέπει να υπάρχει πιο «χαμηλό» μαξιλάρι…

 

4.      αν είσαι από αυτούς που τραβουν τα σεντόνια στο μέρος τους, κλωτσάς και δεν ξέρω τι άλλο κάνεις κατά τη διάρκεια του ύπνου σου, μην κοιμηθείς μαζί μου. Θα σε ξυπνήσω και θα ψάχνεις μέρος να απλώσεις την αρίδα σου!

 

5.      πολλές φορές, όταν αγοράζω κάτι για τον εαυτό μου, ζητάω να το ετοιμάσουν για δώρο. Μου αρέσει να «κάνω δώρα» στον εαυτό μου. Απεναντίας, όταν μου χαρίζουν ένα δώρο με φέρνουν σε τρομερή αμηχανία. (χρήζει ψυχιατρικής ανάλυσης το θέμα!)

 

6.      δε σταματάω α αγοράζω CDs, σε μια εποχή που τα torrents παίρνουν φωτιά. Άλλο πράγμα, όμως, να έχεις το cd στη δισκοθήκη σου. Έχω μανία με τα CDs  και τα βιβλία μου. Καθαρισμένα, ταξινομημένα ανάλογα με το είδος τους και τη συλλεκτικότητα τους. Σας παρακαλώ μην τα παίρνετε κρυφά…το καταλαβαίνω…

 

7.      δε μπορώ να βλέπω σωληνάρια οδοντόπαστας πιεσμένα στη μέση. Τόσο δύσκολο είναι σε ορισμένους να πιέσουν απ’ την άκρη την οδοντόκρεμα;

 

8.      όταν κάνω μπάνιο ή ξυρίζομαι συνηθίζω να ακούω μουσική αρκετά δυνατότερα από το σύνηθες.

 

9.      έχω μια έμφυτη αντιπάθεια στα πανηγύρια και στον τρόπο διασκέδασης αυτών των (πανηγυριών…ντε!). Ωστόσο, αγαπώ τους παραδοσιακούς χορούς και τη ζωή στας εξοχάς.

 

10.  αν είχα ένα μαγικό ραβδί, θα εξαφάνιζα απ’ τις παραλίες τους επίδοξους τενίστες, βολεϊμπολίστες και τις γκρινιάρες μάνες. Τους πρώτους γιατί με υποχρεώνουν να τρώω τη σκόνη από το άτσαλο παίξιμό τους και τις δεύτερες γιατί μου ταράσσουν την ηρεμία μου. («ε ψιτ, κύριος! Πάρε τις ρακέτες σου αι πήγαινε παρακάτω…» , «Μη τσιρίζετε μαντάμ…θα βγει ο Κωστάκης από το νερό! Μη το απειλείς το μικρό…!»)

 

ΚΑΙ

11.  κάνω μπάνιο χειμώνα – καλοκαίρι με καυτό νερό… Την ενεργειακή μου σπατάλη την αντισταθμίζω πίνοντας (χειμώνα – καλοκαίρι) νερό σε θερμοκρασία δωματίου κι αποφεύγοντας το κλιματιστικό.

 

12.  συνδυάζω μουσικές με καταστάσεις. Αυτό μπορεί α μοιάζει με προτέρημα αλλά είναι εν δυνάμει κουσούρι. Υπάρχουν στιγμές που μια μελωδία μπορεί είναι αρκετή για μια εν ψυχρώ δολοφονία… (πολλές δοτικές μαζεύτηκαν!).

 

Και σας ερωτώ! Είμαι εγώ περίεργος άνθρωπος ; ; ; Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε ; ; ;  

Τα καρναβαλικά πάρτυ...

Η καρναβαλική περίοδος, εφέτος, δε θυμίζει τίποτα σχεδόν από αντίστοιχες περιόδους αλλοτινών χρόνων. Έχω «λυσσάξει» να βρω έναν χορό, να μεταμφιεστώ και να πάω!!! Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ο χρόνος μου είναι περιορισμένος στο ελάχιστο, θέλω να πάω βρε αδερφέ. Με πνίγει το γεγονός ότι όλη η παρέα είμαστε διαμοιρασμένοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Παλιότερα έλεγες «θα πάω στον τάδε χορό» κι εννοούσες ότι θα πας με την παρέα σου. Τώρα, αυτό έχει αντικατασταθεί από το «θα πάω με τον τάδε συνάδελφο ή γνωστό» όχι κατ’ ανάγκη γιατί είναι φίλος αλλά λαμβάνοντας σαν κριτήριο το ότι σου είναι περισσότερο συμπαθής απ’ τον «κανέναν».

Κάνοντας μια βουτιά στις αναμνήσεις μου, έχω την αίσθηση ότι αν υπήρχε βραβείο «καλύτερου αποκριάτικου χορού» δίχως δεύτερη σκέψη θα το επέμεινα στην Johanna! Τα πάρτυ της έχουν γράψει ιστορία κι απ’ το σπίτι της έχουν περάσει οι «φίρμες» των πατρινών σχολείων. Αν κατόρθωνες να αποκτήσεις το πολυπόθητο χαρτάκι που έγραφε «ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ» τότε σίγουρα είχες εξασφαλίσει ένα από τα ωραιότερα Σαββατόβραδα. Δε σου κρύβω φίλε αναγνώστη ότι κι εγώ έχω κάνει αποκριάτικο πάρτυ αλλά δε το λες το ίδιο επιτυχημένο όσο εκείνα που διοργάνωνε η Johanna.

Με τη νηφαλιότητα που χαρίζει  χρόνος πιστεύω ότι τα πάρτυ εκείνα υπερείχαν έναντι των υπολοίπων, για δυο λόγους. Πρώτον, η πολυκοσμία που τα χαρακτήριζε ήταν κάτι πρωτόγνωρο κι ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τα «μετρημένα κουκιά» των δικών μας πάρτυ. Διότι κακά τα ψέματα,  τα πάρτυ θέλουν κόσμο… κι όχι να πεις κόσμο στην τύχη! Η Johanna φρόντιζε να έχει καλεσμένους με ανακατεμένες ηλικίες (+/- 2 χρόνια από την ηλικία της) ώστε όλοι να έχουν παρέες, να έχουν να φλερτάρουν (στην αρχή αθώα κι όσο μεγαλώναμε λιγότερο αθώα) και να περνάνε καλά. Βάλτε με το νους σας, ένα οροφοδιαμέρισμα ασφυκτικά γεμάτο με παιδιά και μια κεντρική είσοδο η οποία δεν έκλεινε. Κόσμος να μπαινοβγαίνει κι η τεράστια σάλα του σπιτιού να έχει μετατραπεί σε πραγματική ντίσκο!

Δεύτερο στοιχείο, όπου διαφοροποιούσε τα πάρτυ εκείνα ήταν η ηχητική εγκατάσταση του σπιτιού. Η μουσική πάντα στο τέρμα, να τραντάζεται το σύμπαν (είχε πλακώσει κι αστυνομία κάποια φορά για παρατήρηση…) κι οι μουσικές παραγγελιές να παγαίνουν και να ’ρχονται. Κασέτες άλλαζαν χέρια, αφιερώσεις ξεστομίζονταν και χορός μέχρι τελικής πτώσεως. Σαφως, την τιμητική τους είχαν ο Πασχάλης, η Αργυράκη, το Lambada κι όλα τα hits των 60’s, 70’s, 80’s. Εκείνο το «παραδώσου, λοιπόν, άνευ όρων μωρό μου» και το «όσο έχω φωνή» ήταν τα πολυχορευμένα μου κομμάτια… ενώ το τρενάκι της «γιάνγκα» διέσχιζε όλα τα δωμάτια και τις βεράντες του σπιτιού!!!

Και μέσα σε όλη αυτή περιρρέουσα ατμόσφαιρα έρωτες γεννιόνταν, άλλοι εκδηλώνονταν κι άλλοι έμεναν ανείπωτοι για πάντα! Μεγαλώναμε χρόνο με το χρόνο και στο μεγάλο τραπέζι, στη γωνία της σάλας, τα εδέσματα και τα ποτά άρχισαν να αλλάζουν. Τα τοστάκια και τα αναψυκτικά, παραχώρησαν δειλά τη θέση τους στους ξηρούς καρπούς και τα ποτά. Οι κασέτες αντικαταστάθηκαν από τα CDs κι ένα μεγάλο κινέζικο βάζο δαπέδου χάθηκε από το ντεκόρ της σάλας οριστικά…(έσπασε!).

Αχ, βρε Johanna με τα πάρτυ σου….

 ΥΓ1 : όλα τα παραπάνω γράφονται υπό την μουσική υπόκρουση καρναβαλικών, Latin κτλ κομματιών. Γύρισα από τη δουλειά με μια μονάχα σκέψη. Να βρω τους δίσκους μου με αυτή τη μουσική, να βάλω δυνατά τη μουσική και να μπω σε καρναβαλικό ρυθμό!

 ΥΓ2 : έχετε δει κόσμο να χορεύει ολομόναχος και να κάνει φιγούρες? Ο Χ Ι ??? εγώ αυτό κάνω τώρα… ααα καλά θα με διώξουν από την πολυκατοικία…

 ΥΓ3 : τελικά κρύβουμε αποθέματα δυνάμεων που δε βάζει ο νους μας!

Στο καιρού τη ζυγαριά...

Τον τελευταίο μήνα τρέχω κι ο χρόνος δε μου φτάνει! Έχω την αίσθηση ότι ο χρόνος ξοδεύεται πιο γρήγορα κι από τα ευρώ που έχω στο πορτοφόλι μου… και να σκεφτείς ότι κάποιοι είναι ευτυχισμένοι κάνοντας εργασιοθεραπεία. Τους βοηθά να μη σκέφτονται τα τρέχοντα προβλήματά τους ή να τα ξεπερνούν με ευκολότερο τρόπο.

Δε σας κρύβω ότι κάποια στιγμή, την έχω χρησιμοποιήσει κι εγώ αυτή τη «λύση» αλλά για πολύ λίγο (ευτυχώς την εγκατέλειψα έγκαιρα, όταν είδα ότι δεν οδηγεί σε ορθά αποτελέσματα)… τώρα όμως, τούτη την εποχή, δεν έχω κανένα λόγο να θέλω να βιώνω αυτό το πρεσάρισμα! Τρέχω, τρέχω… και σταματημό δεν έχω…ουφ! Δυο βδομάδες ακόμα κι έπειτα ο μήνας αλλάζει. Ελπίζω και το πρεσάρισμα που μας έφερε ο Φλεβάρης να φύγει ή καλύτερα να καεί όπως ο καρνάβαλος σε δυο Κυριακές από τώρα.

Καλά εφέτος δεν έχω καταλάβει καθόλου την έλευση καρναβαλιού! Και να αναλογιστεί κανείς ότι ζω στην πόλη με το περισσότερο καρναβαλικό τζέρτζελο (πες μου ότι δεν ξέρεις τι είναι το τζέρτζελο…). Υποτονικά τα πράγματα… δεν έχω πάει ακόμα ούτε σε έναν αποκριάτικο χορό, όχι γιατί δεν προφταίνω (πράγμα το οποίο ισχύει!) αλλά απλά γιατί εφέτος δεν έχω λάβει ούτε μια πρόσκληση. Και μη θαρρείς φίλε αναγνώστη ότι έγινα απότομα ανεπιθύμητος ή δεν ξέρω τι θα βάλεις με το νου σου. ΟΧΙ! Απλά, δεν έχουν γίνει ακόμα χοροί…βρε μπας και φταίει η οικονομική κρίση και για αυτό;;; Τι να πω…χαζεύω το περσινό κείμενο που είχα γράψει και γελάω μόνος μου, φέρνοντας στο νου όλα αυτά τα τραγελαφικά που συμβαίνουν με τα κουστούμια, τις αναμνήσεις και τους αποκριάτικους χορούς… θα ακολουθήσει (ελπίζω) και φετινό κείμενο με αποκριάτικες σκέψεις… αστεία γεγονότα κτλ φετινών κι αλλοτινών συμβάντων.

Τελειώνοντας, να χαιρετήσω κι από εδώ την Amelie και το ξεκίνημα της στο blogging. Αξίζει τον κόπο να  επισκεφτείτε το νεοσύστατο blog της, όχι για άλλο λόγο αλλά για την ειλικρίνεια ψυχής που αποπνέουν τα λιτά κείμενα της.

Τρέχει, τρέχει...

"Το τελευταίο αντίο..."

"Τρέμοντας μην ζήσει μόνος του ως τα 80, μελαγχολούσε στο παράθυρο
Σα να ‘χε μείνει πάνω σε ένα τρένο μία στάση πέρα από τον προορισμό του....

Η νύχτα είναι δικιά μου και δικιά σου, μακρινή αγάπη, ολέθρια, 
που τώρα δεν ζω παρά για να σ’ αναστήσω. 
Μα να που τα λόγια δεν φτάνουν πια
Τα λόγια είναι φενάκη κι η αλήθεια εσύ
Εσύ μένεις να με οδηγείς με την σκοτεινή φωτοβολίδα σου στο χάος αυτό, 
το χάος μου, που φρόντισες να το γεμίσεις με την φωνή σου

Τι ήρθα; Που πάω; Τι ζητώ; Γιατί χωρίς εσένα λιγόστεψε το φως μου;
Μακρινή, μακρινή που μου φαίνεσαι αγάπη μου
Μακρινή, μακρινή που είσαι τώρα. 
Μου άφησες τα σημάδια σου ανεξίτηλα

Τόσα ρούχα, τόσες γραφές στον αέρα, τόσα αποτυπώματα στην σκιά
Πως να πω ότι όλα αυτά ήταν ενέργεια κι εσύ ξαναγύρισες στην πηγή σου;

Θέλω να έρθω να σε βρω. 
Είσαι γλυκιά και σ’ αγαπάω
Μονάχα όταν έρχεσαι να σε δω να φοράς τα ρούχα που μ’ αυτά σε γνώρισα, 
έτσι σ’ αγάπησα, έτσι σε πίστεψα

Σε αισθάνθηκα λίγο μακρινή όταν γύρισες από την Αμερική
Μετά απόκτησες μία κρούστα ασάφειας
Απ’ το να τα πνίγεις όλα μέσα σου, κόντευες να πνιγείς η ίδια

Σ’ αυτό το πολύ βιαστικό πέρασμά μας από την γη, 
καθένας μας αφήνει μιαν ανάσα, μια πνοή κι όλα μετά τα σβήνει

Μην ζητάς να μάθεις πιο βαθιά τα μυστικά, δεν υπάρχουν
Μα κι αν υπήρχαν, δεν τα ξέρουμε κι αυτά, δεν τα ξέρουμε....

Δεν έχω άλλα δάκρυα. 
Μισώ το γράψιμο που με εκτόνωσε, που μου δίνει την αίσθηση ότι κάνω το χρέος μου απέναντί σου
Το μόνο χρέος μου, γλυκιά μου αγάπη, για πάντα χαμένη, 
είναι να κλαίω για σένα, να κλαίω, να κλαίω. 
Κι όταν δεν το μπορώ, αρρωσταίνω..."

Aφηγητής: Γιώργος Κιμούλης
Μουσική/Στίχοι: Διονύσης Τσακνής/Βασίλης Βασιλικός

ΔΙΑΒΑΖΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ...

* Ας πω από σήμερα το "Σ' αγαπώ" με το δικό μου τρόπο! Αηδιάζω στη σκέψη της αυριανής μέρας... έχει πνιγεί ο τόπος από κόκκινες καρδιές... φτάνει πια! Η αγάπη κι ο έρωτας γιορτάζουν κάθε μέρα! Ας μη γκρινιάξω άλλο... χαρείτε αυτό το υπέροχο ποιήμα... 

"Μακρύ ταξίδι..."

Κρύο ταξίδι κάναμε! Η χειρότερη εποχή του χρόνου για ταξίδια.

Και τι μακρύ ταξίδι…

Οι δρόμοι αδιάβατοι, ο καιρός αψύς στην καρδιά του χειμώνα.

Ήταν φορές που νοσταλγήσαμε τα καλοκαιρινά παλάτια, τα περιβόλια,

Τα μεταξένια κορίτσια που μας πρόσφεραν δροσιστικά…

 

Οι αγωγιάτες έβριζαν, γκρίνιαζαν και φεύγανε κρυφά

πότε για κρασί και πότε για το γλέντι.

Κι οι φωτιές σβηστές, κι ούτε μια σκέπη…

Οι πόλεις εχθρικές και τα χωριά αφιλόξενα!

Τα σπίτια βρώμικα, μας κλέβανε στο νοίκι…

 

Σκληρό ταξίδι κάναμε! Στο τέλος, προτιμούσαμε να ταξιδεύουμε όλη νύχτα

και να κοιμόμαστε κλεφτά…

Κάθε που πλαγιάζαμε τα οι φωνές στα αφτιά μας τραγουδούσαν κι έλεγαν

πως «όλα αυτά είναι τρέλες!)

 

Τα ξημερώματα φτάσαμε σε μιαν ήμερη πεδιάδα πιο κάτω από τα χιόνια.

Με ένα ρυάκι που’ τρέχε κι ένα νερόμυλο που χτυπούσε στο σκοτάδι.

Και τρία δέντρα στο χαμηλωμένο ουρανό  καθώς κι ένα άσπρο, γέρικο άλογο

που κάλπαζε μες στο λιβάδι…

 

Ύστερα Φτάσαμε σε μια ταβέρνα, που την ίσκιωνε κληματαριά.

Έξι χέρια σε μιαν ανοιχτή πόρτα που γύρευαν ασήμι και πόδια

που κλοτσούσαν τα άδεια ασκιά

Μα κανείς δεν ήξερε τίποτα…

Έτσι τραβήξαμε και φτάσαμε νύχτα! Την τελευταία ώρα βρήκαμε τον τόπο.

Κι ήταν θα’ λέγε κανείς επιτυχία…

 

Αυτά είναι όλα παλαιές ιστορίες, παλιές αναμνήσεις!

Και θα πήγαινα ξανά…Μα ένα δεν ξέρω!

Ένα δεν ξέρω…

Κάναμε τόσο δρόμο για γέννα ή θάνατο;

Βρήκαμε μια γέννα, αυτό είναι σίγουρο, άλλωστε ήξερα να ξεχωρίζω…

 

Μα πίστευα πως ήτανε άλλο πράγμα…

Ήταν η γέννηση τούτη σκληρή, πικρή αγωνία σα θάνατος.

Σα το δικό μας θάνατο!

 

Γυρίσαμε στα παλάτια μας, σε τούτα τα βασίλεια

όχι πια βολεμένοι στα παλιά μας προνόμια… 

"Η Σονάτα του Σεληνόφωτος"

"...Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -
ή μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, -
κι αν κάνεις αν κοιτάξεις σ’ αυτόν ή στον άλλον καθρέφτη,
πίσω απ’ τη σκόνη και τις ραγισματιές,
διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,
το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή
παρά να το κρατήσεις καθάριο κι αδιαίρετο.
Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο
σαν κυκλικό ξυράφι – πώς να το φέρω στα χείλη μου;
όσο κι αν διψώ, - πώς να το φέρω; - Βλέπεις;
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε,
αυτό με διαβεβαιώνει ακόμη πως δε λείπω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου...."

Melina Merkouri - ...

_____________________________________________________________

* Μην προσπεράσετε τούτη την ανάρτηση φευγαλέα.. χαρίστε στον εαυτό σας ένα δώρο! Δώστε του τη δυνατότητα να ακούσει τη Μελίνα Μερκούρη, να διαβάζει τη Σονάτα του Σεληνόφωτος του Γ. Ρίτσου! Κείμενο γεμάτο εικόνες, εικόνες γεμάτες αλήθεια. Μιαν αλήθεια που πολλές φορές δεν τολμούμε να "δείξουμε" στον ίδιο μας τον εαυτό!

** Πρωτοδιάβασα τη "σονάτα" τελειώνοντας τη Α΄Λυκείου... κι εκτότε κάθε φορά (ανάλογα με την ηλικία και τα βιώματα) μου αποκαλύπτεται ένα άλλο κομμάτι της! Το βαπτίζω "αγαπημένο" σημείο μέχρι να μου αποκαλυπτεί το επόμενο "αγαπημένο". Και τελειωμό δεν έχει αυτή η δουλειά...

*** Καλό μήνα σε όλους σας!!!