"Μακρύ ταξίδι..."

Κρύο ταξίδι κάναμε! Η χειρότερη εποχή του χρόνου για ταξίδια.

Και τι μακρύ ταξίδι…

Οι δρόμοι αδιάβατοι, ο καιρός αψύς στην καρδιά του χειμώνα.

Ήταν φορές που νοσταλγήσαμε τα καλοκαιρινά παλάτια, τα περιβόλια,

Τα μεταξένια κορίτσια που μας πρόσφεραν δροσιστικά…

 

Οι αγωγιάτες έβριζαν, γκρίνιαζαν και φεύγανε κρυφά

πότε για κρασί και πότε για το γλέντι.

Κι οι φωτιές σβηστές, κι ούτε μια σκέπη…

Οι πόλεις εχθρικές και τα χωριά αφιλόξενα!

Τα σπίτια βρώμικα, μας κλέβανε στο νοίκι…

 

Σκληρό ταξίδι κάναμε! Στο τέλος, προτιμούσαμε να ταξιδεύουμε όλη νύχτα

και να κοιμόμαστε κλεφτά…

Κάθε που πλαγιάζαμε τα οι φωνές στα αφτιά μας τραγουδούσαν κι έλεγαν

πως «όλα αυτά είναι τρέλες!)

 

Τα ξημερώματα φτάσαμε σε μιαν ήμερη πεδιάδα πιο κάτω από τα χιόνια.

Με ένα ρυάκι που’ τρέχε κι ένα νερόμυλο που χτυπούσε στο σκοτάδι.

Και τρία δέντρα στο χαμηλωμένο ουρανό  καθώς κι ένα άσπρο, γέρικο άλογο

που κάλπαζε μες στο λιβάδι…

 

Ύστερα Φτάσαμε σε μια ταβέρνα, που την ίσκιωνε κληματαριά.

Έξι χέρια σε μιαν ανοιχτή πόρτα που γύρευαν ασήμι και πόδια

που κλοτσούσαν τα άδεια ασκιά

Μα κανείς δεν ήξερε τίποτα…

Έτσι τραβήξαμε και φτάσαμε νύχτα! Την τελευταία ώρα βρήκαμε τον τόπο.

Κι ήταν θα’ λέγε κανείς επιτυχία…

 

Αυτά είναι όλα παλαιές ιστορίες, παλιές αναμνήσεις!

Και θα πήγαινα ξανά…Μα ένα δεν ξέρω!

Ένα δεν ξέρω…

Κάναμε τόσο δρόμο για γέννα ή θάνατο;

Βρήκαμε μια γέννα, αυτό είναι σίγουρο, άλλωστε ήξερα να ξεχωρίζω…

 

Μα πίστευα πως ήτανε άλλο πράγμα…

Ήταν η γέννηση τούτη σκληρή, πικρή αγωνία σα θάνατος.

Σα το δικό μας θάνατο!

 

Γυρίσαμε στα παλάτια μας, σε τούτα τα βασίλεια

όχι πια βολεμένοι στα παλιά μας προνόμια…