Τα καρναβαλικά πάρτυ...

Η καρναβαλική περίοδος, εφέτος, δε θυμίζει τίποτα σχεδόν από αντίστοιχες περιόδους αλλοτινών χρόνων. Έχω «λυσσάξει» να βρω έναν χορό, να μεταμφιεστώ και να πάω!!! Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ο χρόνος μου είναι περιορισμένος στο ελάχιστο, θέλω να πάω βρε αδερφέ. Με πνίγει το γεγονός ότι όλη η παρέα είμαστε διαμοιρασμένοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Παλιότερα έλεγες «θα πάω στον τάδε χορό» κι εννοούσες ότι θα πας με την παρέα σου. Τώρα, αυτό έχει αντικατασταθεί από το «θα πάω με τον τάδε συνάδελφο ή γνωστό» όχι κατ’ ανάγκη γιατί είναι φίλος αλλά λαμβάνοντας σαν κριτήριο το ότι σου είναι περισσότερο συμπαθής απ’ τον «κανέναν».

Κάνοντας μια βουτιά στις αναμνήσεις μου, έχω την αίσθηση ότι αν υπήρχε βραβείο «καλύτερου αποκριάτικου χορού» δίχως δεύτερη σκέψη θα το επέμεινα στην Johanna! Τα πάρτυ της έχουν γράψει ιστορία κι απ’ το σπίτι της έχουν περάσει οι «φίρμες» των πατρινών σχολείων. Αν κατόρθωνες να αποκτήσεις το πολυπόθητο χαρτάκι που έγραφε «ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ» τότε σίγουρα είχες εξασφαλίσει ένα από τα ωραιότερα Σαββατόβραδα. Δε σου κρύβω φίλε αναγνώστη ότι κι εγώ έχω κάνει αποκριάτικο πάρτυ αλλά δε το λες το ίδιο επιτυχημένο όσο εκείνα που διοργάνωνε η Johanna.

Με τη νηφαλιότητα που χαρίζει  χρόνος πιστεύω ότι τα πάρτυ εκείνα υπερείχαν έναντι των υπολοίπων, για δυο λόγους. Πρώτον, η πολυκοσμία που τα χαρακτήριζε ήταν κάτι πρωτόγνωρο κι ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τα «μετρημένα κουκιά» των δικών μας πάρτυ. Διότι κακά τα ψέματα,  τα πάρτυ θέλουν κόσμο… κι όχι να πεις κόσμο στην τύχη! Η Johanna φρόντιζε να έχει καλεσμένους με ανακατεμένες ηλικίες (+/- 2 χρόνια από την ηλικία της) ώστε όλοι να έχουν παρέες, να έχουν να φλερτάρουν (στην αρχή αθώα κι όσο μεγαλώναμε λιγότερο αθώα) και να περνάνε καλά. Βάλτε με το νους σας, ένα οροφοδιαμέρισμα ασφυκτικά γεμάτο με παιδιά και μια κεντρική είσοδο η οποία δεν έκλεινε. Κόσμος να μπαινοβγαίνει κι η τεράστια σάλα του σπιτιού να έχει μετατραπεί σε πραγματική ντίσκο!

Δεύτερο στοιχείο, όπου διαφοροποιούσε τα πάρτυ εκείνα ήταν η ηχητική εγκατάσταση του σπιτιού. Η μουσική πάντα στο τέρμα, να τραντάζεται το σύμπαν (είχε πλακώσει κι αστυνομία κάποια φορά για παρατήρηση…) κι οι μουσικές παραγγελιές να παγαίνουν και να ’ρχονται. Κασέτες άλλαζαν χέρια, αφιερώσεις ξεστομίζονταν και χορός μέχρι τελικής πτώσεως. Σαφως, την τιμητική τους είχαν ο Πασχάλης, η Αργυράκη, το Lambada κι όλα τα hits των 60’s, 70’s, 80’s. Εκείνο το «παραδώσου, λοιπόν, άνευ όρων μωρό μου» και το «όσο έχω φωνή» ήταν τα πολυχορευμένα μου κομμάτια… ενώ το τρενάκι της «γιάνγκα» διέσχιζε όλα τα δωμάτια και τις βεράντες του σπιτιού!!!

Και μέσα σε όλη αυτή περιρρέουσα ατμόσφαιρα έρωτες γεννιόνταν, άλλοι εκδηλώνονταν κι άλλοι έμεναν ανείπωτοι για πάντα! Μεγαλώναμε χρόνο με το χρόνο και στο μεγάλο τραπέζι, στη γωνία της σάλας, τα εδέσματα και τα ποτά άρχισαν να αλλάζουν. Τα τοστάκια και τα αναψυκτικά, παραχώρησαν δειλά τη θέση τους στους ξηρούς καρπούς και τα ποτά. Οι κασέτες αντικαταστάθηκαν από τα CDs κι ένα μεγάλο κινέζικο βάζο δαπέδου χάθηκε από το ντεκόρ της σάλας οριστικά…(έσπασε!).

Αχ, βρε Johanna με τα πάρτυ σου….

 ΥΓ1 : όλα τα παραπάνω γράφονται υπό την μουσική υπόκρουση καρναβαλικών, Latin κτλ κομματιών. Γύρισα από τη δουλειά με μια μονάχα σκέψη. Να βρω τους δίσκους μου με αυτή τη μουσική, να βάλω δυνατά τη μουσική και να μπω σε καρναβαλικό ρυθμό!

 ΥΓ2 : έχετε δει κόσμο να χορεύει ολομόναχος και να κάνει φιγούρες? Ο Χ Ι ??? εγώ αυτό κάνω τώρα… ααα καλά θα με διώξουν από την πολυκατοικία…

 ΥΓ3 : τελικά κρύβουμε αποθέματα δυνάμεων που δε βάζει ο νους μας!