"Μύθοι Γυναικών..."

Σάββατο επιτέλους! Μέρα αποκλειστικής διάθεσης στον εαυτό μου και στα γούστα μου! Κι ένας ήλιος λαμπερός εκεί έξω να σε καλεί να βγεις να «λιαστείς», να αψηφήσεις το δριμύ κρύο και να με μια κούπα καυτό καφέ να χαζεύεις από τη μια θάλασσα κι από την άλλη τα χιόνια του Παναχαϊκού, όπου έχουν «κατέβει» ίσαμε τα Σελλά. Σε απόσταση αναπνοής από την καταστροφική κι απειλητική γι’ αυτά θάλασσα του Αγίου Βασιλείου.

Ανήκω σε μια περίεργη κάστα ανθρώπων! Σε εποχές που η μουσική κι η δισκογραφική βιομηχανία περνάνε μια από τις βαθύτερες κρίσεις τους εγώ συνεχίζω να αγοράζω δίσκους. Κυνηγάω τα μικρά διαμάντια που έχουν ξεμείνει στα δισκάδικα ή αγοράζω περιορισμένες επανεκδόσεις. Κι όλα αυτά συμβαίνουν διότι κάθε φορά που αγοράζω ένα δίσκο η μουσική του οποίου μιλάει μέσα μου νιώθω μια αίσθηση περίεργη! Μιαν ιδιότυπη κάθαρση, ανακούφιση κι ένα ταξίδεμα της ψυχής που αντίστοιχό του δεν υπάρχει…

Ένα τέτοιο ταξίδι μου χάρισε ο δίσκος “Μύθοι Γυναικών” της Μαρίας Φαραντούρη και της Λυδίας Κονιόρδου! Συνήθως μια ζωντανή παράσταση δύσκολα την ανακαλύπτεις μέσα από ένα cd, ακόμα κι αν ήσουν μεταξύ των θεατών στο συγκεκριμένο χώρο την ώρα που δινόταν αυτή. Είναι πολύ δύσκολο να μεταφερθούν τα συναισθήματα μιας τέτοιας βραδιάς στο σαλόνι του σπιτιού σου. Ελάχιστα "ζωντανά" cd σε καλύπτουν όπως κι ελάχιστες δισκογραφημένες συναυλίες σε κάνουν να μετανιώσεις που δεν ήσουν εκεί.

Ακούγοντας, λοιπόν, αυτό το CD ζήλεψα που δεν ήμουν στο «Παλλάς» τον περασμένο Μάιο για να χαρώ από κοντά αυτές τις δυο μεγάλες κυρίες σε μιαν ανεπανάληπτη συνύπαρξη. Εκείνο που κάνει τούτη τη δουλεία τόσο διαφορετική (πέραν της παρουσίας των δυο μεγάλων μορφών) είναι η εκπληκτική ορχήστρα και η εξαιρετική μουσική επιμέλεια της Ιρίνα Βαλεντίνοβα, που είναι ό,τι καλύτερο άκουσα εδώ και χρόνια, από απόψεως μέτρου. Δηλαδή, κατάφερε να προσεγγίσει με σεβασμό, ακρίβεια και φρεσκάδα τα τραγούδια της παράστασης, που τολμώ να πω ότι ξέχασα πώς ήταν οι αυθεντικές ερμηνείες.

Η μουσική κυλά μέσα από την απλότητα των ενορχηστρώσεων, με αποτέλεσμα ν' αναδεικνύεται ο λόγος κι η σκηνική παρουσία των δύο γυναικών ενώ ταυτόχρονα το τραγούδι παίζει σημαίνοντα ρόλο στην παράσταση. Τώρα, πώς το κατάφερε αυτό, μόνο μεγάλοι μουσικοί μπορούν να μας το εξηγήσουν… κι εγώ δεν είμαι μουσικός! Γεύομαι το αποτέλεσμα…το οποίο είναι ανεπανάληπτο.

Όσον αφορά στην επιλογή των τραγουδιών και των κειμένων, ένα έχω να πω: είναι εξαιρετική και τολμηρή. Διότι, ελάχιστοι θα τολμούσαν να παρουσιάσουν επί σκηνής ένα πρόγραμμα τέτοιας φύσεως και να μην κάνει "κοιλιά", να μην βαρεθείς. Ένα πρόγραμμα δομημένο, που στηρίζεται πάνω στις δημιουργίες μεγάλων προσωπικοτήτων της μουσικής και της ποίησης, όπως είναι ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Τσιτσάνης, η Καραΐνδρου, ο Μικρούτσικος, η Πλάτωνος, η Σαπφώ, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης, ο Ρίτσος, ο Γκάτσος, ο Μπρεχτ κτλ.

Δεν υπήρξα ποτέ φανατικός ακροατής της Φαραντούρη, ούτε και "τρελαίνομαι" με τους δίσκους που έκανε στη σόλο καριέρα της, μετά την καταπληκτική παρουσία της στην πρωτόλεια δισκογραφία του Θεοδωράκη. Παρακολουθώντας τη όμως τα τελευταία χρόνια νομίζω ότι ακούγεται πάρα πολύ ώριμη, μεστή, λιτή και ταπεινή που σε συγκλονίζει. Δε θυμίζει σε τίποτα εκείνη τη δωρική φωνή του παρελθόντος. Ο λυρισμός της είναι τόσο προσγειωμένος, όσο χρειάζεται για να ενταχθεί η φωνή της μες στην ορχήστρα.

Από την άλλη η Κονιόρδου με το απαράμιλλο ταλέντο της σε καθηλώνει καθώς ερμηνεύει κι σου αποκαλύπτεται όταν τραγουδά, αφήνοντας σε να δεις όλο το ταλέντο της. Ακούγοντας τη στο απόσπασμα του «Κατακόκκινου Ουρανού» της Λούλας Αναγνστάκη θαρρείς πως έχεις μιαν ισάξια θεατρίνα με τη Βέρα Ζαβιτσιάνου που σφράγισε με την ερμηνεία της τούτο το ρόλο.

Αγοράστε τούτο το δίσκο, χαρίστε τον σε αγαπημένα σας πρόσωπα ή στον εαυτό σας! Καλό Σαββατοκύριακο και καλές ακροάσεις…

Ακούστε ένα εξαιρετικό κομμάτι από το δίσκο…