Αργά το μεσημέρι, φόρεσα το μαγιώ μου για τελευταία φορά (;) μέσα σε τούτο το μεγάλο καλοκαίρι που δεν σε τίποτε δεν έμοιαζε με όσα είχα ζήσει ίσαμε τώρα. Έχωσα στην τσάντα βιαστικά τα μπανιερά, πήρα καφέ, ακουστικά για μουσική και με μιαν απερίγραπτη λαχτάρα κατευθύνθηκα στη θάλασσα. Στην ίδια εκείνη παραλία που σαν ήμουν πέντε, ίσως και λίγο μικρότερος, μάθαινα κολύμπι καθώς αποχωριζόμουν το ένα μπρατσάκι κι έπειτα το άλλο... Στην ίδια εκείνη παραλία που το επόμενο καλοκαίρι έσπασα το χέρι μου και καθήμενος στο βράχο ξεγέλαγα τον εαυτό μου δεν έκανε να κολυμπήσω εξαιτίας του γύψου. Πέρασαν πολλά καλοκαίρια αστραπιαία από τα μάτια μου, σταθερή αξία εκείνη η παραλία, εκείνος ο βράχος, εκείνος ο ορίζοντας...
Πέρασαν πολλά καλοκαίρια, μεγάλωσα - μεγαλώνω, κι όμως το σημείο αναφοράς παραμένει το ίδιο. Εκεί στο βράχο, σε εκείνο το μέρος με πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα, με την αρμύρα του νοτιά να σε χτυπά στο πρόσωπο.
Πέρασαν σήμερα μπρος από τα μάτια μου ένα παιδί, ένας έφηβος κι ένας άρρεν Σείριος. Σηκώθηκα βιαστικά, σαν να μην ήθελα να ενοχλήσω εκείνους τους τρεις που πέρασαν ακριβώς μπροστά μου. Τους αναγνώριζα καλά βέβαια, είχαν την ελπίδα καρφωμένη στα μάτια μόνο που ο άρρεν ήταν λιγότερο ξέγνοιαστος. Έτρεξα και βούτηξα στα γαλήνια, ζεστά νερά.
Βαθιά ανάσα και βουτιά κάτω από την επιφάνεια του νερού. Εκείνος ο υπόκωφος ήχος της θάλασσας με γαληνεύει, με κάνει να αισθάνομαι ένα μαζί της. Σαν εικόνα περνά από μπροστά μου η νέα μου ζωή, οι νέες συντεταγμένες που ορίζουν την καθημερινότητά μου.
Όλα είναι πολύ μακριά από τη βάση μου, αλλά κοιτάω να ξεγελάω τις μέρες μου. Κοιτάζω να γίνω "ένα" με το νέο σώμα κρατώντας όλα εκείνα που με συνθέτουν. (νομίζω ότι η λέξη "συσσωμάτωμα" δανειζόμενη από τη φυσική περιγράφει καλύτερα αυτό που σκέφτομαι τούτη τη στιγμή!). Όποιος ξένος αισθάνεται σε κάθε νέα "συνθήκη" πάντα μονάχος μένει... πάντα ξένο σώμα θα είναι κι εγώ δε το θέλω αυτό.
Βγήκα κι ήλιος πύρωνε το κορμί μου, έχει μιαν άλλην χάρη τούτη η θέρμη του ήλιου τις μέρες τούτες. Πήρα να βαδίσω στο ακροθαλάσσι πλάι σιγομουρμίζοντας το τραγούδι από "το διαμάντια και μπλουζ". Τραγούδι που πάντα θα μου θυμίζει έναν Σεπτέμβρη αλλοτινό, που γράφοντάς το στην κόλλα εξετάσεων ενός μαθήματος -μη ξέροντας τίποτε από τα θέματα- θα μου χάριζε ένα υπέροχο πεντάρι από έναν καθηγητή μου. Αλλά είπαμε αυτά είναι μακρινά...
Νυχτώνει πολύ νωρίς πια, πήρα το δρόμο της επιστροφής χωρίς να το καλοσκεφτώ. Έπρεπε να ετοιμάσω όλα εκείνα που θα χρειαστώ για τη νέα βδομάδα που ξεκινά. Δεν γύρισα να κοιτάξω πίσω φεύγοντας. Χαμογέλασα συνωμοτικά στον εαυτό μου. Άλλωστε άφησα εκεί το παιδί, τον έφηβο και τον άρρενα που πριν κάμποση ώρα είχαν περάσει αντίκρυ μου. Τους "κουβανώ" μες στην ψυχή μου...
Καλή βδομάδα σε όλους
Με υγεία και δύναμη σε καθετί που κάμνετε
Φιλώ κ χαιρετώ σας
Σείριος
ΥΓ. κάπως έτσι, πέρασε το σημερινό - τελευταίο μπάνιο για τη θερινή περίοδο. Τρέχουν πολλά στο μυαλό μου τελευταία. Μοναξιά, προβληματισμοί, αναζητήσεις, ελπίδα για κάτι καλύτερο που ξεκίνησε, όνειρα και πολύ μέτρημα...
Άλλοι ρυθμοί, άλλη πόλη, άλλοι άνθρωποι, άλλη ζωή... ίδιος εγώ (!?)
*φωτό από τη διάρκεια της θητείας μου. Μπλοκ σημειώσεων που κρατούσα σε όλη τη διάρκεια της θητείας μου, ανεμώνες που έλεγες θα στάξουν αίμα, από το αεροδρόμιο που υπηρετούσα. Τόπος φωτογράφισης - φυλάκιο όπου χτυπούσα πρωινό νούμερο σκοπιάς. Εννοείται ότι δε γύρισα με τις ανεμώνες στο στρατώνα... "έχουσι γνώσιν οι φύλακες". Φρόντισα έγκαιρα να "εξαφανίσω" τα πειστήρια του εγκλήματος.... χε χε
Seirios Seiriopolis VOL.3
έτσι είναι όλα στη ζωή Κύκλοι! Εγώ πια βρίσκομαι στον τρίτο εσωτερικό κύκλο μου, από τότε που άρχισε τούτο το μπλογκ να υπάρχει. Σαφώς δε σχετίζεται με τα χρόνια της εδώ παρουσίας μου, αλλά με όσα με έχουν σημαδέψει, ορίσει και σηματοδοτούν το τέλος και συνάμα την αφετηρία ενός "νέου κύκλου που διαγράφεται εντός μου"
