Κλεφτές Ματιές στό παρελθόν μου

Ἡ μποττομιέρα...

Ὑπάρχουν πράγματα γιά τά ὁποία σπανιότατα μιλάω. Κι ὄχι ἀπό ντροπή ἤ ἐπειδή τυγχάνει νά θέλω νά τά κρύψω ἀλλά γιατί μέ αὐτό τόν τρόπο πιστεύω ὅτι κρατάω γιά μένα ἕνα μέρος τῶν ὅσων μέ διαμόρφωσαν, μέ ἔκαναν καλύτερο (ἴσως!) ἤ χειρότερο (ἴσως!) ἄνθρωπο.

Τίς τελευταῖες μέρες ἔχω δεῖ ἀρκετές θεατρικές παραστάσεις στό Ρωμαϊκό Ὠδεῖο τῆς Πόλης μας κι ὡς ἐκ τούτου ἔχω δεῖ κι ἀρκετό προσφιλῆ κόσμο, τόν ὁποῖο ἕνεκα στρατιωτικῶν ὑποχρεώσεων - ἀπουσίας εἶχα καιρό νά δῶ. Μέ ἀρκετούς εἶχα τήν εὐκαιρία νά μιλήσω, νά ποῦμε τά νέα μας, νά δώσουμε τίς συντεταγμένες μας...

Μέ ἄλλους ἀρκεστήκαμε σέ κάποια χαμόγελα καί ματιές...Ματιές πού ἔλεγαν πολλά καί σίγουρα θά εἴχαμε ἀνταλλάξει καί λόγια ἄν οἱ "συνθῆκες" τό ἐπέτρεπαν. Ἄνθρωποι πού γνωριστήκαμε σέ ἐκείνη τή μεγάλη lgbt κοινότητα, στή σύσταση τῆς ὁποίας εἶχα βοηθήσει κι ἐγώ. Κι ἔτσι ὅπως εἶδα ἀπό μακρόθεν τόν Α. θυμήθηκα τά τρανταχτά γέλια πού κάναμε μέ τά ἀστεία περιστατικά πού μᾶς διηγοῦνταν. Ποτέ δέν κατάλαβα ἄν ὅλα ὅσα μᾶς ἀφηγοῦνταν εἶχαν στά ἀλήθεια συμβεῖ ἤ ἦταν μικρές ἀλήθειες τοῦ "ντυμένες" μέ κωμικοτραγικά σενάρια. Ἱστορικές εἶχαν μείνει σέ ἐκείνη τήν παρέα οἱ ἀτάκες τοῦ "Ἄντε μωρή Μουλᾶν..." καί " Ἀααα, εἶναι μία μποττομιέρα αὐτός...". (κι ἄλλα πολλά πού δέν εἶναι τῆς παρούσης κι ἴσως ἀκούγονται σᾶ χείριστα σεξιστικά σχόλια, ἀλλά ὅλα μέσα στό παιχνίδι εἶναι...).

Θά μοῦ πεῖτε, αὐτά σου ἔχουν μείνει ἀπό ἐκεῖνον τόν ἄνθρωπο ἤ τήν παρέα; Ὄχι, μοῦ ἔχουν μείνει κι ἄλλα σπουδαῖα. Πράγματα πού μέ ἔκαναν νά ἀποκτήσω μίαν ἄλλη θεώρηση κι ἀντίληψη γιά τά πράγματα. Κι ἴσως τούτη ἡ ἀνάρτηση νά γίνεται γιατί διακατέχομαι ἀπό ἕνα συναίσθημα νοσταλγίας πρός ἐκεῖνα τά χρόνια. Ἤμουν σαφῶς πιό αὐθόρμητος τότε, λιγότερο ψυλλιασμένος... ἀλλά παραμένω πάντα τό ἴδιο ἀληθινός πρός τά συναισθήματά μου. Μέ ὅποιο τίμημα, ἔτσι ἀκριβῶς ὅπως τό παλικαράκι τοῦ παραμυθιοῦ... (θυμάστε ἐκεῖνο τό ἀγόρι τοῦ παραμυθιοῦ?)

Κι εἶναι ἐκείνη ἡ ἐποχή κι ἐκείνη ἀκριβῶς ἡ παρέα γιά τά ὁποία σπάνια μιλάω...ἴσως νά εἶναι τά χρόνια της ἀθωότητας. Ναί ναί καλά διαβάζεις! Ἡ ἐποχή πού πρῶτο ρόλο εἶχε γιά μένα τό κοινό καλό, ὁ ἀγώνας γιά τό στήσιμο τῆς κοινότητας, ἡ ἐνημέρωση τοῦ κοινοῦ. Εἶχα (σέ σχέση μέ μεγαλύτερους κι ἐμπειρότερους στή ζωή) τή μικρότερη συνεισφορά κι ἔφυγα ὅταν ὅλα ὀρθοπόδησαν κι ἀπέκτησαν μονιμότητα. Πάντα μέ φόβιζε ἡ πιθανή μου ἀνάλωση στή συνάφεια ἐκείνου τοῦ χώρου.

Ὅμως, τόλμησα καί "ἐπῆγα"  

Δέν ἐδεσμεύθηκα. Τελείως ἀφέθηκα κ’ ἐπῆγα.

Στές ἀπολαύσεις, πού μισό πραγματικές,

μισό γυρνάμενες μές στό μυαλό μου ἤσαν,

ἐπῆγα μές στήν φωτισμένη νύχτα.

Κ’ ἤπια ἀπό δυνατά κρασιά, καθώς

ποῦ πίνουν οἱ ἀνδρεῖοι της ἡδονῆς. 

Κ.Π. Καβάφης

__________________________________________________________

ΥΓ.1 Τό ἔχω ρίξει στά ἀγαπημένα μου ἀναγνώσματα τόν τελευταῖο καιρό. Ἔλειπα ἀρκετές μέρες στᾶς ἐξοχᾶς, ὅπου χόρτασα ὕπνο, θαλασσινά μπάνια, ἥλιο καί πάσης φύσεως ζαρζαβατικά. Οὐκ ὀλίγες φορές ἔχω δηλώσει ὅτι ὅποτε τά καταφέρω (μιλᾶμε ἄν κι ὅποτε βγῶ στή σύνταξη...δλδ ποτέ!) θά ἤθελα νά ζήσω στᾶς ἐξοχᾶς. Ἐκεῖ βρίσκεσαι σέ ἀπόλυτη ἁρμονία μέ τή φύση, τό εἶναι σου. Ζεῖς τή λιτότητα τῆς στιγμῆς...

ΥΓ.2 Στά ΚΥΤΤΑΡΑ ΤΕΧΝΗΣ, τοῦ Ν. Κονδύλη, βρῆκα τό ἀκόλουθο. Μοῦ ἄρεσε ἰδιαίτερα καί τό ἀναδημοσιεύω. Ἀφιερῶστε λίγο ἀπό τό χ΄ρονο σέ αὐτό τό blog ἀξίζει τό κόπο καί τό χρόνο πού θά διαθέσετε.

Μία νύχτα…

Ἀφοῦ συστηθήκαμε

καί τά γοῦστα μᾶς ταιριάξαν

ἔκανα ἔρωτα μαζί σου

σάν θά σέ εἶχα γιά πάντα στήν ζωή μου.

Τά χαράματα ὅταν ἔφυγες

καί ἔκλεισες τήν πόρτα

φαντασιώθηκα ὅτι πῆγες στήν δουλειά.

Τό μεσημέρι σάν ξύπνησα

σέ εἶχα ξεχάση

*** Τόν ἴδιο τίτλο, ἕνα χρόνο πρίν ἔφερε μία δική μου ἀνάρτηση…περασμένα ναι, ξεχασμένα όχι!

ΕΚΛΕΙΨΙΣ - Κική Δημουλά

ΥΓ. θέλω να πω τόσα, μα δε βρίσκω λέξεις... αφήνω το χρόνο να περνάει μήπως μ' αυτό τον τρόπο σβήσουν οι χαρακιές από τις παλάμες μου... μήπως οι μνήμες ατονίσουν... μήπως τα χρώματα από τις εικόνες ξεθωριάσουν. 

Τό κομμένο σχοινί

Τό κομμένο σχοινί

μπορεῖς νά τό ξαναδέσεις

θά κρατήσει πάλι, ὡστόσο

θά ‘ναί κομμένο.

Ἴσως πάλι ν’ ἀνταμώσουμε

μά ἐκεῖ πού μ’ ἄφησες

δέν πρόκειται ποτέ

νά μέ ξαναβρεῖς.

 ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ
1898-1956

Σκέψεις Απολυόμενου - Σκόρπιες Σκέψεις

8 / 7 / 2010

Κι έφτασε η τελευταία Υπηρεσία στο Στρατόπεδο, στη Νατοϊκή βάση. Η τελευταία μέρα πριν την άδεια απολύσεως καθ την οριστική απομάκρυνση που θα επιφέρει το απολυτήριο. Σήμερα, περισσότερο από άλλες μέρες, σκέφτομαι την παιδική μου ηλικία και τα ζεστά καλοκαιρινά μεσημέρια. Λοιπόν, θυμάμαι έντονα τα τζιτζίκια και την υπόκωφη βοή του μεσημεριού, την "υποχρεωτική" κατάκλιση το μεσημέρι και την ατελείωτη σιωπή δεν έσπαζε τίποτα.

Ξάπλωνα, συνήθως, έχοντας σταθερή συντροφιά μου κάποιο βιβλίο ή το μικρό ραδιοφωνάκι μου. Κι άλλοτε βυθιζόμουν σε σκέψεις παιδικές, άλλοτε χάζευα τον παλιό χάρτη της Ελλάδας (όταν τύχαινε να είμαι στο σπίτι των παππούδων) και πολλές φορές έπαιζα ένα ιδιότυπο παιχνίδι με τον εαυτό μου! Υπολόγιζα πόσο θα' μαι σε δεδομένη χρονολογία του μέλλοντος και τι στα αλήθεια θα μπορούσα να έχω γίνει ίσαμε τότε;

"Δηλαδή το 2000 θα' μαι δεκαπέντε..., το 2010 εικοσιπέντε... το 2030...;Πω πω, το 2030 είναι πολύ μακρινό, έχουμε 1994..." Εσωτερικοί μονόλογοι που δεν έχουν αξία αλλά είναι συνδεδεμένοι με την ερώτηση "Δηλαδή φαντάρος πότε θα πάω, το 2003 που θα είμαι δεκαοχτώ;". Και να που φαντάρος πήγα το 2009, έχοντας ολοκληρώσει έναν κύκλο πραγμάτων που ούτε υποψιαζόμουν εκείνα τα μακρινά καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας.

....

(απόγευμα της ίδιας μέρας)

Χαζεύω τη θάλασσα, ντυμένος στο χακί! Η μόνη παρηγοριά μου σ 'αυτή την Βάση που δεσπόζει η αγγλική μιλιά. Μου έχει καρφωθεί στο μυαλό πως εδώ ούτε τζιτζίκια έχω ακούσει κι ας είναι προχωρημένο καλοκαίρι μα ούτε και θαλασσοπούλια πετούν. Τι στο καλό (!?)... Μάζεψα τα λιγοστά μου υπάρχοντα, όλη μου η περιουσία ο στρατιωτικός μου σάκος, ένα μαξιλάρι, δυο βιβλία και μια φωτογραφία. Αύριο θα παραδώσω τα κλειδιά της Μοίρας και τους κωδικούς ασφαλείας στον επόμενο, στον αντικαταστάτη μου. Παραδόξως δεν είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, έχω γευτεί και πιο μεγάλες χαρές. Ωστόσο νιώθω ανακουφισμένος, σα να έβγαλα κάτι το οποίο με βάραινε κι ήμουν υποχρεωμένος να το υπομείνω. 

Τώρα που όλα τελειώνουν μπορώ να το πω, μεγαλύτερη μπούρδα από το στρατιωτικό δεν έχω κάμνει! Κι αν ευχαριστώ για κάτι τη μαμά πατρίδα είναι γιατί μου έδωσε αρκετό χρόνο να κάνω για ακόμη μια φορά ενδοσκόπηση στον ίδιο μου τον εαυτό.


_______________________________________________


ΥΓ.1 Σας φιλώ από τας εξοχάς όπου έχω εκδράμει! Έχω "σηκώσει όλα τα υψώματα" κι έχω πάρει τα όρη τα άγρια βουνά.


ΥΓ 2. Καλαμαράκι - Σείριος (5 - 0). Πόσο μου είχε λείψει αυτή η ψυχή... πάνω από χρόνο είχαμε να ιδωθούμε, παρότι τα λέγαμε από τηλεφώνου σχεδόν καθημερινά. Γεννηθήκαμε τελικά, για να σμίξουν οι τροχιές με κάποια άτομα τα οποία θα γίνονταν φίλοι μας στο τέλος. Κι όταν λέμε φίλοι, εννοούμε φίλοι και συνοδοιπόροι στα δύσκολα (όχι μόνο στα εύκολα). Διότι με το "Καλαμαράκι" έχουμε κλάψει, έχουμε ονειρευτεί, έχουμε κάνει όνειρα, έχουμε φάει (κυριολεκτικά) από το ίδιο πιάτο σε καιρούς αφραγκίας, έχουμε περπατήσει ατελείωτες διαδρομές κι έχουμε "αυτοψυχαναλυθεί" όσο με ελάχιστα άτομα. Στην ίδια θέση στην καρδιά μου έχω τη "Συννεφούλα" και το "Νερόφιδο". Θυμηθήκαμε ΑΥΤΟ σήμερα και πέσαμε κάτω από τα γέλια...αχ αχ αχ, τι έχουμε κάνει και πει με αυτή την κοπέλα! Αχ, καλαμαράκι μου...


ΥΓ 3. Σας φιλώ και σας χαιρετώ! Δεν πρέπει να κάνω κατάχρηση της  φιλοξενίας που μου δείχνουν, παραχωρώντας μου ίντερνετ! Αφήστε, που η ζωή στας εξοχάς είναι ολότελα μαγευτική. θα τα πούμε σύντομα!

"Γεια, τι κάνεις;"

Μέσα σε ένα κατάμεστο Ρωμαϊκό Ωδείο, εντελώς τυχαία (?!) συναντηθήκαμε... με άλλη παρέα εσύ μα κι εγώ με άλλη. Κοιταχτήκαμε, μείναμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλον αλλά δε βρήκαμε το θάρρος να μιλήσουμε. Προσπεράσαμε σα να μη θέλαμε να φέρουμε σε δύσκολη θέση ο ένας τον άλλο! Δεν ήταν ώρα για νέους μπελάδες. Τη ζωή σου εσύ κι εγώ τη δική μου...κι όμως οι ζωές μας συνυπήρξαν κάποτε, άσχετα αν τώρα πια καθείς έχει πάρει το δρόμο του.

Έτρεξες πίσω μου, να με προλάβεις είπες, για να πεις ένα "γεια" την ώρα που πήγαινεαστο κυλικείο λίγο πριν το δεύτερο κουδούνι ...Είπαμε και δυο τρεις τυπικές κουβέντες, χτύπησε το τρίτο κουδούνι, "αργήσαμε" είπες και έφυγα...χαθήκαμε μέσα στον κόσμο...

Κι όλα αυτά σε μια μέρα που η κουβέντες περί έρωτος κι αγάπης είχαν δεσπόζουσα θέση!

 

Απολελέ...

Άδεια απολύσεως... απολελέ και τρελέ...

...έρχεται κι ανάρτηση η οποία είναι χαμένη στις αποσκευές και τα στρατιωτικά μπαγάζια!

παράξενο απόγευμα...αλήθεια ή ψέμα; αλήθεια!
τέλος ή αρχή; Τέλος και αρχή!
διαφυγή...έξοδος...exit

Τηλεγράφημα

Τελειώνω μέ τίς στρατιωτικές ὑποχρεώσεις ΣΤΟΠ Ὁ καιρός τρέχει ΣΤΟΠ Ξαναδιαβάζω τόν "Ἕκτωρ" τῆς Ἄμ. Μεγαπάνου καί βιώνω τήν ἴδια συγκίνηση ὅσο στήν πρώτη ἀνάγνωση ΣΤΟΠ Ἡ Φλέρυ σταθερή ἀξία στά ἀκούσματά μου ΣΤΟΠ ἀκόμη καί τά ἀσήμαντα τραγούδια τά κάνει ξεχωριστά ΣΤΟΠ Τί τά θέλεις τά λόγια τά πολλά, τί τά θέλεις... ΣΤΟΠ