Σκέψεις Απολυόμενου - Σκόρπιες Σκέψεις

8 / 7 / 2010

Κι έφτασε η τελευταία Υπηρεσία στο Στρατόπεδο, στη Νατοϊκή βάση. Η τελευταία μέρα πριν την άδεια απολύσεως καθ την οριστική απομάκρυνση που θα επιφέρει το απολυτήριο. Σήμερα, περισσότερο από άλλες μέρες, σκέφτομαι την παιδική μου ηλικία και τα ζεστά καλοκαιρινά μεσημέρια. Λοιπόν, θυμάμαι έντονα τα τζιτζίκια και την υπόκωφη βοή του μεσημεριού, την "υποχρεωτική" κατάκλιση το μεσημέρι και την ατελείωτη σιωπή δεν έσπαζε τίποτα.

Ξάπλωνα, συνήθως, έχοντας σταθερή συντροφιά μου κάποιο βιβλίο ή το μικρό ραδιοφωνάκι μου. Κι άλλοτε βυθιζόμουν σε σκέψεις παιδικές, άλλοτε χάζευα τον παλιό χάρτη της Ελλάδας (όταν τύχαινε να είμαι στο σπίτι των παππούδων) και πολλές φορές έπαιζα ένα ιδιότυπο παιχνίδι με τον εαυτό μου! Υπολόγιζα πόσο θα' μαι σε δεδομένη χρονολογία του μέλλοντος και τι στα αλήθεια θα μπορούσα να έχω γίνει ίσαμε τότε;

"Δηλαδή το 2000 θα' μαι δεκαπέντε..., το 2010 εικοσιπέντε... το 2030...;Πω πω, το 2030 είναι πολύ μακρινό, έχουμε 1994..." Εσωτερικοί μονόλογοι που δεν έχουν αξία αλλά είναι συνδεδεμένοι με την ερώτηση "Δηλαδή φαντάρος πότε θα πάω, το 2003 που θα είμαι δεκαοχτώ;". Και να που φαντάρος πήγα το 2009, έχοντας ολοκληρώσει έναν κύκλο πραγμάτων που ούτε υποψιαζόμουν εκείνα τα μακρινά καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας.

....

(απόγευμα της ίδιας μέρας)

Χαζεύω τη θάλασσα, ντυμένος στο χακί! Η μόνη παρηγοριά μου σ 'αυτή την Βάση που δεσπόζει η αγγλική μιλιά. Μου έχει καρφωθεί στο μυαλό πως εδώ ούτε τζιτζίκια έχω ακούσει κι ας είναι προχωρημένο καλοκαίρι μα ούτε και θαλασσοπούλια πετούν. Τι στο καλό (!?)... Μάζεψα τα λιγοστά μου υπάρχοντα, όλη μου η περιουσία ο στρατιωτικός μου σάκος, ένα μαξιλάρι, δυο βιβλία και μια φωτογραφία. Αύριο θα παραδώσω τα κλειδιά της Μοίρας και τους κωδικούς ασφαλείας στον επόμενο, στον αντικαταστάτη μου. Παραδόξως δεν είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, έχω γευτεί και πιο μεγάλες χαρές. Ωστόσο νιώθω ανακουφισμένος, σα να έβγαλα κάτι το οποίο με βάραινε κι ήμουν υποχρεωμένος να το υπομείνω. 

Τώρα που όλα τελειώνουν μπορώ να το πω, μεγαλύτερη μπούρδα από το στρατιωτικό δεν έχω κάμνει! Κι αν ευχαριστώ για κάτι τη μαμά πατρίδα είναι γιατί μου έδωσε αρκετό χρόνο να κάνω για ακόμη μια φορά ενδοσκόπηση στον ίδιο μου τον εαυτό.


_______________________________________________


ΥΓ.1 Σας φιλώ από τας εξοχάς όπου έχω εκδράμει! Έχω "σηκώσει όλα τα υψώματα" κι έχω πάρει τα όρη τα άγρια βουνά.


ΥΓ 2. Καλαμαράκι - Σείριος (5 - 0). Πόσο μου είχε λείψει αυτή η ψυχή... πάνω από χρόνο είχαμε να ιδωθούμε, παρότι τα λέγαμε από τηλεφώνου σχεδόν καθημερινά. Γεννηθήκαμε τελικά, για να σμίξουν οι τροχιές με κάποια άτομα τα οποία θα γίνονταν φίλοι μας στο τέλος. Κι όταν λέμε φίλοι, εννοούμε φίλοι και συνοδοιπόροι στα δύσκολα (όχι μόνο στα εύκολα). Διότι με το "Καλαμαράκι" έχουμε κλάψει, έχουμε ονειρευτεί, έχουμε κάνει όνειρα, έχουμε φάει (κυριολεκτικά) από το ίδιο πιάτο σε καιρούς αφραγκίας, έχουμε περπατήσει ατελείωτες διαδρομές κι έχουμε "αυτοψυχαναλυθεί" όσο με ελάχιστα άτομα. Στην ίδια θέση στην καρδιά μου έχω τη "Συννεφούλα" και το "Νερόφιδο". Θυμηθήκαμε ΑΥΤΟ σήμερα και πέσαμε κάτω από τα γέλια...αχ αχ αχ, τι έχουμε κάνει και πει με αυτή την κοπέλα! Αχ, καλαμαράκι μου...


ΥΓ 3. Σας φιλώ και σας χαιρετώ! Δεν πρέπει να κάνω κατάχρηση της  φιλοξενίας που μου δείχνουν, παραχωρώντας μου ίντερνετ! Αφήστε, που η ζωή στας εξοχάς είναι ολότελα μαγευτική. θα τα πούμε σύντομα!