Θυμήσου, σώμα...

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στη φωνή -- και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες -- πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1918)

*σαν είδα για πρώτη φορά τον άνδρα τούτο, έργο του εικαστικού Νίκου Κυρίτση,  "έτσι την ομορφιάν πολύ ατένισα" . Εκφραστικά όμορφος ο νέος άνδρας, με μιαν γήινη ομορφιά κι ένα σώμα η πλαστικότητα του οποίου έχει την χαρακτηριστική ιδιότητα να το κάνει οικείο και συνάμα απόκοσμο. Ο νέος τούτος άνδρας, μοιάζει σα να διαβάζει τις σκέψεις μου. Σκέψεις που έρχονται και ξανάρχονται όσο κι αν προσπαθώ να τις αποφύγω. Κι οι αντιθέσεις κι οι φωτεινές ταμπέλες από νέον να αναβοσβήνουν μέσα μου, θυμίζοντάς μου πως ο δρόμος που διαλέγουμε δεν είναι εύκολος, πως θέλει κότσια, πως δε θα είμαστε πάντα νέοι, πως ποτέ δε θα συμβιβαστείς με τη φοβία της μοναξιάς... κι άλλα κι άλλα πολλά φωνάζει ο εαυτός μου στο είναι μου... Ξεγελάς πρόσκαιρα τον ίδιο σου τον εαυτό, χαμογελάς, δεν αφήνεις τον εαυτό σου ούτε μια στιγμή να φανεί αδύναμος ή έστω να καταλάβει κάποιος άλλος τις σκέψεις τούτες. Η ζωή είναι στιγμές, στιγμές από όσα έχουμε ζήσει, στιγμές που έρχονται στη μνήμη όσο να ανάψει το φανάρι και να ακουστεί το επόμενο τραγούδι. Το φανάρι γίνεται πράσινο, ξεκινάς πάλι. Αφήνεις πίσω όσα δεν πρόλαβες να τακτοποιήσεις, όσα άτσαλα ξεπήδησαν. "Είσαι το Σειριάκι μου, λίγο πιο μεγάλο, λίγο πιο ταλαιπωρημένο, περισσότερο προβληματισμένο, αλλά το ίδιο θαρραλέο με μία μικρή δόση μελαγχολίας και με μια μεγαλύτερη αισιοδοξίας.  Ήλιος δηλαδή μισοκρυμμένος πίσω από ένα μικρό συννεφάκι."

Πίσω από τις τριανταφυλλιές, λοιπόν, πίσω από την ομορφιά υπάρχει κι η ακεφιά...

Καλή βδομάδα σε όλους

Με αγάπη Σείριος

Ασχέτως, σχετικά!

Καλή βδομάδα σε όλους...

*το τόσο αγαπημένο "Λευκό μου Γιασεμί", εδώ τραγουδισμένο από τον πολυτάλαντο Άγγελο Παπαδημητρίου. Έχω κολλήσει με τη διασκευή αυτή. Κάποιες φορές τα αγαπημένα μου ακούσματα γίνονται πιότερα αγαπημένα ύστερα από χρόνια. Ταξίδι στη βροχή, μολονότι το ημερολόγια δείχνει Ιούνιο. Καλό μήνα σε όλους. Το λακωνίζειν εστίν φιλοσοφείν, για ποιον άραγε; Εμένα μου μοιάζει περισσότερο με εσωστρέφεια. Τι Σαββατοκύριακο κι αυτό! Βροχή, υγρασία... ζυγώνει καλοκαίρι, ζυγώνει ένας ολάκερος χρόνος. Γρήγορα που περνάει ο καιρός! Γρήγορα που όλα περνούν, γρήγορα τα δάκρυα στεγνώνουν(!?), γιατί το τραύμα στην ψυχή δεν κλείνει το ίδιο γρήγορα... 

**από το ανοιχτό παράθυρο τρυπώνει η ψύχρα της βραδιάς. Τόση ώστε να σε κάνει να κάθεσαι οκλαδόν στην καρέκλα, προσπαθώντας να ζεστάνεις τα γυμνά σου πόδια, γράφοντας τούτες τις αράδες. Για μια στιγμή ξεχνάς ότι είσαι σε μεγάλη πόλη, δεν ακούγεται τίποτε. Όλα γυρίζουν στην προτέρα κατάσταση. Η ησυχία σπάζει στον επίμονο ήχο της σειρήνας που περνά τη λεωφόρο.

*** Ο παλμός χτυπάει ΕΔΩ τις τελευταίες μέρες. όχι πως θα αλλάξει τίποτε, αλλά βρε αδερφέ είναι μιαν ελπίδα πως κάποιες στιγμές ο κόσμος μαζικά ξεσηκώνεται. Για λίγο... όλα για λίγο κρατούν. Τόσο που να φουσκώσεις ελπίδα. Κι έπειτα "οι σειρήνες, τα μεταγωγικά" θα επιβάλλουν την τάξη... Ξέρεις εκείνη την τάξη, της απόλυτης αταξίας των πάντων.

**** όμορφη που είναι η Πόλη (Ινσταμπούλ). Μένω με την ελπίδα πως θα ξαναπάω κάποτε. Θα έχω μεγαλώσει αρκετά, αλλά θα ξαναπάω στο Αξαράι, στην Ταξίμ, στην Αγιά Σοφιά... θα είναι σούρουπο, ο ήλιος θα δύει και εγώ πάνω σε ένα βαρκάκι θα διασχίζω το Βόσπορο.

***** εδώ που φτάσαμε -κι ενώ δεν είχα σκοπό να κάνω ανάρτηση- θα συνεχίσω με τις σκέψεις μου. Μόλις σκέφτηκα τον τίτλο της ανάρτησης. Τον συμπλήρωσα ευθύς. Η βδομάδα δεν άρχισε καλά καλά κι εγώ σκέφτομαι το επόμενο σαββατοκύριακο, τι θα μαγειρέψω αύριο, τι δουλειές πρέπει να κάνω μέσα στη βδομάδα, τι λογαριασμούς έχω να πληρώσω, αν θα με φτάσουν τα λεφτά αυτό το μήνα... σκέφτομαι πως θέλω να χαθώ στο όμορφο αστικό Κολωνάκι. Εξόν από τους εμπορικούς δρόμους, έχει κάτι όμορφες γειτονιές...

&

****** είχα χρόνια να κάνω ανάρτηση 5 & 1 σκόρπιες σκέψεις. Έτσι λοιπόν, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη ή μελέτη βγήκε αυτή η ανάρτηση. Όπως θα έλεγε κι ο Άσωτος, δεν είχα τίποτε να π(ω)στ αλλά βρέθηκα να γράφω με αφορμή το τραγούδι που παρέθεσα. Και τώρα ακούω αυτό, από την Ξανθίππη Καραθανάση. Τι υπέροχη φωνή... Με τις δεύτερες, τρίτες εκτελέσεις δεν έχω κλείσει ακόμη τους λογαριασμούς μου. Κάποια αγαπημένα μου ακούσματα αποκτούν άλλη διάσταση μέσα μου. Γρήγορα που πέρασεν η ώρα, γρήγορα που πέρασαν τα χρόνια...

1η Μαΐου

ΚΑΛΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ, ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ, ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ  ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

"ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή,

για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ... 
Θεέ μου, πρωτομάστορα, μ' έχτισες μέσα στα βουνά
Θεέ μου, πρωτομάστορα, μ΄έκλεισες μες στη θάλασσα"

Να περνάτε καλά, να χαμογελάτε όσο περισσότερο μπορείτε και να θυμάστε ότι οι αγώνες κρίνονται στα πεδία των μαχών. Κι αν τύχει να χάσετε, να θυμάστε ότι όποιος σηκώνετε προχωρά, όποιος μένει κατάχαμα χάνει κάθε άλλη ευκαιρία. Θαρρώ πως η Πρωτομαγιά, οι συμβολισμοί κι οι αγώνες της χρόνο με το χρόνο είναι περισσότερο επίκαιροι. 

 

Μες του Μαγιού τις μυρωδιές...
29-04-2011 σε ένα χωριουδάκι της ορεινής Ναυπακτίας...
χαμένος στα χρώματα κ τα αρώματα μιας οδηγητικής περιπλάνησης
τραβήχτηκε από εμένα αποκλειστικά για τούτο το μπλογκ, έχοντας κατά νου την αντίστοιχη επετειακή ανάρτηση

Άνοιξε το παράθυρο να μπει δροσιά του Μάη

κι έπειτα, το μοναδικό χελιδόνι που θα φέρει την ακριβή Άνοιξη

από όπου θα περάσει ο Παρτιζάνος 

για να βρει το Φεντερίκο, τη Κατρίν και τη Σιμόν

Το τέλος ενός μακρόσυρτο καλοκαιριού

Αργά το μεσημέρι, φόρεσα το μαγιώ μου για τελευταία φορά (;) μέσα σε τούτο το μεγάλο καλοκαίρι που δεν σε τίποτε δεν έμοιαζε με όσα είχα ζήσει ίσαμε τώρα. Έχωσα στην τσάντα βιαστικά τα μπανιερά, πήρα καφέ, ακουστικά για μουσική και με μιαν απερίγραπτη λαχτάρα κατευθύνθηκα στη θάλασσα. Στην ίδια εκείνη παραλία που σαν ήμουν πέντε, ίσως και λίγο μικρότερος, μάθαινα κολύμπι καθώς αποχωριζόμουν το ένα μπρατσάκι κι έπειτα το άλλο... Στην ίδια εκείνη παραλία που το επόμενο καλοκαίρι έσπασα το χέρι μου και καθήμενος στο βράχο ξεγέλαγα τον εαυτό μου δεν έκανε να κολυμπήσω εξαιτίας του γύψου. Πέρασαν πολλά καλοκαίρια αστραπιαία από τα μάτια μου, σταθερή αξία εκείνη η παραλία, εκείνος ο βράχος, εκείνος ο ορίζοντας...

Πέρασαν πολλά καλοκαίρια, μεγάλωσα - μεγαλώνω, κι όμως το σημείο αναφοράς παραμένει το ίδιο. Εκεί στο βράχο, σε εκείνο το μέρος με πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα, με την αρμύρα του νοτιά να σε χτυπά στο πρόσωπο.

Πέρασαν σήμερα μπρος από τα μάτια μου ένα παιδί, ένας έφηβος κι ένας άρρεν Σείριος. Σηκώθηκα βιαστικά, σαν να μην ήθελα να ενοχλήσω εκείνους τους τρεις που πέρασαν ακριβώς μπροστά μου. Τους αναγνώριζα καλά βέβαια, είχαν την ελπίδα καρφωμένη στα μάτια μόνο που ο άρρεν ήταν λιγότερο ξέγνοιαστος. Έτρεξα και βούτηξα στα γαλήνια, ζεστά νερά.

Βαθιά ανάσα και βουτιά κάτω από την επιφάνεια του νερού. Εκείνος ο υπόκωφος ήχος της θάλασσας με γαληνεύει, με κάνει να αισθάνομαι ένα μαζί της. Σαν εικόνα περνά από μπροστά μου η νέα μου ζωή, οι νέες συντεταγμένες που ορίζουν την καθημερινότητά μου.

Όλα είναι πολύ μακριά από τη βάση μου, αλλά κοιτάω να ξεγελάω τις μέρες μου. Κοιτάζω να γίνω "ένα" με το νέο σώμα κρατώντας όλα εκείνα που με συνθέτουν. (νομίζω ότι η λέξη "συσσωμάτωμα" δανειζόμενη από τη φυσική περιγράφει καλύτερα αυτό που σκέφτομαι τούτη τη στιγμή!). Όποιος ξένος αισθάνεται σε κάθε νέα "συνθήκη" πάντα μονάχος μένει... πάντα ξένο σώμα θα είναι κι εγώ δε το θέλω αυτό.

Βγήκα κι ήλιος πύρωνε το κορμί μου, έχει μιαν άλλην χάρη τούτη η θέρμη του ήλιου τις μέρες τούτες. Πήρα να βαδίσω στο ακροθαλάσσι πλάι σιγομουρμίζοντας το τραγούδι από "το διαμάντια και μπλουζ". Τραγούδι που πάντα θα μου θυμίζει έναν Σεπτέμβρη αλλοτινό, που γράφοντάς το στην κόλλα εξετάσεων ενός μαθήματος -μη ξέροντας τίποτε από τα θέματα- θα μου χάριζε ένα υπέροχο πεντάρι από έναν καθηγητή μου. Αλλά είπαμε αυτά είναι μακρινά...

Νυχτώνει πολύ νωρίς πια, πήρα το δρόμο της επιστροφής χωρίς να το καλοσκεφτώ. Έπρεπε να ετοιμάσω όλα εκείνα που θα χρειαστώ για τη νέα βδομάδα που ξεκινά. Δεν γύρισα να κοιτάξω πίσω φεύγοντας. Χαμογέλασα συνωμοτικά στον εαυτό μου. Άλλωστε άφησα εκεί το παιδί, τον έφηβο και τον άρρενα που πριν κάμποση ώρα είχαν περάσει αντίκρυ μου. Τους "κουβανώ" μες στην ψυχή μου...

Καλή βδομάδα σε όλους

Με υγεία και δύναμη σε καθετί που κάμνετε

Φιλώ κ χαιρετώ σας

Σείριος

ΥΓ. κάπως έτσι, πέρασε το σημερινό - τελευταίο μπάνιο για τη θερινή περίοδο. Τρέχουν πολλά στο μυαλό μου τελευταία. Μοναξιά, προβληματισμοί, αναζητήσεις, ελπίδα για κάτι καλύτερο που ξεκίνησε, όνειρα και πολύ μέτρημα...

Άλλοι ρυθμοί, άλλη πόλη, άλλοι άνθρωποι, άλλη ζωή... ίδιος εγώ (!?)

*φωτό από τη διάρκεια της θητείας μου. Μπλοκ σημειώσεων που κρατούσα σε όλη τη διάρκεια της θητείας μου, ανεμώνες που έλεγες θα στάξουν αίμα, από το αεροδρόμιο που υπηρετούσα. Τόπος φωτογράφισης - φυλάκιο όπου χτυπούσα πρωινό νούμερο σκοπιάς. Εννοείται ότι δε γύρισα με τις ανεμώνες στο στρατώνα... "έχουσι γνώσιν οι φύλακες". Φρόντισα έγκαιρα να "εξαφανίσω" τα πειστήρια του εγκλήματος.... χε χε 

Seirios Seiriopolis      VOL.3
έτσι είναι όλα στη ζωή Κύκλοι! Εγώ πια βρίσκομαι στον τρίτο εσωτερικό κύκλο μου, από τότε που άρχισε τούτο το μπλογκ να υπάρχει. Σαφώς δε σχετίζεται με τα χρόνια της εδώ παρουσίας μου, αλλά με όσα με έχουν σημαδέψει, ορίσει και σηματοδοτούν το τέλος και συνάμα την αφετηρία ενός "νέου κύκλου που διαγράφεται εντός μου" 

Θυμήσου το Σεπτέμβρη...

  

 "Πως οι ζωές των ανθρώπων μπλέκονται, όπως τα νήματα σε ένα πολύχρωμο χαλί με περίτεχνο σχέδιο;

   Ποιος αποφασίζει για το στημόνι και το υφάδι  του, ποιος κανονίζει πότε οι κλωστές θα ανταμωθούν και πότε θα χωρίσουν;

    Ποιος τέλος πάντων, κινεί αενάως το χέρι της αιώνιας υφάντρας;"

Μου γράφεις πως περνάει ο καιρός, περνάει πολύ γρήγορα, πιο γρήγορα από όσο τον ορίζουμε. Δε σου απαντάω τίποτε, σφυρίζω αδιάφορα... Πράγματι, περνάει γρήγορα, μας συνθλίβει και μας ζητάει απαντήσεις σε όσα έρχονται. Σαν να παίζεις ένα διαρκές κυνηγητό, αν σταματήσεις λίγο θα σε πιάσουν. Συνεχίζεις να τρέχεις, να τρέχω, κουραζόμαστε, ξαποσταίνουμε και συνεχίζουμε. Πρέπει να συνεχίσεις, πρέπει να συνεχίσω...

Συνεχίζω, πρώτο πρόσωπο, ενικός αριθμός! Μήπως τελικά πάντα είναι ενικός στις ζωές μας; Μονάχοι γεννιόμαστε και μονάχοι καταλήγουμε είναι το μόνο βέβαιο. Στο μεσοδιάστημα ζούμε ελπίζοντας να αγαπήσουμε, να δώσουμε (κι επειδή είμαστε ματαιόδοξοι) και να λάβουμε...

Βάδιζα μόνος χτες, ίσαμε που νύχτωσε, στην αμμουδιά. Σκεφτόμουν διάφορα από εκείνα που έχουν συμβεί έναν χρόνο πριν. Τέτοιες μέρες πέρσι ένας υψηλός πυρετός με είχε κατατρομάξει κι ήσουν κοντά μου, στο προσκεφάλι μου, στο ράντζο του διαδρόμου... κι έπειτα το τάμα που έκανα κρυφά μέσα μου κι η υπόσχεση να το τηρώ δεν ξεστομίστηκε πουθενά. Σοφία - Πίστη - Ελπίδα τρεις λέξεις, μιαν αδιαίρετη αλήθεια και δύναμη κρυφή. Πως να έχεις ελπίδα, αν δεν έχεις πίστη όχι απόλυτα στο Θεό, αλλά στη δύναμη της Σοφίας...

Περπατούσα και δεν κοιτούσα πίσω, άφηνα τα κύματα να σβήνουν τα χνάρια που άφηνα στην άμμο. Έκατσα σε ένα βράχο και κοίταζα την πόλη με τα φώτα που δειλά άρχιζαν να ανάβουν. Νύχτωνε, νυχτώνει νωρίς τώρα... ασυναίσθητα άρχισα να μουρμουρίζω το στίχο "Για μας είναι ο Σεπτέμβρης καλοκαίρι, Σεπτέμβρη σου είχα πει πως σε αγαπώ...". Πάντα λάθος βάζω τους στίχους στο τραγούδι τούτο. Κι ύστερα το επαναλάμβανα διαρκώς μέσα μου, κρατώντας το ρυθμό, όση ώρα καθόμουν εκεί. 

Βγήκε το φεγγάρι, λαμπρό, έτοιμο σχεδόν για την πανσέληνο. Ο νοτιάς χτυπούσε το πρόσωπό μου, με γλυκιά δύναμη, τόση που σε έκανε να μισοκλείνεις τα μάτια σου... αίσθηση αγαπημένη, να αφήνεις την αρμύρα να σε χαϊδεύει.

Κι έπειτα, άρχισα να χαμογελάω σκεπτόμενος το "όνειρο" που σκαρώσαμε σε μιαν άλλη αμμουδιά. Ένα οικόπεδο, με τροχόσπιτο κι αντίσκηνο κι ένα μπάρμπεκιου(!) που θα μαζεύει τα σαββατοκύριακα τις μελλοντικές οικογένειές μας. Εκεί πλάι στο κύμα, στα οικόπεδα που πουλούσε κάποτε "σε πολύ καλές τιμές η Μαθηματική Εταιρία", αλλά εμείς δεν προλάβαμε...

Εκεί σε εκείνη την αμμουδιά της Αιτωλοακαρνανίας, με το μεγάλο απότομο βράχο, ήταν σαν να παίχτηκε η τελευταία πράξη από ένα μονόπρακτο ή να σα βάλαμε τον επίλογο της πορείας προς την ενηλικίωσή μας. Δεν ξέρω κι εγώ πως άφησα τον εαυτό μου να περιπλανηθεί σε εκείνο το όνειρο, σχεδόν το πίστεψα όση ώρα το συζητούσαμε...

Κι αν τύχει να ακούσετε από κάποιον γνωστό σας την έκφραση «Ε, που ταξιδεύεις…; Πιάσε Γη, γιατί έχεις φύγει…», σίγουρα θα είναι από εκείνους που επιμένουν να μας διδάσκουν το κάπως ύποπτο "Επιστροφή στη Γη" λησμονώντας πως ο άνθρωπος από τη φύση του ανέκαθεν βιώνει τη νοσταλγία των «Ουρανών» από τα εφηβικά του χρόνια.

Και θα ολοκληρώσω αυτό το σύντομο συλλογισμό μου μ’ ένα θαυμαστό ποίημα του Σαχτούρη, που αποκαλύπτει τη μόνη αλήθεια μας, με τρόπο καθοριστικό:

Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φρατζόλα ζεστό

ψωμί είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό

Ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι

έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω

όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος κι αυτή

μ’ ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε

κομμάτια γνήσιο ουρανό

Κι όλοι τώρα τρέχαν σ’ αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί,

όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό…

Ας μη το κρύβουμε, διψάμε για ουρανό!

Συνεχίζουμε; Πρώτο πρόσωπο, πληθυντικός αριθμός! Πάντα μου πήγαινε περισσότερο, ίσως γιατί θέλει Σοφία - Πίστη - Ελπίδα (ίσως κι ένα τάμα) για να μπορέσει κανείς να βάλει πιο πίσω το εγώ και πιο μπροστά το εμείς.

Σε ρωτάω, συνεχίζουμε; Εδώ η απάντηση είναι ακόμη πιο δύσκολη κι ο νοών νοείτω... Ποιος τέλος πάντων, κινεί αενάως το χέρι της αιώνιας υφάντρας...;

Θυμήσου το Σεπτέμβρη... 

Κι ήρθε το κύμα και έσβησα τα πρώτα για στοιβαχτούν τα επόμενα και ξανά τα επόμενα... 

Πολλά χαιρετίσματα σε όλους! Ελπίζω να είστε όλοι γεροί και δυνατοί! 

Καλή παρέα να ξανακάνουμε

Μετά τιμής,

Σείριος

Δεκαπενταύγουστος 2012...

Εσύ κι εγώ κι οι δρόμοι,
το φως δε λέει συγγνώμη,
τρέμει, χαράζει κι ανασταίνεται,
μάτια που κλαίτε μ' αρρωσταίνετε
ζητώντας τ' όνειρο
μια ζωή παραμύθι κι όνειρο.

Κλειδί που σπάει στη μέση
η λογική μου κι η τρέλα μου
μια μολυβιά στη φανέλα μου
την Κυριακή σαν ξυπνήσω γέλα μου,
-φοβάμαι φως μου-
μ' ένα σώμα μια ψυχή
δίδυμος γκρεμός η ενοχή.

Εμείς οι δυο κι οι φόβοι
ψωμί ζεστό που κόβει
ένας εργάτης κάπου απέναντι
όσα σου δίνω είναι έναντι
σε κάποια πρέπει μου
μια ζωή να χωράει στη τσέπη μου.

Πηγαίνοντας ή επιστρέφοντας από μιαν εκδρομή, λίγο πριν το φετινό Δεκαπενταύγουστο. Κυριακή, Κυριακή των πολλών, Κυριακή των στιγμών, Κυριακή με απόβροχο κι ουρανό καθάριο...

Ο δρόμος ίσως να έχει τέλος. Το μόνο παρήγορο είναι πως δεν ορίζουμε εμείς τη διάρκειά του....

Τα παραθύρια λουσμένα στα χρώματα άλλοτε του υπέρλαμπρου ήλιου κι άλλοτε στο φως του φεγγαριού. Όπως εδώ πέρσι.... 

Οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου. Χάρισμα στη στιγμή εκείνη που ακούγοντάς το στο Δεύτερο, ίσαμε να ανάψει το κόκκινο φανάρι, στάθηκε δίπλα μου ένα όχημα με δυο νεαρού που στην ίδια συχνότητα όντας όπως κι εγώ, το τραγουδούσαν κι ο ένας εξ αυτών έκλαιγε.

Καλή βδομάδα σε όλους!

Summer Memories

Αν με ρωτάς πως πέρασαν τούτες οι σαράντα μέρες από τότε που έφυγες, μήτε που το κατάλαβα... θαρρώ πως δεν είναι μόνο σαράντα αλλά πολλές περισσότερες. Δεν ξέρω πως γίνεται αλλά χτες σε ένιωθα παρόντα, σα να καθόσουν δίπλα μου και παραδίπλα οι κοινοί μας φίλοι που ήρθαν να σε χαιρετήσουν.

Κι όταν χασμουρήθηκα, εκεί στα μισά της λειτουργίας, σα να μου πάτησες το πόδι συνωμοτικά κι εγώ να σου χαμογέλασα κι έπειτα χάθηκα στις παιδικές μας, εφηβικές, ανδρικές μας αναμνήσεις, σκανταλιές και μυστικά μας. Λίγο αργότερα ήρθε ο "καλλιτέχνης" και πάλι με σκούντηξες. Κατάλαβα ότι χαμογελούσες καθώς θυμήθηκες τη χαζομάρα μας τότε που μικροί καθώς ήμασταν είχαμε μαρτυρήσει με την παιδική μας αφέλεια όσα ακούγαμε από τους μεγάλους... ακόμη κοκκινίζω όσο σκέφτομαι σε πόσο δύσκολη θέση είχαμε φέρει τον "καλλιτέχνη" και πόσο ευγενικά μας είχε απαντήσει.

Μου ήρθε να γελάσω και κοίταξα κάτω... κι όταν σήκωσα το βλέμμα μου στο χαμογελαστό είδωλο της  φωτογραφίας που έστεκε ακουμπισμένη στο κέντρο, μας είδα παιδιά ντυμένα με τα καλά μας ρούχα, Λαμπρή ανήμερα στο μαγαζί τους κυρ Λάμπη να αγοράζουμε "σφυρίχτρες" κι εσύ να παίρνεις τα κίτρινα δυναμητάκια παρά τις προτροπές μου για το αντίθετο... κι έπειτα γυρίσαμε σπίτι κι εγώ έκανα την πάπια την ώρα που εσύ κρυφά από όλους τα έριχνες στην αυλή. Μέχρι που σε τσάκωσαν κι υποχρεωθήκαμε να μαρτυρήσουμε...

Ύστερα συγκινήθηκα κι άρχισαν τα μάτια μου να τρέχουν, η όραση μου θόλωσε, σταμάτησα να σε κοιτάω. Τη στιγμή εκείνη ήταν που ένιωσα το χέρι του πατέρα μου να με σφίγγει κι άξαφνα βρέθηκα πάλι να ακούω τη λειτουργία της Κυριακής που μέχρι τότε υπήρχε σαν ήχος μακρινός στο πίσω μέρος των σκέψεων μου.

Κι έπειτα όλα κύλησαν γρήγορα και με την συνηθισμένη τελετουργία που έχουν κάτι τέτοιες συγκεντρώσεις, μα εγώ δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσουν όλα εκείνα. Άλλωστε οι άνθρωποι που φεύγουν, ζουν παντοτινά μέσα από τις συνήθειες μας, στις πράξεις κι όσα έχουμε συνδέσει μαζί τους.

Λίγο αργότερα, απομεσήμερο πια, βρέθηκα μονάχος σε μιαν κοντινή παραλία να χαζεύω κοιτώντας απέναντι τις ακρογιαλιές της Ναυπακτίας. Στα αφτιά μουσική, μια σειρά με τριάντα οκτώ αγαπημένα κομμάτια, που το άκουσμα του καθενός γεννούσε και μιαν εικόνα.

Τόσο κοντά η απέναντι όχθη...

 Summer Memories (vol2)

* ΚΛΙΚ στον παραπάνω σύνδεσμο αν θες να κατεβάσεις ένα πακέτο με τα χτεσινά μου ακούσματα. Έτσι σαν ένα μικρό δείτε το, από μένα με αγάπη για όλους σας.

** Η φωτογραφία δική μου, θέμα "κοντόφθαλμη ματιά στα πράγματα". Σε ποια πράγματα; Σε όλα...

*** Καλή Συνέχεια σε όλους εκείνους που χαίρονται το θέρος.

****Για το Αλικάκι, που έφυγε μια μέρα σαν αυτή το μακρινό 1996...

Τι μένει...

Πλάι στη θάλασσα και το φεγγάρι…

Πλάι στα κύματα  κι η αγάπη μου…

Φύσηξε αγέρα του Βοριά

Πάνω από θάλασσες και ψηλά βουνά

Μες της αγάπης μου τ’ ολόλευκα πανιά…

Να   ̓ρθεί πιο γρήγορα σ’ εμένα κοντά…

Ανακατατάξεις, αλλαγές και προσπάθεια να συνηθίσω την του παρόντος χρόνου κατάσταση. Άνθρωποι οικείοι φεύγουν άλλοτε για πολύ, άλλοτε για λίγο... το άσχημο από μιαν ηλικία κι έπειτα είναι ότι μπορείς να (προ)βλέπεις όσα θα ακολουθήσουν στη ζωή σου, σαν να κοιτάς μέσα από μια διαφάνεια. Ξέρεις τι ακολουθεί, απλά περιμένεις την επιβεβαίωση... ρεαλιστής ε; Πιθανόν... 

Κι οι ανεμώνες στο βάζο δίπλα από το κρεβάτι  μου θυμίζουν πως πριν μερικά χρόνια, σε ένα ταξίδι, είχα βρει μιαν εξαιρετικά καλαίσθητη ακουαρέλα με λιλά ανεμώνες την οποία δεν αγόρασα εξαιτίας του υψηλού κόστους της. Ένα ολόκληρο βράδυ δεν είχα κοιμηθεί παλεύοντας να κάνω τον εαυτό μου να υπακούσει στη λογική (ότι ήταν πανάκριβο το έργο κι αν το αγόραζα θα στερούμουν για καιρό άλλα πράγματα) κι όχι στον ενθουσιασμό μου. Κι όταν το πρωί κατέληξα ότι θα έπρεπε να αγοράσω την ακουαρέλα (!!!), πηγαίνοντας στο μαγαζί το έργο είχε πωληθεί. Έτσι εκείνη η ακουαρέλα έχει μείνει στην ψυχή μου…

Η οικονομική κρίση με έχει αλλάξει, όπως κ τις ζωές πολλών άλλων. Δε διαφέρω από τους πολλούς άλλωστε! Συνήθειες απλές, μικρές πολυτέλειες για τον εαυτό μας όπως η χρήση της αστικής συγκοινωνίας είναι σχεδόν απαγορευτική. Που φτάσαμε... να λέμε ατομική πολυτέλεια τη χρήση αστικής συγκοινωνίας... κόβω από εδώ, κόβω από εκεί και στο τέλος δε μένει τίποτε...  

Μένει η αξιοπρέπεια,μένει η ευγένεια, μένει το χαμόγελο, μένει η ελπίδα πως αύριο όλα θα είναι καλύτερα... Μένει η ομορφιά που υπάρχει γύρω μας στα μικρά, στα όμορφα χρώματα, μένει το άδολο χάδι και μιαν αγκαλιά, μένει η αγάπη κι όσα έχουμε ζήσει, μένει η βόλτα πλάι στη θάλασσα κι ένα καράβι που σε παίρνει... 

Θυμᾶσαι ποὺ σοῦ ῾λεγα
Ὅταν σφυρίζουν τὰ πλοῖα μὴν εἶσαι στὸ λιμάνι.
Μὰ ἡ μέρα ποὺ ἔφευγε ἤτανε δικιά μας
καὶ δὲ θὰ θέλαμε ποτὲ νὰ τὴν ἀφήσουμε
Ἕνα μαντήλι πικρὸ θὰ χαιρετᾶ τὴν ἀνίατου γυρισμοῦ
Κι ἔβρεχε ἀλήθεια πολὺ κι ἤτανε ἔρημοι οἱ δρόμοι
Μὲ μιὰ λεπτὴν ἀκαθόριστη χινοπωριάτικη γεύση
Κλεισμένα παράθυρα κι οἱ ἄνθρωποι τόσο λησμονημένοι -
Γιατί μᾶς ἄφησαν ὅλοι; Γιατί μᾶς ἄφησαν ὅλοι;
Κι ἕσφιγγα τὰ χέρια σου Δὲν εἶχε τίποτα τ᾿ ἀλλόκοτο ἡ κραυγή μου.
Θὰ φύγουμε κάποτε ἀθόρυβα καὶ θὰ πλανηθοῦμε
Μὲς στὶς πολύβοες πολιτεῖες καὶ στὶς ἔρημες θάλασσες
Μὲ μιὰν ἐπιθυμία φλογισμένη στὰ χείλια μας
Εἶναι ἡ ἀγάπη ποὺ γυρέψαμε καὶ μᾶς τὴν ἀρνήθηκαν
Ξεχνοῦσες τὰ δάκρυα, τὴ χαρὰ καὶ τὴ μνήμη μας
Χαιρετώντας λευκὰ πανιὰ π᾿ ἀνεμίζονται.
Ἴσως δὲ μένει τίποτ᾿ ἄλλο παρὰ αὐτὸ νὰ θυμόμαστε.
Μὲς στὴν ψυχή μου σκιρτᾶ τὸ ἐναγώνιο Γιατί,
Ρουφῶ τὸν ἀγέρα τῆς μοναξιᾶς καὶ τῆς ἐγκατάλειψης
Χτυπῶ τοὺς τοίχους τῆς ὑγρῆς φυλακῆς μου
            καὶ δὲν προσμένω ἀπάντηση
Κανεὶς δὲ θ᾿ ἀγγίξει τὴν ἔκταση τῆς στοργῆς
            καὶ τῆς θλίψης μου.
Κι ἐσὺ περιμένεις ἕνα γράμμα ποὺ δὲν ἔρχεται
Μιὰ μακρινὴ φωνὴ γυρνᾶ στὴ μνήμη σου καὶ σβήνει
Κι ἕνας καθρέφτης μετρᾶ σκυθρωπὸς τὴ μορφή σου
Τὴ χαμένη μας ἄγνοια, τὰ χαμένα φτερά.

Μ. Αναγνωστάκης - "13.12.1943

Καλή δύναμη σε όλους

Φιλώ και χαιρετώ σας

*τραγούδι "Πλάι στη Θάλασσα" σε στίχους Γιώργου Ποταμιάνου κ ερμηνεία Φλέρυς Νταντωνάκη

Δόμνα Σαμίου

Έτσι θα σε θυμάμαι Δόμνα! Κυριακή στο πατρικό μου, το ραδιόφωνο να παίζει ΕΡΑ κι από τα ερτζιανά να μου μαθαίνεις την παράδοση, να με κάμνεις να αγαπώ όσα με προσδιορίζουν.

Θα σε αποχαιρετήσω με ένα αγαπημένο μου τραγούδι, τραγουδισμένο πάντα με την ιδιαίτερα ξεχωριστή φωνή σου!

Ποιος είδε νέο σεβνταλή και της αγάπης κλέφτη,
Pουμπαλιά, γαρουφαλιά
σε τριγυρνούνε τα πουλιά

για να ξυπνάει με το αχ και με το βαχ να πέφτει.
Pουμπαλιά μου Xιώτισσα
σε είδα ψες κι αρρώστησα.

Tα μάτια σου με κάνανε, να στρώσω δεν κοιμούμαι
Pουμπαλιά, γαρουφαλιά
σε τριγυρνούνε τα πουλιά

και το σταυρό σα Xριστιανός να κάνω δεν θυμούμαι.
Pουμπαλιά μου Xιώτισσα
σε είδα ψες κι αρρώστησα.

Κι αυτό το αγαπημένο μου, σε διδασκαλεία της ίδιας. Ο "Μέρμηγκας" από την Κεφαλλονιά.

Η δύση...

"Κι απ' τον καινούριο καθρέφτη, που' χω φέρει εδώ
Θα 'βλεπες τον ήλιο να πέφτει...
Όπως βλέπω εγώ, το παλιό μου εγώ
Να λέει στο φταίχτη...

Θυμάμαι..."

 Στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου
ερμηνεία Δ. Παπίου

 

Η καλύτερη οπτικοακουστική ερμηνεία της περιγραφής "Αγαπημένη Στιγμή", του προηγούμενου μπλογκοπαίχνιδου!  Άνοιξε τα ηχεία του υπολογιστή σου για να ακούσεις όσα μια ψυχή σου χαρίζει απλόχερα...

Όσο κρατήσει η ζωή

Όσο κρατήσει η ζωή κρατεί κι ο θάνατος.
Ώρα να σκεφτώ τα μελλούμενα
σωριασμένα αιφνίδια στο χθες.
Φοβερή ασυνέχεια: ο πλούτος μου είναι το στήθος μου.
Γι αυτό ποτέ δεν παζάρεψα το ηλιοβασίλεμα
και ταξιδεύω σίγουρος,
όσο η μίνθη ταξιδεύει και το ασπροθύμαρο.

Νίκος Καρούζος

_____________________________________

-         Τι σκέφτεσαι… ;

-          Δε σκέφτομαι όταν είμαστε μαζί… με κάνεις να νιώθω γαλήνια, ηρεμώ… με τρόπο που όμοιό του δεν είχα γνωρίσει πριν συναντηθούν οι δρόμοι μας.

-         Μου αρέσει έτσι όπως καθόμαστε, ο ένας ακουμπώντας την πλάτη του, στην πλάτη του άλλου… Η έλλειψη των ρούχων με κάνει να μπορώ να ακούω την ανάσα σου… μου δίνει το αίσθημα ότι είμαι ακόμη πιο κοντά σου!

-          Τι ώρα λες να έχει φτάσει; Εσύ πάντα φοράς ρολόι…

-         Το έχω βγάλει απ’ το χέρι μου. Πάντα μου έλεγες ότι είμαι με ένα ρολόι στο χέρι όταν είμαι μαζί σου… Εδώ και καιρό, λοιπόν, σταμάτησα να το φοράω! Βιάζεσαι για κάτι που έχεις να κάνεις;

-         Όχι! Μου έχει γίνει συνήθεια… σχεδόν πάντα κάτι τέτοιες στιγμές με ρωτούσες τι ώρα είναι…

-           Δώσε μου τα χέρια σου, έτσι καθώς οι πλάτες μας είναι ακουμπισμένες, θέλω να κρατάς τις γροθιές μου μέσα στις παλάμες σου… να σμίξουν όσο περισσότερο μπορούν οι σάρκες μας…

-          Ορίστε τα χέρια μου… ξέρεις κάτι;

-          Τι είναι;

-         Έτσι όπως είναι γερμένα τα κεφάλια μας, εναλλάξ στον ώμο του άλλου, νιώθω πιο έντονη την αύρα σου, το άρωμα σου, εσένα περισσότερο κοντά μου…

 [….]

-         Γιατί δε μιλάς; Που τρέχει πάλι το μυαλό σου;

-         Προσπαθώ να μαντέψω, μέσα στο σκοτάδι κι έτσι όπως είμαστε καθήμενοι,  την έκφραση που έχει το πρόσωπό σου τούτη την ώρα… Είμαι σχεδόν βέβαιος πως αν γυρίσω και σε κοιτάξω, παρόλο το σκοτάδι του δωματίου, η ματιά σου θα λαμπυρίζει…

-         Εγώ πάλι από τον τρόπο που ανασαίνεις έχω την αίσθηση ότι χαμογελάς και το μεγάλο χαμόγελό σου, ζαρώνει την περιοχή γύρω από τα μάτια σου. 

-         Θέλω να αγγίξω το πρόσωπό σου, να σε χαϊδέψω και να μετρήσω κάθε γωνία του προσώπου σου. Να περάσω με το δάχτυλό μου πάνω απ’ τα τοξωτά σου  φρύδια…

-         Και γιατί δε το κάνεις; Τι σε κρατάει; Εδώ είμαι εγώ για σένα κι εσύ για μένα! 

-         Ας γυρίσουμε, λοιπόν, με κίνδυνο να χάσουμε τη μαγεία όσων η φαντασία μας έχει δει με τα «δικά» της μάτια… πιάσε το κουτί με τα σπίρτα που έχεις δίπλα από τον καπνό σου.

-         Τι θες τα σπίρτα;

-         Θέλω να ανάψω ένα σπίρτο, για να σε δω… τόσο όσο θα κρατήσει η καύση από το μικρό ξυλάκι.

-         Θες να ανάψω το φως στο κομοδίνο;

-         Όχι! Το έντονο φως θα διώξει την απόλυτη ηρεμία της στιγμής! Εγώ θέλω να σε δω μέσα από το ζεστό φως που σπίρτου… θέλω να κλέψω μόνο μια εικόνα σου… μιαν στιγμή μας.

-         Ορίστε.

-         Ευχαριστώ… 

*Δε σου λέω συχνά πως σε αγαπώ, γιατί το φοβάμαι. Κρίμα γιατί είναι η μοναδική λέξη που κρύβει μέσα της όλες τις άλλες! Αρχίζει από το άλφα και τελειώνει στο ωμέγα... Ελπίζω να το καταλαβαίνεις...

_____________________________________

1. Το κομμάτι της ανάρτησης είναι η μελοποιημένη εκδοχή των στίχων του ποιήματος "Όσο κρατήσει η ζωή" του Ν. Καρούζου, σε μουσική Γ. Μαρκόπουλου. 

2.  Δυνάμωσε τα ηχεία σου κι άκουσε την πιο όμορφη στιγμή της Χ. Αλεξίου...

3.  Γεια σου βρε πατέρα, που ακόμη μου μαθαίνεις μουσικές! Φωτογραφία από τη ζωή μου στας εξοχάς, από το προσωπικό μου αρχείο.

Η φωτιά που καίει μέσα μας!

"... Θα πουλάν τα δυο σου χείλη δυο περιουσίες και άλλη μια...
Τέσσερις εγώ θα δώσω, θα πληρώσω όσο-όσο να μου κάνουν μια μελανιά.

Θα σου αγοράσω στο Καρνάκ μπακίρια με καλλιτέχνες θα τα πιούμε ιθαγενείς.
Τις νύχτες θα σου κάνω τα χατίρια όσα ποτέ σου δε σου έκανε κανείς."

________________________________________________________________

Χρόνια πολλά ευτυχισμένα και καλά για όλους! Η φωτιά που σιγοκαίει μέσα μας, άλλοτε θεριεύει και καίει τα πάντα κι άλλοτε απλά τρεμοσβήνει ίσαμε τη στιγμή που μιαν σπίθα κάμνει την αρχή ξανά. Εκείνο όμως για το οποίο αξίζει να δοκιμάζεις είναι για τη στιγμή που θα πεις, χωρίς να μετανιώνεις "άξιζε να καώ!". 
__________________________________________________

Λήψη φωτογραφίας 24-12-2011, σε μιαν πλατεία όπου ο κόσμος της γιόρταζε... άκουσμα κομματιού, λίγες ώρες πρωτύτερα, επισήμανση στίχων λίγο αργότερα.... επιστρέφοντας στο κατάλυμα μου  ξημερώματα, οινοβαρής και με ένα αίσθημα πως μου λείπει η συντροφιά μου... πόσα επενδύουμε στις σχέσεις μας... ακόμη Σείριε δεν έμαθες;;; Ξημέρωναν Χριστούγεννα... ξάπλωσα και ήσουν η μοναδική σκέψη που είχα ίσαμε που αποκοιμήθηκα... οινοβαρής... 

«Εἶχαν οἱ φωτιὲς ἔρωτα!... Εἶχαν οἱ θηλιὲς χιόνια!»

[...] κ᾿ ἐκοιμήθη ὑπὸ τὴν χιόνα, διὰ νὰ μὴ παρασταθῇ γυμνὸς καὶ τετραχηλισμένος, αὐτὸς καὶ ἡ ζωή του καὶ αἱ πράξεις του, ἐνώπιον τοῦ Κριτοῦ, τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερῶν, τοῦ Τρισαγίου. 

  

Ἀλ. Παπαδιαμάντης - Ὁ Ἔρωτας στὰ χιόνια

Μεσσαρίτικος

"Πέρασμα στα Κύθηρα"

Νίκος Οικονομίδης 

 

Όταν ήμουν μικρός, στις πρώτες τάξεις του σχολείου, ο παππούς συνήθιζε να μου λέει τακτικά "Κοίτα να μεγαλώσεις και να μάθεις άριστα τρεις γλώσσες. Τα ρωμαίικα,  μια ξένη και τη γλώσσα της δουλειάς σου. Την ελληνική να τη μάθεις γιατί μόνο σε αυτή θα μπορείς να εκφράζεις γνήσια τα μεράκια, τους καημούς και τις χαρές της ζωής σου, την ξένη γλώσσα για επικοινωνείς με τους ανθρώπους έχοντας έναν κοινό κώδικα και τη γλώσσα της σπουδής σου γιατί αυτή θα σε θρέφει!" Τα λόγια εκείνα είχα κρατήσει κληρονομιά, μα πέρασαν χρόνια ίσαμε να κατανοήσω τη σπουδαιότητά τους...

Ο "Μεσσαρίτικος" είναι χορός που χορεύεται στο Τσιρίγο  κι οι στίχοι του τραγουδιού είναι από τους αγαπημένους μου. Μου αρέσουν οι παραδοσιακοί χοροί μα πιότερο μου αρέσουν τα τραγούδια κι η ποικιλομορφία τους. Κάθε γωνιά της χώρας μας, με τα ιδιώματα της ιστορεί τον κύκλο της ζωής, με τα πάνω και τα κάτω του. 

Και πείτε μου στα αλήθεια, σε ποιαν άλλη γλώσσα θα μπορούσαν να αποδοθούν καλύτερα οι στίχοι "Ο ξένος μες στην ξενιτιά πρέπει να βάλει μαύρα, για να ταιριάζει η φορεσιά με της καρδιάς τη λαύρα"; 

Όμορφη Κυριακή σε όλους!

* Πελοποννήσιος γαρ,  μα έχω αδυναμία στους Μακεδονίτικους χορούς και στους χορούς των Επτανήσων.

 

Stop AIDS

Πάει πέρασε κι η χτεσινή μέρα! Τι έμεινε, λοιπόν, μιαν όμορφη βραδιά μεταξύ φίλων και μουσικές που έπαιξαν για όλους εσάς, διαδικτυακούς ή μη φίλους. Για τη φιλοξενία που μου επιφύλαξε  ο Μυστήριος Παύλος δεν έχω λόγια. Όποιος θέλει μπορεί να ακούσει την εκπομπή εδώ

 

Στην αντίστοιχη ανάρτηση του Μυστήριου Παύλου, εδώ,  σχόλια και παρατηρήσεις για όσα ακούτε δια στόματος Παύλου.

Και για να μην ξεχνιόμαστε!

Πρώτη Δεκέμβρη σήμερα... 

καλό μήνα...

Μη φοβάσαι να κοιτάξεις το διαφορετικό, να φοβάσαι όταν προσποιείσαι ότι δε βλέπεις το διαφορετικό!

Το AIDS αφορά όλους μας!

ψάξε

ρώτα

ενημερώσου

update

"Η διαφορετικότητα κάνει τη...διαφορά!"

τάδε έφη kovo voltes...  

Ο Σείριος σε απρόβλεπτα ακούσματα!

Θυμάστε έναν δίσκο που είχε βγάλει η Χ. Αλεξίου κάπου στα 1987, με τίτλο "Η Χάρις Αλεξίου σε απρόβλεπτα τραγούδια"; Τον χάζευα σήμερα (και τελικά έβαλα να τον ακούσω) καθώς τακτοποιούσα μια σειρά πραγμάτων μου. Παραφράζοντας τον τίτλο σκέφτηκα πόσες πολλές αντιφατικές μουσικές παντρεύουμε μέσα μας! Δεν ξέρω για σας, αλλά στο σπιτικό μου το ραδιόφωνο δε σταματά να παίζει! Δυο κλικ αριστερά η ροδέλα των FM και από το Δεύτερο Πρόγραμμα, στον Μελωδία... κι έπειτα Τρίτο Πρόγραμμα και μετά πολλά κλικ δεξιά στάση σε... ανάλαφρο πρόγραμμα... μα στο τέλος της μέρας η ροδέλα ξαναγυρίζει στο Δεύτερο Πρόγραμμα! Κι ενώ έχω πολλές μουσικές σταθερές κι αγάπες τις οποίες κατά καιρούς βλέπετε εδώ, υπάρχουν και κάποια κομμάτια "καλλιτεχνών" τα οποία μου αρέσουν άλλοτε για το στίχο τους, άλλοτε για τη μουσική τους κι άλλοτε μόνο και μόνο γιατί με κάνουν να χαμογελάω σκεπτόμενος κάποιο πρόσωπο με το οποίο τα έχω συνδυάσει. Για παράδειγμα, μπουζουκοτράγουδα λαϊκά τραγούδια (sic) δεν άκουγα ποτέ ούτε ακούω, αλλά στη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας, τις νύχτες των ατελείωτων σκοπιών, άκουγα διάφορα πράγματα και έχει βρεθεί και αγαπημένο άκουσμα... διότι αν δε έχεις βάλει ραδιόφωνο κατά τις τέσσερις το χάραμα δεν ξέρεις τι σου λέω! Αλλά ας μη σε πάω από τώρα στα βαριά!  Δεν ξέρω αν σε έχω προϊδεάσει για το τι θα ακολουθήσει αλλά τώρα είναι η πιο σωστή στιγμή για να φύγεις, αν το κρίνεις σκόπιμο! χε χε χε

1. Η σχέση μου με τη μουσική της "Απόλυτης" έχει περάσει διάφορα στάδια, μέχρι την οριστική διαγραφή των σχέσεών μας κάπου στα δεκατέσσερα έτη μου! Λοιπόν, προτιμώ να κρατάω στην ανάμνησή μου την Αννούλα της δεκαετίας του εβδομήντα, πότε που το ταλέντο της ξεχείλιζε! Από εκείνη την περίοδο ξεχωρίζω το "δίψασα στην πόρτα σου" και σχεδόν κλαίω κάθε φορά που το ακούω! Μου θυμίζει μια φίλη καλή, που ζει μακρυά πια... Αλλά δεν είναι απρόβλεπτο κομμάτι! Είναι στα πλαίσια των μουσικών που αγαπώ! Το απρόβλεπτο είναι ότι μου αρέσει ένα κομμάτι της Βίσση με τίτλο "Κόντρα", κυρίως για τους στίχους
   
   Υπάρχει πάντα μια απόσταση μικρή
   Από τον έρωτα ως την καταστροφή
   Υπάρχει κόντρα στο μυαλό και στην ψυχή
   Μα εμείς πετάμε, γκρεμιζόμαστε
   Ξανά ερωτευόμαστε και πάμε απ’ την αρχή
   

2. Όπως είχα γράψει σε μια από τις πρώτες αναρτήσεις (τρία χρόνια πίσω) αγαπώ καθετί που είναι αυθεντικό στο είδος του! Κι επόμενη κυρία είναι εξαιρετική στο είδος που εκπροσωπεί! Η Κατερίνα Στανίση είναι γνήσια στο είδος, λαϊκή, χωρίς να προσποιείται κάτι περισσότερο από εκείνο που είναι στα αλήθεια. Και παραδέχομαι δημόσια ότι έχω πάει στα μπουζούκια (μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού) κι έχω περάσει τέλεια σε πρόγραμμά της, και λολούδια έχω πετάξει για πάρτη της και έχω τραγουδήσει!  Γιατί καλή η ποιότητα αλλά ο νταλκάς θέλει το λαϊκό του (κόπηκες; περίμενε να πάω παρακάτω)

3. Σας λέει κάτι το όνομα Φίλιππος Νικολάου; Για μένα δε λέει σχεδόν τίποτε... πάντως ο τύπος σε αλλοτινές εποχές πρέπει να είχε κάνει σουξεδάκια. Θα έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε που κάποιος μου είχε στείλει μια κάρτα μαζί με τους στίχους από ένα τραγούδι που λεγόταν "τόση καρδιά"... Φυσικά είχα καταλάβει το λόγο που είχαν οι στίχοι αλλά εγώ με διακριτικότητα είχα αποστείλει πεσκέσι τη χυλόπιτά μου και σαν καλό παιδί φρόντισα να μην πληγώσω τον άλλο! Μετά από αναζήτηση ανακάλυψα ότι το παραπάνω κομμάτι είναι ελληνοποίηση (παραποίηση θα έλεγα) του Bitakat Hob της Samira Said, συμμετοχή στη Eurovision του 1980... Τούτη ήταν η αφορμή για να ανακαλύψω μια φωνή που μετέπειτα αγάπησα! Ασχοληθείτε μαζί της αξίζει!  

4. Λιγοστοί είναι εκείνοι που γνωρίζουν ότι αγαπώ τους παραδοσιακούς χορούς και την παραδοσιακή μουσική. Πελοποννήσιος γαρ, αλλά οι χοροί της Θράκης είναι μέσα στην ψυχή μου! Μου αρέσουν οι ρυθμοί, τα λόγια κι οι ιστορίες που υμνούν. Χορεύω σε διάφορα χορευτικά σχεδόν δέκα πέντε χρόνια κι είναι από εκείνα τα πράγματα που με ξεκουράζουν. Από όλους τους παραδοσιακούς οργανοπαίχτες - καλλιτέχνες ξεχωρίζω το Θύμιο Γκογκίδη κι είναι κρυφή μου ελπίδα να βρεθώ σε εκείνα τα μέρη σε κάποιο γλέντι που θα παίζει μουσική! Για ακούστε πως "πιάνεται η αγάπη" ...

5. Μου αρέσει πολύ, η μουσική από ένα "σκοτεινό" συγκρότημα... Οι Βlackmore's Night μπήκαν στη ζωή μου όταν ήμουν μαθητής της Β' Λυκείου από ένα cd που μου είχε δανείσει ένας συμμαθητής μου! Νομίζω ότι κόλλησα με το κομμάτι που σας παραθέτω... τελικά το συγκρότημα δεν είναι τόσο "μαύρο" όσο πίστευα τότε. Οι μουσικές του με συνοδεύουν σε διάφορα στάδια της ζωής μου!

ΚΑΙ 

6. Κι ενώ έχεις αντέξει ίσαμε εδώ, θα αντέξεις ακόμη ένα! Μου αρέσει το "Πριν χαθεί το όνειρό" μας. Το τραγούδι του Τ. Βοσκόπουλου που έχω συνδυάσει με ένα γλέντι που είχαμε κάνει στο στρατό.... μου προξενεί ένα συναίσθημα χαρμολύπης... 

"άσε με να σε αγαπάω κι όπου φτάσουμε..."

Αυτάααα! Ως εδώ ήταν τα απρόβλεπτα τραγούδια. Όμορφο υπόλοιπο Κυριακής σε όλους σας! Κλείστε τις τηλεοράσεις. Μας κούρασαν οι ψευτοσωτήρες! Αλήθεια εσείς έχετε απρόβλεπτα τραγούδια;

Όμορφη βδομάδα σε όλους κι όσο μπορείτε να σκέφτεστε αισιόδοξα!