ALL MY LOVING

1. Για λίγες ώρες γύρισα από την εξοχή στην πόλη, με πρόσχημα να ποτίσω τις γλάστρες και να σπάσω τη βαρεμάρα μου... Τελικά έχω ξεμείνει στην πόλη και πολύ μου αρέσει! Επιτέλους, ο κόσμος έχει αραιώσει αισθητά, μπορείς να κοιμάσαι με ανοιχτή την μπαλκονόπορτα χωρίς να σε ξυπνάει ο διαπεραστικός ήχος από τις "υπερηχητικές μοτοσυκλέτες".
   
   
2. Χτες, ύστερα από πολλά χρόνια, κατόρθωσα να ακούσω τη μουσική από το θερινό σινεμά που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι μου. Το μοναδικό εναπομείναν θερινό της πόλης... με κλασσική καμπίνα προβολής, όπου η κόπια της ταινίας γυρίζει στη μηχανή κάνοντας το χαρακτηριστικό ήχο... (πολύ χαίρομαι που ελλείψει πολιτών η ησυχία της πόλης μου χαρίζει αυτό το δωράκι!"
   
   
3. Αγόρασα το δίσκο, της Ελένης & Ζουζάνας Βουγιουκλή! Εκπληκτική μουσική δουλειά από δυο νέα κορίτσια, η φωνή των οποίων είναι κάτι παραπάνω από μαγευτική! Αν πρόκειται να αγοράσετε έναν δίσκο με φολκ μουσικής, σκεφτείτε κι αυτή την επιλογή! Δε θα το μετανιώσετε... ψάχνοντας στο ίντερνετ βρήκα ένα εξαιρετικό πάντρεμα δύο αγαπημένων μου κομματιών όπως αυτά τραγουδήθηκαν από την Ελένη & Ζουζάνα Βουγιουκλή. Ακούστε τες ΕΔΩ
   
   
4. Σήμερα έχω ξυπνήσει με ένα περίεργο αίσθημα... είναι κάποιες ημερομηνίες που όσα χρόνια κι αν περάσουν, μένουν βαθιά χαραγμένες στη μνήμη σου! Όσο κι αν παριστάνω το "χαζό" στους τρίτους, δε μπορώ να ξεγελάσω τον εαυτό μου... ας είναι!
   
   
5. Διαβάζω ένα βιβλίο ιστορίας για την Αντίσταση και τα παράλληλα πολιτικά γεγονότα! Τα έχω κάνει αχταρμά! Είτε το βιβλίο τα λέει μπερδεμένα, είτε η ώρα που πιάνω το βιβλίο είναι περίεργη και δεν καταλαβαίνω τίποτα, είτε όταν συνέβαιναν τα γεγονότα ούτε οι ίδιοι που δρούσαν δεν τα κατανοούσαν, είτε .... είτε... είτε! Αααα, και κάτι ακόμα! Γιατί τόσα πολλές οργανώσεις έδρασαν; Κι άντε έδρασαν. Γιατί κάθε μια είχε ακρωνυμιακό όνομα? ε??? (κάπου εδώ σταματάω...)
   
   &
   
   

6. Close your eyes and I'll kiss you
   Tomorrow I'll miss you
   Remember I'll always be true
   And then while I'm away
   I'll write home every day
   And I'll send all my loving to you

   I'll pretend that I'm kissing
   The lips I am missing
   And hope that my dreams will come true
   

   Ξέρεις εσύ...
   
   (ή μήπως δεν ξέρεις επειδή δε σε έχω αφήσει να με δεις όπως θα ήθελα Δρακατόρ?...)
   
   All my loving

Post Love

Μια βιαστική αγκαλιά που δεν στην ανταπέδωσα με όση θέρμη θα ήθελα...

Με ξάφνιασες με αυτή σου την κίνηση, αλλά είμαι βέβαιος ότι ήξερες πόσο πολύ την περίμενα...

Μου έβαζες μουσικές μα δεν πρόφτασα να σου δείξω κι εγώ ένα αγαπημένο μου κομμάτι...

"Και στα μάτια σου θα βρίσκω έναν κόσμο από αγάπη!"

Μέσα απο φλυαρίες ξεπηδά μια ιστορία!

Υπάρχουν στιγμές που αρέσκομαι να φλυαρώ, να ζαλίζω τους οικείους μου ιστορώντας του μικρά γεγονότα που σκάλωσαν στη μνήμη μου κι αφορμή να τους τα διηγηθώ στάθηκε ένα άλλο εξίσου ασήμαντο γεγονός. Χάζευα κάποιες φωτογραφίες από ένα ταξίδι στη Γηραιά Αλβιόνα, τότε που είχα πάει να επισκεφτώ το εκλεκτό μου «Νερόφιδο». Δυο παλικαράκια οργώσαμε την Αγγλία ξεκινώντας από το νότιο τμήμα της φτάσαμε ίσαμε το βόρειο αστικό – βιομηχανικό Leeds. Κι εκεί που “έτρεχα” τις φωτογραφίες κι η μια ανάμνηση άναρχα ξεπεταγόταν για να υπερκαλύψει την άλλη, για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο κόλλησα στη φωτογραφία που είχαμε βγάλει στο Αναστάσιμο γεύμα.

(Εδώ θα ανοίξω μια μεγάλη παρένθεση! >> Να ξεκαθαρίσω εξαρχής ότι δεν είμαι θρησκευόμενος άνθρωπος, δηλαδή δεν είμαι θρησκευόμενος, τουλάχιστον, όπως το έχει στο μυαλό της η μέση γιαγιά. Δεν ανήκω, σε καμία περίπτωση, στην κατηγορία άθεος! Ωστόσο για μένα δεν εννοούνται διαμεσολαβητές στη σχέση μου με το Θεό, όπως δεν υπάρχουν διαμεσολαβητές σε όλες τις μεγάλες έννοιες. Αγάπη, Έρωτας, Δημιουργία, Σύλληψη κ Θάνατος! Σε καθεμία από αυτές τις περιπτώσεις ο άνθρωπος πορεύεται μονάχος («μονάχος στη ζωή και στον θάνατο» όπως λέει κι ο Ρίτσος!).

Αυτός, λοιπόν, ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους απεχθάνομαι τον κλήρο… τον κλήρο με τη δημόσια δράση, τη σκανδαλώδη πολλές φορές στάση του, με τις μικρότητες του που μόνο απωθητικά δρουν για την οικοδόμηση μιας υγιούς σχέσης με το Θεό. Δεν έχω καμιά διάθεση να μιλήσω για θρησκείες, απλά θα ολοκληρώσω τη σκέψη μου με τη διαπιστώσω ότι από υπάρξεως της ανθρώπινης φύσης η ανάγκη μας να κοιτάμε μπροστά και ψηλά γέννησε την έννοια «Θείο» με όποια μορφή έχει λάβει ανά τους αιώνες!)

Ευθύς μόλις αντίκρισα εκείνη τη φωτογραφία θυμήθηκα (με κάποια νοσταλγία οφείλω να παραδεχτώ!) την Κατερινούλα και την Ξένια πιστές συντρόφισσες σε εκείνο το μεγάλο ταξίδι! Παρότι δεν ανήκω στους βαθιά θρησκευόμενους το Πάσχα έχει ξεχωριστή θέση στην ιδιαίτερη πίστη και σχέση μου με το Θεό. Παρότι θα μπορούσαμε να κάνουμε Ανάσταση στο πάντα κοσμοπολίτικο Λονδίνο, προτιμήσαμε να πάμε στην επαρχία του Essex όπου εβρίσκετο ένα ορθόδοξο μοναστήρι. Φτάνοντας στο σταθμό του Essex, κατεβήκαμε αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ξέραμε και πολλά για το μοναστήρι! Ρωτάμε μερικούς περαστικούς αλλά δεν είχαν ιδέα… άρχισαν να μας ζώνουν φίδια! Ρε λες να την έχουμε πατήσει; Με τα πολλά μπαίνουμε σε ένα ταξί, εξηγούμε στον οδηγό ότι είμαστε ορθόδοξοι, ότι θέλουμε να γιορτάσουμε το Πάσχα κι ότι ψάχνουμε ένα μοναστήρι ορθόδοξο.

Ο οδηγός, έδειχνε να ξέρει… μας πήγαινε μέσα στην νύχτα σε κάτι λιβάδια κι πολιτεία όλο και περισσότερο ξεμάκραινε από τα μάτια μας. Μιαν αγωνία κι ανασφάλεια για πού ακριβώς πηγαίναμε είναι αλήθεια ότι την είχαμε! Ύστερα από διαδρομή μισής ώρας φτάσαμε σε ένα μέρος που σε τίποτα δε θύμιζε το μοναστήρι όπως μπορεί να το έχει στο μυαλό του καθένας από εμάς. Μας κατεβάζει ο οδηγός, πληρώνουμε κι αρχίζουμε μια εικοσάλεπτη πεζοπορία ακολουθώντας ένα μονοπάτι το οποίο έσχιζε μια κατηφορική πλαγιά. Άνθρωπος δεν υπήρχε ούτε μπρος ουτε πίσω μας. Τέσσερα παιδιά διασχίζαμε υπό το φως του μισοφέγγαρου έναν άγνωστο τόπο. Μέχρι να φτάσουμε να διακρίνουμε τον πρώτο οικίσκο με το αμυδρό φως, αλλαξοπιστήσαμε και δειλιάσαμε πολλές φορές. Κι εκεί που η πίστη μας, μας είχε εγκαταλείψει φάνηκε μπροστά μας ένα πανέμορφο μικρό εκκλησάκι λουσμένο από το φως των κεριών.

Φτάνοντας αντικρίσαμε αρκετό κόσμο (γιατί δεν βρήκαμε κανέναν σ’ όλη τη διαδρομή???). Πολλοί από αυτούς ήταν Κύπριοι και ορισμένοι Βούλγαροι! Ανταλλάξαμε μερικά «καλησπέρα» με αγνώστους όπου εκείνες τις στιγμές τους νιώθεις πιο οικείους κι από τους οικείους σου! Μπήκαμε στο μικρό εκκλησάκι τη στιγμή ακριβώς όπου άρχιζε η θεία Λειτουργία. Ελλείψει χώρου δεν υπήρχαν στασίδια ή καθίσματα, παρά μόνο ένας υποτυπώδης Επιτάφιος. Αφού ακούσαμε όλο τον επιτάφιο θρήνο, μόνο τότε άρχισαν τα «λόγια» του Μ. Σαββάτου! Η πίστη μας για ακόμη μια φορά είχε αρχίσει να κλονίζεται. Τα κορίτσια παραπονιόνταν για την κούραση που τους πρόσφεραν η ορθοστασία και τα τακούνια τους, ενώ εγώ με το Νερόφιδο, που κατά τη διάρκεια της μέρας δεν είχαμε αφήσει λίθο επί λίθου στο Λονδίνο, είχαμε αρχίσει να γλαρώνουμε από την κούραση.

Όλα αυτά μέχρι την ώρα που βγήκαμε για το αναστάσιμο μήνυμα. Και μη θαρρείς ότι εκεί ο Κύριος Ανασταίνεται όπως στην Ελλάδα τα μεσάνυχτα ακριβώς! Κάθε άλλο… εκεί κάναμε ανάσταση στις δύο παρά! Ίσως η πιο κατανυκτική στιγμή της μέχρι τότε ζωής μου. Δεν ξέρω αν σε αυτό συνετέλεσε η έλλειψη μικροφώνων, η απουσία λαμπερών φώτων ή μεγαλόσχημων ιερατικών σχημάτων! Όταν ξαναμπήκαμε στο ναό η ώρα περασμένες δυο, πράγμα που το δίχως άλλο σήμαινε πως θα καθόμασταν να παρακολουθήσουμε μέχρι το πέρας. Το πρώτο τραίνο για Λονδίνο ήταν το πρωί κι ούτε λόγος για την εύρεση ταξί!

Παρόλη την ορθοστασία και την κούραση που συσσωρευόταν ώρα με την ώρα άρχισα να συγκεντρώνομαι και να προσεύχομαι με θέρμη πρωτόγνωρη για τις συνήθειες μου! Κι όταν ήρθε η στιγμή να μεταλάβουν «οι νηστεύσαντες και μη», μετέλαβα των αχράντων μυστηρίων ίσως με τον ουσιαστικότερο τρόπο στη μέχρι τότε ζωή μου! Είχα να προβώ σε αυτή την πράξη από τα σχολικά μου χρόνια… ενήλικας δε το είχα πράξει ποτέ ούτε το επανέλαβα! Μονάχα εκείνη τη στιγμή ένιωσα στα αλήθεια το αίσθημα που προκαλεί η κάθαρσις. (τώρα που το ξανασκέφτομαι το όλο σκηνικό, ζωντανεύοντάς το στιγμή προς στιγμή έχω ένα αίσθημα ότι μολύνω κάτι καθαρό κι αγνό!).

Ακούσαμε το αναστάσιμο μήνυμα σε αρκετές γλώσσες κι όταν επήλθε η απόλυσις (μήπως η ορθή εκκλησιαστική λέξη είναι κατάλυσις?? Ιδέα δεν έχω!) όλο το εκκλησίασμα κατευθυνθήκαμε σε μια μεγάλη σάλα για το πασχαλινό αναστάσιμο γεύμα! Η ώρα σχεδόν τέσσερις το πρωί! Ένα άλλο πολύβουο μονοπάτι, σαν εκείνο το σιωπηλό που μας είχε οδηγήσει στο ναΐσκο μας, ήταν ο δρόμος μας για τη σάλα! Κι είχε μιαν υγρασία εκείνη τη βραδιά… που μου έχει μείνει αξέχαστη όσο και όλα τα άλλα. Πιάσαμε με τις κοπέλες που συνοδεύαμε ένα τραπέζι και μαζί μας έκαψαν και κανά δυο άλλοι άγνωστοι μας, όπου δεν άργησαν να γίνουν οικείοι. Μας ένωναν δυο κοινά, η μοναξιά της ξενιτιάς κι η γλώσσα, την ίδια στιγμή που μας χώριζαν χιλιάδες άλλα…κόσμοι αγεφύρωτοι που για κάποιες στιγμές ήρθαν κοντά!

Όταν πια ο ένας εκ των συνδαιτυμόνων προσεφέρθει να μας πάει με το όχημά του μέχρι των σταθμό των τραίνων κόντευε να ξημερώσει… ευχαριστήσαμε τον άνθρωπο που δεν πρόκειται να συναντήσουμε ποτέ στο διάβα της ζωής μας κι επιβιβαστήκαμε στο συρμό. Κάπως έτσι τελείωσε μιαν αλλόκοτη Ανάσταση, μακρυά από τη θαλπωρή των σπιτιών μας…

ΑΓΚΑ – ΣΦΙ & ΦΙ (*)

Έχω χαθεί από το θαυμαστό κόσμο της μπλογκόσφαιρας για ακόμη μια φορά. Έτσι είμαι εγώ! Υπάρχουν περίοδοι που γράφω συστηματικά γιατί έχω ανάγκη να μοιραστώ σκέψεις κι άλλες περίοδοι όπου νιώθω κενός, μη έχοντας να μιλήσω για κάτι! Ετούτες τις μέρες βρίσκομαι στας εξοχάς μη έχοντας ίντερνετ, οπότε ακόμα και τις στιγμές που έχω να γράψω μια σκέψη μου δε μπορώ να την αναρτήσω… την κρατώ για μένα…

Στην εξοχή όλα έχουν αλλιώτικους ρυθμούς άλλοτε χαλαρούς κι άλλοτε βαρετούς. Μιλώντας τις προάλλες με την επιστήθια Sunnefoula και καθώς της περιέγραφα το καθημερινό μου πρόγραμμα εισέπραξα από την ίδια την ατάκα «τελικά εσύ έχεις αρχίσει να παππουδίζεις…». Η κουβέντα αυτή ήρθε να συμπληρώσει μια σκέψη που είχα κάνει κι εγώ ο ίδιος. Ναι, μη γελάτε! Παππουδίζω…

Κοιμάμαι σχεδόν τις μισές ώρες του εικοσιτετραώρου κι φυσικά ρίχνω έναν υπνάκο το μεσημέρι. Τα ωράρια του ύπνου έχουν χάσει κάθε λογική. Αν δεν πάει δύο το πρωί δεν μπορώ να κοιμηθώ. Κατηφορίζω στη θάλασσα και κολυμπάω πάνω από μια ώρα, ίσαμε τα χέρια μου να μουλιάσουν. Τρώω, τρώω, τρώω ελάχιστες ποσότητες φαγητού αλλά πολλά πολλά φρούτα και ψητά καλαμπόκια. –μεταξύ μας ο καλαμποκάς βγάζει χοντρό μεροκάματο από μένα! Ακούω ασταμάτητα μουσική που έχω φορτώσει στο κινητό, ενώ έχω φτιάξει ειδική playlist με τα κομμάτια που μου έχει στείλει ο Δρακατώρ. Τα ακούω κάθε βράδυ, όπου χαζεύω τον έναστρο καθαρό ουρανό. Ίσως να είναι η μόνη «επικοινωνία» μας, τώρα που ο ένας είναι εδώ κι άλλος εκεί…

Εδώ στας εξοχάς, το μόνο πραγματικά όμορφο είναι η φύση, το πράσινο, τα χρώματα από τα καλοκαιρινά άνθη. Με το αυτοκίνητο έχω οργώσει όλους τους κάμπους, τις ρεματιές και τα γειτονικά χωριά της περιοχής. Μια από αυτές τις μέρες επισκέφτηκα ένα υψίπεδο στο οποίο υπάρχει ένας ιππικός όμιλος. Δε με ενθουσίασε τόσο ο ιππικός όσο το τοπίο. Τόσο κοντά στην Πάτρα κι όμως ολωσδιόλου διαφορετική η όψη της γης…

Το ίδιο κοντά στην Πάτρα και το σπίτι στας εξοχάς όμως εκεί, στον κήπο μας, περπατούν σκαντζόχοιροι και χελώνες! Ναι, όσο κι αν ακούγεται παράταιρο ένα σημείο στον πίσω κήπο είναι πέρασμα για αυτά τα φιλήσυχα ζωάκια. Δεν τα έχουμε πειράξει ποτέ, πάντα τα αφήνουμε να κάνουν το πέρασμα τους κι ύστερα να χαθούν.

Έτσι κυλά ο χρόνος μου στην εξοχή! Ήρεμα, με διάφορες σκέψεις να κατακλύζουν το φτωχό μου μυαλουδάκι και με την ελπίδα ότι κάθε φορά που κατηφορίζω στην παραλία θα δω το Δρακατώρ, θα αγκαλιαστούμε, θα σφίξουμε τα σώματα και θα φιληθούμε… στην ίδια εκείνη παραλία που πρωτοσυναντηθήκαμε.

Χαιρετώ σας!

* Αγκάλιασέ με – Σφίξε & Φίλεσέ με

Ο δισκαστής, το μαχαίρι κι η αγάπη...

Μέσα στην ζωή ποτέ μη ζητάς να βρεις ποίος είναι ο δικαστής

να περπατάς και πάντα να κοιτάς που θα πας να κρυφτείς

μες στην ερημιά του κόσμου ένα χέρι γράφει εντός μου

"κάπου υπάρχει θεός"

"τόσοι φίλοι, συγγενείς κι όμως κανείς...."

Τα παιδιά που συναντώ μελαγχολούν

βλέπουν το μέλλον σαν αγάπη που έχει αργήσει

Κάνουνε όνειρα τις νύχτες όταν πιουν

κι όμως κανείς τους δεν τολμάει να τα ζήσει...

"Οι ήλιοι του Πάνου..."

Αν τύχει και διαβείς τον κήπο μας, στας εξοχάς ανάμεσα στα πολλά ανθισμένα λουλούδια σίγουρα θα παρατηρήσεις τα ηλιοτρόπια τα οποία είναι διάσπαρτα εδώ κι εκεί... Άλλα μεγάλα κι άλλα μικρά, συναγωνίζονται στο ύψος τον "ήλιο τον ηλιάτορα"και πασχίζουν μέρα με τη μέρα να τον αγγίξουν! Τόσο πολύ έχουν παθιαστεί μαζί του που όσο οι μίσχοι τους είναι τρυφεροί στρέφουν τα άνθη τους αντίκρυ του...

Ο πατέρας μου έχει αδυναμία σε αυτό το φυτό! Τα φυτεύει, τα περιποιείται με ευλάβεια κι όλοι εμείς τα καμαρώνουμε! Ειλικρινά δεν ξέρω τι τον γοητεύει τόσο πολύ σε αυτό το λουλούδι. Ίσως το έντονο κίτρινο που έχουν τα άνθη του ή μήπως οι παιδικές του αναμνήσεις είναι συνδεδεμένες με αυτά; Δεν τον έχω ρωτήσει ποτέ! Δεν θέλω να μάθω...φοβάμαι πως θα χαθεί το μυστήριο που πλανάται...

Εγώ, με τη σειρά μου, αγαπώ να φωτογραφίζω τους "ήλιους του Πάνου..." (έτσι τους αποκαλούμε συνωμοτικά!). Μάλιστα μου αρέσει να φωτογραφίζω τα ηλιοτρόπια είτε τη στιγμή που πρωτοανοίγει το άνθος είτε όταν τύχει στην καρδιά του να "βόσκει" κάποια μέλισσα...

**ΚΛΙΚ πάνω στις φωτογραφίες αν ενδιαφέρεστε να δείτε λεπτομέρειες.. Από τις αναρτημένες φωτογραφίες μια είναι εξαιρετικά αγαπημένη και με πολύ κόπο "τραβηγμένη". Ελπίζω κάποια από όλες να γίνει φόντο στην επιφάνεια εργασίας σας...

"Δρόμοι παλιοί..."

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του τόπου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε...

Δρόμοι παλιοί...
Μανώλης Αναγνωστάκης

________________________________________________

** Αυτό τραγουδούσα χτες τη νύχτα επιστρέφοντας στο σπίτι μου... είναι κάποιες φορές που τη νύχτα το ραδιόφωνο συναντά την ποίηση, η ποίηση τη μουσική κι η μουσική τις λεπτές κι εύθραυστες χορδές της διάθεσης! Οδηγούσα, στο δρόμο ελάχιστα οχήματα, η πόλη σχεδόν ήρεμη, το παράθυρο του οδηγού χαμηλωμένο, η νύχτα δροσερή κι εγώ σταματημένος σε ένα φανάρι να τραγουδάω το παραπάνω κομμάτι πότε με παράπονο που σου φέρνει δάκρυα στα μάτια και πότε με δυναμισμό...

**ΚΛΙΚ στο σύνδεσμο για να ακούσετε τη Ζορμπαλά σε μια πιο ώριμη ερμηνεία από την πρωταρχική. Αναμφισβήτητα η αρχική ενορχήστρωση κι ερμηνεία είναι αξεπέραστη...

αλλαγές.....

θα το νοικοκυρέψω σιγά σιγά....

θέλω να αλλάξω ταπετσαρία!

12 τραγούδια με ιδιαίτερες εκτελέσεις...

ΠΕΡΑ ΣΤΟ ΘΟΛΟ ΠΟΤΑΜΙ (Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΩΤΙΚΟΣ, 1972)

ποίηση: Νίκος Γκάτσος, τραγούδι: Φλέρυ Νταντωνάκη.
Από το θεατρικό έργο του Federico Garcia Lorca ΠΕΡΛΙΜΠΛΙΝ ΚΑΙ ΜΠΕΛΙΣΑ (Θέατρο Τέχνης 1958-59). Δυναμώστε τα ηχεία σας για να ακούσετε την πηγαία έκφραση της λέξης Αγάπη...

Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (ΑΠΟΨΕ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΖΟΥΜΕ, 1961)

στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις, τραγούδι: Ζωή Φυτούση. Δείτε το μουσικό βίντεο για έναν ακόμη λόγο. Η μουσική συνοδεύεται με εξαιρετικά έργα του Τσαρούχη! Από το θεατρικό έργο του Luigi Pirandello.

Σε μια σπάνια και εξαιρετική προσέγγιση η Καίτη Μπελίντα ερμηνεύει αυτό το κομμάτι. ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ

ΤΟ ΠΕΛΑΓΟ ΕΙΝΑΙ ΒΑΘΥ (Η ΑΡΛΕΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ)

στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις, τραγούδι: Αρλέτα
Πρώτη το τραγούδησε η Νάνα Μούσχουρη (ΕΛΛΑΣ, Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ, 1961).

ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ (ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ, 1965)

ποίηση: Νίκος Γκάτσος, τραγούδι: Λάκης Παππάς. Μουσική και τραγούδια για το θεατρικό έργο του Federico Garcia Lorca (Θέατρο Τέχνης, 1948). Αγαπώ την ακόλουθη διασκευή του 1955 όσο λίγες! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ

ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ (ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ, 1982)

στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις, Άρης Δαβαράκης, τραγούδι: Χορωδία.
Εξίσου μου αρέσει και η απόδοση της Έλλης Πασπαλά (Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΣΤΗ ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ, 1984) Εδώ ακούμε τη δεύτερη εκδοχή διότι αυτή βρήκα...

Η ΠΙΚΡΑ ΣΗΜΕΡΑ (ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ, 1970)

ποίηση: Νίκος Γκάτσος, τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη. Μια ακόμη σπάνια ηχογράφηση από τη Μίλλη Καραλή σε αυτό το αγαπημένο κομμάτι! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ

ΒΡΟΧΗ (Τ0 ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΤΖΟΚΟΝΤΑΣ, 1965)

Το έργο ηχογραφήθηκε στην Νέα Υόρκη. Παραγωγός του δίσκου ο Quincy Jones.

NOBLE DAME (REFLECTIONS, 1970)

στίχοι: Dorian Rudnytsky, Μάνος Χατζιδάκις, τραγούδι: New York Rock & Roll Ensemble. Στην ελληνική απόδοση: 'Περιμπανού'.

ΡΙΧΝΩ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΗΓΑΔΙ (ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ, 1965)

στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης, τραγούδι: Λάκης Παππάς. Κύκλος τραγουδιών που γράφτηκαν για το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη (Νέο Θέατρο, 1959). Θα γίνω μονότονος υποστηρίζοντας ότι η θεϊκή φωνή της Φλέρυς Νταντωνάκη έχει σφραγίσει και τούτο το τραγούδι.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝ' ΤΡΕΛΟΣ ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ (Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΩΤΙΚΟΣ, 1972)

ποίηση: Γεώργιος Σαραντάρης, τραγούδι: Φλέρυ Νταντωνάκη

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΤΩ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ (SWEET MOVIE, 1974)

στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις, τραγούδι: Παιδική Χορωδία και Μαρία Κάτηρα. Από την ταινία του Dusan Makavejev.

&

ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ σε μια ηχογράφηση του 1985. Η άγνωστη σε μένα Χριστιάνα (όπως με ενημέρωσαν όχι και τόσο άγνωστη στους παλιότερους...Δρακατόρ σε έδωσα!) κατορθώνει με τούτη την ερμηνεία της να κερδίσει την προσοχή μου. Μου βγάζει ένα περίεργο συναίσθημα ακούγοντας τη σε τούτο το χιλιοτραγουδισμένο κομμάτι.

________________________________

ΣΧΟΛΙΑ

1. καλοκαιράκι, μουσική και σκέψεις.... αυτή τη σειρά έχουν οι αναρτήσεις
2. δώστε λίγο από το χρόνο σας σε τούτη την ανάρτηση! αξίζει τον κόπο λίγο παραπάνω ιδιαίτερα όσοι από εσάς αγαπάτε σπάνιες εκτελέσεις κομματιών!
3. άσχετο! έχω γράψει και μερικά κείμενα αλλά δεν έχω διάθεση να τα δημοσιεύσω... θα δούμε αν θα βγουν στο μέλλον ή θα τα φάει ο ανήλιαγος σκληρός δίσκος!
4. Το κομμάτι ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ, αφιερώνεται στη Sunnefoula! Έχω την εντύπωση ότι από κάποια γωνία θα ξεπροβάλει τραγουδώντας το... Αχ, βρε Sunnefoula...
   
5. Η ανάρτηση θα μπορούσε να ενταχθεί στα "Πέντε και Ένα" (επί δυο, παρακαλώ!!!) αλλά και τα σχόλια μου επίσης!
6. Ας με σταματήσει κάποιος.... Άντε περιμένω να ακούσω τις εντυπώσεις σας από τα κομμάτια και ποιο σας άρεσε περισσότερο!Κλικ είτε στον τίτλο του κομματιού είτε στην παραπομπή για να ακούσετε το κομμάτι! φιλώ σας!
   

"Άσπρα καράβια τα όνειρα μας,,,"

Στη θάλασσα καθόμουν και σκεφτόμουν ότι σε εκείνο το μέρος σε συνάντησα...

Στη θάλασσα εκείνη όπου το κύμα πήρε μαζί της τα πρώτα γέλια...

Στη θάλασσα όπου καθόμουν ευθεία στο αγκυροβολημένο "καραβάκι"...

Στη θάλασσα εκείνη που ο καυτός της ήλιος με έκαψε σήμερα μολονότι δεν ήταν το πρώτο μπάνιο...

Στη θάλασσα εκείνη ήταν ξανά το "καραβάκι" μα όχι εσύ!

Στη θάλασσα εκείνη ...

"The feelings never gone..."

Είναι φορές που πιάνεσαι απ' τον τίτλο ή το στίχο ενός κομματιού κι αφήνεσαι να σε ταξιδεύει... κάπως έτσι την παθαίνω κι εγώ πολλές φορές, με αποτέλεσμα να παντρεύονται μουσικές, πολιτισμοί, κουλτούρες και διάθεση...

1. Here it is , Leonard Cohen
   Το αγάπησα από την πρώτη στιγμή ίσως για τους στίχους
   
   And here you are hurried,/And here you are gone/And here is the love/That its all built upon.. Όταν το διασκεύασαν οι Τρίφωνο, πριν λίγους μήνες το λάτρεψα... (Ακούστε το ΕΔΩ)
   
   
2. Deep and Silent Sea, Nana Mouskouri
   
   
   In your face I am reflected
   Tell me what to do
   
   
   Γενικά το συγκεκριμένο κομμάτι είναι δύσκολο να το φέρεις στο νου σου χωρίς την εικονα της Βουγιουκλάκη. Κι όμως εδώ η Νάνα Μούσχουρη αποδεικνύει ότι μπορεί να ξεπεράσει κάτι το οποίο έχει "κλειδώσει" σε μια εικόνα! Ίσως η καλύτερη ερμηνεία της, η οποία της συγχωρεί πολλές μουσικές - εμπορικές "ατασταλίες". (Ακούστε το ΕΔΩ)
   
   
3. Yesterday, The Beatles
   
   
   Yesterday,
   Love was such an easy game to play,
   Now I need a place to hide away,
   

   Oh, I believe in yesterday.
   
   
   

   O Paul Mccartney ίσως στην πιο καλή στιγμή... τόσο ταξιδιάρικο κομμάτι! Από αυτά που θες να ακούς μόνος κάνοντας τον απολογισμό σου... (Ακούστε το ΕΔΩ)
   
   
4. Μy baby just cares for me, Nina Simone
   
   Μου αρέσει για κάθε στίχο του! Γιατί είναι αληθινό, γιατί με κάνει να απενοχοποιώ τα πάντα, γιατί το λέει μοναδικά η Simone, γιατί .... πολλά γιατί.... (Ακούστε το ΕΔΩ)
   
   
5. Ανάθεμά σε Έρωτα, Λουδοβίκος των Ανωγείων
   
   
   Μικρό παιδί ο έρωτας
   με κάνει κάθε τόσο
   και θα μισέψω απ' τη ζωή
   χωρίς να μεγαλώσω.
   
   

   Το είχε η Συλλογή "Στου τραγουδιού την Όχθη Νο 15", εκεί το πρωτάκουσα κι έκτοτε βρήκα την αιτία που δεν μεγαλώνω... (Ακούστε το ΕΔΩ)
   
   &
   
   
6. Dedication, New York Rock & Roll Ensemble (Manos Hadjidakis)
   
   
   Ι don΄t need fancy places
   To spend the time,
   I΄m happy just to be here
   With you tonight
   And yet I΄m not so sure
   The time it΄s really right
   To be in love, and feel in love
   And see if love is all right
   
   

   Το έχω ξαναπεί, είναι το τραγούδι με το οποίο μπορώ να λέω το Σ' αγαπώ, το τραγούδι που σου έστειλα οταν πρωτομιλήσαμε από διαίσθηση (!?). Το αγαπώ όσο λίγα ακούσματα. Από την πρώτη στιγμή...
   
   

   And you will sing
   As long as there΄s a song
   The feelings never gone
   
   

   (Ακούστε το ΕΔΩ)
   
   

   *ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ, το τελευταίο στο Δρακατόρ! Τα υπόλοιπα σε όλους εσάς, όπου τα ακούσατε κι ίσως να σας "καρφώθηκε" κάποιο στο μυαλό και στην καρδιά!
   

"Με αγάπη από μένα για σένα...."

Χρόνια πολλά "Νερόφιδο" μου, να' σαι πολύχρονος φίλε και αδερφέ μου. Να προσέχεις! Καλό υπόλοιπο θητείας και καλός πολίτης. Δε σε ξεχνώ κι ας είσαι μακρυά μας...Να χαμογελάς :)



Εμένα ξέρεις ότι μου τι δίνει να μου εύχονται 12.01, μόλις αλλάζει η μέρα, αλλά τι τα θες... έπραξα κι εγώ όσα οι άλλοι! Είχα ξαπλώσει και καθώς έκλεινα τα μάτια μου το βάρος της κούρασης της μέρας έπεφτε πάνω στα βλέφαρά μου. Αστραπιαίες εικόνες περνούσαν από μπροστά μου. Εικόνες από περιστατικά που έχουμε ζήσει όλα αυτά τα χρόνια της φιλίας μας. Κι είναι αλήθεια αρκετά τα χρόνια που μετράμε όπως κι αυτά που έχουμε ζήσει! Να πεις ότι ήταν όλα ροδοζαχαρένια; Όχι βέβαια! Άλλωστε, μόνο ο "ευτυχισμένος πρίγκιπας" του Όσκαρ Γουάιλντ ζούσε χωρίς προβλήματα...



Οι εικόνες - αναμνήσεις εναλλάσσονταν τόσο γρήγορα... θυμήθηκα ένα από τα πρώτα μας ξενύχτια (τότε που νομίζαμε ότι μεγαλώσαμε και γίναμε άνδρες) και πως είχαμε ξεμείνει ένα τσούρμο παιδιά στο Ρίο βλέποντας την ανατολή και τη μισοτελειωμένη γέφυρα. Κι ύστερα θυμήθηκα κι άλλα! Σχολικά περιστατικά, μετέπειτα εκδρομές και ταξίδια που κάναμε, τα μασκαρέματα και τις παρελάσεις του καρναβαλιού....τις ατελείωτες συζητήσεις που κάναμε στο σπίτι του Ανδρέα κι όπου τελικά δεν έμαθα να παίζω τάβλι...αλλά εσείς μάθατε τη Φλέρυ (τσσσσσ) κι εγώ τη βασική γεωγραφία (!!!)...Ζωντάνεψαν και στενάχωρες εικόνες, αλλά εκεί ήταν ο ένας για τον άλλο! Φίλος - αδερφός, συμπαραστάτης...



Καλέ μου φίλε, να' σαι πάντα υγιής κι το δύσκολο μονοπάτι θα συνεχίσουμε να το βαδίζουμε παρέα.

_________________________________________________

*** Λοιπόν, άλλο τραγούδι θα σου αφιέρωνα αλλά θυμήθηκα τούτο... από εκείνο το πάρτυ όταν τελειώσαμε το Λύκειο και τη γιορτή εν όψει των γενεθλίων σου! Τι χορό είχαμε ρίξει... πραγματικά μέχρι τελικής πτώσεως! Στο KU στο Ρίο... (πω πω έχουμε προλάβει το KU κ έχουμε εγκαινιάσει το Sea Through!!! άτιμα χρόνια πως περνάτε...!!!). Κι εκείνος ο Deejay θα το έβαζε κάθε τρεις και λίγο... απέξω το είχαμε μάθει... Άντε λοιπόν, με αγάπη από μένα....