ΑΓΚΑ – ΣΦΙ & ΦΙ (*)

Έχω χαθεί από το θαυμαστό κόσμο της μπλογκόσφαιρας για ακόμη μια φορά. Έτσι είμαι εγώ! Υπάρχουν περίοδοι που γράφω συστηματικά γιατί έχω ανάγκη να μοιραστώ σκέψεις κι άλλες περίοδοι όπου νιώθω κενός, μη έχοντας να μιλήσω για κάτι! Ετούτες τις μέρες βρίσκομαι στας εξοχάς μη έχοντας ίντερνετ, οπότε ακόμα και τις στιγμές που έχω να γράψω μια σκέψη μου δε μπορώ να την αναρτήσω… την κρατώ για μένα…

Στην εξοχή όλα έχουν αλλιώτικους ρυθμούς άλλοτε χαλαρούς κι άλλοτε βαρετούς. Μιλώντας τις προάλλες με την επιστήθια Sunnefoula και καθώς της περιέγραφα το καθημερινό μου πρόγραμμα εισέπραξα από την ίδια την ατάκα «τελικά εσύ έχεις αρχίσει να παππουδίζεις…». Η κουβέντα αυτή ήρθε να συμπληρώσει μια σκέψη που είχα κάνει κι εγώ ο ίδιος. Ναι, μη γελάτε! Παππουδίζω…

Κοιμάμαι σχεδόν τις μισές ώρες του εικοσιτετραώρου κι φυσικά ρίχνω έναν υπνάκο το μεσημέρι. Τα ωράρια του ύπνου έχουν χάσει κάθε λογική. Αν δεν πάει δύο το πρωί δεν μπορώ να κοιμηθώ. Κατηφορίζω στη θάλασσα και κολυμπάω πάνω από μια ώρα, ίσαμε τα χέρια μου να μουλιάσουν. Τρώω, τρώω, τρώω ελάχιστες ποσότητες φαγητού αλλά πολλά πολλά φρούτα και ψητά καλαμπόκια. –μεταξύ μας ο καλαμποκάς βγάζει χοντρό μεροκάματο από μένα! Ακούω ασταμάτητα μουσική που έχω φορτώσει στο κινητό, ενώ έχω φτιάξει ειδική playlist με τα κομμάτια που μου έχει στείλει ο Δρακατώρ. Τα ακούω κάθε βράδυ, όπου χαζεύω τον έναστρο καθαρό ουρανό. Ίσως να είναι η μόνη «επικοινωνία» μας, τώρα που ο ένας είναι εδώ κι άλλος εκεί…

Εδώ στας εξοχάς, το μόνο πραγματικά όμορφο είναι η φύση, το πράσινο, τα χρώματα από τα καλοκαιρινά άνθη. Με το αυτοκίνητο έχω οργώσει όλους τους κάμπους, τις ρεματιές και τα γειτονικά χωριά της περιοχής. Μια από αυτές τις μέρες επισκέφτηκα ένα υψίπεδο στο οποίο υπάρχει ένας ιππικός όμιλος. Δε με ενθουσίασε τόσο ο ιππικός όσο το τοπίο. Τόσο κοντά στην Πάτρα κι όμως ολωσδιόλου διαφορετική η όψη της γης…

Το ίδιο κοντά στην Πάτρα και το σπίτι στας εξοχάς όμως εκεί, στον κήπο μας, περπατούν σκαντζόχοιροι και χελώνες! Ναι, όσο κι αν ακούγεται παράταιρο ένα σημείο στον πίσω κήπο είναι πέρασμα για αυτά τα φιλήσυχα ζωάκια. Δεν τα έχουμε πειράξει ποτέ, πάντα τα αφήνουμε να κάνουν το πέρασμα τους κι ύστερα να χαθούν.

Έτσι κυλά ο χρόνος μου στην εξοχή! Ήρεμα, με διάφορες σκέψεις να κατακλύζουν το φτωχό μου μυαλουδάκι και με την ελπίδα ότι κάθε φορά που κατηφορίζω στην παραλία θα δω το Δρακατώρ, θα αγκαλιαστούμε, θα σφίξουμε τα σώματα και θα φιληθούμε… στην ίδια εκείνη παραλία που πρωτοσυναντηθήκαμε.

Χαιρετώ σας!

* Αγκάλιασέ με – Σφίξε & Φίλεσέ με