Μέσα απο φλυαρίες ξεπηδά μια ιστορία!

Υπάρχουν στιγμές που αρέσκομαι να φλυαρώ, να ζαλίζω τους οικείους μου ιστορώντας του μικρά γεγονότα που σκάλωσαν στη μνήμη μου κι αφορμή να τους τα διηγηθώ στάθηκε ένα άλλο εξίσου ασήμαντο γεγονός. Χάζευα κάποιες φωτογραφίες από ένα ταξίδι στη Γηραιά Αλβιόνα, τότε που είχα πάει να επισκεφτώ το εκλεκτό μου «Νερόφιδο». Δυο παλικαράκια οργώσαμε την Αγγλία ξεκινώντας από το νότιο τμήμα της φτάσαμε ίσαμε το βόρειο αστικό – βιομηχανικό Leeds. Κι εκεί που “έτρεχα” τις φωτογραφίες κι η μια ανάμνηση άναρχα ξεπεταγόταν για να υπερκαλύψει την άλλη, για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο κόλλησα στη φωτογραφία που είχαμε βγάλει στο Αναστάσιμο γεύμα.

(Εδώ θα ανοίξω μια μεγάλη παρένθεση! >> Να ξεκαθαρίσω εξαρχής ότι δεν είμαι θρησκευόμενος άνθρωπος, δηλαδή δεν είμαι θρησκευόμενος, τουλάχιστον, όπως το έχει στο μυαλό της η μέση γιαγιά. Δεν ανήκω, σε καμία περίπτωση, στην κατηγορία άθεος! Ωστόσο για μένα δεν εννοούνται διαμεσολαβητές στη σχέση μου με το Θεό, όπως δεν υπάρχουν διαμεσολαβητές σε όλες τις μεγάλες έννοιες. Αγάπη, Έρωτας, Δημιουργία, Σύλληψη κ Θάνατος! Σε καθεμία από αυτές τις περιπτώσεις ο άνθρωπος πορεύεται μονάχος («μονάχος στη ζωή και στον θάνατο» όπως λέει κι ο Ρίτσος!).

Αυτός, λοιπόν, ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους απεχθάνομαι τον κλήρο… τον κλήρο με τη δημόσια δράση, τη σκανδαλώδη πολλές φορές στάση του, με τις μικρότητες του που μόνο απωθητικά δρουν για την οικοδόμηση μιας υγιούς σχέσης με το Θεό. Δεν έχω καμιά διάθεση να μιλήσω για θρησκείες, απλά θα ολοκληρώσω τη σκέψη μου με τη διαπιστώσω ότι από υπάρξεως της ανθρώπινης φύσης η ανάγκη μας να κοιτάμε μπροστά και ψηλά γέννησε την έννοια «Θείο» με όποια μορφή έχει λάβει ανά τους αιώνες!)

Ευθύς μόλις αντίκρισα εκείνη τη φωτογραφία θυμήθηκα (με κάποια νοσταλγία οφείλω να παραδεχτώ!) την Κατερινούλα και την Ξένια πιστές συντρόφισσες σε εκείνο το μεγάλο ταξίδι! Παρότι δεν ανήκω στους βαθιά θρησκευόμενους το Πάσχα έχει ξεχωριστή θέση στην ιδιαίτερη πίστη και σχέση μου με το Θεό. Παρότι θα μπορούσαμε να κάνουμε Ανάσταση στο πάντα κοσμοπολίτικο Λονδίνο, προτιμήσαμε να πάμε στην επαρχία του Essex όπου εβρίσκετο ένα ορθόδοξο μοναστήρι. Φτάνοντας στο σταθμό του Essex, κατεβήκαμε αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ξέραμε και πολλά για το μοναστήρι! Ρωτάμε μερικούς περαστικούς αλλά δεν είχαν ιδέα… άρχισαν να μας ζώνουν φίδια! Ρε λες να την έχουμε πατήσει; Με τα πολλά μπαίνουμε σε ένα ταξί, εξηγούμε στον οδηγό ότι είμαστε ορθόδοξοι, ότι θέλουμε να γιορτάσουμε το Πάσχα κι ότι ψάχνουμε ένα μοναστήρι ορθόδοξο.

Ο οδηγός, έδειχνε να ξέρει… μας πήγαινε μέσα στην νύχτα σε κάτι λιβάδια κι πολιτεία όλο και περισσότερο ξεμάκραινε από τα μάτια μας. Μιαν αγωνία κι ανασφάλεια για πού ακριβώς πηγαίναμε είναι αλήθεια ότι την είχαμε! Ύστερα από διαδρομή μισής ώρας φτάσαμε σε ένα μέρος που σε τίποτα δε θύμιζε το μοναστήρι όπως μπορεί να το έχει στο μυαλό του καθένας από εμάς. Μας κατεβάζει ο οδηγός, πληρώνουμε κι αρχίζουμε μια εικοσάλεπτη πεζοπορία ακολουθώντας ένα μονοπάτι το οποίο έσχιζε μια κατηφορική πλαγιά. Άνθρωπος δεν υπήρχε ούτε μπρος ουτε πίσω μας. Τέσσερα παιδιά διασχίζαμε υπό το φως του μισοφέγγαρου έναν άγνωστο τόπο. Μέχρι να φτάσουμε να διακρίνουμε τον πρώτο οικίσκο με το αμυδρό φως, αλλαξοπιστήσαμε και δειλιάσαμε πολλές φορές. Κι εκεί που η πίστη μας, μας είχε εγκαταλείψει φάνηκε μπροστά μας ένα πανέμορφο μικρό εκκλησάκι λουσμένο από το φως των κεριών.

Φτάνοντας αντικρίσαμε αρκετό κόσμο (γιατί δεν βρήκαμε κανέναν σ’ όλη τη διαδρομή???). Πολλοί από αυτούς ήταν Κύπριοι και ορισμένοι Βούλγαροι! Ανταλλάξαμε μερικά «καλησπέρα» με αγνώστους όπου εκείνες τις στιγμές τους νιώθεις πιο οικείους κι από τους οικείους σου! Μπήκαμε στο μικρό εκκλησάκι τη στιγμή ακριβώς όπου άρχιζε η θεία Λειτουργία. Ελλείψει χώρου δεν υπήρχαν στασίδια ή καθίσματα, παρά μόνο ένας υποτυπώδης Επιτάφιος. Αφού ακούσαμε όλο τον επιτάφιο θρήνο, μόνο τότε άρχισαν τα «λόγια» του Μ. Σαββάτου! Η πίστη μας για ακόμη μια φορά είχε αρχίσει να κλονίζεται. Τα κορίτσια παραπονιόνταν για την κούραση που τους πρόσφεραν η ορθοστασία και τα τακούνια τους, ενώ εγώ με το Νερόφιδο, που κατά τη διάρκεια της μέρας δεν είχαμε αφήσει λίθο επί λίθου στο Λονδίνο, είχαμε αρχίσει να γλαρώνουμε από την κούραση.

Όλα αυτά μέχρι την ώρα που βγήκαμε για το αναστάσιμο μήνυμα. Και μη θαρρείς ότι εκεί ο Κύριος Ανασταίνεται όπως στην Ελλάδα τα μεσάνυχτα ακριβώς! Κάθε άλλο… εκεί κάναμε ανάσταση στις δύο παρά! Ίσως η πιο κατανυκτική στιγμή της μέχρι τότε ζωής μου. Δεν ξέρω αν σε αυτό συνετέλεσε η έλλειψη μικροφώνων, η απουσία λαμπερών φώτων ή μεγαλόσχημων ιερατικών σχημάτων! Όταν ξαναμπήκαμε στο ναό η ώρα περασμένες δυο, πράγμα που το δίχως άλλο σήμαινε πως θα καθόμασταν να παρακολουθήσουμε μέχρι το πέρας. Το πρώτο τραίνο για Λονδίνο ήταν το πρωί κι ούτε λόγος για την εύρεση ταξί!

Παρόλη την ορθοστασία και την κούραση που συσσωρευόταν ώρα με την ώρα άρχισα να συγκεντρώνομαι και να προσεύχομαι με θέρμη πρωτόγνωρη για τις συνήθειες μου! Κι όταν ήρθε η στιγμή να μεταλάβουν «οι νηστεύσαντες και μη», μετέλαβα των αχράντων μυστηρίων ίσως με τον ουσιαστικότερο τρόπο στη μέχρι τότε ζωή μου! Είχα να προβώ σε αυτή την πράξη από τα σχολικά μου χρόνια… ενήλικας δε το είχα πράξει ποτέ ούτε το επανέλαβα! Μονάχα εκείνη τη στιγμή ένιωσα στα αλήθεια το αίσθημα που προκαλεί η κάθαρσις. (τώρα που το ξανασκέφτομαι το όλο σκηνικό, ζωντανεύοντάς το στιγμή προς στιγμή έχω ένα αίσθημα ότι μολύνω κάτι καθαρό κι αγνό!).

Ακούσαμε το αναστάσιμο μήνυμα σε αρκετές γλώσσες κι όταν επήλθε η απόλυσις (μήπως η ορθή εκκλησιαστική λέξη είναι κατάλυσις?? Ιδέα δεν έχω!) όλο το εκκλησίασμα κατευθυνθήκαμε σε μια μεγάλη σάλα για το πασχαλινό αναστάσιμο γεύμα! Η ώρα σχεδόν τέσσερις το πρωί! Ένα άλλο πολύβουο μονοπάτι, σαν εκείνο το σιωπηλό που μας είχε οδηγήσει στο ναΐσκο μας, ήταν ο δρόμος μας για τη σάλα! Κι είχε μιαν υγρασία εκείνη τη βραδιά… που μου έχει μείνει αξέχαστη όσο και όλα τα άλλα. Πιάσαμε με τις κοπέλες που συνοδεύαμε ένα τραπέζι και μαζί μας έκαψαν και κανά δυο άλλοι άγνωστοι μας, όπου δεν άργησαν να γίνουν οικείοι. Μας ένωναν δυο κοινά, η μοναξιά της ξενιτιάς κι η γλώσσα, την ίδια στιγμή που μας χώριζαν χιλιάδες άλλα…κόσμοι αγεφύρωτοι που για κάποιες στιγμές ήρθαν κοντά!

Όταν πια ο ένας εκ των συνδαιτυμόνων προσεφέρθει να μας πάει με το όχημά του μέχρι των σταθμό των τραίνων κόντευε να ξημερώσει… ευχαριστήσαμε τον άνθρωπο που δεν πρόκειται να συναντήσουμε ποτέ στο διάβα της ζωής μας κι επιβιβαστήκαμε στο συρμό. Κάπως έτσι τελείωσε μιαν αλλόκοτη Ανάσταση, μακρυά από τη θαλπωρή των σπιτιών μας…