Αντικατοπτρισμοί – Reflections

Κυριακή σήμερα – ήταν και πέρασε! Το κυριακάτικο ξύπνημα είναι γλυκό αυτή την περίοδο, γεννά μιαν προσδοκία που ενώ ξέρεις πως θα τη σβήσει το δειλινό σαν έρθει, θέλεις με κάθε τρόπο να ζήσεις τη στιγμή. Όμορφο το σαββατοκύριακο που πέρασε, το λες με μιαν λέξη «γεμάτο». Με ένα μαγικό τρόπο είδαν τόσα πολλά τα μάτια μου που έχω την αίσθηση ότι μεταφέρθηκα στην ενθουσιώδη ηλικία των είκοσι δύο.

Δεν έχω τι να γράψω, (κι αν έχω) νομίζω ότι δεν έχω την ανάγκη να το κάμνω. Πως εναλλάσσεται η χαρά με τη λύπη ακόμη δεν έχω κατορθώσει να το καταλάβω. Γενιές ολόκληρες έχουν απασχολήσει τέτοια θεμελιώδη ζητήματα, πως έχω την απαίτηση να τα κατανοήσω με το μικρό μου μυαλό;

Διαβάζω τελευταία στα μπλογκς ξεκατινιάσματα μεταξύ «φίλων» και φρίττω. Φίλοι, αστείο πράγμα για μερικά πίξελς. Λυκοφιλίες καλύτερα. Πόση βρωμιά υπάρχει ανάμεσα στα πίξελς, πόση υποκρισία και δήθεν τύποι; Μου φαντάζει ασύλληπτο να «κατασκευάζονται» χαρακτήρες μόνο και μόνο για να αποκτήσουν ορισμένοι την ιδεατή εικόνα. Το ανησυχητικό είναι ότι τα παραπάνω γίνονται από ενήλικες κι όχι από έφηβους…

Δεν μιλάω με την ισοπεδωτική τάση των «σοσιαλιστικών λόγων» (τις ακούς τις καμπάνες, για σένα χτυπάνε!) αλλοτινών εποχών, μήτε εκ του ασφαλούς. Καλοί και χρυσοί άνθρωποι υπάρχουν και πράγματι στα τόσα χρόνια που βρίσκομαι εδώ, αν έχω καταλάβει κάτι, είναι ότι υπάρχουν καλοπροαίρετοι άνθρωποι που προάγουν το διάλογο και εν δυνάμει θα μπορούσαν να γίνουν φίλοι μεταξύ τους. Και ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Για τον απλούστατο λόγο, πως οι ζωές όλων μοιάζουν λίγο πολύ. Άλλων μοιάζουν περισσότερο κι άλλων λιγότερο. Η ουσία είναι να μπορέσει ο καθένας να δει πίσω από το χαμόγελο του άλλου. Όχι να δει κρυφοκοιτάζοντας και στήνοντας καρτέρι για να τον κατασπαράξει σε μιαν δύσκολη στιγμή, αλλά για να του δώσει μιαν χείρα βοηθείας. Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί μια θλίψη με έχει πιάσει, γιατί αρνούμαι να βλέπω κάτι θρασύδειλα «γατάκια» να βγάζουν τα νύχια τους αλλά μόλις τους «γρυλίσει» ο σκύλος να τρέχουν… γιατί… είναι πολλά τα γιατί κι όσοι με διαβάζετε συστηματικά (εσείς οι λίγοι που σας ξέρω και με ξέρετε με τα χρόνια) καταλαβαίνετε όσα περίπου σκέφτομαι. Και ξέρετε κάτι, για αυτό χαίρομαι και καμαρώνω. Τα χρόνια περνούν, μεγαλώνουμε, συνυπάρχουμε, ακούμε και ακουγόμαστε! Να χαμογελάτε και να θυμάστε να είστε καλοπροαίρετοι. (θα  το λέω συνέχεια). Εμένα η ζωή, ίσαμε εδώ, με έχει διδάξει ότι ό,τι δίνεις κάποια στιγμή στο επιστρέφει από εκεί που δεν το περιμένεις.

Φιλώ σας!

*Blueprints, ευχαριστώ για το βραβείο και για το κάλεσμα στο παιχνίδι. Επιφυλάσσομαι όπως σου είχα πει και στο σχετικό σχόλιο.

**Φωτογραφία δική μου, ημερομηνία λήψης 18-05-2013. Νέο Μουσείο Ακρόπολης. Περιπλανώμενος…

*** πως μου αρέσει «Το Τζιτζίκι» του Κ.Β. δε λέγεται! "Λοιπόν, αυτό είναι! Ντρέπεσαι! Όλη σου τη ζωή αγωνίζεσαι να κρύψεις από ντροπή το πιο όμορφο αίσθημα του ανθρώπου" Αλλά και αυτό μου αρέσει, η πόλη τούτη είναι όμορφη αρκεί να θες να τη δεις έτσι... μια γυναίκα με πολλά πρόσωπα. κάτω από τα φτιασίδια της κρύβει κάτι που δεν υπάρχει πουθενά αλλού!

Αστικό τοπίον - σκέψεις διάφορες

Πέρασαν όλα πολύ γρήγορα. Πάσχα στην πόλη. Γνώριμα μέρη. Γνώριμοι άνθρωποι. Παρόντες - απόντες το μέτρημα διαρκές. Αναστάσιμα φιλιά γεμάτα αρμύρα από τα καυτά δάκρυα που γέμισαν τα μάτια μας. Χαρά - λύπη, εναλλαγή διαρκής, με τη δεύτερη να υπερτερεί της πρώτης στα σημεία. Αστικό τοπίο - θάλασσα. Σεργιάνισμα διαρκές στη ζωή, στην καθημερινότητα που έμεινε πίσω. Από την άνοιξη, στον καύσωνα και πάλι άνοιξη. Ουρανός υπέρλαμπρος - ουρανός γεμάτος με βαριά σύννεφα που έφεραν έντονη βροχή. Ευχές, γέλια ζωηρά και ηχηρές απουσίες που με τον τρόπο τους πονάνε. Η μηχανή ανά χείρας και το κλείστρο με το χαρακτηριστικό του ήχο να αποτυπώνει στιγμές - γωνιές. Όχι οικείους όπως άλλοτε. Ο νους να τρέχει όλο στα ίδια... κυνηγητό με τις σκέψεις. Έπιασα και διάβαζα αναρτήσεις από τις πρώτες. Άλλος άνθρωπος σου λέω. Το μόνο που μου αναγνωρίζω είναι μιαν "παιδιάστικη" αφέλεια που αγαπώ και δε θέλω να χάσω (αν ήδη δεν έχει χαθεί). Φοβούμαι ότι πυκνώνει ο λόγος μου χωρίς να είναι περιεκτικός. Μια παραλία ερημική και να απλώναμε εκεί της ζωής μας το βήμα... Ήμουν προχτές στην παραλία εκείνη που σμίξανε οι τροχιές μας εκείνον το Μάη. Χωρίς μαγιό φυσικά, παρά τους εκατοντάδες λουόμενους. Ήλιος καυτός πύρωνε κάθε μου κύτταρο, κι έμενα να ατενίζω τη θάλασσα. Ήταν 2009, 2010 κι έχουμε 2013... που πάει ο χρόνος όταν φεύγει; Τι μένει; Μιαν ερώτηση διαρκής, χωρίς απάντηση. Τι θα έλεγες κι εσύ, αν ήσουν εδώ; Οι προσωπικοί μέντορες μας τελείωσαν! (όπως θα έλεγε η παιδική μου φίλη, ανηφορίζοντας τη Μεσογείων). "Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι κρύβεις στην ψυχή σου..." όλο αυτό μου λες. Τόσο πολύ απέτυχα λοιπόν; Και μοιάζουν τα λόγια σου τούτα να βρίσκουν συνέχεια στους στίχους από τα κλεμμένα φιλιά. Το ταξίδι στα Κύθηρα θα παραμείνει η ουτοπία τελικά...

*κύρια φωτογραφία ανάρτησης δική μου, με ημερομηνία λήψης 27-04-2007. Όμορφη γωνιά της πατρογονικής πόλης. Αρχαίο Ρωμαϊκό Ωδείο, σημείο αναφοράς για την πόλη μας. Λήψη από την πλατεία Αγ. Γεωργίου.

** Τι με έπιασε απόψε τις χρονολογίες... Bang Bang και κάθε στίχος του τρυπώνει στις σκέψεις μου.

(Υ)περαστικοί έρωτες...

ένα καλοκαίρι μερικά χρόνια πριν...

Με έπιασε απόψε που "συμμαζεύω" τον εαυτό μου να θυμηθώ να "συμμαζέψω" το κουτί της μνήμης μου. Άνθρωποι - έρωτες - περάσματα από την μιαν όχθη στην άλλη. Από τον έρωτα στην αγάπη αν τα καταφέρεις είναι σπουδαίο. Αγών ενάντια στην ορμή ενός ποταμού, προσπάθεια κοπιαστική που επιφέρει πόνο και μόνο όταν έχεις πάρει μιαν ανάσα μπορείς να δεις πόσο πολύ σε δυνάμωσε αυτή η προσπάθεια. Πως γίνεται πράγματα που ειπώθηκαν μιαν Κυριακή να σε βρίσκουν βράδυ Πέμπτης και να έρχονται να συμπληρωθούν από λόγια ξεστομισμένα από ολότελα διαφορετικά άτομα; Τι συμπτώσεις μας παίζει η ζωή, μου λέτε; Κόσμοι παράλληλοι που τέμνονται. Μαθηματικά άτοπον. Τόσο λάθος μας τα έμαθαν; Ίσως... 

Κι η μουσική σε διαρκή επανάληψη. Big in Japan... κι αν το έχουμε χορέψει κάποτε στο DiscoRoom...τότε που γνωρίζαμε στην πρότυπη εκτέλεσή του, τότε που δεν είχαμε περάσει την όχθη, τότε που ζούσαμε την αφέλεια ενός έρωτα. Γιατί ο έρωτας εμπεριέχει όλες τις εκφάνσεις της αφέλειας... γιατί μόνο αν είσαι ανυποψίαστος ζεις έναν έρωτα. Οι άλλοι που έρχονται μοιάζουν αλλά δεν είναι.

Μου τα έλεγες και δεν τα καταλάβαινα. Μου τα έλεγες και πέρασαν χρόνια για να καταλάβω πόσο μόνος ή τελοσπάντων πόση απόσταση χώριζε το "μαζί" που πίστευα ότι ήμασταν. Στους χώρους μας πια, στα κουτάκια της μνήμης και στα μεγάλα κουτιά των αισθημάτων υπάρχουν αποστάγματα μόνον. Αρώματα έντονα, κλεισμένα σε σκουρόχρωμα φιαλίδια για να μη τα χαλάσει ο εκτυφλωτικός ήλιος.

Τι μένει από τα λόγια; Τι μένει από τα φιλιά; Τι μένει από τα μάτια σου;

Λέξεις. Αγγίγματα. Βλέμματα.

Αυτά μόνο... 

Η μουσική να εναλλάσσεται διαρκώς ανάμεσα στα δύο αυτά ακούσματα. Ασύνδετα μεταξύ τους, όσο ασύνδετες είναι οι ζωές των ανθρώπων όταν πρωτοσυναντιούνται και αμέσως καταλαβαίνουν ότι αυτός ο άνθρωπος λαμβάνει ξεχωριστή θέση στην καρδιά τους.

Φιλώ και χαιρετώ σας

Σείριος

Μιαν επιστολή - Παράξενος Χειμώνας

   
   Κοιτάω και ξανακοιτάω τη φωτογραφία σου, που έχω βάλει αντίκρυ στο κρεβάτι μου κι όλο απορώ. Πέρασαν τρεις μήνες; Ξέρεις, τώρα έχεις αρχίσει να μου λείπεις πιότερο από την αρχή. Στην αρχή ήταν το ξάφνιασμα. Το τηλέφωνο εκείνο που χτύπησε επίμονα, οι άναρθρες κραυγές και κλάματα της άλλης γραμμής, η έκπληξη που διαδέχτηκε το ηλεκτρικό ρεύμα που διαπέρασε το κορμί μου, η τελεία οργανωτικότητα μου ίσαμε να βρω το μάνα σου στο χώρο εργασίας της, η αποκοτιά μου να της ξεστομίσω την αλήθεια, η οδήγηση ίσαμε το Ε.Σ.Υ. Εκείνα τα 22 χιλιόμετρα που δεν ξέρω πως τα διήνυσα βουβός με όλο το βάρος στις πλάτες μου μιας και δεν είχα το θάρρος να το πω τελεσίδικα ούτε στη μάνα μου. Η θεία και η αδερφή σου στο πίσω κάθισμα, η μάνα μου στη θέση του συνοδηγού. Ένα διαρκές "πρόσεχε παιδί μου, να φτάσουμε καλά"... "καλά θα φτάσουμε μάνα, σιώπα". Κατεβήκαμε αλαφιασμένοι και κατευθυνθήκαμε στην είσοδο. Έσφιξα από το χέρι τη μάνα μου και από το άλλο τη θεία. Κάτι νοσοκόμες μέριασαν, ψιθυρίζοντας κάτι μισόλογα. Κατάλαβα για σένα έλεγαν. Τρέξαμε ασυναίσθητα προς ένα μέρος κι αντίκρισα τον θείο και τον πατέρα μου. Κλαίγανε πάνω σου, πάνω από το λευκό σεντόνι που σε σκέπαζε. Ένα λευκό καθάριο μπρος στο μαύρο που πλάκωνε τις ζωές μας. Τι να σου πω για το πως ένιωσα, μόνο εκείνη τη στιγμή - τη μία- άφησα τον εαυτό μου να φέρει όλες τις εικόνες του βίου μας να περάσουν σαν βίντεο που τρέχει. Κι έπειτα γραφειοκρατίες και διαδικαστικά κι εγώ όπως με ξέρεις. Στην τετράγωνη λογική μου υπάκουος. Πέρασε κάπως η ώρα, πήρα τον πατέρα μου να τον γυρίσω σπίτι και σε όλο το δρόμο οδηγούσα σιωπηλός. Καυτά δάκρυα κυλούσαν ήσυχα  από τα μάτια μου, βουβά δάκρυα, καυτά με την αρμύρα τους να βρέχει τα χείλη μου. Γύρισα στη μεριά του πατέρα μου, αλλάζοντας ταχύτητα, όταν είχαμε φτάσει σχεδόν κάτω από το σπίτι μας και το μόνο που ξεστόμισα ήταν "πατέρα, πατέρα σε αγαπώ και σου ζητώ συγγνώμη. Καμιά φορά δεν είναι καλό παιδί αλλά ξέρεις κάτι; Είστε ό,τι σπουδαιότερο έχω". Με σταμάτησε. "Έχε δύναμη και να θυμάσαι ότι αυτή η δυστυχία θα πρέπει να μας κάνεις όλους καλύτερους σαν ανθρώπους". Αυτά θυμάμαι από κείνες τις στιγμές. Μετά μόνο διαδικαστικά ζητήματα. Κι έπειτα σε ντύσαμε γαμβρό, διάλεξα την τελευταία σου γραβάτα και μόνο εικόνες από τις ζωές μας έρχονταν στο νου μου καθώς σε ετοιμάζαμε στο γραφείο τελετών. Δεν ξέρω που βρήκα τόση δύναμη, ίσως να έχουμε αποθέματα που δε τα γνωρίζουμε. Δε μετάνιωσα λεπτό που ήμουν εκεί, κοντά σου, παρά τον πόνο που ένιωθα εκείνες τις στιγμές. [...]

[...] Ξέρεις, περνάω κάποια πρωινά πηγαίνοντας στη δουλειά. Αφήνω κανά κερί αναμμένο και ποτίζω το βασιλικό. Σκέφτομαι όλο πιο έντονα, τώρα που ο καιρός έχει περάσει κάπως, τα μυστικά μας που έμειναν σε μένα τώρα που έχεις φύγει. Τι να τα κάνω; Εσύ τι θα έκανες σε ανάλογη θέση; Θέλω να ελπίζω ότι θα σεβόσουν τα μυστικά μας. Έτσι έχω αποφασίσει να μην πω τίποτε, τουλάχιστον δε θα εξυπηρετούσε κάτι μιαν αναφορά σε πράγματα που θα αναστάτωναν τους δικούς μας. Κι έπειτα τα μυστικά που θέλω να μοιραστώ και δεν έχω κανέναν πια; 

[...] Καμιά φορά αφήνω τον εαυτό μου να πιστεύει ότι λείπεις σε ένα μεγάλο ταξίδι κάπου στην άκρη της γης, θα περάσουν τα χρόνια και θα επιστρέψεις. Θα έχουμε μεγαλώσει κι άλλο, αλλά θα γυρίσεις... έτσι "κρατιέμαι" γιατί αλλιώς δε χωνεύεται καμιά σκέψη από όλες εκείνες που κάμνω κάθε βράδυ που ξαπλώνω. Να φανταστείς δεν έχω σβήσει από το κινητό μου, την επαφή του τηλεφώνου σου. Πρώτο όνομα φιγουράρεις στον τηλεφωνικό κατάλογο. Έκανα να τη σβήσω μια από τις πρώτες νύχτες αλλά το μετάνιωσα τελευταία ώρα. Υπάρχουν μέρες που θέλω να μιλήσω, να μοιραστώ τόσα και σκέφτομαι τι καλά που θα τα λέγαμε αν πηγαίναμε για ένα καφεδάκι... ξέρεις ένα "εσπρεσσάκι" στα όρθια σχεδόν εσύ κι εγώ το νες μου, "με πολύ γάλα" όπως θα έλεγες πειράζοντάς με στη σερβιτόρα! Κι εγώ παρά την ηλικία μας, θα κατέβαζα τα μάτια μου και θα σου έλεγα "Σοβαρέψου επιτέλους!". 
____________________________________________________

[Ποστ μέσα στο ποστ, δλδ τοστ!]

Ότι κι αν πείτε θα έχετε δίκιο, έχω χαθεί στην καθημερινότητα και σε μιαν σειρά καταστάσεων που πρέπει να ολοκληρωθούν άμεσα πριν καλά καλά ο μήνας τούτος βγει. Εργαζόμενος πια (για λίγο ακόμη στην υπάρχουσα θέση) αναλώνω σχεδόν τη μισή μου μέρα και αμείβομαι για ελάχιστα, εννοείται (μα που ζεις Σείριε!?) χωρίς πληρωμή των υπερωριών. Άσχετο, η λέξη υπερωρία μου θυμίζει τη λέξη υπεραξία... και τα διάφορα άλλα τσιτάτα αριστερών οπαδών ή διαδηλωτών. Καμιά μέρα που θα έχω διάθεση θα σας πω κανένα από τα τραγελαφικά που συμβαίνουν εκεί μέσα. Καλά δε το συζητώ ότι η σημερινή ημέρα ήταν από τις πιο δύσκολες (εργασιακά) του τελευταίου τριμήνου. Αν μου είχε τύχει αυτός ο χαμός - πανικός τις πρώτες μέρες ίσως να τα είχα παρατήσει, από την άλλη δε σου κρύβω πως με διασκεδάζει κάποιες στιγμές αυτές το ανακάτεμα της τράπουλας! Αλλά μόνο κάποιες στιγμές (ελάχιστες)...

   Έχει δροσίσει στα μέρη μας, είναι ο καιρός αμιγώς φθινοπωρινός. Το πρωί (εκεί γύρω στις έξι και κάτι που βγαίνω από το σπιτικό μου) έχει δροσιά, αποζητάς ένα πανωφόρι. Έχει τόση δροσιά που αν ρίξεις το πανωφόρι απάνω σου χάνεις αυτή την ιδιαίτερη αίσθηση του φθινοπώρου αλλά και χωρίς αυτό το βάδισμα έχει μιαν ολότελα αφύσικη επιτάχυνση. Αργά το μεσημέρι που σχολάω, ο ήλιος καίει όμως οι αχτίδες του δε βασιλεύουν ψηλά αλλά έχουν ήδη αρχίσει να γέρνουν. Σήμερα αν δεν ήμουν κουρασμένος ή τέλος πάντων αν είχα τα μαγιώ στο αυτοκίνητο θα είχα πάει να κάνω μια (τελευταία;) βουτιά. Ανταυτού, μπήκα στο αυτοκίνητο και πήρα το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι μου...

Χίλια δυο με περιμένουν κι εδώ, ρούχα για σίδερο κι ένα δωμάτιο που καρτερεί να συμμαζευτεί, ένα πλυντήριο που πρέπει να μπει, οι γλάστρες μου που θέλουν περιποίηση, κάποια βιβλία που άτακτα παραμένουν να μπουν στα ράφια τους στοιβαγμένα στο κομοδίνο και στο γραφείο, δίσκοι μουσικής ανακατεμένοι, η σκόνη, τι κακό κι αυτό! , τρυπώνει παντού... Τελικά βαρέθηκα δεν έκανα σχεδόν τίποτε από όλα αυτά. 

Επιστρέφοντας, στο ραδιόφωνο άκουσα τη Γλυκιά Ίρμα, τραγούδι σε ερμηνευτική απόδοση της Έλλης Λαμπέτη και μόνο τότε θυμήθηκα πως κάπου εδώ έχει φύγει η Λαμπέτη. Τρεις του Σεπτέμβρη 1983. Πως το ξέχασα εγώ, που κάθε χρόνο όλο και κάτι αφιέρωνα στη μνήμη της; Στο youtube κυκλοφορούν δυο υπέροχα Αφιερώματα του Φρέντυ Γερμανού σε συνέχειες, όπου αποκαλυπτικές είναι σε πολλά σημεία οι μαρτυρίες της ίδιας της Λαμπέτη για το πως βίωνε η ίδια την ασθένεια της ή τα μεγάλα γεγονότα της ζωής της. Ξέρω πως όσο κι αν προσπαθήσω να σταθώ με κριτική ματιά έναντι σε αυτή τη σπουδαία ηθοποιό αργά ή γρήγορα θα πάψω να είμαι αντικειμενικός κι ίσως αρχίσω να ρέπω υπέρ της. Βλέπετε είναι από εκείνες τις γυναίκες που ασκούν ακόμη και τώρα όλη τη γυναικεία επιρροή τους απάνω μου.

1. ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ - AΦΙΕΡΩΜΑ ΓΕΡΜΑΝΟΣ 1ο. 
2. ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ - AΦΙΕΡΩΜΑ ΓΕΡΜΑΝΟΣ 2ο.

Καλή Συνέχεια και Πολλά Χαιρετίσματα σε όλους σας!

Με αγάπη Σείριος Σειριόπολις

*Φωτογραφία, Πάτρα Μόλος Αγ. Νικολάου, εκεί που άλλοτε έστεκε ο Φάρος, σήμα κατατεθέν αυτής της πόλης. Σαν να εξαφανίστηκε ο κόσμος από το πιο κεντρικό και πολύβουο σημείο του κέντρου της Πόλης.  


** Καλή σχολική Χρονιά σε όλους τους μαθητές, με υγεία και κουράγιο στο στόχο τους. Πάντα η μέρα αυτή είναι μιαν νέα αφετηρία ακόμη και τώρα για μένα. Σαν να είναι η αυριανή μέρα πρωτοχρονιά κι όχι η άλλη του Γενάρη.

***Εναλλακτικός τίτλος ανάρτησης "Λίγο από όλα και τίποτε!" ή "Μιαν ανάρτηση, έτσι χωρίς πρόγραμμα". Ο δεύτερος τίτλος δανειζόμενος από την εκπομπή της μάχιμης Δημοσιογράφου Μαρίας Ρεζάν, που λείπει η χαρακτηριστική φωνή και σκέψη της από την εποχή μας, από τους καιρούς μας. Άντε σας αφήνω, γιατί σας κούρασα και μπορεί εσείς να μη μου το πείτε αυτό. από ευγένεια, αλλά εγώ ξέρω...

Για ακούστε κι αυτό (πολύ homework βάζω, όπως θα έλεγε η αγαπημένη Marimar)

Φιλώ κ χαιρετώ σας

εις το επανιδείν 

Top Ten

Τα μπλογκπαίχνιδα δεν είναι η αδυναμία μου, αλλά όταν σε καλούν σε αυτό δυο όμορφα κορίτσια όπως το Φαούδι και η Vanilla δεν μπορείς να τους αρνηθείς τη συμμετοχή σου! Για να είμαι ειλικρινής δεν  κατάλαβα αν έπρεπε τα παραθέσω δέκα αγαπημένα μου για το 2011 ή να απαντήσω γενικότερα, όπως δεν κατάλαβα πόσους πρέπει να καλέσω. Παρόλα ταύτα είμαι έτοιμος να παίξω…

1. Αγαπημένη στιγμή:

Όταν βλέπω τον ήλιο να δύει γρήγορα, να βυθίζεται στα νερά του πατραϊκού... ακόμη και τώρα που έχω μεγαλώσει δεν έχω "χωνέψει" αυτή τη βιασύνη της στιγμής... κι εκείνο το σαπφείρινο μαβί του ουρανού που έχουν οι παράκτιες πόλεις. Αλήθεια το έχετε παρατηρήσει ποτέ;

2. Αγαπημένο άρωμα: 

Clinique Happy Δεν έχω αλλάξει ποτέ άρωμα, κάθε κύτταρό μου έχει ποτίσει… είμαι παράξενος άνθρωπος, περισσότερα επί του θέματος ΕΔΩ

3. Αγαπημένο Φαγητό: 

Χταπόδι με μακαροτσίνι (κι αν δεν έχεις καταγωγή από την Πάτρα άντε να καταλάβεις τι είναι το μακαροτσίνι… το κοφτό μακαρόνι)

4. Αγαπημένο Γλυκό: 

Μιλφέιγ (της μαμάς) και Παγωτό μηχανής από τον Γκίτση. Πόσες ταινίες είχα δει στο θερινό που δεν υπάρχει πια κι έτρεχα στο διάλλειμα να προλάβω να πάρω παγωτό από τον Γκίτση… εδώ στο Breakfast at Tiffany's μίλησα για όλα αυτά

5. Αγαπημένο Ποτό: 

Βότκα Τόσο διαυγές αυτό το ποτό και τόσο μυστήρια δυνατό… (γενικά δεν πίνω... παλιότερα περισσότερο)

6. Αγαπημένο Βιβλίο: 

Ο Μικρός Πρίγκιπας Κάτι σαν ιερό βιβλίο για μένα! Γυρίζω πολλές φορές σε αυτό... όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο.

7. Αγαπημένο Τραγούδι: 

Άρχισαν τα δύσκολα… γιατί μουσική ακούω αδιάλειπτα και είναι πολλάααα τα αγαπημένα μου! Ας πω αυτό που μου έχει κολλήσει τις τελευταίες μέρες. «Αν μ’ αγαπάς» της Τάνιας Τσανακλίδου.

 

8. Αγαπημένη Σειρά: 

Χμμμ, άντε να βρεις τώρα σειρά και μάλιστα αγαπημένη σε έναν άνθρωπο που δεν κοιτάει τηλεόραση… Κάτι σκέφτηκα! Σειρά με τίτλο «504 km Βόρεια της Αθήνας», έπαιξε στον Alpha το 2003, κι είχα πράγματι ταυτιστεί με εκείνη την ομάδα παιδιών… ήμουν βλέπετε στην ίδια ηλικία με εκείνα τα παιδιά τότε, με ανάλογα όνειρα...

9. Αγαπημένη Έξοδος: 

Μέρα ηλιόλουστη (χειμώνας είτε καλοκαίρι) πλάι στη θάλασσα, με μουσική στα αφτιά. Κάθισμα σε σταθερό σημείο και ατένισμα του ορίζοντα.Χωρίς πολλά λόγια, μόνο μουσική κι ο ήλιος να πυρώνει το κορμί μου, να καίει τα μάγουλά μου...

10. Αγαπημένη Διαδρομή: 

Με το αυτοκίνητο μεγάλες διαδρομές, μονάχος με τις μουσικές μου αλλά όταν φτάσω θέλω να βρω την υπόλοιπη παρέα. Νομίζω ότι με το Πήλιο δεν έχω κλείσει τους λογαριασμούς μου ακόμη…

 

Τάνια, Τσεβάς... 

"έλα αγόρια, δικό σας" τι ωραία που το λέει η Τάνια...

11. Αγαπημένη Ανάρτηση: (έτσι δική μου η ερώτηση)

Όταν ήμουν παιδί

12. Αγαπημένη ανάρτηση: (δική σας, περισσότερο διαβασμένη)  

Δύο παρακαλώ! Η μια μου έχει προξενήσει εντύπωση...


Αρλεκίνοι στο φως των κεριών

Λουσμένα στο φως του Φεγγαριού

Αυτό ήταν! Έβαλα και δυο δικές μου ερωτήσεις, στο τέλος... μπορείτε να πέξετε κι εσείς με αυτές. Ώρα να καλέσω κι άλλους στο παιχνίδι αυτό! Με τη σειρά μου προσκαλώ σε τούτο τους

Sunnefoula , Kovo Voltes..., Ginger,  Dee Dee
Αυτή που ήταν κάποτε, Άσωτος Γιος & Karkinos7

______
Αρχές του 2008, σαν τούτες τις μέρες, άρχισα να γράφω εδώ τις σκέψεις μου, τις ανησυχίες, τις χαρές και τις λύπες. Τα χρόνια πέρασαν και φτάσαμε στο 2012. Τέσσερα χρόνια γεμάτα κείμενα, γεμάτα από τη ζωή μου. Γυρίζω πολλές φορές πίσω, στο 2010 και βλέπω κείμενα ολάκερες σελίδες... σελίδες από τη ζωή μου... μεγαλώνω, μεγαλώνουμε παρέα... και σας νιώθω παρέα μου! ευχαριστώ σας, απλά! Με εκτίμηση Σείριος

Και συνεχίζουμε...

(πόσο προφητικό βγήκε αυτό το κείμενο...)

Stop AIDS

Πάει πέρασε κι η χτεσινή μέρα! Τι έμεινε, λοιπόν, μιαν όμορφη βραδιά μεταξύ φίλων και μουσικές που έπαιξαν για όλους εσάς, διαδικτυακούς ή μη φίλους. Για τη φιλοξενία που μου επιφύλαξε  ο Μυστήριος Παύλος δεν έχω λόγια. Όποιος θέλει μπορεί να ακούσει την εκπομπή εδώ

 

Στην αντίστοιχη ανάρτηση του Μυστήριου Παύλου, εδώ,  σχόλια και παρατηρήσεις για όσα ακούτε δια στόματος Παύλου.

Και για να μην ξεχνιόμαστε!

Πρώτη Δεκέμβρη σήμερα... 

καλό μήνα...

Μη φοβάσαι να κοιτάξεις το διαφορετικό, να φοβάσαι όταν προσποιείσαι ότι δε βλέπεις το διαφορετικό!

Το AIDS αφορά όλους μας!

ψάξε

ρώτα

ενημερώσου

update

"Η διαφορετικότητα κάνει τη...διαφορά!"

τάδε έφη kovo voltes...  

On Air

Τα πρώτα blogs που διάβαζα συστηματικά πολύ πριν δημιουργήσω το δικό μου ήταν Της Ελληνίδας, του Ethan (όπου έχει κλειδώσει πλέον) κι εκείνο του Παύλου του Μυστήριου. Τρία blogs ετερόκλητα, με ελάχιστα κοινά μεταξύ τους, στα οποία σπάνια σχολίαζα παρά την ανειλημμένη παρακολούθηση. Στα κείμενα του Μυστήριου Παύλου έβρισκα έναν χορτάτο, δραστήριο, καθημερινό, αεικίνητο, άλλοτε χαρούμενο κι άλλοτε προβληματισμένο άνθρωπο... μα πάνω από όλα Άνθρωπο. 

Και να που την ερχόμενη Τετάρτη (30-11-2011) στις 21.00 είμαι καλεσμένος στην εκπομπή όπου κάμνει στον  PBRadio. Κι επειδή οι αποστάσεις δε γεφυρώνονται παρά μόνο με μουσική, σας προσκαλώ με τη σειρά μου (μετά το κάλεσμά του) σε ένα μουσικό ταξίδι μέσα από τις μουσικές επιλογές μου. Στα λόγια, φυσικά ο Παύλος, φιλόξενος οικοδεσπότης.

Με το ραδιόφωνο και τις μουσικές φλερτάρω καιρό τώρα, αλλά ντρέπομαι λιγάκι. Πάντως δεν έχω πιο όμορφο από το να διαλέγω μουσικές και να τις ντύνω αναμνήσεις, λόγια... υπάρχουν τραγούδια που νομίζω ότι έχουν γραφτεί για μένα κι άλλα που είναι απόλυτα ταιριασμένα με συμβάντα της ζωής μου, του βίου μου...

Ελπίζω να μας κάνετε παρέα στον PBRadio.

* για να ακούσετε την εκπομπή, ζωντανά, αρκεί να κάνετε κλικ στο σύνδεσμο PBRadio ή να επισκεφτείτε τον Μυστήριο Παύλο  κι από εκεί να ανατρέξετε στον αντίστοιχο σύνδεσμο.  

Καλή Βδομάδα σε όλους!

Ραντεβού την Τετάρτη...

Το κομμάτι για μένα... για τις αναμνήσεις μου... για τις μουσικές κ τα πρόσωπα που αγάπησα κ με σημάδεψαν!
Το κομμάτι αφιερώνεται σε όλους σας, εφόσον έχουν να σας πουν κάτι οι στίχοι του!  

Γράμμα σε ένα φίλο

Γεια σου Κ.!

Δεν ξέρω πως να αρχίσω τούτο μαιλ! Σκέψεις ξεπηδούν άναρχα από το μικρό μυαλό μου και προσπαθώ να τις βάλω σε μιαν τάξη! Δεν είναι εύκολο... ουδέποτε υπήρξα ευφυής, πάντα μικρός ξανθός χαζός ήμουν... Ας ξεκινήσω να σου γράφω σκόρπια όπως ακριβώς μου έρχονται στο νου, με την ελπίδα να καταλάβεις...

Μια βδομάδα πριν, 20-5-11, σε είδα τυχαία στη Γούναρη, ανέβαινες με το μηχανάκι θυμάσαι; Ένα φευγαλέο "Γεια!" ανταλλάξαμε και την επομένη που είχες την τιμητική σου, σου έστειλα ένα SMS με τις ευχές μου. Για έναν αδιευκρίνιστο λόγο όλη τη βδομάδα, που μεσολάβησε, σε έφερνα στο νου μου σε ανύποπτες στιγμές.  Πολλές φορές σας συλλογιέμαι (εσένα και τους υπόλοιπους) ίσως γιατί για μένα εκείνη να υπήρξε μια από τις πιο καταλυτικές περιόδους της ζωής μου. Ήταν η μετάβαση από την αθωότητα στην ενήλικη ζωή… Έμαθα κοντά σας, μου δώσατε να καταλάβω τι θα πει να αγωνίζεσαι…

Χωρίς να το ξέρεις, υπήρξες για μένα ένα πρότυπο. Ξέρω γελάς τώρα, αλλά δεν υπερβάλω. Θαύμαζα την ευφυΐα σου, τη στάση σου στη ζωή, το μυστήριο που περιέβαλε τη ζωή σου (για μας που δε σε ξέραμε καλά) και κυρίως τη σοφία που είχες αποκομίσει. Ποτέ δεν μπορούσες να πεις ότι ξέρω τα πάντα για τον Κ., ποτέ δεν μπορούσα να ισχυριστώ ότι το χαμόγελό σου δεν κρύβει λύπη. Εσύ πάλι ήξερες για μένα, είχες κατορθώσει να δεις πίσω από το χαμόγελο. Κάπως έτσι σταμάτησα να παίζω το «ξανθό χαζό αγόρι» που σου έδειξα στην αρχή.

 Ξέρεις τι θαύμαζα πιο πολύ από όλα, ότι για να φτάσεις, να "κερδίσεις" και να βρεις τις ισορροπίες σου δεν έκρυβες ότι συγκρούστηκες, πόνεσες, αγάπησες, αγαπήθηκες, έζησες με τα λάθη και τα πάθη σου... Πάντα γενναιόδωρος με τους άλλους, χορτάτος σε όλα. Θυμάσαι τι είχα πει από την πρώτη βραδιά που γνωριστήκαμε; «Οι χορτάτοι άνθρωποι δε με φοβίζουν κι έχω την αίσθηση ότι είσαι χορτάτος». Ευτυχώς δεν έκανα λάθος σε εκείνη την πρώτη κρίση μου!

Που λες, όταν σε είδα στο μηχανάκι είχα την αίσθηση ότι θέλησες να κοντοσταθείς αλλά  βιαστικός καθώς ήμουν -πάλι πήγαινα με την ψυχή στο στόμα, κλασικά!- συνέχισα την πορεία μου, αρκούμενος σε ένα φωναχτό "Γεια" κι έναν χαιρετισμό με το χέρι. Είχα βάλει σκοπό, λοιπόν, να περάσω από το μαγαζί σου σήμερα. Κουβάλησα δυο συναδέλφους, πιάσαμε ένα τραπέζι κάτσαμε, παραγγείλαμε αλλά εσύ δεν ήσουν εκεί! Σκέφτηκα είναι η βραδιά του συνεταίρου σου απόψε... αλλά κάτι με έτρωγε μέσα μου! Αποφάσισα να ρωτήσω το σερβιτόρο διακριτικά κι έμαθα με λακωνικό τρόπο ότι έφυγες...

Και δεν ξέρω γιατί αλλά από εκείνη την ώρα έχεις καρφωθεί στο μυαλό μου. Παρακαλάω μέσα μου, να είναι κάτι ασήμαντο εκείνο που σε έκανε να φύγεις μακρυά και να γυρίσεις στο τέλος του χρόνου. Δυστυχώς, με το νου μου βάζω μονάχα άσχημα πράγματα κι αυτό που με "τρώει", με βασανίζει είναι που δεν κοντοστάθηκα...

Ελπίζω να μην είναι ποτέ αργά να σου πω ένα ευχαριστώ, ότι είσαι υπέροχος άνθρωπος! Ελπίζω να καταλαβαίνεις τα άδολα αισθήματά μου, που πηγάζουν από την ψυχή μου. (δεν είναι ερωτική εξομολόγηση βλάκα… -ξέρω γελάς τώρα!) Δεν τολμώ να σε αποκαλέσω φίλο μου, γιατί φίλος είναι εκείνος που στέκεται στον άλλο στα δύσκολα κι εγώ δεν το έχω πράξει για σένα. Εύχομαι να μην ενοχλώ με την παρούσα επιστολή! Να προσέχεις καλέ μου κ να χαμογελάς σε κάθε δυσκολία.

Δεν ξέρω γιατί βούρκωσαν τα μάτια μου τώρα. Δεν είμαι παιδί... απλά ένιωσα σα να κλείνει οριστικά μέσα μου ένας κύκλος, μιαν εποχή που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει απλά γιατί όλοι μας δεν είμαστε ίδιοι όπως τότε... αλλάζουμε κι αυτό είναι καλό! Οι αναμνήσεις μένουν όμως... οι άνθρωποι μένουν στις ψυχές μας!  Και που ξέρεις μπορεί να περπατάμε μια μέρα έξω από την Tate MODERN και να μπούμε μέσα μαζί... (καλά το τελευταίο ούτε σενάριο του Παπακαλιάτη δεν μπορεί να γίνει...) Βλέπεις όλο αναφορές κάνω γύρω από τις κουβέντες μας εκείνη την πρώτη βραδιά! Κάπου, σε κάποιον τουριστικό οδηγό έχω ακόμη το τυπωμένο μαιλ σου με τις οδηγίες σου και τις υποδείξεις σου για την Tate MODERN.

Θα ήθελα αν το επιθυμείς να δώσεις ένα "σημείο" ζωής κι αν δεν θεωρείς ενοχλητική την παρουσία μου να με κάνεις add στο Skype.
θα με βρεις με το mail μου

Καλή Τύχη
Μη χάνεσαι...

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Τούτο το μαιλ, ελαφρά λογοκριμένο (τόσο ώστε να πάψει να γίνεται φωτογραφικό) εστάλη σε έναν φίλο μου που έφυγε ξαφνικά από την πόλη μας χωρίς να χαιρετήσει σχεδόν κανένα. Κι αλήθεια αν το δημοσιεύω είναι γιατί δεν ξέρω για ποιον λόγο το έγραψα και το έστειλα. Γιατί ήθελα να "καλύψω" τις ενοχές μου ή γιατί πραγματικά δεν τα είχα πει όλα τούτα στον Κ. Μένω με την ελπίδα ότι γνώριζε την εκτίμηση που έτρεφα για εκείνον.  Ακόμη θυμάμαι τα λόγια του "Η φυγή δεν είναι λύση στα προβλήματα, είναι απλά παράταση στην προσπάθεια επίλυσης τους". Άραγε τα θυμάσαι όλα τούτα... τρομάζω πολλές φορές όταν συνειδητοποιώ πόσο πολύ υπάρχει στη ζωή μου μέσα από τις σκέψεις του. 

Όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλους! (είχα γράψει ένα κείμενο για τους "αγανακτισμένους πολίτες" αλλά...)

«τώρα κουβαλάω ακόμη έναν σταυρό»

- Που είσαι τόσον καιρό;
- Εδώ κι εκεί, στα μικρά και στα μεγάλα της καθημερινότητας…
…
…
…
- Τι κάνεις τώρα; Πάμε για έναν καφέ;
- Βρέχει! Βρέχει καρέκλες που να βγούμε τούτη την ώρα;
- Πάμε ρε συ…

Με τούτη την παρότρυνση ξεκούνησα και βγήκα από το σπιτικό μου. Πέρασε ένα σαββατοκύριακο και δεν έκανα σχεδόν τίποτα από όσα συνήθως κάνω. Δεν πήγα για προμήθειες, δε συμμάζεψα το σπιτικό μου, δε βγήκα βόλτες, δε χάζεψα στο ίντερνετ, δεν αφιέρωσα χρόνο σε οικεία πρόσωπα μήτε έκανα τηλέφωνα, δε βγήκα να αγοράσω κυριακάτικο φύλλο εφημερίδας, δε μαγείρεψα, δεν έκανα καμιά προετοιμασία για την ερχόμενη βδομάδα! Ο καιρός βαρύς, βροχερός. Δε με μελαγχολεί αλλά με κουράζει. Με αποθαρρύνει από κάθε σκέψη για την παραμικρή κίνηση και δουλειά.

Ο χρόνος κύλησε ήρεμα, με μουσικές και αγαπημένα αναγνώσματα να με συντροφεύουν. Χτες χάζευα τη βροχή που έπεφτε στο παράθυρό μου. Έπεφτε με μιαν ασυνήθιστη ορμή, σα να ήθελε να ξεπλύνει κάτι. Όσο κι αν επιχείρησα να διώξει από τη μνήμη μου δυο περιστατικά των τελευταίων εβδομάδων εκείνα ξεπηδούσαν σε ανύποπτες στιγμές. 

Την περασμένη Παρασκευή επιστρέφοντας σπίτι, οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν έπειτα από δυο χρόνια. Σε είχα αναζητήσει επίμονα όταν χάθηκες από την κοινότητα, όμως δεν είχα κατορθώσει να επικοινωνήσω μαζί σου. Είχες έρθει πιο κοντά, με εμπιστευόσουν και μου μιλούσες. Μέσα από εκείνες τις κουβέντες μας είχαμε ανακαλύψει ότι τα αδέρφια μας άνηκαν στην ίδια παρέα, σπούδαζαν μαζί…γελούσαμε συνωμοτικά διότι εμάς μας ένωνε ένα ακόμα κοινό. Σου έλεγα κι εγώ τα βάσανά μου και όντας συνομήλικοι ψάχναμε λύσεις. Είχαμε γίνει φίλοι καλοί κι ήσουν ο μοναδικός γκέι φίλος που έκανα ποτέ. Από σένα είχα πάρει το θάρρος να μιλήσω στους δικούς μου. Το είχες κάνει πρώτος και σε θαύμαζα γι’ αυτό. Ήσουν πάντοτε πιο θαρραλέος από μένα. Εσύ μου είχες μιλήσεις για τα «δικαιώματά» μας και το γενεσιουργό πυρήνα της κοινότητας. Για όσα έπρεπε να παλέψουμε…

Κι άξαφνα έγινες άφαντος. Ακόμη κι ο Απ. που ήταν ο σύντροφός σου δεν είχε νέα σου. Δε απαντούσες στα μηνύματα κανενός μα ούτε και στα δικά μου. Ποτέ δε χώνεψα πως χαθήκαμε. Δε κυκλοφορούσες πουθενά, κανείς δεν είχε νέα σου. Ανησυχούσα για σένα, δεν μας είχες συνηθίσει σε τέτοια. Ύστερα από μήνες πληροφορήθηκα από το αδέρφι μου για το τραγικό περιστατικό που είχε συμβεί στην αδερφή σου. Είχα παγώσει. Σου έγραψα ένα e-mail γεμάτο από σκέψεις μου και στο δεύτερο μισό του κειμένου σου έγραφα τα νέα μου. Δεν απάντησες ποτέ. Ρωτούσα για την υγεία της αδερφής σου και μάθαινα μέσω της αδερφής μου. Μέχρι που το θέμα και το ενδιαφέρον εκ μέρους της αδερφής μου ατόνισε κι έπαψα να μαθαίνω νέα από το μοναδικό πληροφοριοδότη που είχα. Η ζωή μου συνεχίστηκε όπως κι η δική σου. Έφυγα για φαντάρος κι έχασα κάθε επαφή.

Ποτέ δεν έπαψα να σε περιλαμβάνω στις ιδιότυπες προσευχές μου, να σε σκέφτομαι, να νοσταλγώ το ταξίδι στην Τενερίφη που ονειρευόμασταν να κάνουμε, να χαμογελάω ακούγοντας το «σαραβαλάκι» που τραγουδούσαμε στο μικρό παλιό αυτοκίνητό σου και να συλλογιέμαι το περπάτημά μας στη βροχή χωρίς ομπρέλες («γιατί έτσι είσαι ελεύθερος από τα πάντα» μου έλεγες).

Μια τέτοια βροχερή μέρα σε συνάντησα, την περασμένη Παρασκευή. Έβγαζες βόλτα την αδερφή σου με το αναπηρικό της μαξίδιο που έχει γίνει αναπόσπαστο πια στοιχείο της καθημερινότητάς της. Εγώ σκυμμένος έδενα το κορδόνι μου κι εσύ δωρικός έκανες το καθήκον σου. Σταματήσατε απότομα μπροστά μου καθώς σηκωνόμουν σα να ήθελες να μη χτυπήσεις. Σάστισα αντικρίζοντας σε, μου χαμογέλασες κι αυθόρμητα σου είπα «πόσο χαίρομαι που σ’ αντικρίζω ύστερα από καιρό!». Μου έκλεισες το μάτι, πρόταξες το χέρι να με αγκαλιάσεις και μου είπες «Σείριε, γεια σου! Τι κάνεις; Μπορώ να σε ευχαριστήσω τώρα για εκείνο το e-mail που μου έστειλες τότε;». 

Είπαμε αρκετά, για το πόσο έχουν αλλάξει οι ζωές μας και για το πώς πορευόμαστε. Χαιρετηθήκαμε και παρότι σου πρότεινα να μη χαθούμε ξανά, η παρότρυνσή μου ετούτη έμεινε μετέωρη...ανταπάντησες «τώρα κουβαλάω ακόμη έναν σταυρό». Το μόνο που δε πρόφτασα να σου πω, είναι πόσο πολύ σε θαυμάζω τώρα. Στις προσευχές μου κι αδερφή σου από την περασμένη Παρασκευή.

ΥΓ. το παρόν αφιερώνεται στο φίλο μου Γ. Ας βρίσκει πάντα δύναμη αυτό το παιδί.

ΣΧΟΛΙΟ: Η παρούσα φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 2006, απόβροχο σε σημείο της πόλης εξαιρετικά αγαπημένο. Παλιότερα από παραπλήσιο σημείο φωτογράφησης (πάντα στο ίδιο μέρος) είχα ανεβάσει ένα αγαπημένο ηλιοβασίλεμα. 

Καλή βδομάδα

φιλώ και χαιρετώ σας

Σείριος

Για τη γλυκιά 50FM, "ελπίς η πολυδιάστατη!"

Έχω ξεχάσει πως και γιατί με υιοθέτησε η 50fm. Όπως κι αν έγινε εκείνη η διαδικτυακή υιοθεσία εγώ μέσω αυτής απέκτησα μια e-μαμά και μια e-ξαδέρφη (Χρονοστιβάδα). Λοιπόν, η e-μαμά μου είναι μια τυπική Ελληνίδα μάνα (σχεδόν τυπική γιατί είναι ροκ και πολύ μου αρέσει!), είναι στοργική με τα παιδάκια της, κάνει τις παραινέσεις της όπου κι όταν χρειάζεται και το πιο σημαντικό με το άγρυπνο βλέμμα της στέκει άγρυπνος φρουρός.

Όμως όπως όλοι μας έχει κι αυτή τα πάνω και τα κάτω της...καμιά φορά χάνει την πίστη της και ζητάει να βρει την ελπίδα...και τότε τα παιδάκια της τρέχουν, την παίρνουν μια μεγάλη αγκαλιά, της δίνουν φιλάκια, τη γεμίζουν χάδια και τις ψιθυρίζουν λόγια αληθινής αγάπης.  Λόγια αγάπης που γίνονται βάλσαμο στην ψυχή της.

Κι ύστερα της δείχνουν εικόνες απλές, καθημερινές και της υπενθυμίζουν ότι η ζωή είναι όμορφη κι η ελπίδα είναι καλά σφηνωμένη στις ψυχές μας.Η ελπίδα είναι παντού γύρω μας... Το θαύμα της ζωής, η φύση, η ζωντανή ύπαρξή μας είναι η ελπίδα προσωποποιημένη. Εκείνη έπειτα χαμογελάει και το πρόσωπό της ομορφαίνει όπως και πριν...

Ιβίσκος ο λευκός! Μιαν ανατολή, στον κήπο μας στας εξοχάς...

Σε μια παραλία, κάπου στην Πάτμο...

Ιβίσκος ο κόκκινος! "Η ζωή τραβάει την ανηφόρα" με θυσίες...

Γιατί η Ελλάδα είναι γαλάζιο, λευκό κι αφρισμένα κύματα...

Ορεινή Κορινθία, Λίμνη Δόξα, Αη Γιώργης... Η ένωση της ψυχής με τα επουράνια...

Ελπίδα ένα παράθυρο στη ζωή...

Πάντα υπάρχει λύση...

ΥΓ. Οι φωτογραφίες είναι όλες δικές μου. Η μουσική ακολουθία της ανάρτησης την αγαπάω ιδιαίτερα. Αφιερώνεται στη μητέρα μου, παρότι ξέρω ότι δε θα τη δει...

Μίαν ἐκδρομή ὅπως παλιά! (ποστ μαμούθ)

Τελευταία Κυριακή του καλοκαιριοῦ ἦταν τούτη ἐδῶ. Κι ὅμως, ἦταν σάν νά μήν ἤθελε νά μᾶς ἀφήσει τό καλοκαίρι. Τό ξέρει πώς εἶναι στά τελευταῖα του τό καλοκαίρι, ὅτι ὅπου νά’ ναί ξεψυχάει! Κι ὅμως ἐπιμένει νά ζήσει μία ἑβδομάδα, λίγες μέρες ἀκόμη. Εἶναι γλυκιά ἡ ζωή! Μοναδική καί ἀναντικατάστατη! Δέν ξέρω ἄν εἶχε συνείδηση αὐτό τό καλοκαίρι ὅτι ὁ κύκλος τῆς ζωῆς τοῦ διαρκεῖ τρεῖς μῆνες. Πῶς αὐτό ἦταν ὅλο κι ὅλο. Γιά νά ἔρθουν ἄλλες ἐποχές, πιό ψυχρές, πιό ἀνήσυχες! Καί τοῦ χρόνου τόν Ἰούνιο ὅσοι ποῦμε πάλι “ἦρθε τό καλοκαίρι!” δέ θά’ ναί τό ἴδιο, ἀλλά κάποιο ἄλλο, πού μπορεῖ ἴσως νά τοῦ μοιάζει, ἴσως κι ὄχι: κανείς δέν ξέρει, δέν μπορεῖ νά φανταστεῖ τί θά ἔχει ὡς τότε συμβεῖ. Τί τοῦ ἐπιφυλάσσει ἡ ζωή. Κανείς μας δέν θά’ θέλε νά εἶναι στή θέση πού βρίσκεται τό καλοκαίρι. Νά τοῦ δίνουν μόνο τρεῖς μῆνες ζωή, ἐνῶ ἔχει τόση ζεστασιά, τόση χαρά νά σού προσφέρει. Ὁ χειμώνας εἶναι ἀλλιῶς, εἶναι ἀπό τή φύση τοῦ ψυχρός, παγωμένος. Δέν γνωρίζει, ποτέ δέ θά μάθει τί θά πεῖ ζεστασιά, ὅτι μπορεῖ νά εἶναι ὅλα πιό ἤρεμα, ἥσυχα καί χαλαρά, ἀνθρώπινα. Καί τό φθινόπωρο εἶναι σκέτη μελαγχολία. Μία ἐποχή προσαρμογῆς. Σέ τί; Μία προετοιμασία μόνο, γιά τή μάχη, τόν ἄγνωστο πόλεμο πού θά ἀκολουθήσει. Καί ἡ ἄνοιξη, μία ἀνησυχία εἶναι! Μίαν ἀναστάτωση, ὅτι κάτι θά συμβεῖ. Πῶς θέλουμε κάτι ἄλλο, ἀλλά δέν ξέρουμε οὔτε ἐμεῖς τί ψάχνουμε νά βροῦμε καί θέλουμε νά λύσουμε τή σύμβαση αὐτή! (Ὁλόκληρο τό κείμενο ΕΔΩ)

Χτές ξενύχτησα ὑπερβολικά (ὅπως ἄλλωστε συμβαίνει τήν τελευταία τούτη βδομάδα!). Κατεβήκαμε στή θάλασσα βράδυ καί μείναμε ἐκεῖ ἴσαμε τό χάραμα, ὅπως παλιά. Πόσον καιρό εἴχαμε νά τό κάνουμε αὐτό…στό εἶχα ζητήσει σά χάρη «Πᾶμε μία βόλτα, ὅπως παλιά…» καί δέ μοῦ τήν ἀρνήθηκες. Ξαπλώσαμε στήν ἀμμουδιά κι ἦταν σά νά ξεχάσαμε ὅτι τό κέντρο τῆς πόλης ἦταν ἐλάχιστα χιλιόμετρα κοντά μας. Κουβεντιάζαμε ἥσυχα, ἤρεμα κι ἁπλά. Χαζεύαμε τά ἀστέρια κι ἤμασταν ὅπως παλιά. Νομίζω ὅτι γιά μία στιγμή ὑπῆρξα τόσο ξέγνοιαστος ἐπειδή ἤμουν κοντά σου, πού ἐνίωθα πώς ἡ εὐτυχία μέ πλημμυρίζει. Φεύγεις τό ξέρω…ἦταν τό τελευταῖο βράδυ πού σέ ἔβλεπα… ἦταν οἱ τελευταῖες στιγμές μας. Χαζεύαμε πότε τά καράβια πού ἀδιάκοπα πᾶνε κι ἔρχονται στήν Ἰταλία, πότε τά ἀεικίνητα αὐτοκίνητα πάνω στή γέφυρα καί πότε τά ἀργοκίνητα φέρυ μπόουτ (σχεδόν βαριεστημένα) νά διασχίζουν τό στενό. Σέ μία στιγμή μου εἶπες «Θές νά κάνουμε μίαν ἐκδρομή ὅπως παλιά; Πᾶμε αὔριο στή Ναύπακτο; Θά εἶναι ἡ δική μας ἐκδρομή!». Δέν ἀπάντησα ἀμέσως…λίγο ἀργότερά σου εἶπα «πᾶμε, ἀλλά ὅπως παλιά…μέ τό καραβάκι. Ἐγώ κι ἐσύ στή δική μας ἐκδρομή». Κι ἄρχισες νά μοῦ τραγουδᾶς τήν "ἐκδρομή" τῆς Ἀρλέτας.

Κυριακή σήμερα κι οἱ Κυριακές ἀπό παιδί μέ γεμίζουν μέ μίαν ἀδιόρατη μελαγχολία. Ἐγώ κι ἐσύ στήν ἐκδρομή μας, ἐγώ στίς μελαγχολίες μου κι ἐσύ στίς δικές σου. Κι ὅμως τι μέ ἐπίασέ μου λές; Σά νά μήν ἤθελα νά δεῖς τι πραγματικά ἐνίωθα σκέπαζα τή θλίψη μου μέ τήν ἀκατάπαυστη φλυαρία μου. Γελοῦσα, σέ πείραζα… καί ξεχάστηκες! Μόνο πού στήν ἐπιστροφή δέν ἄντεξα. Ἔτσι ὅπως ἤμασταν στό κατάστρωμα καθισμένοι σιωπηλοί ὁ ἕνας δίπλα ἀπό τόν ἄλλο σηκώθηκα ἀπότομα. Πῆγα στή πλώρη κι ὅπως μέ χτυποῦσε ὁ δυνατός ἀέρας κι ὁ ἥλιος ἔδυε, ἄφησα τά δάκρυά μου νά τρέξουν. Ὄχι κλάματα, ἕνα βουβό παράπονο… κι ἦρθες σιωπηλά καί στάθηκες πλάι μου. «Ἐγώ κι ἐσύ μαζί στή δική μας ἐκδρομή, ὅπως παλιά μή τό ξεχνᾶς Σειριάκο».

Δέ σέ ξανακοίταξα σέ ὅλη τή διαδρομή. Κοίταζα πότε τή γέφυρα καί πότε τό Παναχαϊκό. Κατεβήκαμε σχεδόν βουβοί, ἐπιβιβαστήκαμε στό αὐτοκίνητο τό ἴδιο σιωπηλοί… ἐμένα μέ ἔπνιγε τό παράπονο. Δέν ἤθελα νά ξεσπάσω μπροστά σου. Κι ἐκεῖ, στή σιωπή μας πού τίποτε δέ τήν ἔσπαζε ἀνοίγεις τό ραδιόφωνο χαμηλόφωνα. Ἡ βραχνή φωνή τῆς Καρέζη στό «Μήν τόν ρωτᾶς τόν Οὐρανό». Δέν μίλησα καθόλου, δέν εἶχα τή δύναμη νά ἀρθρώσω καμιά λέξη. Ἐνίωθα τά μάτια μου νά βουρκώνουν κι ἔκανα ἀπέλπιδες προσπάθειες νά κρατηθῶ. Σταματήσαμε στό φανάρι καί γύρισα νά σέ κοιτάξω…

Αὐτό ἦταν! Λές κι εἴχαμε δώσει σύνθημα. Πρῶτα ἐσύ κι ὕστερα ἐγώ (ἀκαριαία). Τά πρόσωπα μᾶς γέμισαν δάκρυα. Συνεχίσαμε ἴσαμε τά σπίτια μας τό ἴδιο σιωπηλοί…χαιρετηθήκαμε κι ἡ ἐκδρομή μᾶς ἔλαβε τέλος. «Νά χαμογελᾶς καί νά μή στεναχωριέσαι» μου φώναξες καθώς τό φανάρι, λίγα μέτρα ἀπό τό σπίτι σου, μέ εἶχε ἀκινητοποιήσει. Ἔριξα μία κλεφτῆ ματιά ἀπό τόν καθρέπτη, ἔμπαινες στήν πολυκατοικία σου..

____________________________________________________________________

"Η εκδρομή" ποίηση: Γιώργος Χρονάς, μουσική και ερμηνεία: Μάνος Χατζιδάκις.

Από τον ΚΟΙΝΟ ΒΙΟ (έργο 33, 1977). Βρίσκεται στο άλμπουμ "Μάνος Χατζιδάκις 2000 Μ. Χ."

Και τι μ' αυτό
δεν είναι λόγος ν' αναβληθεί η εκδρομή.
Τι κι αν υπάρχει μονάχα ένας οπαδός
Εμείς απ' άλλους τόπους, χωρίς δουλειά
μπορούμε ν' αποκλείσουμε
Αυτούς
που σ' άλλους συλλόγους ξενυχτάνε.

Και τι νομίζετε
εμείς δεν βλέπουμε τα γυμναστήρια ρημαγμένα;
τα καφενεία με παράγοντες πολιτικούς;
και τα χωράφια μας με ξένους.

Καλώ τους οπαδούς ν' ακολουθήσουν.
Δεν μας φοβίζουν τα κύματα.
Οι εθνικόφρονες είναι χαζοί.
Τα πούλμαν ας μείνουνε ακίνητα.

Την όχθη θα την περάσουμε
πεζοί...